'Is Saul ook onder de profeten?' (over hedendaagse profeten)

Zoals ik in mijn vorige blogje al opmerkte, gaan namen, of gebeurtenissen je opvallen zodra je die een keer hebt gehoord. Zoals mij nu overkwam met de naam van een (blijkbaar) bekende hedendaagse 'profeet'. Zij werd genoemd in een filmpje wat ik laatst toevallig zag en gisteren kwam haar naam weer langs op het wereldwijde web. Deze Emma Stark heeft een profetenschool in Glasgow en mensen van over de hele wereld komen naar Schotland om die school te volgen. En de vraag is dezelfde als die men in verwondering vroeger stelde over Saul: "Is Emma ook onder de profeten?"

Oude Testament

Onwillekeurig krijg ik oudtestamentische associaties en denk dan aan de profeten die Saul tegen kwam toen hij door God geroepen werd om koning over Israël te worden. Het was daar een hele groep - school - profeten en een school daar kun je ook het e.e.a. leren. Ook in deze tijd willen gelovigen profeet worden. Scholen voor het leren profeteren en andere wonderlijke zaken, schieten als paddestoelen uit de grond. 

Profeten waren vroeger de directe schakel tussen God en het volk, er was nog geen Heilige Geest die in de mensen kon wonen, en een profeet van God was het kanaal waardoor het volk Israël hoorde wat God hen te zeggen had. Samuel werd ook wel de ziener genoemd, hij zag dingen die een normaal mens niet kon zien maar hoorde ook Gods stem, als kleine jongen al. Een profeet zoals bv Elia, werd ook wel 'de man Gods' genoemd.

Moest er een beslissing worden genomen, dan werd ook wel het lot geworpen - de urim en de tummin, de twee stenen van de hogepriester waardoor God dan uitsluitsel gaf of er bv een oorlog gevoerd moest worden of niet, al dan niet als bevestiging van wat de profeet al had gezegd.
De laatste keer dat we lezen dat het lot werd geworpen, is in Handelingen toen er een nieuwe apostel moest worden gekozen in de plaatst van Judas. Na Pinksteren komt deze manier van God raadplegen niet meer voor.

Nieuwe Testament

Een paar vragen in willekeurige volgorde

vraag 1
Als het lot niet meer wordt geworpen, waarom zouden er dan nog wel profeten zijn zoals in het OT? Is er niets veranderd nadat de Heilige Geest is gekomen? Hebben we de speciale schakel nog nodig om te weten wat God wil? zie ook vraag 3

vraag 2
1 Korinthe 14 heeft het over profetie als gave van de Geest, maar wie beoordeelt dan wat er gesproken wordt? En is dit -wat Emma Stark leert in haar school aan anderen- te scharen onder 1 Korinthe 14, uitleg en toepassing van het woord, of komt het meer in de buurt van de OT-profeten? En is een gave iets wat je kunt leren? De profeten hebben het fundament gelegd zie ook vraag 5, is die gave dan alleen voor de heel vroege kerk? 

vraag 3
Wat mij opvalt bij Emma Stark is het spreken alsof zij exclusief weet wat de Geest zegt en dat dan doorgeeft aan de 'onwetenden'. Terwijl die onwetenden toch een (voltooide) Bijbel hebben en de Heilige Geest in zich? Een klasse profeten, lijkt mij oudtestamentisch, net als een klasse van Priesters en een klasse van Levieten. In 1 Johannes 2 staat dat we door de zalving van de Heilige niet nodig hebben dat iemand ons leert, er staat niemand boven ons die speciale waarheden aan ons kan doorgeven, wij hebben de Geest zelf ontvangen en kennen de waarheid.  

vraag 4
De link die ik ook leg is dat het allemaal te maken heeft met het Koninkrijk vestigen hier op aarde, daardoor is er veel wat letterlijk oudtestamentisch aandoet, of rechtstreeks uit het OT komt. Maar: is het Koninkrijk hier vestigen een taak die wij als gemeente in deze tijd hebben? Zo was ook de gedachte bij de  bevrijdingstheologie uit de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw: revoluties steunen in landen waar onderdrukking was en zo de mensen bevrijden. Dat verstond men onder Gods koninkrijk vestigen op aarde, terwijl God duidelijk is dat Hij dit Zélf zal doen! 
Emma Stark noemt haar beweging een bevrijdingsbeweging wat toch wel een lijn uitzet. Verschillende gebeurtenissen worden naar voren worden gehaald in de tijd. Zoals de bekende strofe uit de Messiah, die het heeft over het schudden van de naties:

RECITATIVE. (Accompanied - Bass)
Thus saith the Lord of Hosts:-Yet once a little while and I will shake the heavens and the earth, the sea and the dry land; and I will shake all nations; and the desire of all nations shall come. The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of Hosts

Emma Stark zegt dat God de volken nu zal schudden, in deze laatste massale reformatie door de Geest. Maar in de context van Haggai 2 waar deze tekst uitkomt, gebeurt dit pas als Jezus terugkomt: and the desire of all nations shall come. Maar dat is nu nog niet het geval. Geen Kingdom now dus, maar pas later...

vraag 5

De gemeente van Christus is gebouwd op de het fundament door de apostelen en profeten, zie Efeze 2: 20. Het lijkt mij vreemd voor de constructie van het 'gebouw', dat als je bijna bij het dak bent, er weer apostelen en profeten nodig zijn om opnieuw een fundament te leggen - een fundament is per definitie dat wat als eerste gelegd wordt toch? Zijn er in er in de laatste dagen inderdaad weer apostelen en profeten, dan zou je dat ook in de bijbel terug moeten vinden, net als de grote opwekking die al jaren voorspeld wordt. 

Toetssteen

Bij deze vragen die ik heb, is er gelukkig wel een toetssteen: komt er uit wat er wordt geprofeteerd? Dat is nog niet altijd zo makkelijk te zien omdat profetieën vaak best wel vaag worden geformuleerd, je kunt er dan alle kanten mee op. 

Gelukkig geeft Emma Stark in een video van haar wel aan dat wij haar profetie moeten testen en het ook wegen - de volgende stap is dan veranderen (test, weight and change), al kan dat laatste, change, m.i. alleen als de profetie/de profeet kosher is. 
Emma zal er meer dit mee bedoelen: test en weeg wat er van de profetie voor jouzelf is bedoeld. Als je dat weet en hebt gewogen dan kun je veranderingen bewerkstelligen waar dat nodig is.

De belangrijkste vraag

Maar er is nog iets anders wat daarvóór komt: Hoe weet je of iemand een profeet van God is en/of de uitgesproken profetie van God komt? Niet omdat hij/zij succes heeft en veel volgelingen. Of een profetie uitkomt weet je ook niet op het moment van uitspreken. Maar wat wel direct kan: toetsen aan Gods woord. De Geest van God zal zich nooit boven de Bijbel stellen maar het zal in één lijn liggen met wat in Gods woord geopenbaard is. 

Zegt een profeet dingen die niet in de lijn van de bijbel liggen, dan verdraait of voegt hij of zij toe aan Gods woord, dat is niet toegestaan. Zo simpel is het eigenlijk.

Een voorbeeld bij 4.15 minuten

The Spirit of the Lord says: I am inviting you to a new relationship with My Spirit, that you have never known before
And the spirit of the Lord says: will you let me burn you, will you let me consume you with my fire?
For I want to break out, says the Lord in a way that it will be impossible for you, to not demomstrate miracles, signs and wonders. You will be a church if you sy yes, that will guard the rol of the Spirit in the world,
Know this [...] you know the Father and the Son but you have no tangible relationship with the Holy Spirit.
And the spirit of the lord says ... He'll make you a liberation army

"De Geest van de Heer zegt: Ik nodig je uit om een nieuwe relatie te hebben met Mijn Geest, die je nooit eerder hebt gekend."

Waar worden we in de Bijbel opgeroepen of aangemoedigd om een relatie met de Heilige Geest te hebben? Volgens mij helemaal nergens. In Handelingen kom je wel een groep nieuwe gelovigen tegen die alleen gedoopt waren in de naam van Jezus en daarom de Geest nog niet hadden. Maar de Geest ontvangen en hebben is iets anders dan 'een relatie hebben met de Geest'! De Geest is niet los verkrijgbaar.

Zo kom ik tot de tweede uitspraak:

"Jullie kennen de Vader en de Zoon, maar je hebt geen tastbare relatie met de Heilige Geest"

Door de Heilige Geest hebben we wel een relatie, maar met de Vader en de Zoon, het is nl de Geest van Christus en de Geest van God.
De Geest is het middel om God te kennen en te ervaren, want God is Geest. 
De Vader ken je door de Zoon, door naar Jezus te kijken. Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.
Hoe kun je überhaupt geloven in de Vader en de Zoon? Door de Heilige Geest. Die getuigt namelijk met onze geest dat we kinderen Gods zijn (Romeinen 8). Wederom: de Geest van God/Christus is het middel waardoor we de Vader en de Zoon kennen. 

In 1 Johannes 2: 23-24 is het ook alleen de Vader en de Zoon die genoemd worden. Ook hier is de Geest het middel waardoor je de Vader en de Zoon kunt belijden, en het middel waardoor je in de Vader en in de Zoon kunt blijven:

Een ieder, die de Zoon loochent, heeft ook de Vader niet. Wie de Zoon belijdt, heeft ook de Vader. Wat u betreft, wat gij van den beginne gehoord hebt, moet in u blijven. Indien in u blijft, wat gij van den beginne gehoord hebt, dan zult gij ook in de Zoon en [in] de Vader blijven.

De Heilige Geest is er voor ons, Hij bidt en pleit voor ons. En wat Hij altijd doet is Jezus verheerlijken. De Geest spreekt niet over zichzelf, Hij zet altijd Jezus centraal. Johannes 16 is heel duidelijk daarover in vers 14 en 15:

Hij zal Mij verheerlijken, want Hij zal het uit het mijne nemen en het u verkondigen. Al wat de Vader heeft, is het mijne; daarom zeide Ik: Hij neemt uit het mijne en zal het u verkondigen.

Bij Emma Stark lijkt het meeste te draaien om een kerk te zijn van 'miracles, signs and wonders' die niet meer tegen te houden zijn zodra de laatste massale reformatie eenmaal begonnen zal zijn.

- De naties worden geschud.
- En dan is het zover bij de derde 'mass reformation': The era of the Spirit will begin. Het draait allemaal om de Geest.
- In die 'third reformation' zal Christus volledig gevormd worden in ons is de boodschap van Emma. Vandaar al de wonderen en tekenen die er dan zullen gebeuren. Dat is de verandering die er aan zal komen voor de gelovigen.
- alle andere gedachten die we ooit hebben gehad, en wat we ooit geleerd hebben in kerken moet afgebroken worden, dismanteling. Zelfs de pinksterbeweging en de charismatische bewegingen hebben niet het goede geleerd en gedaan. We hebben onszelf gediend ipv het Koninkrijk.
- God heeft een 'wild adventure' voor ons. 

En Emma is de persoon die rechtstreeks in contact staat met the Spirit en ons dit allemaal doorgeeft.

Ik vraag me serieus af of ik het woord spirit nog wel met een hoofdletter kan schrijven. 

(Iemand die een gelovige is/zegt te zijn, wil ik zeker niet direct afschrijven. In een volgend blogje komt er een vervolg want we zijn er nog niet, deze video is nog niet eens op de helft. Zie ik andere overtuigingen van Emma wel terug in de Bijbel?)

Stuurbekrachtiging

In het licht van wat er een paar weken geleden in Nice gebeurde (en elders in de wereld) stelt het natuurlijk helemaal niks voor, maar in het gewone dagelijkse leven heb je wel eens tegenslagen die erg lastig kunnen zijn.
Bijvoorbeeld apparaten in huis die ineens uitvallen. Of je laptop die niet meer dicht wil (en prompt had mijn mobiel ook kuren)

Ineens was er ook iets met de auto, ik merkte het direct aan het stuur. En wat bleek, dat de stuurbekrachtiging het niet meer deed.
Het lijkt altijd een makkie; als de extra ondersteuning het doet is er niks aan de hand. Maar zónder is het ineens duidelijk hoe onmisbaar die stuurbekrachtiging is.
Want nu kon ik niets met die zware auto beginnen.

Misschien wel een heel erg voor de hand liggende vergelijking. maar in het leven van een gelovige is er ook iets wat te vergelijken is met een stuurbekrachtiging.
Alleen hebben we dat (net als bij een auto) niet zo in de gaten. We doen onze dagelijkse dingen, maken van alles mee, moeilijke en minder moeilijke dingen. We bidden tot God en geloven dat Hij er is.

Maar merken we reëel Zijn aanwezigheid en hulp? In de praktijk lijkt het vaak zo dat we toch zelf moeten handelen. Zoals je zelf de auto bestuurt.
Want er komen geen briefjes uit de hemel, al zou dat best wel es handig zijn als je iets moet beslissen en het is allemaal niet zo duidelijk.

Iemand zei eens tegen mij: Ik probeer het een tijdje zonder Hem - toen het leven zo zwaar was dat het haast niet uit zou maken of God er nu wél of niet zou zijn...
Uitzetten van de stuurbekrachtiging zou je dat kunnen noemen.

En toch, waar zouden we zijn zonder Zijn steun?

Als Hij er niet zou zijn dan zou de diepste liefde en geborgenheid ontbreken. De bodem zou onder het bestaan wegvallen, al kan het leven (ook van een gelovige!) zo moeilijk zijn dat de vraag kan opkomen: Waar is Zijn hulp dan ... waar is die bekrachtiging?

God-loos zou het leven pas écht zin-loos zijn.
Want God is liefde en licht, vrede...
En Hij is de degene die leven en adem en alles aan allen geeft - ook ongelovigen leven bij de 'gratie Gods' om het maar eens plechtig te zeggen.

Stel je een wereld voor waarin de liefde, vrede en het licht helemaal zijn verdwenen: dan heb je pas écht een wereld zonder God.
En de duivel wil het maar wat graag bereiken dat de gelovigen het af laten weten en God vaarwel zeggen. En zo zijn liefde en licht niet meer verspreiden, en we door allerlei omstandigheden zijn vrede kwijtraken.

Dat is denk ik onze strijd, om toch, ondanks alles wat er gebeurt, Zijn lichtdragers te zijn,  en Zijn vrede uit te delen om ons heen.
Hijzelf steunt en helpt ons, al is dat meestal niet in allerlei grootse zichtbare dingen, in succes en voorspoed of allerlei gebeden die verhoord worden.
Nee, onze stuurbekrachtiging valt vaak niet zo op.

Maar dit is wat Hij ons wél belooft:

Zie Ik ben met u al de dagen 

Hoe dan?
Door Zijn eigen Geest - daar bij de hemelvaart aan de discipelen beloofd, zodat ze kracht zouden ontvangen als hun Meester niet meer bij hen zou zijn.

Die Geest die ook ons bekrachtigt, al weten we soms of meestal niet hoe.
Want nu al meer dan tweeduizend jaar later geldt die belofte nog steeds: Hij is met ons al de dagen die er nog zullen zijn.

En wil ons leiden. Ook nu er zoveel gebeurt in de wereld - het was de zomer van de angst las ik vandaag. Vanwege alle onzekerheden van terreur, ik noemde al Nice, Maar ook vervolging, mensen die op de vlucht zijn, politieke situaties.

En die Geest zegt met ons: Kom! Want als Hij terug komt zal dat alles voorbij zijn: ziekte, dood en ellende, pijn, verdriet en gemis.
Ik kan niet wachten ...

Longer than ...

Longer than there've been fishes in the ocean
Higher than any bird ever flew
Longer than there've been stars up in the heavens
I've been in love with you.

Stronger than any mountain cathedral
Truer than any tree ever grew
Deeper than any forest primeval
I am in love with you.

I'll bring fire in the winters
You'll send showers in the springs
We'll fly through the falls and summers
With love on our wings.

Through the years as the fire starts to mellow
Burning lines in the book of our lives
Though the binding cracks and the pages start to yellow
I'll be in love with you.
I'll be in love with you.

Longer than there've been fishes in the ocean
Higher than any bird ever flew
Longer than there've been stars up in the heavens
I've been in love with you
I am in love with you..

Oh, weer een gouwe ouwe... dat wil zeggen een liedje wat boven komt als ik denk aan onvergetelijke melodietjes. De evergreens in mijn hoofd. En nu ik er wat over wil zeggen, bekijk ik eigenlijk pas de tekst echt. Flarden ervan ken ik... 

Bij deze bijvoorbeeld de eerste woorden: Longer than ... langer dan... en volgt er een opsomming van dingen die er al zijn zolang we ons kunnen voorstellen (vissen in de zee en sterren aan de hemel) of die hoger zijn (dan welke vogel dan ook kan vliegen) - zo lang qua tijd en zo hoog qua afstand is mijn liefde voor jou.
Ja, dat is het terugkerende thema: "Ik houd al van je sinds ... of: zal van je houden...
En het volgende couplet trekt de vergelijking met een monumentale berg maar de liefde is toch sterker. En ook waarachtiger dan welke boom die ooit groeide - dieper dan welk bos dan ook... 

De 'bridge' laat zien dat er een reactie komt:
Er is niet alleen een prachtige opsomming hoe geweldig het met de liefde is gesteld, maar we gaan sámen het jaar door: 'Ik breng het vuur in de winter... de warmte als het koud is en jij zorgt voor de verfrissende lentebuien. En samen beleven we de zomers en het najaar... al de seizoenen in ons leven.
En als door de jaren heen het vuur minder wordt, als de zinnen in ons levensboek al ingebrand zijn - hoewel dan het boek wat uit de band raakt en de bladzijden vergelen - tóch zal ik nog steeds van je houden...'
En is de circel rond met de herhaling van het eerste couplet.

********

Heel mooi als we liefde kennen voor een ander persoon, die zo voelt als hier beschreven! Al lijkt het hier in dit mierzoete liefdesliedje, alsof het altijd, je hele leven lang samen rozengeur en maneschijn is ... 'Want onze liefde is groter en dieper, sterker dan wat dan ook op deze wereld. Bestond eigenlijk ook al voordat alles hier op aarde er was...'
Eigenlijk lichterlijk 'overdone' om dat zo te zeggen, maar á la, in een liedje mag dat allemaal. Het zit eigenlijk vol met hyperbolen om maar duidelijk te maken dat de liefde onverwoestbaar is.

Toch is de liefde die we hier op aarde kennen niet altijd zo volmaakt als hier wordt geschilderd en is het niet zo vanzelfsprekend dat het zo uitpakt. Misschien is het wel een liefde die van één kant komt... of is de gezamenlijke liefde toch niet zo sterk geweest als die grote berg...

We worden vaak teleurgesteld, en zelfs als je ooit gelukkig getrouwd bent, kunnen zich situaties of misschien wel langere tijdsperioden voordoen, dat de gevoelens voor elkaar verdwenen lijken en je helemáál niet 'op de vleugelen van de gezamenlijke liefde voor elkaar' door het jaar heen zweeft, met je hoofd in de wolken en onaantastbaar voor alles wat er verder om je heen gebeurt...

**********

Iemand waarvan ik zéker weet dat hij al van mij hield voordat er vissen in de zee zwommen..., vóór de schepping zelfs bestond, is de Here Jezus. Hij vertelt het aan Zijn Vader in het Hogepriesterlijk gebed: al vóór de grondlegging van de wereld heeft God Zijn Zoon maar óók ons, liefgehad.
Ja, God IS liefde. Zijn Zoon stierf voor mensen toen zij nog helemaal niet naar Hem vroegen.

Als je in Hem gelooft: dat Hij (uit liefde!) voor jóu is gestorven om de weg naar God vrij te maken, dan komt Hij met Zijn Geest wonen in je hart. Pas dan kunnen we anderen zó liefhebben als God het heeft bedoeld en 1 Korinthe 13 ons duidelijk maakt.
Want daar staat dat - zelfs als we alles kennen wat er hier op aarde te kennen valt, en bergen van geloof hebben - als er geen liefde te bespeuren is (Christus Zelf in ons hart ...) we dan 'niets' zijn.
(Lees dat maar eens, ook allemaal hyperbolen in de eerste verzen om de boodschap maar zo duidelijk mogelijk over te laten komen.)
Ja, alleen als we Christus kennen, zijn we in staat in de buurt te komen van de onvoorwaardelijke liefde van God zelf, zoals er verder beschreven staat. En die liefde vergaat nimmermeer, nooit... ja, dan kun je pas  zingen over een liefde die écht langer meegaat.

De liefde is lankmoedig,

de liefde is goedertieren,

zij is niet afgunstig,

de liefde praalt niet,

zij is niet opgeblazen,

zij kwetst niemands gevoel,

zij zoekt zichzelf niet,

zij wordt niet verbitterd,

zij rekent het kwade niet toe.

Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid. 

Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.

Geloof is de sleutel om deze liefde te ontvangen en dan is 'Gods liefde in onze harten uitgestort', zegt Paulus aan de gelovigen in Rome.
Zo'n mooie uitdrukking vind ik dat! 'Uitstorten' is namelijk niet een zuinig scheutje... Maar zoals je een emmer water helemaal kan leegkieperen in de tuin, als het warm is en je pas gepoote plantjes hebben water nodig - zó heeft God de Vader al Zijn liefde in je hart uitgestort. Hij heeft niets achtergehouden!

Als Christus in ons hart woont, worden we (inderdaad net als plantjes!) geworteld en gegrond in de liefde en dat heeft bijzondere gevolgen:

Dan zullen wij samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat

Ik kan het me haast niet voorstellen dat die geweldige belofte (Christus' liefde echt te kennen) aan ons is gegeven. Laten we het samen méér hébben over die liefde van God in ons hart - anders kom je er ook niet achter hoe groot die is. Ook belangrijk om de Bijbel te lezen want zo ontdek je steeds meer hoe ver Zijn liefde ging - tot het einde had Hij ons lief staat er zelfs!

Misschien is het al een begin om het door te laten dringen, dat Jezus degene was die van jou hield

.... longer than there were fishes in the oceans, higher than very bird ever flew... 

longer than there were stars in the heavens:

HE's been in love with you...!

- en daar 'ja' op te zeggen...

Water'management' ...

Bovenstaand filmpje zet me aan het denken... die kindertjes en ook al wat ouderen die vertellen waar ze zich zoal druk om maken - alhoewel ze eigenlijk anderen citeren, ons misschien? En dan komt het rijtje met 'eerste wereld-problemen' waar we hier in het rijke westen zo mee bezig kunnen zijn dat het lijkt alsof de hele wereld daarom draait. Want het is echt een drama (en kijk maar eens wat o.a. wordt genoemd)

- als ik mijn telefoonoplader niet vlak bij mijn bed heb - wanneer mij leren stoelbekleding niet verwarmd is - als ik naar de badkamer ga en mijn telefoon vergeet - als mijn kleren gaan stinken omdat ik ze te lang in de wasmachine laat zitten - dat mijn huis zo groot is, dat ik twee routers nodig heb  etc etc

In een ander licht geplaatst, dat van de derde wereld, zijn deze zaken een lachertje. Ten eerste omdat het dingen zijn waar zij dáár, alleen maar van kunnen dromen - je kunt er dus best zónder? Dat lijkt de boodschap van het filmpje te zijn...
Ook denk ik dan aan een tekst uit de Bijbel waar staat, dat als we 'onderhoud en onderdak hebben', dat ons genoeg moet zijn. Zo, dat is ook aardig basic! En we hebben het ons in het rijke westen zo moeilijk gemaakt dat we veel méér nodig hebben dan dat. Denk alleen maar eens aan alle financiële verplichtingen die het leven hier met zich meebrengt, misschien een hypotheek, verzekeringen in alle soorten en maten. Zelfs onze vrije tijd moeten we verzekeren... want alle luxe die we ons kunnen veroorloven heeft z'n prijs... Veel zaken kunnen we ook praktisch gezien niet meer zonder, al zouden we het willen.

op het 4th world water forum, Mexico City

Maar de clou zien we aan het eind van dit filmpje. Want het echte onderwerp is water, de ECHTE eerste levensbehoefte - die er in de derde wereld vaak nog niet eens is. En wij zijn zo verwend dat we dat niet eens meer beseffen - draaien de kraan open en het stroomt maar door, voor onze ogen ... al is het tegenwoordig nodig dat wij ons beperken en er zuinig mee omspringen.
Watermanagement is daarom in het belang van de hele wereld... een woord waarbij ik denk aan Willem Alexander, die zich hier sterk voor maakt, niet alleen waterbeheersing (dijken, denk aan de deltawerken), maar ook zorgen dat er schoon water beschikbaar is voor ieder mens. En daar zit dan een heel arsenaal van maatregelen aan vast zoals ook goed sanitair ... Zo zullen er in de derde wereld in ieder geval veel minder kinderen sterven en echt een toekomst krijgen.

De toepassing...

Water for life! heet de organisatie achter het filmpje... en daarmee wordt voor mij de link natuurlijk gelegd met wat de Bijbel zegt over water - je zou onze kroonprins wat betreft dit punt kunnen vergelijken met de Here Jezus. Maar met het watermanagment van de Heer is er iets heel bijzonders aan de hand: niet alleen beheerst Hij het water (één woord en de storm gaat liggen!), als Hij je water geeft, heb je nooit meer dorst.
'Dat is natuurlijk een uitkomst', dacht ook de vrouw uit Johannes 4 die water kwam putten. Maar Jezus sprak over het levende water wat onze geestelijke dorst lest omdat het zal worden tot een fontein in je binnenste. Zelfs tot het eeuwig leven! Ja, het is als de kraan die je hier eigenlijk altijd wijd open kan zetten. Geen limiet en bezuinigingen bij de Heer!

Merk je daar eigenlijk niet zoveel van? Dan kan het zijn dat je - net als veel mensen in deze 'eerste wereld' - (om dat ook maar even toe te passen) teveel bezig bent met allerei extra's (luxe) die we in ons leven krijgen of erbij némen, soms op het eerste gezicht zelfs wel 'geestelijke' dingen.
Het levende water...? misschien drinken we het mondjesmaat, of zelfs zo af en toe nog een druppeltje. En komen we aan echt drinken niet meer toe. Verbaas je dan niet dat er geen fontein uit je binnenste omhoog komt - water, het beeld van de Geest, die zij die tot geloof kwamen ontvangen zouden. Het water wat ons ook reinigt, als we het woord van God lezen en de Geest kan werken. Want Hij geeft Hem niet met mate.

Ik ben weer opnieuw gaan beseffen hoe bevoorrecht we hier in de 'eerste wereld' zijn en opnieuw dankbaar voor de dingen die we hier zó in de schoot geworpen krijgen.
Maar ook weer doordrongen van de noodzaak om het levende water (en dat is de heilige Geest) ruim baan te geven - om weg te doen wat ons teveel in beslag neemt en weer prioriteiten te stellen. Dan kan het in ons (weer) zijn als een fontein, en door ons heen stromen naar de mensen om ons heen.

Net als in het filmpje, wordt ook aan het slot van de Bijbel als het ware nog eens ´de clou van het hele verhaal´ genoemd. En lezen we (o.a.) als Gods aansporing en oproep voor ieder:

En wie dorst heeft, kome, en wie wil, neme het water des levens om niet. 
Op 22 vers 17

 

Een laatste oproep... van het grootste belang!

Sommige mensen vallen op. Omdat ze niet alleen echt iets te vertellen hebben, maar er ook naar handelen. Zo keken de kinderen laatst een film over de oppositieleidster Aung San Suu Kyi van Birma. Ik denk dan ook aan iemand als Nelson Mandela, een krachtige persoonlijkheid die verzoening predikte nadat hij zo lang gevangen gezeten had. En ik vroeg me af hoe mensen die Christus niet kennen toch ook dingen kunnen zeggen en doen, die zo bijzonder tot de verbeelding kunnen spreken en bij iedereen in de wereld bewondering en respect afdwingen. 
Van Mandela wordt trouwens wel gezegd dat hij christen is, maar het is iets wat niet heel duidelijk naar voren komt. En als zijn 'christen-zijn' iets is, zoals ik ook las, waar men nog onderzoek naar doet (alsof we hem moeten ´claimen´ voor de eigen groep) lijkt me dat toch wat vreemd... een gelovige zúl je namelijk herkennen.

Vanmorgen lees ik via een linkje de krant, zie ik ineens een artikel over Nelson Mandela en voilá, er staat precies wat hem zo bijzonder maakt:

"Mandela zorgde na zijn vrijlating in 1990 voor hoopvolle verbondenheid tussen de verschillende bevolkingsgroepen in Zuid-Afrika. De op verzoening gerichte blik was naar voren gericht. Mandela sprak Engels en Afrikaans, droeg in 1995 het shirt van het zegevierende Zuid-Afrikaanse rugbyteam en bezocht zelfs de weduwe van Apartheidspoliticus Hendrik Verwoerd in het bejaardenhuis. De ontnuchtering was na de euforische wittebroodsweken echter onvermijdelijk. Mandela werd als president opgevolgd, bleef actief ten bate van Zuid-Afrika met zijn eigen stichting, maar verdween met het klimmen der jaren steeds meer naar de achtergrond. "

Nu is hij ziek, alhoewel inmiddels weer thuis, en men vreest de dag van zijn overlijden. Want hij is inmiddels 94, hoogbejaard - al deed hij als 'gewone' bejaarde altijd al veel méér dan voorstelbaar is, alsof hij al die jaren in gevangenschap al zijn energie had opgespaard om die positief te gebruiken voor zijn land - en als hij er straks niet meer is, is er grote kans dat alles waar hij voor stond, onderlinge verdraagzaamheid en echte acceptatie, heel snel verdwijnt. Daar ging het artikel over en als een soort alarmkreet stond erboven: Laat Mandela nog één keer spreken. Want, zoals het artikel zegt:

 'De enige die met gezag de onderlinge verkettering in Zuid-Afrika opheft, is Nelson Mandela. Het is van het grootste belang dat hij voor zijn sterven nog eenmaal zijn stem verheft. '

Er kan maar zo een vergelijkbare situatie ontstaan als bij de geschiedenis van Jozef in Egypte, toen het ook gedaan was met de verdraagzaamheid nadat er een Farao kwam 'die hem (Jozef) niet gekend had' en niets wist van hoe Jozef de hele toenmalige wereld van de hongersnood had gered.
Zo heeft Mandela door zijn sterke karakter, die samenbindende factor kunnen zijn, ook kende hij de normen en waarden die Christus uitdroeg. Ieder mens heeft daar in zijn hart ook 'weet' van, tenzij je je geweten al het zwijgen op hebt kunnen leggen... Nadat hij werd opgepakt, heeft hij al die jaren in gevangenschap gedwongen na kunnen denken, en koos daarna voor een vreedzame oplossing, verzoening 'niet door kracht of geweld'. Dit kon hij vervolgens uitdragen als president, - maar dat is het dan. De echte verandering van mensen en hier van een heel volk, is nog wel een ander verhaal.  

Een andere 'grote der aarde'

Jezus van Nazareth heeft altijd gehandeld naar wat Hij sprak - en spreekt (ook bij de velen die Hem alleen zien als een lichtend voorbeeld) nog steeds tot de verbeelding. Ook hij heeft afscheidsgesprekken gehad speciaal met zijn discipelen, voordat Hij stierf. 
Wat bijzonder dat wij na 2000 jaar nog die boodschap kunnen lezen; je ziet er zo duidelijk wat Hij belangrijk vond om door te geven aan hen die achterbleven: Hij wilde dat ze niet ongerust zouden zijn omdat Hij hen al snel zou verlaten en vertelt hen precies waar Hij heen gaat. Maar zegt ook: 'Daarheen weten jullie de weg!' Het cruciale gegeven? Dat Hem de zaken niet uit de hand lopen als Hij er niet meer is maar dat alles geregeld is.

Alles zo goed regelen dat mensen in 'jouw geest' kunnen handelen zal Mandela ook trachten te doen, maar méér kunnen de 'gewone' groten der aarde niet voor elkaar krijgen, zij moeten het doen met 'de laatste woorden' - die je tegenwoordig via de media wel steeds weer opnieuw kunt zien en horen. Maar toch... het blijft iets wat van buitenaf naar binnen moet komen.

Zijn meerwaarde

Wat is het dat Jezus méér doet? Hij predikt ten eerste verzoening met Gód en dat is wat de discipelen aanvaard hebben en kan Hij hen zeggen: 'Ik laat jullie niet als wezen achter, Ik kom tot u.' En Hij belooft hen de Trooster, die zo bijzondere goed kan 'troosten' omdat Hij IN de harten van de gelovigen zal komen wonen. Zo zullen mensen niet alleen 'in zijn geest' kunnen handelen - nee, dit gaat verder, zij zullen door Zijn Geest kunnen leven en handelen!  
Vanaf dat moment op het Pinksterfeest, is er inderdaad éénheid; de eerste gemeente 'was één van hart en ziel en er was niemand onder hen die zelfs iets nodig had, want zij hadden alles gemeenschappelijk'. Dat is nog eens saamhorigheid en éénsgezindheid! De Heilige Geest  bewerkt namelijk die verandering van het hart die nodig is. En wel van binnenuit, zodat mensen - ook bij de afwezigheid van de Grote Leider Zelf - in Zijn voetsporen verder kunnen gaan. 


Misschien vind je dit vreemd, maar dit is zelfs een betere situatie voor hen die op aarde achterbleven, dan toen ze Jezus nog lichamelijk bij zich hadden. Want die Trooster zal hen ook alles leren wat ze eerder niet konden vatten, en in herinnering brengen wat de Here Jezus bij Zijn leven op aarde heeft gezegd.

Eindeloze vrede

Hele landen tot vreedzaam samenleven brengen... sommige 'groten der aarde' laten al iets zien van vrede en gerechtigheid. Maar de broze vrede in Noord-Ierland werd ook net nu, alweer verstoord door een wat ontactische politieke beslissing.  
Echte vrede, dat zal pas lukken als Jezus Christus Koning zal zijn en het Vrederijk aanbreekt. Hij zal het stichten met recht en gerechtigheid.
Zover is het nu nog niet. Nu mogen wij als gelovigen in deze tijd, laten zien dat er als eerste de noodzakelijke verandering en echte vrede in je hart kan zijn...

...niet door kracht noch geweld, maar door mijn Geest! 

zegt de HERE der heerscharen.

in Zacharia 4:7

De Geest, te koop?

Gisteren kwam ik in een folder als een lokkertje, deze kreet tegen: ´15% extra pinksterkorting op ALLES... snel, nog slechts twee dagen!´ Een typisch seculiere uitspraak en op zich niet vreemd. Veel mensen kennen Pinksteren alleen van de extra vrije dag en de Pinksterbloemen die zo rond deze tijd van het jaar bloeien. Pinksterkorting is dan het geluk wat je hebt als je een bepaalde aankoop doet en er maar liefst 15% minder voor hoeft te betalen. Een commerciële kreet om mensen in beweging te krijgen (deze twee dagen) hun slag te slaan. En het liefst wat groots, de korting heeft dan het meeste effect.

Wat Pinksteren echt inhoudt: de komst van de Heilige Geest, is de meeste mensen volledig onbekend. Wat dat betreft iets waar we wel meer reclame voor zouden mogen maken. En je zou denken dat er dan wel wat meer animo voor zou zijn. We krijgen namelijk geen 15% korting, nee, dit geschenk is gratis! Als we de Here Jezus aannemen is de Heilige Geest zelfs onze eerste gave. Gods welkomstgeschenk aan ons, zo zou je het kunnen noemen.
Moeten we dan maar gaan 'adverteren' met de Geest (om het even zo plat te zeggen) als een soort 'lokkertje' ... wat is de juiste manier? Moet je überhaupt met de Geest 'schermen'?

De Geest, door geloof

We lezen in Handelingen 2 hoe die bijzondere belofte aan de Joden - voor u en uw kinderen zegt Petrus, werd vervuld op die Pinksterdag 2000 jaar geleden. De aanwezige Joden zijn diep getroffen dat zij Jezus, zo kort geleden nog maar, hebben verworpen en vragen vertwijfeld aan Petrus: 'Wat moeten wij doen?' En Petrus die hen net met grote vrijmoedigheid het evangelie heeft gebracht, antwoordt: 'Bekeert u!' 
Hij zegt niet: 'Ontvang de Heilige Geest dan komt alles goed...' Dat zou je misschien verwachten als net de Heilige Geest is uitgestort.

Er staat iets anders: 'allen die zijn woord aanvaarden' (vers 41) werden gedoopt, en ontvingen de Heilige Geest... Dat woord is de hele toespraak waarin Petrus heeft uitgelegd dat Jezus toch de Messias was, niet meer dood is maar opgewekt en tot Christus is gemaakt door God zelf. En dat wat er nu gebeurt al voorzegd was in het Oude Testament. 

Hier krijgt dat volk Israël als het ware een laatste kans - het is hier nog steeds: eerst de Jood die het evangelie te horen krijgt. 

En ook voor ons heidenen: allen die verre waren en die Hij roept... wij die part noch deel hadden aan die prachtige belofte: de Messias van de Joden... als wij ons bekeren, zal Hij door geloof ook in ons hart komen wonen - door de Heilige Geest. 

Eén door de Geest

Wat een ander zo mooi aspect is: door de Geest zijn we (op het moment van geloof in de Heer) ook één gemaakt met alle andere gelovigen die er op aarde zijn. Het Pinksterfeest van toen, maakte namelijk van alle gelovigen die er al waren - de ongeveer 120 die na de hemelvaart samen wachtten in de bovenzaal - een éénheid! Allemaal verschillende mensen als leden van één lichaam met elkaar verbonden. Dat is de éénheid van de Geest die we - hoop ik! - sindsdien ook ervaren met misschien wel volslagen onbekende gelovigen. 
En die eerste dag van de Gemeente werden er al 3000 toegevoegd. Er was iets ontstaan waar elke keer een gelovige bij kwam. En allemaal samen delen zij het geloof in die ene Heer, door die ene Geest.

Wat moeten wij doen? 

Je zult er wel voor in beweging moeten komen... maar niet om er nog even voor te gaan werken. Iets wat je krijgt, kun je namelijk niet gaan verdienen. Dan is het geen gift meer! Maar zoals je naar de desbetreffende winkel zal moeten gaan om de 15% Pinksterkorting te ontvangen, zo moeten we tot God komen omdat we Zijn Zoon nodig hebben om gered te worden. Dan zullen we de Heilige Geest ontvangen. Christus Zelf komt in je wonen. Voor niets! Geen eigen werk, zoals bij de Pinksteractie je nog 85 % zult moeten betalen... en je daarvoor nog wel even aan het werk moet om dat bedrag te verdienen.

Dit was al duidelijk in het Oude Testament (en tot op de laatste bladzijde van de Bijbel wordt dit herhaald!) toen Jesaja schreef:  

'O, alle dorstigen komt tot de wateren en gij die geen geld hebt, 

komt koopt en eet, ja komt koopt zonder geld en zonder prijs. 

En Jezus Zelf vult dit aan in Johannes 7: we moeten bij Hém zijn voor dit levende water.

Gelukkig zijn wij niet afhankelijk van twee speciale dagen en ook hoeven we niet elke keer weer opnieuw te vragen of de Geest in ons hart wil komen - Hij IS er! De Trooster die ons niet meer zal verlaten!  

Paulus roept ons op om onszelf te beproeven: zijn we zeker dat Christus in ons is? Of niet? De Geest zal Christus verheerlijken en alles wat Christus zegt, zal Hij spreken...  Maar laat je vervullen met Hem, dan wordt Zijn vrucht zichtbaar.

En heb je er nog geen zekerheid over: vraag of de Heer je het levende water, Zijn Geest wil geven. Hij zal dat gebed zeker verhoren... 

Dan zien we samen uit naar Zijn komst!

En de Geest en de bruid zeggen: Kom! 

En die het hoort zegt: Kom! 

En wie dorst heeft kome 

en wie wil, 

neem het water des levens om niet.

Op 22; 17

Ik zag Caecilia komen...

 -Iemand die mij al heel lang kent, zou door naar de titel van dit blogje te kijken, misschien kunnen weten waar ik het over wil hebben. De titel is namelijk de eerste zin van een liedje wat (letterlijk en figuurlijk ) een rol speelt in een sprookje - vroeger was het één van mijn favoriete verhalen en ik zag het laatst terug in een boek wat ik - daarom - kreeg.

Het sprookje van Koningin Zakdoekje, zo heet het verhaal, gaat over een lief schattig koninginnetje die zal gaan trouwen met een koning - de betreffende koning kent ze niet maar hij lijkt erg aardig te zijn. Hij heet koning Pantoffel (nu associeer ik dat met een beetje 'n sullige 'pantoffelheld' zonder eigen inbreng - vroeger nam ik het gewoon als gegeven) en in zijn paleis loopt iedereen op pantoffels; je mag daar jezelf zijn, er heerst geen streng 'protocol'. Ook is hij zo attent geweest om het koninginnetje een cadeau vooruit te sturen: schattige geborduurde pantoffeltjes met een bijzonder eigenschap: als je erop gaat lopen hoor je een klokkenspel, wat het volgende wijsje speelt: 

"Ik zag Caecilia komen, langs de waterkant... 

strikjes in haar haren, bloempjes in haar hand..."

En het verhaal begint eigenlijk echt op het moment dat het koninginnetje wacht op haar bruidegom, die ze nog nooit heeft gezien. Ze heeft zijn cadeau echter aangetrokken en als ze heen en weer loopt, terwijl ze op hem wacht, hoor je het klokkenspel het wijsje spelen: Ik zag Caecilia komen....

Ze is natuurlijk best zenuwachtig op haar trouwdag en het klokkenspel speelt het wijsje in een vrolijk tempo, hetzelfde tempo waarin er nog een heleboel te regelen valt voordat de koning arriveert...

Maar zoals meestal bij een echt sprookje, komt er een kink in de kabel. Wat wil het geval? Er is nog een derde koninkrijk waar ook een koningin regeert, een onaardige, slinkse koningin Handschoen - in haar paleis gelden haar strenge regels - netzo strak als de handschoenen zitten die iedereen aan moet hebben... Zij is jaloers dat Koning Pantoffel met de lieve Koningin Zakdoekje trouwt. En door de koetsier van de koning om te kopen met een flinke zak goud, krijgt ze het voor elkaar dat de de koets niet naar het kasteel van koningin Zakdoekje, maar naar háár kasteel wordt gereden. En als geschenk liggen er een stel handschoenen voor hem klaar..

In eerste instantie heeft de aardige koning niet door dat hij verkeert zit; de koningin heeft ervoor gezorgd dat uiterlijk alles voor elkaar lijkt, haar onderdanen staan allemaal langs de route met een zakdoekje in de hand. Precies zoals je zou verwachten in het koninkrijk van Koningin Zakdoekje. Bij nader inzien zijn de zakdoekjes van papier maar het bedrog komt door een ander feit aan het licht.

De sluwe koningin heeft overal aan gedacht, maar weet niets van het persoonlijke geschenk wat de Koning vooruit heeft gestuurd naar zijn echte bruid. En als de koning bij haar arriveert, mist hij het geluid van het klokkenspelletje en vraagt waarom zij het geschenk - die mooie geborduurde pantoffeltjes met die herkenningsmelodie - niet aan heeft gedaan.

Dan ziet hij de oude grijze pantoffels die de koningin geleend heeft van de keukenmeid, ook dringt het tot hem door dat de zakdoekjes waar iedereen mee staat te wuiven niet echt zijn; hij springt in zijn koets en rijdt in volle vaart naar het andere koninkrijk waar koningin Zakdoekje in tranen is (haar zakdoekje vast doorweekt) omdat het zolang duurt voordat de koning arriveert...

En de ontknoping gaat zo:

cop. Elvera

....en toen ze telkens nog heel langzaam naar het venster liep om te kijken of de koning er nog niet was, klingelden de klokjes al even langzaam langzaam en treurig: Ik zag - Caecilia - komen  - langs - de waterkant... Maar toen ze haar koning zag tilde ze met beide handen haar ruisende zilveren bruiloftskleed een beetje op en liep met vlugge voeten hup... hup...hup de trappen van het kasteel af. En het klokkenspel in haar pantoffeltjes zong  heel vlug en heel vrolijk: 

"Ik zag Caecilia komen langs de waterkant

strikjes in haar haren, bloempjes in haar hand

Zijde zij Caecilia of zijde gij een blom?

Nee ik ben Caecilia, keer je dan eens om!"

En zo liep alles toch nog goed af, dankzij de pantoffeltjes met het klokkenspelletje. Ze vallen elkaar in de armen, hij droogt haar tranen en ze stappen in de gouden koets hun feest tegemoet.

Kun je hier nog wat van leren?

In het sprookje komt de koning door een list eerst bij de verkeerde bruid terecht - voor het contrast natuurlijk nodig, al lijkt het vreemd dat hij dat niet merkt - Het opvallende gegeven hieraan is, dat het uiterlijk kan lijken of alles voor elkaar is: bijvoorbeeld al de zakdoekjes waar mee gezwaaid wordt langs de kant van de weg...  De geestelijke toepassing is niet moeilijk te zien. Er zijn in het echte leven ook mensen die aan de buitenkant er uitzien als gelovigen, ze gedragen zich zo, kunnen zich conformeren en elke week braaf in de kerk zitten. Misschien zien ze er op een bepaalde manier uit waardoor ze denken dat ze erbij horen... misschien spreken ze wel dezelfde woorden als wij - alleen, kan er een heel ander inhoud aan gegeven worden.

Om dat te ontdekken moet je eigenlijk met hen in gesprek - en kom je er achter dat wat ze in hun hand hebben, nepzakdoekjes zijn. En het persoonlijke geschenk van de koning? Daar hebben zij zelfs geen weet van. Zij hebben grijze pantoffels geleend van de dienstbode maar weten niet dat dat hen juist door de mand laat vallen.... want er zit geen muziek in die geleende pantoffels.

En uiteindelijk zegt de koning dan: Nee, jij hebt mijn geschenk niet ontvangen - Ik ken jou niet!

En dat is de tweede toepassing die ik wilde maken. Wij hebben als gelovige ook een eerste gave ontvangen van de Heer. En zoals de pantoffeltjes met klokkenspel, hét bewijs was dat koning Pantoffel persoonlijk zijn trouwbelofte heeft gegeven, zo is de Heilige Geest ons onderpand, hét bewijs dat we erbij horen.... mogen we mee als Hij ons komt halen! Onze herkenningsmelodie is de Geest die Hij ons heeft gegeven. En in de tussentijd - als Hij er nog niet is, zal die melodie te horen zijn in onze wandel.... herkennen mensen ons daarom ook nu al als  bruid van de Koning. En als het zover is, zullen we voor ieder te zien zijn...

Is er bij jou iets te merken van die melodie? Haal anders het geschenk wat je als gelovige hebt gekregen, tevoorschijn! (Tenminste daar ga ik nu van uit, of ben je nog  'nep' en lijkt het alleen of je er al bijhoort?) Het is voor ons allemaal goed om eens even te onderzoeken hoe het er met ons voorstaat... Je moet die pantoffels namelijk wel aantrekken, en niet ergens in een kast laten staan. Zelfs de Bijbel heeft het over de nieuw mens aandoen! En dan: gaan lopen, erin gaan wandelen! dan gaat het werken.

En in hoeverre is bij mij die melodie te horen - al ken ik de Heer...

Het zou toch wat zijn als men achteraf zegt: Oh, hoorde die persoon er ook bij? Nooit wat van gemerkt. Dan schamen we ons eigenlijk voor Hem. En dat is een vreemde zaak als je van iemand houdt.

Iets om eens over na te denken ...