zaterdag 14 april 2018

Stille Zaterdag

Dat is toch alweer voorbij? Stille zaterdag? Ja, dat klopt, het is inmiddels Pasen geweest, we hebben weer herdacht dat Jezus niet in het graf bleef maar is opgestaan (al mag je daar vaker aan denken dan alleen met Pasen ...).

En als je gelooft heb je ook nieuw leven ontvangen, door de dood en opstanding van Jezus.
In Hem hebben we zelfs alle zegeningen ontvangen. 

- Worden alle gebeden dan verhoord? Krijgen we alles wanneer we denken dat het nodig is? -
Dat zou natuurlijk prachtig zijn (alhoewel) maar de realiteit is anders. 

Ik heb het ooit zo horen uitleggen, dat alles wat met Christus is gebeurd, ook met jou is gebeurd. En wel door het geloof. Dan ben je in Hem, zoals een brief in een envelop zit. 'Enveloped' betekent in het Engels dan ook omhuld, of omgeven ... 
En waar Hij is, daar ben ik, ook als ik het niet voel. 

Met Hem gestorven en opgestaan.
In Hem ... in de hemelse gewesten gezet.
In Hem ... alle geestelijke zegeningen ontvangen 

Als de zegeningen geestelijk zijn (de rest is bonus), dan is het ook méér te begrijpen dat we geen 'stoffelijke' zaken en welvaart kunnen claimen. Hij geeft ons andere dingen die bij de hemel horen en eeuwig zijn. (Daar hebben gelovigen in een strafkamp tenminste ook wat aan).

Met Hem gestorven - nu al

Gestorven zijn betekent ten diepste ook, dat het niet meer gaat om wat ík wil of wat ik graag wil hebben, of waar ik recht op denk te hebben;
- Dat God bijvoorbeeld zomaar ineens een nieuwe auto voor ons heeft klaarstaan als de oude het begeeft. Of een zak geld als we wat krap zitten. 
Het gaat niet om zichtbare dingen.

Want het zichtbare is tijdelijk en het onzichtbare is eeuwig 

We zijn ook niet per definitie gezond; geen ziekte meer, want je bidt - en het griepje is bij toverslag verdwenen, of de pijn, de ernstige ziekte, of die handicap..
Nee, ons lichaam is nog niet opgestaan. Het hoort bij deze (tijdelijke) schepping. 

Er is nog van alles niet oké hier op aarde. 
Het is nog geen vrede.
- En de schaapjes worden tegenwoordig in Nederland ook nog steeds opgegeten zodra er een wolf in de buurt is.


Wolf op de Veluwe
  
Alles zal nieuw worden, maar het is nog verborgen - als op Stille zaterdag. Het nieuwe is er wel, maar in de kiem. En je kan soms de moed verliezen als je om je heen kijkt in de wereld. 

De discipelen hadden daar ook last van. Na die dag van het sterven van Jezus was het stil en in hun ogen was alles voorbij. Over en uit.
En hoewel Hij erover had gesproken dat Hij zou opstaan, waren ze dat helemaal vergeten. Zij zagen wat voor ogen was, en dat was duidelijk: Jezus was dood.

Met Hem opgestaan - straks echt

Zo wachten wij nu ook, en soms denk je: 'waar blijft de belofte van Zijn komst?'
Maar Hij zal komen! En de doden in Christus zullen opstaan. 
En wij - als we dan nog op aarde leven - worden veranderd.
Eindelijk een eind aan de gebrokenheid van ons lichaam door ziekte en pijn, of door mishandeling en vervolging, ouderdom.



Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid;
er wordt gezaaid in oneer en opgewekt in heerlijkheid;
er wordt gezaaid in zwakheid en opgewekt in kracht 


Vincent van Gogh - de zaaier

Dan zijn we zoals Jezus op Paasmorgen, toen Hij opstond uit het graf. Met een lichaam wat volmaakt is en wat nooit zal sterven. 
Nu is het hier nog Stille zaterdag. Maar we weten dat het zal gebeuren. 
Hoe dan ook.


In die hoop zijn wij behouden
(Maar hoop die gezien wordt is geen hoop, 
want hoe zal men hopen op het geen men ziet?)

Indien wij echter op hopen op hetgeen wij niet zien
verwachten wij het met volharding



vrijdag 30 maart 2018

Via Dolorosa

Het openingskoor van de Mattheus Passion. Voor mij overbekende klanken die ik zonder er ooit moeite voor heb hoeven doen, ook qua tekst zo kan meezingen. Enkele jaren geleden kwam er deze Nederlandse vertaling van Ria Borkent uit en het bijzondere is, dat die dezelfde authentieke sfeer oproept als het origineel. 

Dit muziekstuk van Bach is speciaal voor de Goede Vrijdag geschreven, in 1727 en oorspronkelijk bedoeld als liturgie voor de kerkdienst op die dag. Pas 100 jaar later werd het herontdekt en ook in Concertzalen uitgevoerd.

Bach was ook een heel gelovig man, en wist met deze 'Passie' waarover hij schreef, als je alleen al bedenkt dat hij meerdere van zijn kinderen naar het graf heeft moeten dragen. 

Via Dolorosa

Dit eerste gedeelte neemt je direct mee naar de plaats waar Jezus loopt in Jeruzalem, met het kruis op zijn rug en een doornenkroon... zoals een bekend opwekkingslied van nu het zegt.
De Via Dolorosa in Jerusalem that day, all the way of suffering ... is weer een ander bekend lied. Allemaal liederen gemaakt om de boodschap en de emoties die we voelen bij Jezus' lijdensweg te uiten.

 

Bach zet in deze klassieke 'Passie' twee koren tegenover elkaar, die het elkaar toeroepen, de een tegen de ander: Kom dochters van Jeruzalem, help ons klagen! Zie Hem!
"Over wie gaat het", is dan de wedervraag. 
"Het is de bruidegom!"
Kijk hoe Hij daar loopt in die oude stad.

En zo worden we zelf direct in de rol van de bruid gezet... zoals de inwoners van Jeruzalem langs de kant van de weg stonden en het aanschouwden. Zij die Hem die drie jaren hadden meegemaakt. 

En we zien Hem lopen. En we klagen en treuren méé als we zien hoe Hij gevangen genomen is en als een lam, zonder zich te verweren, de weg gaat, naar de plek van zijn dood. 

Kijk! Wat dan?
Hoe geduldig Hij is.
En kijk! Waarheen? Naar onze schuld!

Wat een liefde.
Zie! Hij draagt Hij zelfs zijn eigen kruis...

Zij dan namen Jezus, 
en Hij, zelf zijn kruis dragende, ging naar de zogenaamde Schedelplaats,
in het Hebreeuws genaamd Golgotha
Joh 19: 16,17

 Dubbelkoor
Kom, o dochters, help me klagen.
Zie hem – wie? – de bruidegom.
Zie hem – hier – zoals een lam.
Zie toch – wat? – naar zijn geduld.
Zie – waarheen? – naar onze schuld.
Zie hoe hij zijn liefde geeft
door het kruishout zelf te dragen



Bij het vraag van antwoord wat er steeds klinkt, zijn het de jongens die tussendoor vertellen, hoe en waarom het Lam kwam:

Koraal (jongenskoor)
U, lam van God, onschuldig
geslacht aan ’t kruis van de schande,

altijd was u geduldig,
hoewel veracht en mishandeld.
Elk kwaad hebt u gedragen,
de wanhoop is verslagen.
Ontferm u over ons, Jezus, Heer Jezus


Wij hoeven niet meer letterlijk zoals Hij met dat kruis te lopen. Jesaja 53 zegt het vanwege de overtredingen van mijn volk is de plaag op Hem geweest. Hij heeft dat gedragen.

Maar er staat nog meer van de lijdende knecht in Jesaja. En de vraag is, kenmerken die dingen ook ons als gelovigen? 
Durven we het bijvoorbeeld ook aan, Hem te volgen in zijn verachting? 
In het verlaten worden door mensen ... niet echt populair en gevierd zijn in deze wereld.
En in mishandeling en verdrukking omdat je gelooft?
En je mond niet open doen als je onrecht wordt aangedaan? ...  dat vinden we al heel wat, raakt wel heel erg je rechtvaardigheidsgevoel. 

Genade!

Zo maar een paar dingen. Maar juist dát is genade van God, te lijden als gelovige staat in het stukje hieronder.  
Of is dat nog veel te veel een ver van ons bed show? Ook voor mij.

Wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij gaat, is mij niet waardig. Matteüs 10

Uit 1 Petrus 2

Dit openingskoor is de opmaat naar de muzikale vertelling van het lijdensverhaal uit het Matteúsevangelie, dat letterlijk de tekst volgt.

Zijn lijden ook in je eigen leven accepteren, is de Via Dolorosa naar Golgota aanvaarden, als de opmaat naar Pasen - en we wachten op de uiteindelijk bevrijding die komt met de opstanding, als Jezus terugkomt. En alle pijn en lijden voorbij zal zijn.


Ik bid dat we tot die tijd, de genade krijgen ook een lijdende knecht te willen zijn. 














donderdag 1 maart 2018

40 dagen

Het kan je haast niet ontgaan, dat de 40 dagen tijd weer is aangebroken. Op de een of andere manier spreekt dat mensen aan.
En lees ik bijvoorbeeld  'dat ik deze 40 dagen niet op facebook zal zijn, maar daarna zie je me wel weer'.

Dat eerste, geen facebook kan ik begrijpen, iemand wil meer tijd besteden aan dingen die echt belangrijk zijn. En dat blijkbaar graag de 40 dagen voor Pasen. Het tweede, 'daarna zie je me wel weer' dat begrijp ik een stuk minder.
Net als mensen die echt vasten wat te heftig vinden maar bijvoorbeeld alle zoetigheid wel laten staan. En na 40 dagen er weer gewoon mee beginnen.

Heeft dit toch ook niet iets te maken met schuldgevoelens?
"- Ik ben eigenlijk niet goed bezig.
- Er mislukt zoveel.
- Ik zou eigenlijk meer met God bezig moeten zijn, meer in de bijbel lezen.
- Ik moet wat dóen.
- Mijn leven kabbelt teveel gewoon maar door.
- Ik kijk niet genoeg naar anderen om"

Natuurlijk herken ik die gevoelens ook, want we hebben als mens er volgens mij allemaal last van, dat we niet voldoen aan wie we denken te moeten zijn. En aan wat we allemaal eigenlijk zouden moeten doen als 'goede gelovigen'. Daar hebben we dan een heel verheven beeld bij.

We weten dat Jezus juist daarom kwam, omdat we zondig zijn. En tekort komen. Maar toch krijg ik ook het gevoel dat we zo in de lijdenstijd, voor goede vrijdag en Pasen, het allemaal nog even willen verdienen. Dat God dan wat méér tevreden met ons is als we deze 40 dagen weer wat meer hebben stilgestaan bij de essentie van ons geloof.
En er iets voor hebben gedáán.

Wat dat laatste zit bij ons mensen ingebakken. We willen wat doen want dat voelt goed.

Mocht je niet goed weten hoe, dan is er plenty te vinden.

De EO geeft bv tips over hoe te vasten, en hebben een speciaal tijdschrift wat je kunt bestellen - samen met 'visie' want wie weet wil je dan ook nog wel lid worden.
Of je kunt bij een krant en uitgeverij meedoen met 40 dagen schrijven. Een hele klus.

Ook bestaat er een vastenactie waarbij je geld kan doneren voor het goede doel in Afrika, een echte challenge..






Verder hebben verschillende BC-ers (bekende christenen) zich er aan gewaagd een (dag)boekje te schrijven of een andere methode van 40 dagen bezinning met gelovigen in Nederland te delen. Op de sociale media prijzen ze hun schrijfsels in deze tijd geregeld aan. 

Wilkin van der Kamp neemt je zelfs 40 dagen lang 'mee op een multimediale reis naar de zeven momenten waarop het bloed van Jezus vloeide, (op locatie gefilmd) waardoor de zeven wonderen van het kruis in jouw leven kunnen plaatsvinden' ... klinkt me nogal mystiek in de oren eerlijk gezegd, maar we willen vandaag de dag graag wat 'beleven' wat 'wonderlijk' is. 



Het  is waarschijnlijk de leeftijd, maar ik word er best wel moe van. Alles wat we allemaal kunnen dóen en laten voor het Pasen is. Het doet me wat denken aan de goede voornemens voor het nieuwe jaar.
Maar die verdwijnen voor een groot gedeelte ook in het niets als het eenmaal februari is geworden.





Waarom eigenlijk?


En misschien raak ik daarmee wel de kern van wat ik bedoel te zeggen. Want waarom 40 
dagen tot Pasen je bezinnen en meedoen om iets te laten, of juist iets wél te doen wat eigenlijk steeds erbij inschiet? (en daarna er weer mee stoppen als het tegenzit)

We hoeven voor God geen betere gelovigen te worden door allerlei 'programma's' te volgen - 40 dagen lang.
 

'Het is nog niet te laat! Je kan nog meedoen! Het kan ook in minder dan 40 dagen' las ik ook nog ergens - 'en iets opgeven zoals Jezus in de woestijn deed en zo eigen zwakte en Jezus' kracht ervaren...'

Zou het allemaal echt helpen? Hij weet allang dat we het niet kunnen, en dat perfecte gelovigen niet bestaan. Hoe we ons best ook doen.


****************


We
zijn afhankelijk van Jezus alleen. En God accepteert ons juist in Zijn Zoon Jezus en zal dat altijd doen!
Als dat kwartje valt...
Dan hoef ik niet elk jaar zo tegen Pasen te gaan bedenken wat ik eigenlijk nog moet verbeteren. En welke zwakke plek ik die paar weken eens aan kan pakken als ik kies hoe ik zal gaan vasten.


Dan mag ik elke dag weer, leven vanuit het besef dat het goede wat ik doe van Hem en niet van mijzelf komt. En het juist erom draait 'dat Hij het zal maken', zoals het in Filippenzen staat.

Ikzelf ga op aarde dus niet perfect worden, vergeet het maar dat dat ooit zal gebeuren.
Maar als het weer es mis gaat, mag ik altijd weer opnieuw beginnen.

Niet 40 dagen inspanning, maar elke dag genade.

Want er is vergeving.
Omdat ons Paaslam is geslacht. En het lang geleden al, Pasen is geworden.



My yoke is easy and My burden is light




woensdag 9 augustus 2017

Spiegeltje rondreis

Zal ik een luchtig en leuk blog schrijven deze keer? Spiegeltje rondreis is namelijk een gezellig verhaaltje van Annie M.G. Schmidt wat ik vorige week aan mijn kleindochter voorlas.

Het grappige is dat het gaat over opaatje en omaatje die in een groot huis wonen met veel stoelen. 

Dat klopt allemaal. En het is leuk om opa en oma te zijn en af en toe je kleinkinderen te zien.


Het verhaaltje dateert van het pre-internet tijdperk, en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder voor dit opaatje en omaatje. Ze willen ook graag bijhouden wat hun kleinkinderen allemaal meemaken maar die lieve schatjes wonen allemaal in een andere uithoek van de wereld.


Gelukkig lost 'Spiegeltje rondreis,' een heel bijzondere toverspiegel, dit probleem op en elk moment dat ze het willen, reizen ze via die spiegel de wereld rond.

Kijk maar mee.


Op maandag zitten ze klaar om hun lieve nakroost in Japan te zien en hun commentaar is niet van de lucht. De kinderen doen gevaarlijk in een papieren bootje en opaatje bedenkt om een telegram te sturen:  
"kinderen doen gevaarlijke dingen, steek er een stokje voor stop" 
En zo gaat het ook op dinsdag als het India-dag is en de kinderen kunstjes doen op een olifantenrug. 

Op woensdag kijken ze niet want dan is het strijkdag. Maar op donderdag is het weer raak; in Arabië zijn de kleinkinderen stout en boren een gaatje in een oliepijp. 

En op vrijdag maken ze mee hoe hun poolkleinkinderen bijna door een ijsbeer worden gepakt.
Telegram?! zegt omaatje. En opaatje knikt, en dat doen ze weer, zoals bijna elke dag.

En de lieve kleinkinderen? Die zijn Spiegeltje rondreis helemaal zat. Het moet maar eens afgelopen zijn. Ze verzinnen met z'n allen een list en sturen hun hondje naar opaatje en omaatje. Die zorgt ervoor dat Spiegeltje rondreis in duizend stukjes valt. Het is gelukt.

Eindelijk kunnen de kinderen spelen en kattekwaad uithalen zonder elke dag bespied te worden.
En opaatje en omaatje kijken in 't vervolg gewoon tv als ze verre landen willen zien.



*^*^*^*^*

Heel toepasselijk, dit verhaaltje zo in deze vakantie. Onze kinderen hebben toevallig namelijk dit jaar ook bijna allemaal verre oorden opgezocht. 

Het moderne spiegeltje rondreis is dan de smartphone met berichtjes, foto's en filmpjes die wij kunnen bekijken. Dan ben je toch een beetje op de hoogte hoe het gaat. En net als opaatje en omaatje is daarmee elke dag van de week wel gevuld.
Zo zien we heel wat van de wereld:

Vancouver, Canada

Op zondag komt schoonzoon uit Vancouver terug. Die was er voor z'n werk; we kunnen niet allemaal vakantie hebben natuurlijk.


Maandag is zoon na lang 'treinen' in Budapest aangekomen. Een foto van zijn
vertrek is voor hem al heel wat. :)


Malta, Italia

Dinsdag zien we foto's van dochter die net thuis is van Malta - wat was het heet daar! En waardeer je alles weer eens anders.
'Wat is het groen thuis in Nederland mam! Ik ga nooooit meer in de zomer naar zo'n zuidelijk land' 

Peru, Zuid-Amerika

En al een week op reis in Peru, kunnen zoon en schoondochter na ziekte
vandaag eindelijk weer verder.

Vianden, Luxembourg

Op stucadoordag (de variatie op strijkdag uit het verhaaltje, want was is er bijna niet als iedereen met vakantie is) komt vriend van dochter terug uit Luxemburg. 's Nachts op pad geweest om het kasteel te bekijken.

Weer een andere dochter is met vriend en familie naar de Efteling. Geniet hier mee van Vrouw Holle en andere sprookjesachtige taferelen :) Precies waarom ik de Efteling een stuk beter vind dan Walibi bijvoorbeeld.






En als we nu eens op donderdag écht naar Oslo konden? Nog een zoon studeert daar een paar weken, 
NB vlak naast 'det Konliget Slott'. Ik als liefhebber van kastelen en koninklijke paleizen wil er best even om het hoekje kijken.

onderste foto: Slottsparken i Oslo, Norge

Jongste dochter zit in Italië en is ook een dagje naar Venetië. Daar wil ik vrijdag dan wel es wat van zien. 
Het was er namelijk in haar bewoordingen 'ziek mooi'. Na dagenlang 40 graden ook eindelijk wat koeler, 
maar nog warm zat hoor ik net. 

onderste foto: Venice, Italia


Wat een werelddelen, landen en plaatsen waar je tegenwoordig zo naar toe kan reizen.
Telegrammen sturen wij maar niet - ze zijn ook allemaal braaf natuurlijk, die kinderen van ons. :)

Wij laten de vorderingen-in-huis zien via de app en zeggen hoogsten: 
'Goede reis gehad? Geniet ervan en vergeet niet veel (water) te drinken als het zo heet is', 
en gaan dan weer verder met wat er zoal te doen is thuis - van het één in het ander - als je de keuken eruit gaat breken. 


 *^*^*^*^*^*


Ja zomer 2017 mag dan voor dit (o)paatje en (o)maatje een klus- en opruimvakantie zijn, onze kinderen-en-aanhang maken dat allemaal ruimschoots goed.
 

En de uitgebreide verhalen, foto's en filmpjes? Die horen en zien we straks in het écht, bij ons, aan de nieuwe-keuken tafel.







ik doe dit keer eens mee aan de bloghop met het thema Licht en luchtig


vrijdag 16 december 2016

If I stand


Het leven als gelovige gaat niet altijd over rozen, al denken we vaak onbewust dat we alle moeilijkheden die we meemaken wel aan moeten kunnen. Want in de Bijbel staat bijvoorbeeld: Met mijn God spring ik over een muur. Geen muur te hoog als het aan Hem ligt. Geweldig, altijd overwinning zou je dan denken.

Maar wat als het niet (meer) lukt om over die muur te springen ... ? Is er dan iets met mij niet oké? Mijn geloof is vast te klein (waar hoor je dat toch ook wel eens?)​ ​
En zo kom ik bij mijn onderwerp terecht...​

W​ant al vinden we dat we een goed christen horen te zijn bij wie alles wat we ondernemen gelukt (ook zo'n tekst),​ steeds weer lopen we tegen onszelf aan, onze tekortkomingen, ons falen. Er gebeuren dingen waar we geen weg mee weten, en de weg lijkt dan onbegaanbaar geworden.
Zo is het leven​, óók als gelovige.

En zo kom ik uit bij dit lied van Rich Mullins die het zo weet te verwoorden en ook nog op muziek te zetten, dat je meegenomen wordt in een verhaal waar uiteindelijk een waarheid uitrolt die je niet had verwacht. 

De eerste regel treft direct al doel, tenminste bij mij. :) We wéten het wel maar hier wordt het in woorden en muziek geschilderd:


There 's more that rises in the morning than the sun
more that shines in the night 
than just the moon


It's more than just the fire here that keeps me warm

and a shelter that is larger than this room

En zonder dat het rechtstreeks geuit wordt, voel je aan alle kanten waar het over gaat; een andere werkelijkheid die er is, overal om ons heen. Die uitstijgt boven het zichtbare ...
Want het is zo, ook 'Zijn barmhartigheden zijn nieuw, elke morgen', er komt nooit een eind aan​.

Die tekst komt zelfs uit Klaagliederen​,​ toen het allemaal niet meer te behappen was voor Jeremia. Maar toch is het dat waar hij zeker van is, in alle ellende om hem heen, Gods barmhartigheden zijn er elke ochtend weer. Wat hebben we die nodig; ik red het in ieder geval niet zonder​​... 

En zo is er niet alleen de maan, maar Zijn licht dat over ons schijnt in de nacht, Hij zelf is onze schuilplaats, onze hiding place, Zijn vuur is onze warmte. 

Het lied gaat verder, over een muziek die zoveel verder gaat dan de liederen die we kunnen zingen. En onvoorwaardelijke liefde - ​zo ​anders dan wat mensen vaak liefde noemen.
Fiercer, vuriger maar tegelijk more gentle dan een moeder met haar baby...

Liefde die ons nooit en te nimmer ​teleurstelt, die nooit zegt: het is genoeg geweest.

Allemaal te danken aan de Gever van alle goede dingen. 

En het refrein komt to the point, want als God zó aanwezig is voor ons, zouden we Hem dan niet vertrouwen?


Schrijver/zanger van het lied If I stand ... staand op een uitzichtspunt

So if I stand,  
let me stand on the promise that you will pull me trough
But if I can't, 
let me fall on the grace, ​that first brought me to You​.

Ja, als ik dan vertrouw, laat me staan op de belofte, dat u me door dit leven heen zal helpen, hoe dan ook.
Maar mocht ik misschien toch niet zo'n gelovige zijn die daar steeds toe in staat is, mocht ik het allemaal niet meer weten en begrijpen... dan is er GENADE.

Wij hebben het in ons spraakgebruik wel eens over iemand die 'in ongenade' is gevallen. Die heeft het verbruid om het zo te zeggen. 
Hier is het tegenovergestelde aan de hand. Vallen in genade is terechtkomen op de meest veilige plek die je kan bedenken. Voor mensen die niet meer over de muur kunnen springen, waarbij lang niet alles gelukt en die het allemaal niet meer weten. Maar die ooit door diezelfde genade bij Jezus zijn gebracht.

Bij God heb je het nooit verbruid en 
Zijn eeuwige armen zijn onder ons. Wij hoeven niet de sterke 'perfecte' gelovige te zijn, dat kunnen we niet eens.

Wat een les om steeds weer te leren. En kun je zingen van blijdschap als je dat in zo'n lied ontdekt.


And if I sing 
let me sing for the joy that is born in me these songs

and if I weep let it be like a man
who is longing for his Home...

Maar ook de tranen zijn dichtbij omdat Zijn grote liefde de heimwee zó doet voelen. Als ik dan huil, if I weep, laat het zijn vanwege het diepe verlangen naar Huis.

En denk ik dat het hier op aarde niet anders kan dan in die combinatie: vreugde en verdriet. Pas als we echt Thuis zijn, is er het onverdeelde geluk, waar de tranen voorbij zijn, als we Jezus zullen zien en bij de Gever zelf mogen zijn. 

Amazing grace! Ik hoop dat al heel snel zover is.





Rich Mullins 'live'...


If I stand

There's more that rises in the morning 
than the sun 
And more that shines in the night 
than just the moon 
It's more than just this fire here 
that keeps me warm 
In a shelter that is larger 
than this room


And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegiance 
I owe only to the giver 
of all good things


CHORUS: 
So if I stand let me stand on the promise 
that you will pull me through 
And if I can't, let me fall on the grace 
that first brought me to You 
And if I sing let me sing for the joy 
that has born in me these songs 
And if I weep let it be as a man 
who is longing for his home

There's more that dances on the prairies 
than the wind 
More that pulses in the ocean 
than the tide 
There's a love that is fiercer 
than the love between friends 
More gentle than a mother's 
when her baby's at her side


And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegence 
I owe only to the Giver 
of all good things


CHORUS(2x)
So if I stand let me stand on the promise 
that you will pull me through ...

And if I stand let me stand on the promise 
that you will pull me through ...
And if I can't, let me fall on the grace 
that first brought me to You 
And if I sing let me sing for the joy 
that has born in me these songs 
And if I weep let it be as a man 
who is longing for his home

And if I weep let it be as a man 
who is longing for his home


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Linkwithin

http://www.linkwithin.com/install?platform=blogger&site_id=2144441&url=http%3A//gerda-overvanallesennogwat.blogspot.com/&email=evanschagen61%40gmail.com#