Stille Zaterdag

Dat is toch alweer voorbij? Stille zaterdag? Ja, dat klopt, het is inmiddels Pasen geweest, we hebben weer herdacht dat Jezus niet in het graf bleef maar is opgestaan (al mag je daar vaker aan denken dan alleen met Pasen ...).

En als je gelooft heb je ook nieuw leven ontvangen, door de dood en opstanding van Jezus.
In Hem hebben we zelfs alle zegeningen ontvangen. 

- Worden alle gebeden dan verhoord? Krijgen we alles wanneer we denken dat het nodig is? -
Dat zou natuurlijk prachtig zijn (alhoewel) maar de realiteit is anders. 

Ik heb het ooit zo horen uitleggen, dat alles wat met Christus is gebeurd, ook met jou is gebeurd. En wel door het geloof. Dan ben je in Hem, zoals een brief in een envelop zit. 'Enveloped' betekent in het Engels dan ook omhuld, of omgeven ... 
En waar Hij is, daar ben ik, ook als ik het niet voel. 

Met Hem gestorven en opgestaan.
In Hem ... in de hemelse gewesten gezet.
In Hem ... alle geestelijke zegeningen ontvangen 

Als de zegeningen geestelijk zijn (de rest is bonus), dan is het ook méér te begrijpen dat we geen 'stoffelijke' zaken en welvaart kunnen claimen. Hij geeft ons andere dingen die bij de hemel horen en eeuwig zijn. (Daar hebben gelovigen in een strafkamp tenminste ook wat aan).

Met Hem gestorven - nu al

Gestorven zijn betekent ten diepste ook, dat het niet meer gaat om wat ík wil of wat ik graag wil hebben, of waar ik recht op denk te hebben;
- Dat God bijvoorbeeld zomaar ineens een nieuwe auto voor ons heeft klaarstaan als de oude het begeeft. Of een zak geld als we wat krap zitten. 
Het gaat niet om zichtbare dingen.

Want het zichtbare is tijdelijk en het onzichtbare is eeuwig 

We zijn ook niet per definitie gezond; geen ziekte meer, want je bidt - en het griepje is bij toverslag verdwenen, of de pijn, de ernstige ziekte, of die handicap..
Nee, ons lichaam is nog niet opgestaan. Het hoort bij deze (tijdelijke) schepping. 

Er is nog van alles niet oké hier op aarde. 
Het is nog geen vrede.
- En de schaapjes worden tegenwoordig in Nederland ook nog steeds opgegeten zodra er een wolf in de buurt is.

Wolf op de Veluwe

  

Alles zal nieuw worden, maar het is nog verborgen - als op Stille zaterdag. Het nieuwe is er wel, maar in de kiem. En je kan soms de moed verliezen als je om je heen kijkt in de wereld. 

De discipelen hadden daar ook last van. Na die dag van het sterven van Jezus was het stil en in hun ogen was alles voorbij. Over en uit.
En hoewel Hij erover had gesproken dat Hij zou opstaan, waren ze dat helemaal vergeten. Zij zagen wat voor ogen was, en dat was duidelijk: Jezus was dood.

Met Hem opgestaan - straks echt

Zo wachten wij nu ook, en soms denk je: 'waar blijft de belofte van Zijn komst?'
Maar Hij zal komen! En de doden in Christus zullen opstaan. 
En wij - als we dan nog op aarde leven - worden veranderd.
Eindelijk een eind aan de gebrokenheid van ons lichaam door ziekte en pijn, of door mishandeling en vervolging, ouderdom.

Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid;

er wordt gezaaid in oneer en opgewekt in heerlijkheid;

er wordt gezaaid in zwakheid en opgewekt in kracht 

Vincent van Gogh - de zaaier

Dan zijn we zoals Jezus op Paasmorgen, toen Hij opstond uit het graf. Met een lichaam wat volmaakt is en wat nooit zal sterven. 
Nu is het hier nog Stille zaterdag. Maar we weten dat het zal gebeuren. 
Hoe dan ook.

In die hoop zijn wij behouden

(Maar hoop die gezien wordt is geen hoop, 

want hoe zal men hopen op het geen men ziet?)

Indien wij echter op hopen op hetgeen wij niet zien

verwachten wij het met volharding

Old and wise

Deze keer een ander oud liedje waar ik een 'aha-erlebnis' bij heb. Positieve herkenning noem ik dat maar even en dat eigenlijk met dezelfde redenen als met 'Dust in the wind': vanwege de mooie wijs en een regeltje uit het refrein wat ook hier de titel is: (when I'm) old and wise.

 

As far as my eyes can see, there are shadows approaching me

And to those I left behind, I wanted you to know

You've always shared my deepest thoughts, you follow where I go
Zover als mijn ogen zien, komen schaduwen naderbij...
en de mensen die ik achter heb gelaten?

 Jullie kennen mijn diepste gedachten en zullen mij volgen..

And oh when I'm old and wise, bitter words mean little to me

Autumn winds will blow right through me

And someday in the mist of time, when they asked me if I knew you

I'd smile and say you were a friend of mine

And the sadness would be lifted from my eyes   
Oh when I'm old and wise
 'Oh, als ik oud en wijs ben - dan zijn bittere woorden
als herfstwinden die dwars door me heen waaien...
En op een dag, in de mist van de tijd, als ze me zouden vragen of ik jóu kende,
dan zou ik zeggen dat je mijn vriend was
En het verdriet zou uit mijn ogen verdwijnen.
Als ik oud en wijs ben 

                                      

As far as my eyes can see, there are shadows surrounding me

And to those I leave behind, I want you all to know

You've always shared my darkest hours

I'll miss you when I go
'Zover als mijn ogen kijken word ik door schaduwen omringd...
Tot de achterblijvers wil ik zeggen
 jullie hebben mij in mijn donkerste tijden meegemaakt.
Ik zal jullie missen als ik moet gaan!' 

And oh, when I'm old and wise, heavy words that tossed and blew me 

like Autumn winds that will blow right through me

And someday in the mist of time, when they ask you if you knew me

Remember that you were a friend of mine

As the final curtain falls before my eyes

Oh when I'm old and wise
Als ik oud en wijs ben, harde kwetsende woorden die ik naar mijn hoofd kreeg,
zij waaien als herfstwinden dwars door me heen
En op een dag in de mist van de tijd... als ze jou vragen of je míj kende
onthoud dan alleen dat je mijn vriend was
- als het doek voor mijn ogen valt
 oh, als ik oud en wijs ben

 As far as my eyes can see

met een leuk 'weetje':
Het lied eindigt eigenlijk op 3:33 met een slotakkoord. De componisten bedachten echter een outro: 

de break in het slagwerk en de saxofoonsolo werd één van de bekendste uit de geschiedenis van de popmuziek .

Waar dit lied over gaat? Op het eerste gezicht niet heel makkelijk om te begrijpen; je luistert naar iemands ervaringen maar het is ook een wens om uiteindelijk oud en wijs te mogen zijn - met alles wat daar dan bijhoort.Wijsheid op hoge leeftijd, is letterlijk levenswijsheid... opgedaan door alles wat je meemaakt - en meestal ook door wat je fout hebt gedaan naar anderen toe die je lief waren, waar je ook het meeste last van kan hebben als je terugkijkt.Dat zie je ook hier:"The shadows" die hij ziet, lijken de schaduwen van de dood die er aan komt - en hij kijkt achterom, inmiddels al in de herfst van zijn leven.... zijn wens is hier eigenlijk: de bittere woorden vergeten en alleen over te houden dat die ander zijn vriénd was. Zo kan hij zijn verdriet loslaten. Want het einde nadert ... " En", zegt hij: " nu ik inzie dat ik dat moet vergeten, kun jij dan (als anderen ernaar vragen) op jouw beurt zeggen dat je míjn vriend was? Wijsheid, die ik - oud geworden - ontdekte nu ik mij ogen al bijna moet sluiten.." 

Ineens doet de tekst van dit lied me toch ook aan Prediker denken waar we lezen: Ik heb ingezien dat... in dít lied zie je dat je het verdriet en de bitterheid moet vergeten, om in vrede je ogen te kunnen sluiten; dat is hier de uiteindelijk levenswijsheid. Alleen heeft hij dat tijdens zijn leven niet meer in de praktijk kunnen brengen, misschien omdat dat ook zo moeilijk is - een reden dat je dat pas op het moment van loslaten van álles, echt kunt. Je hoeft het ook niet meer ánders waar te maken. dan met wóórden. Want je leven is inmiddels voorbij; de schaduwen hebben je opgeslokt. Wat rest is de gedachte aan vriendschap die mensen ooit voor elkaar hadden 'as the final curtain falls before my eyes', het doek valt ...

 Zicht op de onzichtbare dingen

Prediker zag in dat alles op aarde uiteindelijk ijdelheid is, het gaat voorbij. Maar dat al wat Gód doet, voor eeuwig is. Alleen, als je op aarde rondkijkt zie je dat niet: 'want wie bemerkt, dat de adem der mensenkinderen opstijgt naar boven en dat de adem der dieren neerdaalt naar beneden in de aarde?' (Prediker 3)
Toch is God voor eeuwig en de ziel van de mens blijft bestaan, God heeft de eeuwigheid in het menselijk hart gelegd en wil dat we dat gaan ontdekken. Hij wil ons bij Zich hebben. Wij hebben niet alleen wijsheid nodig om dat in te zien, maar Christus zelf, die ons dat eeuwige leven wil schenken, zodat we voor eeuwig bij Hem zullen zijn.
Deze geestelijke dingen kunnen we vanuit onszelf niet begrijpen - maar als we Jezus leren kennen wordt de bedekking die over ons hart ligt weggenomen - geen voorhangsel meer maar rechtstreekse toegang tot God, onze Vader.

Met een onbedekt gezicht kijken we (als we dat willen!) nu al over dit aardse leven heen, in de eeuwigheid. Daar zien we Jezus - en als aan de buitenkant wat ons lichaam betreft, 'the final curtain falls', mogen we ook letterlijk daar bij Hem zijn. (En de schaduwen van de dood? Ook daar is Hij bij mij)

Paulus verlangde ernaar, al zegt hij over zijn naderende afscheid, dat hij niet weet wat hij moet kiezen: "Van beide zijden word ik gedrongen" Hij wil met Christus zijn, dat is verreweg het beste! Maar voor de mensen om hem heen (gelovig en ongelovig) was het nodiger dat hij nog even bleef.

Zo hebben wij nog een taak voor onze medegelovigen en alle andere mensen om ons heen. We mogen de boodschap van Zijn redding doorgeven zoals Paulus het deed en Johannes: 

Wij prediken Christus, de kracht Gods en de wijsheid Gods... 
Dit is de waarachtige God en het eeuwige leven...

Ons gezicht is onbedekt, geen sluier of gordijn meer - no final curtain - dat het zicht op de Heer belemmert. Jezus weerspiegelt God zelf, weerspiegelen we op onze beurt Hem ook? 

Dat we de wil hebben ons te laten veranderen door Zijn Geest, zodat er nu al, steeds meer van Christus in ons zichtbaar wordt ...

“But we all, with unveiled face, 

beholding as in a mirror the Glory of the Lord, 

are being transformed into the same image from glory to glory, 

just as by the Spirit of the Lord.

2 Corinthians 3:18  

En wij allen, die met een gezicht, waarop geen bedekking meer is, 

de heerlijkheid van de Heer weerspiegelen, 

veranderen naar hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, 

immers door de Here, die Geest is.  

Over de dood en het Leven

Geboren worden en doodgaan, het zijn de enige zekerheden wordt wel eens gezegd. Ja, en als ineens de dood dichtbij komt, bij een geliefde, een familielid, of nu deze dagen door het overlijden en de begrafenis van Prins Friso, denk ik daar ook even weer over na. 

Ik hoorde gisteravond ook een mooi lied - voor deze gelegenheid speciaal gemaakt: "Vandaag begraaf ik je in mij... niet in de aarde, niet in die kist..." Een geliefde blijft voortleven in ons hart en onze gedachten! En dat geeft inderdaad troost... Zo proberen we de dood - de definitieve scheiding - te verzachten want de werkelijkheid dat je iemand nooit meer zult zien, is niet te verdragen.

De hardere werkelijkheid verbeeldt de dood als 'magere Hein', die op een gegeven moment bij iedereen aan zal kloppen (en bij Friso als het ware al anderhalf jaar zijn opwachting maakte ...) We kennen allemaal wel de bekende plaatjes van een figuur in een zwarte cape, zeis in de hand... En dan is het gebeurd en houdt het leven hier op aarde ineens op. 

De dood die al even op bezoek komt als iemand ernstig ziek is - vaak maak ik dan een goede kans, ik blijf in ieder geval in de buurt - is heel wat minder liefelijk dan iemand in je hart laten voortleven; hij moet je hebben, daar valt niet aan te ontkomen.

Even persoonlijk... 

Het is inmiddels alweer jaren geleden dat mijn vader overleed. Een moment waarop voor mij de dood ineens dichtbij kwam - alhoewel natuurlijk nog niet persoonlijk zoals bij Friso.

Ik kon nog iets vinden wat ik in die tijd aan iemand mailde en het gaat over de tekst die toen boven de kaart stond. En bepaalde dingen zijn als uitspraak best bekend, dat was die tekst voor mij ook wel, maar in bepaalde omstandigheden waar je met de dood geconfronteerd wordt, zie je ineens wat er écht staat. En die gedachten van toen komen zo ineens weer naar boven als je over een sterven en begrafenis hoort.
Het is de uitspraak van Jezus bij het graf van Lazarus, die daar dan al drie dagen in ligt - als Marta zegt dat Lazarus niet gestorven zou zijn als Hij, Jezus, er op dat moment was geweest. Heel goed te begrijpen want Marta is overstuur dat Jezus er nu pas is, nu het te laat is! Want natuurlijk had Hij Lazarus beter kunnen maken, al vertrouwt ze Hem ondanks dat ... En Hij zegt haar dan dit: 

Ik ben de opstanding en het leven (dat is precies het tegenovergestelde van de dood)  wie in Mij gelooft, zal leven, ook al sterft hij, en een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven (Johannes 11: 25 en 26)

Ik dacht dan wel eens over 'sterven' op deze manier: 'Wij gaan dood en dan helpt God ons door de dood heen'. Maar hier staat eigenlijk: dat wij (als je gelooft) de dood niet meer zien. 

Mijn variatie op de beschrijving (die ik laatst van iemand toegestuurd kreeg) van het bezoek van 'magere Hein' als de 'aangekondigde dood', zou er dan zo uit zien:

Bezoek:

Het blijkt de dood.

‘Ik kom eens even kijken of hier wat te halen valt. Ik zag dat er onlangs een fout is opgetreden in uw DNA. Vaak maak ik dan een goede kans.’

‘Nou, u bent te laat. Zo'n tweeduizend jaar geleden bent u al in gevecht geweest met Iemand die u ook heeft opgehaald toen Hij dood ging. Maar u kon Hem niet in uw dodelijke macht houden.' 

‘Ja, maar de meesten weten dat niet en dat wil ik graag zo houden - tot het moment dat ik echt moet capituleren.'

'Wat mij betreft bent u aan het verkeerde adres. Ik hóór bij die Persoon en ga rechtstreeks naar Hem toe als het zover is dat ik mijn lichaam verlaat...'

'Tegen Het Leven leg ik het af. Helaas! Maar ik heb nog genoeg mensen over.'

Wat ik ontdekte: magere Hein, om het maar eens plastisch te zeggen, komt niet meer bij ons aan de deur. Dát was wat er toen ineens tot mij doordrong! Dát is wat het betekent in eeuwigheid niet te sterven. Of misschien klopt hij aan, maar er valt niets meer te halen als je bij de persoon hoort die heeft gezegd dat Hij de opstanding en het Leven IS... Vooral dat stukje dat je de dood niet meer zult zien was iets wat er voor mij uitsprong bij mijn vaders overlijden. En dat is niet omdat het zo mooi is om die gedachte hebben... een doekje voor het bloeden. Voor mij is het één of het ander, of Jezus is inderdaad Wie Hij zegt te zijn, en is Hij Gods Zoon die kwam om voor ons te sterven - zodat wij nu echt kunnen leven, voor eeuwig. Of: Hij is het niet, maar dan heeft Hij aardig wat leugens verkocht.

Ik heb echter genoeg rechtstreekse bewijzen gehad in mijn leven dat Hij geen fantast is, dat bidden bijvoorbeeld werkt... dat God voor ons wil zorgen en het doet. En weet ik: ja het is waar wat er allemaal in de Bijbel staat over God die van ons houdt... en ons dat Leven wil schenken. Al moest Hij daar wel wat voor doen: klik op deze link... Om even in stijl te blijven, Hij kwam om de macht van magere Hein verbreken - de angst weg te nemen ...

Ook een dezer dagen kreeg ik een brief onder ogen die mijn opa geschreven had aan een goede vriendin, bij het overlijden van haar man. Ik weet niet meer wat er letterlijk in stond maar de strekking was als volgt: 'Een overlijden van een geliefde is iets wat vreselijk is, onbeschrijfelijke pijn als je hem straks moet wegbrengen naar het graf... Maar als we God kennen en Hem aanbidden in dit leven dan zal ons lichaam als we gestorven zijn - al begrijpen we er niets van - eens opstaan uit het stof. Dan zullen we Hem zien zonder zelfs met de ogen te knipperen (naar de woorden van Job). Tot het zover is, leven we hier ons korte leven op aarde en maken we van alles mee. Maar waar gaat het om in ons leven? Dat we laten zien dat we bij Hem horen, en God kijkt of Hij in ons iets ziet van zijn Zoon .... Hij wacht op onze aanbidding.'... 

Ja dat is de kern van ons geloof, ook nu als we nog op aarde zijn. Wat mooi om dat zo'n veertig jaar na dato te mogen lezen!

De Here Jezus zegt het: Ik ben de opstanding en het Leven en vraagt aan jou net als aan Marta: 'Geloof je dat?' Dan zul je ook de dood niet hoeven zien en je lichaam zal eens opstaan uit het stof... want 'tot stof wederkeren' is het einde niet! Een boodschap vol hoop! Hoop die ik ook de koninklijke familie toewens...

Al onze geliefden die Hem ook kennen, zullen we dan terug zien, als we daar sámen voor eeuwig bij Hem zullen zijn!

Van Gogh, Rembrandt of...

Veilingen, een manier om te kopen en verkopen... maar soms zit er een addertje onder het gras, een geheime deal die we niet weten. Daardoor konden bij 'Het kleine huis op de prairie', de vrienden van Charles Ingalls, diens farm en bezittingen terugkopen voor een laag prijsje, toen er zoveel schulden waren dat alles onder hamer kwam - de andere gegadigden kwamen niet opdagen doordat bij de toegangsweg tot Walnut Grove, hen door Nells werd wijsgemaakt dat de veiling niet door ging.

Daar moest ik aan denken toen ik het volgende verhaaltje las *) - ook over een veiling met een geheime bepaling:

Een welvarende man en zijn zoon verzamelden als hobby zeldzame kunst. Ze hadden van alles in hun collectie, van Picasso tot Raphael en nog veel meer. Regelmatig stonden ze samen deze grote kunstwerken te bewonderen. Toen het conflict in Vietnam uitbrak werd de zoon opgeroepen en naar het oorlogsgebied gestuurd. De zoon was een moedig soldaat en stierf in de strijd terwijl hij het leven redde van een andere soldaat. De vader kreeg het bericht en rouwde hevig om het verlies van zijn enige zoon.

Ongeveer een maand later, vlak voor kerst, werd er bij de vader op de deur geklopt. Een jonge man stond aan de deur met een groot pakket in zijn handen. “Meneer,” zei hij, “u kent mij niet. Uw zoon is gestorven terwijl hij mijn leven redde. Hij heeft meerdere levens gered die dag en terwijl hij mij droeg werd hij dodelijk in het hart getroffen door een kogel. Uw zoon sprak vaak over u en uw liefde voor kunst.” De jonge man overhandigde het pakket. “Ik weet dat het niet veel is en zeker niets vergeleken met de grote kunstwerken die u hebt, maar ik geloof dat uw zoon zou willen dat u dit kreeg.”
De vader opende het pakket. Het was een portret van zijn zoon, geschilderd door de jonge man. Hij keek met bewondering naar de manier waarop de jonge man de persoonlijkheid van zijn zoon had weten vast te leggen in het schilderij. Tranen vulde de ogen van de vader terwijl hij het schilderij verder bekeek. Hij dankte de jonge man en bood aan om voor het schilderij te betalen. “Nee, echt niet. Ik kan niet terugbetalen wat uw zoon voor mij heeft gedaan. Dit is een geschenk.”

De vader hing het schilderij boven de schoorsteenmantel. Elke keer als hij bezoek kreeg, toonde hij eerst het schilderij van zijn zoon voordat hij de rest van zijn collecte liet zien. De vader overleed enkele maanden later.

Er zou een grote veiling worden gehouden van alle verzamelde kunstwerken. Er verzamelde zich een grote publiek, opgewonden dat zij de kunstwerken konden zien en de mogelijkheid kregen om er iets van te kopen.
Op het podium stond het schilderij van de zoon. De veilingmeester klopte met zijn hamer. “We starten het bieden met dit schilderij van de zoon. Wie biedt er op dit schilderij?”
Het was stil.

Toen riep iemand van achter uit de zaal: “Wij willen de beroemde werken zien. Sla dit schilderij over.” De veilingmeester bleef volhouden. “Wie gaat er bieden op dit schilderij? Wie start het bieden? 100 dollar, € 200 dollar?”
Een andere stem riep boos: “Wij zijn niet gekomen voor dit schilderij. We zijn gekomen om de 'Van Goghs' en de 'Rembrandts' te zien. Schiet nou eens op en kom met het echte werk!” De veilingmeester ging door: “De zoon! De zoon! Wie neemt de zoon?”
Uiteindelijk kwam er een stem van achter uit de zaal. Het was de tuinman die al jaren voor het gezin had gewerkt. “Ik bied 10 dollar voor dat schilderij.” Als arme man was dit alles wat hij zich kon veroorloven.
“We hebben een bod van 10 dollar , wie biedt 20?" “Geef het aan hem. Wij willen de meesters zien!” “Ik heb een bod van 10 dollar, wil iemand meer bieden?” Het publiek begon boos te worden. Zij wilden geen schilderij van de zoon. Zij wilden waardevolle investeringen voor hun collecties.

De veilingmeester klopte met zijn hamer “Eenmaal, andermaal, VERKOCHT voor 10 dollar!”
Een man op de tweede rij riep: “Kunnen we nu doorgaan met de meesterwerken?”
De veilingmeester legde zijn hamer neer en kondigde aan: “De veiling is nu afgelopen.”
“En de andere schilderijen dan?”
“Het spijt me. Toen ik de taak had aangenomen om deze veiling te leiden, ben ik op de hoogte gesteld van een bijzondere bepaling in het testament dat tot op een specifiek moment geheim moest blijven. Dat moment is nu bereikt. Alleen het schilderij van de zoon zou worden geveild. De persoon die dat schilderij kocht zou automatisch alles erven, inclusief de schilderijen van de grote meesters. De persoon die de zoon nam, krijgt alles!”

*********

En de titel van dit verhaaltje?
"Wie neemt de zoon?"
want dát is hier de cruciale vraag... Als je het schilderij van hem neemt, wordt de rest je geschonken.
De toepassing zien we wel denk ik. :) Ook nu lijkt het in de ogen van velen, niet veel bijzonders, 'geloven in de Zoon' - maar schijn bedriegt...
En ook hier wordt aan het eind als volgt de link gelegd met DE Zoon:

Tweeduizend jaar geleden gaf God zijn Zoon om aan het kruis te sterven. Net als ook de veilingmeester, is Zijn boodschap vandaag: “De Zoon! De Zoon! Wie neemt de Zoon?” Want, ziet u, wie de Zoon neemt, krijgt alles! 

*********

Lees het maar na:

En dit is het getuigenis: God heeft ons eeuwig leven gegeven 

en dit leven is in zijn Zoon. 

Wie de Zoon heeft, heeft het leven; 

wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet. 

 (De eerste brief van Johannes, 

hoofdstuk 5 vers 11 en 12) 

Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? 

Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?

Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, 

maar voor ons allen overgegeven heeft, 

ons met Hem ook niet alle dingen schenken?

(Paulus in de brief aan de Romeinen

 hoofdstuk 8 vers 31 en 32)

*) Inmiddels zag ik ook een versie van dit verhaal 

op de site van Heart Cry

Water'management' ...

Bovenstaand filmpje zet me aan het denken... die kindertjes en ook al wat ouderen die vertellen waar ze zich zoal druk om maken - alhoewel ze eigenlijk anderen citeren, ons misschien? En dan komt het rijtje met 'eerste wereld-problemen' waar we hier in het rijke westen zo mee bezig kunnen zijn dat het lijkt alsof de hele wereld daarom draait. Want het is echt een drama (en kijk maar eens wat o.a. wordt genoemd)

- als ik mijn telefoonoplader niet vlak bij mijn bed heb - wanneer mij leren stoelbekleding niet verwarmd is - als ik naar de badkamer ga en mijn telefoon vergeet - als mijn kleren gaan stinken omdat ik ze te lang in de wasmachine laat zitten - dat mijn huis zo groot is, dat ik twee routers nodig heb  etc etc

In een ander licht geplaatst, dat van de derde wereld, zijn deze zaken een lachertje. Ten eerste omdat het dingen zijn waar zij dáár, alleen maar van kunnen dromen - je kunt er dus best zónder? Dat lijkt de boodschap van het filmpje te zijn...
Ook denk ik dan aan een tekst uit de Bijbel waar staat, dat als we 'onderhoud en onderdak hebben', dat ons genoeg moet zijn. Zo, dat is ook aardig basic! En we hebben het ons in het rijke westen zo moeilijk gemaakt dat we veel méér nodig hebben dan dat. Denk alleen maar eens aan alle financiële verplichtingen die het leven hier met zich meebrengt, misschien een hypotheek, verzekeringen in alle soorten en maten. Zelfs onze vrije tijd moeten we verzekeren... want alle luxe die we ons kunnen veroorloven heeft z'n prijs... Veel zaken kunnen we ook praktisch gezien niet meer zonder, al zouden we het willen.

op het 4th world water forum, Mexico City

Maar de clou zien we aan het eind van dit filmpje. Want het echte onderwerp is water, de ECHTE eerste levensbehoefte - die er in de derde wereld vaak nog niet eens is. En wij zijn zo verwend dat we dat niet eens meer beseffen - draaien de kraan open en het stroomt maar door, voor onze ogen ... al is het tegenwoordig nodig dat wij ons beperken en er zuinig mee omspringen.
Watermanagement is daarom in het belang van de hele wereld... een woord waarbij ik denk aan Willem Alexander, die zich hier sterk voor maakt, niet alleen waterbeheersing (dijken, denk aan de deltawerken), maar ook zorgen dat er schoon water beschikbaar is voor ieder mens. En daar zit dan een heel arsenaal van maatregelen aan vast zoals ook goed sanitair ... Zo zullen er in de derde wereld in ieder geval veel minder kinderen sterven en echt een toekomst krijgen.

De toepassing...

Water for life! heet de organisatie achter het filmpje... en daarmee wordt voor mij de link natuurlijk gelegd met wat de Bijbel zegt over water - je zou onze kroonprins wat betreft dit punt kunnen vergelijken met de Here Jezus. Maar met het watermanagment van de Heer is er iets heel bijzonders aan de hand: niet alleen beheerst Hij het water (één woord en de storm gaat liggen!), als Hij je water geeft, heb je nooit meer dorst.
'Dat is natuurlijk een uitkomst', dacht ook de vrouw uit Johannes 4 die water kwam putten. Maar Jezus sprak over het levende water wat onze geestelijke dorst lest omdat het zal worden tot een fontein in je binnenste. Zelfs tot het eeuwig leven! Ja, het is als de kraan die je hier eigenlijk altijd wijd open kan zetten. Geen limiet en bezuinigingen bij de Heer!

Merk je daar eigenlijk niet zoveel van? Dan kan het zijn dat je - net als veel mensen in deze 'eerste wereld' - (om dat ook maar even toe te passen) teveel bezig bent met allerei extra's (luxe) die we in ons leven krijgen of erbij némen, soms op het eerste gezicht zelfs wel 'geestelijke' dingen.
Het levende water...? misschien drinken we het mondjesmaat, of zelfs zo af en toe nog een druppeltje. En komen we aan echt drinken niet meer toe. Verbaas je dan niet dat er geen fontein uit je binnenste omhoog komt - water, het beeld van de Geest, die zij die tot geloof kwamen ontvangen zouden. Het water wat ons ook reinigt, als we het woord van God lezen en de Geest kan werken. Want Hij geeft Hem niet met mate.

Ik ben weer opnieuw gaan beseffen hoe bevoorrecht we hier in de 'eerste wereld' zijn en opnieuw dankbaar voor de dingen die we hier zó in de schoot geworpen krijgen.
Maar ook weer doordrongen van de noodzaak om het levende water (en dat is de heilige Geest) ruim baan te geven - om weg te doen wat ons teveel in beslag neemt en weer prioriteiten te stellen. Dan kan het in ons (weer) zijn als een fontein, en door ons heen stromen naar de mensen om ons heen.

Net als in het filmpje, wordt ook aan het slot van de Bijbel als het ware nog eens ´de clou van het hele verhaal´ genoemd. En lezen we (o.a.) als Gods aansporing en oproep voor ieder:

En wie dorst heeft, kome, en wie wil, neme het water des levens om niet. 
Op 22 vers 17

 

De dood of het leven...

In mijn mail krijg ik altijd de aankondigingen van Wetenschap in beeld en Historia. Niet dat ik het allemaal begrijp wat er wordt verteld maar interessant is het zeker.
Nu las ik laatst een 'kop' die mij direct deed denken aan aan een geschiedenis uit de Bijbel. Het ging over kinderen die door hun ouders in rieten manden waren gestopt en lees met welk vreselijke doel:  

Kinderoffers in rieten manden; archeologen ontdekken de botresten van 44 kinderen die 600 á 700 jaar geleden aan de goden zijn geofferd.

De kinderen waren begraven in gevlochten manden bij een tien meter hoge stenen toren bij Sillustani. Volgens de onderzoekers waren ze tussen de nul en drie jaar oud en behoorden ze tot de Kolla-beschaving, die van 1200 tot 1450 over Zuid-Peru heerste. Ze zijn mogelijk geofferd in een tijd waarin de Kolla overhoop lagen met buurstammen.

Luguber en niet voor te stellen dat vaders en moeders zoiets echt doen: hun eigen kind offeren. En denk ik even aan mijn vorige blogje over moeder-zijn, en die verbondenheid die er is tussen moeder en kind; het is toch je eigen vlees en bloed. Het betekent dat deze mensen heel erg onder invloed van hun goden stonden (op zich zou je dat natuurlijk niet negatief op moeten vatten!) maar het is duidelijk dat je niet kunt spreken van een positieve uitwerking...
En Abraham dan? Hij moest ook zijn zoon Izak offeren, maar God riep dat hij de jongen niets aan mocht doen - hij kreeg hem als het ware terug uit de dood...
Déze mensen waren hun kinderen kwijt aan de dood en werden zo nog méér gebonden aan de goden die ze vereerden - en het bracht hen nog méér verdriet.

Dood als keuze

Tegenwoordig zijn we toch wat geciviliseerder. Wíj doden niet ons nageslacht om hen 'aan de goden te offeren'. Of wel - en zit er achter die doodscultuur van honderden jaren geleden, dezelfde destructieve macht als achter de huidige doodscultuur: de duivel, van wie de Here Jezus zegt: "Die was een mensenmoorder van den beginne en staat niet in de waarheid, want er is in hem geen waarheid. Wanneer hij de leugen spreekt, spreekt hij naar zijn aard, want hij is een leugenaar en de vader der leugen." 
Hij begon met de leugen tegen Adam en Eva: 'Jullie zullen als God zijn' terwijl in werkelijkheid ze in het ongeluk werden gestort en wij nu geestelijk allemaal dood zijn als we ons niet bekeren (en de lichamelijke dood volgt sowieso) En men lijkt steeds vaker voor de dood te kiezen - en wat nog bedenkelijker is: het anderen aan te raden als oplossing, als het leven bijna afloopt...

En om op mijn onderwerp terug te komen: de rieten mand uit het artikel over de kinderoffers, zou je in deze tijd kunnen zien als een abortuskliniek, waar we zo even beslissen dat het kind wat we bij ons dragen vóór de geboorte zelfs al, gedood mag worden. Met sinds kort zelfs het serieus bepleite idee om vlak ná de geboorte de baby een zachte dood te laten sterven voor het geval we mogelijk iets hebben gemist bij alle echo's en onderzoeken die je tegenwoordig kunt krijgen. Maar ook sociale redenen zijn genoeg om deze zogenoemde after-birth abortion als een reële optie aan te raden. En zo is er al bijna nog een 'rieten mand': de 'levenseindekliniek voor baby's' - om hen te offeren als hun leven nog maar net begonnen is.
Het lijkt haast op de barbaarse praktijken in het Derde Rijk waarvan miljoenen mensen, waaronder vele kinderen, het slachtoffer werden. Juist deze dagen in mei staan we daar wat extra bij stil: het lot van mensen die niet voldeden aan de Arische norm van Hitler (en bewakers in concentratiekampen baby's op gruwelijke wijze ter dood brachten.)
Maar barbaars of iets geciviliceerder, het resultaat is hetzelfde, 'de dood'...

Kies het leven

Een paar duizend jaar eerder dan de kinderoffers in rieten manden, was een heel volk afhankelijk van een wrede Farao wiens opdracht was dat alle Israëlitische jongetjes rechtstreeks vanuit de moederschoot gedood moesten worden; de dood op de loer zo gauw er nieuw leven zich aankondigde. (After-birth abortion is toch niet zo modern als ik wel dacht.) En de stap naar deze geschiedenis lijkt ineens niet zo groot, ook als ik het net had over Hitler, die vooral het Joodse volk wilde elimineren.

Maar daar waren een Amram en Jochebed die het bevel van de Farao trotseren, hun pasgeboren zoon als het ware aan de Heer offeren in een rieten mandje. Helemaal onwetend wat er zal gebeuren - maar ook helemaal zeker dat het met hun zoon zal gaan zoals hun God het wil - eigenlijk net als Abraham - gelovend in de barmhartigheid van Hem die hun zoon in het leven kan behouden...
En hier zien we het omgekeerde: een rieten mandje wordt de weg tot redding en leven; de God van Amram en Jochebed is de God van Abraham, Izak en Jakob die mensen het leven wil schenken, Abraham zijn kind teruggaf en Mozes gebruikte om Zijn volk te verlossen uit Egypte.

Het offer wat leven geeft

Wat een contrast met de duivel die blij is met ondergang en dood! God offerde Zijn Kind... het enige 'kinder'offer waar nieuw leven uit voortkwam. Ook het enige offer wat absoluut noodzakelijk was en vrijwillig werd gebracht. De Here Jezus stierf maar stond weer op uit de dood - zoals Izak aan Abraham werd teruggegeven.
Dit offer bracht Hij voor ieder mens en geeft ons het leven als we geloven!

Maar Zijn offer is óók groot genoeg voor al die baby's van wie het leven in de kiem is gesmoord - de kinderoffers van vroeger en van nu...  Én voor alle mensen wiens leven in deze maatschappij niet als volwaardig wordt beschouwd - van wie we tegenwoordig misschien wel eens het gevoel hebben 'dat ze er eigenlijk ook niet hadden mogen zijn'...
God heeft hen lief en eens zullen we hen allemaal kennen, zijn ze volmaakt, zoals God hen heeft bedoeld - in Zijn koninkrijk.

Misschien is het al heel snel zover!

Coming for to carry me home...

Lucas 23: 43

En Hij zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.

Dit lied gaat over engelen die komen om mij naar huis te dragen.... een oude Afro-American gospel waarvan de schrijver geïnspireerd werd door de Red River die hem deed denken aan 'The river Jordan'. De sweet chariot gaat natuurlijk over Elia's hemelvaart en de tekst die ik er verder spontaan bij associeer komt uit de Psalmen en spreekt over engelen 'die u op de handen zullen dragen' - bij de verzoeking in de woestijn is het de duivel die de betreffende tekst aanhaalt om Jezus te bewegen Zich van het tempeldak te storten, want engelen zullen Hem toch zeker opvangen ...
Engelen worden in de Bijbel omschreven als dienende geesten en staan ten dienste van de gelovigen. Daarom mogen we de tekst over het op handen gedragen worden door de engelen toch ook toepassen op onszelf, en op andere gelovigen die dit lichaam verlaten en bij de Heer gaan wonen... 

De kinderen vragen zich dan af hoe dat in z'n werk gaat. Ik geloof  (en ken iemand die - alhoewel wij normaliter nog niet die hemelse ogen ervoor hebben -  dit heeft zien gebeuren) dat bij het sterven van een gelovige engelen komen om de ziel, de gelovige zelf, mee te nemen naar de hemel als opdracht van de Heer! naar de plaats waar Hijzelf is. Zoals Jezus de moordenaar aan het kruis vertelde dat hij 'heden' nog bij Hem in het Paradijs zou zijn. En hij/zij laat zijn lichaam achter (hier legt Rikkert het uit voor kinderen) en wordt naar hetzelfde paradijs gedragen - een plek waarover Paulus zich niet mocht uitspreken zo bovenaards-niet te begrijpen mooi... En hoewel we niet kunnen vatten hoe, in wat voor toestand we dan zijn, nog zonder verheerlijkt lichaam, mogen we weten dat 'met Christus zijn' het beste is.
Een gelovige gaat ook nooit een weg die de Heer niet kent. Hij is wel een weg gegaan die wij (daarom) niet meer hoeven te gaan: Hij heeft de dood in de ogen gekeken en ermee afgerekend. Voor een gelovige is hiermee sterven een doorgang naar het eeuwige leven geworden... Zoals Jezus het zegt tegen Martha als haar broer is gestorven: een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat? Wat een bemoediging dat Hij aangaande U zijn engelen zal gebieden:

"Coming for to carry me Home"

over de dood: uit Hebreeën 2

 Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben, 

heeft ook Hij op gelijke wijze daaraan deel gekregen, 

opdat Hij door zijn dood hem, die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen, 

 en allen zou bevrijden, die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood 

tot slavernij gedoemd waren.

over de hemel: uit de eerste brief aan de Korinthiërs

hoofdstuk 2

 Maar, gelijk geschreven staat:

Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord

en wat in geen mensenhart is opgekomen, 

al wat God heeft bereid voor degenen, die Hem liefhebben.

over lijden hier in ons lichaam: uit de tweede brief aan de Korinthiërs

hoofdstuk 4

 Daarom verliezen wij de moed niet, maar al vervalt ook onze uiterlijke mens, 

nochtans wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd.

 Want de lichte last der verdrukking van een ogenblik 

bewerkt voor ons een - alles verre te boven gaand - eeuwig gewicht van heerlijkheid,

  daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare; 

want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig.

hoofdstuk 5

Want wij weten, dat, indien de aardse tent, waarin wij wonen, wordt afgebroken, 

wij een gebouw van God hebben, in de hemelen, 

niet met handen gemaakt, een eeuwig huis.

Want hierom zuchten wij: 

wij haken ernaar met onze woonstede uit de hemel overkleed te worden,

opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden. 

 God is het, die ons juist dáártoe bereid heeft 

en die ons de Geest tot onderpand gegeven heeft 

– want wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen – 

 maar wij zijn vol goede moed 

en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten 

en bij de Here onze intrek te nemen