Zie onze God, de Koning-Knecht

 Het meest bekende hoofdstuk uit het Oude Testament over de Messias is Jesaja 53. Je ziet daar de Messias in Zijn lijden en Hij wordt zo beschreven dat je meegevoerd wordt in wat Jezus heeft meegemaakt. Zijn lijden is voorspeld en de woorden uit Jesaja worden als het ware levend voor onze ogen.

Johannes zegt het in zijn evangelie zo: 'Het woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond’ - daar zag Israël de lijdende knecht - ‘en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd,’ zegt hij er achteraan. Want op de berg der verheerlijking heeft hij Jezus veranderd zien worden in de Persoon die Hij werkelijk is: vol heerlijkheid en met blinkend witte kleren.

Maar weer beneden, toen deze vooruitblik op Zijn toekomstige heerlijkheid weer voorbij was, was Jezus weer de lijdende knecht, ‘iemand voor wie men het gelaat verbergt.’ Ook een reden waarom Hij door Zijn volk (maar ook door Zijn discipelen) niet direct werd herkend. Zij verwachtten eigenlijk een verheerlijkte Jezus, zoals Hij op de berg was, in ieder geval zou dat veel meer indruk hebben gemaakt! Dan zou Hij vast in staat zijn om de vijanden te verjagen. Maar dat Hij eerst moest lijden, daar hadden ze geen idee van.

Detail schilderij Jip Wijngaarden

Jesaja 53 wordt door de Joden dan ook niet direct op de Messias geplakt, nee ze zien zichzélf als volk daarin beschreven. En ik geloof dat dat óók waar is. Israël is de knecht van God, Zijn volk wat altijd en zeker in de tijd van de diaspora, heel veel heeft geleden en nu nog steeds - over actualiteit gesproken! Maar ook Israël zal Jezus kennen als hun Messias en dan is er nog een bijzondere heerlijke toekomst voor hen weggelegd.

Maar het lijden komt eerst, en de weg die Jezus als de Messias hier op aarde ging, was er één van vernedering, ‘Hij was veracht en wij hebben Hem niet geacht.’ Mensen waren nieuwsgierig naar Zijn boodschap maar de stemming kon zo maar omslaan, Hij bleef een buitenbeentje om het zo te zeggen, onbegrepen ook door Zijn eigen discipelen. En tijdens Zijn leven hier op aarde heeft Hij het meerdere keren aangekondigd, dat Hij moest lijden en sterven te Jeruzalem; Hij zegt het nog wéér na Zijn opstanding in Lucas 24 tegen de Emmaüsgangers: 'O onverstandigen en tragen van hart. Moest de Christus dit niet lijden om in zijn heerlijkheid in te gaan?’ Jesaja 53 hoorde toen ook zeker bij Zijn uitleg van de Schriften!

Die boodschap van lijden komt ook duidelijk terug in de Hebreeënbrief, dat Jezus, ‘hoewel Hij de Zoon was, de gehoorzaamheid heeft geleerd uit hetgeen Hij heeft geleden.’ De “Hebreeën” herkenden dit ook vanuit de Schriften, want hier gaat het ook over wat Jesaja 53 ons laat zien.

Dat lijden wel haast noodzakelijk is in dit leven om Gods weg te kunnen gaan, om te kunnen groeien in je geloof, dat je door lijden te accepteren, de Messias navolgt, daar heb ik best nog weleens moeite mee. Lijden is niet ‘cool’, het brengt verdriet en pijn met zich mee waar ik niet van houd, wat ik liever vermijd.

Dat Jezus dat ook heeft moeten leren, is niet iets wat ik onmiddellijk begrijp. Hij was toch ook God? Maar juist daar zit het ‘em in: Hij kon elk moment van het lijden afzien, Hij had de beker aan Zich voorbij kunnen laten gaan, maar koos ervoor de wil van de Vader te doen. En dat was Zijn strijd. Hij had van het kruis af kunnen komen, want Hij was Gods Zoon, maar ook dat deed Hij niet. Hij koos voor de pijn en het lijden, door het in gehoorzaamheid te aanvaarden tot de dood, als de lijdende Knecht. Hoe bijzonder, dat wij daardoor mogen léven!

Jesaja‬ ‭53:11‭-‬12‬ ‭ Om zijn moeitevol lijden zal hij het zien tot verzadiging toe; door zijn kennis zal mijn knecht, de rechtvaardige, velen rechtvaardig maken, en hun ongerechtigheden zal hij dragen.  Daarom zal Ik hem een deel geven onder velen en met machtigen zal hij de buit verdelen, omdat hij zijn leven heeft uitgegoten in de dood, en onder de overtreders werd geteld, terwijl hij toch veler zonden gedragen en voor de overtreders gebeden heeft.

 

Mijn gebed is dat ik ook in gehoorzaamheid, een lijdende knecht zal willen zijn, als God dat van mij vraagt. Dat als Hij mij laat zien waarin ik mijn eigen wil nog vasthoud, ik kan loslaten en daarbij pijn en lijden niet uit de weg zal gaan, maar zal aanvaarden als het zich aandient. Zodat het nieuwe leven dat ik heb ontvangen, steeds meer zal kunnen groeien en zichtbaar worden in mijn leven van elke dag.

Is dat ook jullie verlangen? 

Uiteindelijk zullen we de kroon van het leven ontvangen en delen in Zijn heerlijkheid! Wat een prachtig vooruitzicht!

Romeinen‬ ‭8:17‬  immers, indien wij delen in zijn lijden, is dat om ook te delen in zijn verheerlijking.

 

 

Via Dolorosa - Goede vrijdag

Het openingskoor van de Mattheus Passion. Voor mij overbekende klanken die ik zonder er ooit moeite voor heb hoeven doen, ook qua tekst zo kan meezingen. Enkele jaren geleden kwam er deze Nederlandse vertaling van Ria Borkent uit en het bijzondere is, dat die dezelfde authentieke sfeer oproept als het origineel. 

Dit muziekstuk van Bach is speciaal voor de Goede Vrijdag geschreven, in 1727 en oorspronkelijk bedoeld als liturgie voor de kerkdienst op die dag. Pas 100 jaar later werd het herontdekt en ook in Concertzalen uitgevoerd.

Bach was ook een heel gelovig man, en wist met deze 'Passie' waarover hij schreef, als je alleen al bedenkt dat hij meerdere van zijn kinderen naar het graf heeft moeten dragen. 

Via Dolorosa

Dit eerste gedeelte neemt je direct mee naar de plaats waar Jezus loopt in Jeruzalem, met het kruis op zijn rug en een doornenkroon... zoals een bekend opwekkingslied van nu het zegt.

De Via Dolorosa in Jerusalem that day, all the way of suffering ... is weer een ander bekend lied. Allemaal liederen gemaakt om de boodschap en de emoties die we voelen bij Jezus' lijdensweg te uiten.

 

Bach zet in deze klassieke 'Passie' twee koren tegenover elkaar, die het elkaar toeroepen, de een tegen de ander: Kom dochters van Jeruzalem, help ons klagen! Zie Hem!

"Over wie gaat het", is dan de wedervraag. 

"Het is de bruidegom!"

Kijk hoe Hij daar loopt in die oude stad.

En zo worden we zelf direct in de rol van de bruid gezet... zoals de inwoners van Jeruzalem langs de kant van de weg stonden en het aanschouwden. Zij die Hem die drie jaren hadden meegemaakt. 

En we zien Hem lopen. En we klagen en treuren méé als we zien hoe Hij gevangen genomen is en als een lam, zonder zich te verweren, de weg gaat, naar de plek van zijn dood. 

Kijk! Wat dan?

Hoe geduldig Hij is.

En kijk! Waarheen? Naar onze schuld!

Wat een liefde.

Zie! Hij draagt Hij zelfs zijn eigen kruis...

Zij dan namen Jezus, 

en Hij, zelf zijn kruis dragende, ging naar de zogenaamde Schedelplaats,

in het Hebreeuws genaamd Golgotha
Joh 19: 16,17

 Dubbelkoor

Kom, o dochters, help me klagen.

Zie hem – wie? – de bruidegom.

Zie hem – hier – zoals een lam.

Zie toch – wat? – naar zijn geduld.

Zie – waarheen? – naar onze schuld.

Zie hoe hij zijn liefde geeft

door het kruishout zelf te dragen

Hier de youtube als het filmpje hierboven het niet doet

Bij het vraag van antwoord wat er steeds klinkt, zijn het de jongens die tussendoor vertellen, hoe en waarom het Lam kwam:

Koraal (jongenskoor)

U, lam van God, onschuldig
geslacht aan ’t kruis van de schande,
altijd was u geduldig,
hoewel veracht en mishandeld.
Elk kwaad hebt u gedragen,
de wanhoop is verslagen.
Ontferm u over ons, Jezus, Heer Jezus

Wij hoeven niet meer letterlijk zoals Hij met dat kruis te lopen. Jesaja 53 zegt het vanwege de overtredingen van mijn volk is de plaag op Hem geweest. Hij heeft dat gedragen.

Maar er staat nog meer van de lijdende knecht in Jesaja. En de vraag is, kenmerken die dingen ook ons als gelovigen? 

Durven we het bijvoorbeeld ook aan, Hem te volgen in zijn verachting? 

In het verlaten worden door mensen ... niet echt populair en gevierd zijn in deze wereld.
En in mishandeling en verdrukking omdat je gelooft?

En je mond niet open doen als je onrecht wordt aangedaan? ...  dat vinden we al heel wat, raakt wel heel erg je rechtvaardigheidsgevoel. 

Genade!

Zo maar een paar dingen. Maar juist dát is genade van God, te lijden als gelovige staat in het stukje hieronder.  

Of is dat nog veel te veel een ver van ons bed show? Ook voor mij.

Wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij gaat, is mij niet waardig. Matteüs 10

Uit 1 Petrus 2

Dit openingskoor is de opmaat naar de muzikale vertelling van het lijdensverhaal uit het Matteúsevangelie, dat letterlijk de tekst volgt.

Zijn lijden ook in je eigen leven accepteren, is de Via Dolorosa naar Golgota aanvaarden, als de opmaat naar Pasen - en we wachten op de uiteindelijk bevrijding die komt met de opstanding, als Jezus terugkomt. En alle pijn en lijden voorbij zal zijn.

Ik bid dat we tot die tijd, de genade krijgen ook een lijdende knecht te willen zijn. 

Take it or leave it (graag of helemaal niet)

Vorige week moest mijn dochter een pasfoto laten maken voor haar nieuwe id-kaart. Dat duurde natuurlijk even en in die korte tijd viel mijn oog op een column; het onderwerp gaf mij onverwachts herkenning. 

Wat was het geval, de schrijfster had op de sociale media gedeeld dat ze last had van het PTSS (post traumatisch stress syndroom). Alleen, wat viel het haar tegen dat als je zoiets deelt waar mensen blijkbaar geen raad mee weten, je gewoon geen reactie krijgt. 

Niet dat je nu perse op likes zit te wachten, maar deel je een griepje of een stevige verkoudheid of voor mijn part een gebroken been, dan is meeleven in ieder geval verzekerd. Al is een opmerking: ah wat rot voor je, beterschap! wel heel snel gemaakt.
Alles wat in onze belevingswereld ligt en wat we herkennen, dat kunnen we ook méér indenken.

Maar juist als je iets hebt wat mensen niet snappen, waarvan men amper weet dat het bestaat (laat staan wat het inhoudt) dan is dat meeleven er veel minder. En dat zie je juist als er iets moeilijks als het PTSS aan de hand is, zoals in de column beschreven.
Het wordt als het ware genegeerd. En dat komt aan. Want hoe kan er dan ooit begrip komen of kan je een ander helpen.

<><><><><><><>

De column raakte me, omdat het met méér aandoeningen en ziekten zo is dat mensen die daaraan lijden, vanwege de vele zo ingrijpende gevolgen, juist begrip en steun nodig hebben. Maar ze staan in de kou omdat de mensen om hen heen er geen weg mee weten.

De omgeving van een chronisch zieke bijvoorbeeld, is er alláng aan gewend dat broer of zus, tante, nichtje of neef, ziek is, het is al zó lang zo, ze weten niet anders meer.
Zij zijn allang weer tot de orde van de dag overgegaan.
 
Maar de persoon in kwestie kan dat niet, hijzelf went er nooit aan. Elke dag is er weer de strijd het te aanvaarden, om ziek en met pijn op te moeten staan.

 

'Leg het nog es uit', zou je zeggen, 'dan luisteren mensen toch wel?'
Maar nee, dat helpt vaak helemaal niet (meer) als de gewenning eenmaal is opgetreden. Men denkt de situatie te kennen en dat is de valkuil, want er is vaak een eigen invulling die anders is dan de werkelijke situatie.

Mensen kunnen zich vaak ook niets voorstellen bij de klachten die horen bij een voor hen onbekende ziekte, laat staan dat ze zich kunnen indenken dat dit ziek-zijn niet meer over zal gaan.
 
En wat je als zieke ook doet, of je het nog nét kan of helemaal niet meer - het is nooit goed. In plaats van waardering voor een ongelofelijke inspanning is de reactie eerder: 'Zie je wel hij kan toch nog wel dit of dat.'
Het onbegrip maakt nog eenzamer dan het hebben van een onbekende aandoening sowieso al is.

Wat dan wel te doen?

Echt luisteren, dat is de sleutel. Om daarna alles wat je hoort ook gewoon te accepteren. En dat gráág te willen.
En als je écht wilt horen hoe iemands leven is en wat de gevolgen van de ziekte zijn, ontstaat er begrip en mee leven. Al begrijp je lang niet alles. En stel je jezelf voor de ander open.

Het is niet voor niets een Bijbelse oproep, door Jezus uitgesproken als een vanzelfsprekendheid, maar blijkbaar wel nodig dit speciaal onder onze aandacht te brengen:

Ik was ziek en u hebt Mij bezocht.

En gebeurt het niet, dat we ons openstellen en meeleven, er gewoon zijn, dan zal het moment aanbreken dat het helemaal niet meer hoeft. 
Dan is het op, er is geen energie meer over en is het exact zoals in de laatste zinnetjes van de column wordt gezegd:

Ontvrienden kan altijd. Graag zelfs dan.

Want vrienden die er niet écht voor je willen zijn terwijl je hun steun zo nodig hebt, die ben je liever kwijt dan rijk. 
En hoop ik met heel mijn hart dat er mensen overblijven, die er wel willen zijn, vanuit het hart en uit liefde voor Jezus.
Pas dan heb je ook - graag of anders helemaal niet - Christus zelf bezocht. En aan zijn woorden gehoor gegeven.

 'Take it or leave it' 
Want wie niet voor Mij is, is tegen Mij.





 

Geen woorden, geen daden?

Het kan heel vervelend zijn, mensen die stil zijn en zich bijvoorbeeld in de klas niet uiten als het nodig is, of niks doen in een groepsopdracht met andere leerlingen.
Het andere uiterste zijn de eeuwige kwebbelaars die overal wat over te zeggen hebben. 
Daarom is het toch een waar spreekwoord, dat zwijgen goud is. Omdat wij mensen in veel situaties meestal niet de wijsheid hebben om iets te zeggen wat écht wijs is. We roepen maar wat. En dan kun je beter je mond houden.

Silence is golden

Zelfs in de film Bambi is het een opvoedkundig item: 'als je niks (leuks) weet te zeggen, zeg dan 'niks niemendal ... ' 
Maar wat is dat vaak moeilijk, stil te zijn en te zwijgen. Het meest moeilijk is het als je geconfronteerd wordt met dingen als pijn en lijden waar we als mensen geen raad mee weten.  
Want dat is het, er is geen raad te geven. Hoe zou je iets kunnen zeggen waar de ander die zo lijdt, echt wat aan heeft? Laat staan dat het diegene zou helpen.

Onze natuurlijke reactie op lijden

Op de één of andere manier kunnen we er niet tegen om niets te doen, het is echt het allermoeilijkste! Want (denken we) dat is toch de bedoeling, dat als we er voor iemand willen zijn, we iets dóen. Zodat er iets aan de situatie verandert. En dat is wat er achter zit. 
De diepste drijfveer tot actie is eigenlijk dat we niet kunnen verdragen hoe het écht is. Daarom willen we helpen.

Ook met woorden willen we het leed verzachten. Maar - en dat is iets waar je misschien eerst eens over na moet denken - we bagatelliseren het lijden en de pijn als we opmerkingen maken in de trend van: 'Het zal wel weer beter worden...', of  'als je dit nu es gaat doen, misschien helpt het wel...'

De geestelijke variant van dit niet-accepteren-van-lijden, verbergt dat onder vroom klinkende woorden. 'We bidden voor je genezing' Of nog directer: 'God zal je genezen!'  
En als zieke, iemand met veel pijn, moet je het allemaal maar aanhoren en over je heen laten komen. Delen hoe het echt is, is al haast niet meer mogelijk met zo'n benadering. Je mag het er niet meer over hebben, eigenlijk mag je niet ziek zijn!

Wat is echt compassie?

Ja, ook als gelovige willen we vaak het leven (ook dat van anderen die lijden en ziek zijn) veel liever zien als iets wat altijd mooi, prettig en vol zegen is. Daarom bidden we om die genezing! Eigenlijk willen we het afdwingen.
Als er dan geen verandering optreedt en de situatie misschien zelfs erger wordt, zijn we teleurgesteld. Ons plaatje klopt niet meer. Maar met mee lijden heeft het niets te maken.

Dat is iets heel anders! Namelijk samen de waarheid onder ogen durven zien dat we niets kunnen, dat we machteloos zijn. Het is een arm om iemand heen slaan en er zijn. Zoals ik al eerder las in een quote van Henri Nouwen.
Anders maken we het lijden alleen maar groter - is het niet méé- maar méér lijden.
 
En tijdens het schrijven van dit blogje kwam ik ineens deze uitspraak tegen:  

Henri Nouwen

Prachtig en zo 'to the point' staat hier precies wat ik de afgelopen tijden heb ontdekt. (Al zegt hij het natuurlijk veel mooier dan ik het kan)
Want compassion asks us ... mee lijden vraagt iets van ons, namelijk 'to go where it hurts', het is de pijn willen toelaten en delen in alles wat er bij komt. 

Dat is de echte uitdaging in deze tijd! (en niet zoals allerlei andere 'challenges' die vooral stoer moeten zijn)
Zoals de Bijbel het al zegt: 

'
'ween met de wenenden'...

In mijn eigen woorden: Pas als je het lijden van een ander onder ogen durft te zien, en de pijn daarvan ook bij jezelf toe laat, dan pas kun je echt méé lijden.
En dat maakt een einde aan hulp'acties' en mooie woorden, ook en vooral aan vrome woorden, hoe goed bedoeld.

Het maakt stil. En het zou als leden van hetzelfde Lichaam, veel vanzelfsprekender moeten zijn dat we dit (willen) meevoelen, want 'als één lid lijdt, lijden alle leden mee'.

Gevolgen

Wat dan ook gebeurt is dat je eigen moeilijke omstandigheden beter te accepteren zijn. Want niemand ontkomt er aan, vroeg of laat klopt het lijden ook aan onze deur. 
Mijn wens is dat we dat met elkaar, veel meer mogen leren, om te luisteren en stil te zijn met de ander. En zó elkaar troosten en bemoedigen in de pijn en het lijden. 

Zoals hier beschreven staat, (en lees het nog maar eens extra, want je leest er maar zo overheen)

uit 2 Korinthe 1

Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, 
de Vader die zich over ons ontfermt, 

de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft, 

zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, 
anderen in al hun ellende moed kunnen geven.

 Zoals wij volop delen in het lijden van Christus, 
zo delen wij volop in de troost die God ons door Christus geeft. 

Ondervinden we tegenspoed, dan is het opdat u bemoedigd en gered wordt. 

Worden we bemoedigd, dan is het opdat u de moed krijgt te volharden 
in hetzelfde lijden als wij ondergaan.  

De hoop die wij voor u hebben is gegrond: 
we weten dat zoals u deelt in ons lijden, 
u ook deelt in de troost die ons gegeven wordt.

Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

Wereld van contrasten

De wereld van vandaag is een vreemde wereld. Als ik er over nadenk was het 'vroeger' toen ik nog wat jonger was toch wel heel anders; je had het Oostblok en Rusland, de koude oorlog in volle gang... 
Maar de Muur viel en alles zou anders worden. Dat is inmiddels alweer heel wat jaren geleden.

En nu ... vanmiddag was ik bezig met rekeningen nakijken, opruimen, een nieuwe verzekering voor de tandarts... En hoe zat het met de autoverzekering, als je schadevrij rijdt krijg je namelijk korting, dus dat bewijs wel ff nog opsturen...

Wat een toestand, ons hele leven is één grote administratie - je kunt het zo gek niet bedenken of er is een regeling voor. Meestal een betalingsregeling...
Zo zijn we druk met papieren romslomp om ons leven in te dekken. 'Voor als er iets gebeurt...'

Aan de andere kant van de wereld staan er zomaar mensen voor je deur en je moet maken dat je wegkomt. Als dat nog lukt. Ingevulde belastingpapieren of een ziektekostenverzekering, dat doet er helemaal niks meer toe!

Als wij wat meemaken delen we het op de sociale media. We zijn druk met onze mooie kant te laten zien. Lekker uit eten geweest... (foto en hopelijk veel likes...) 
Delen onze inzichten en onze manier om dit en dat vooral beter te doen. We hoeven ook niets te missen van alles wat veel mensen met hun kroost beleven... (Of die kinderen er als ze ouder worden nu zo blij mee zijn dat de halve wereld mee heeft kunnen genieten van hun leuke maar soms ook vreemde gedragingen, daar wordt niet altijd aan gedacht ...) Maar likes verzekerd.

Zo zijn we ook digitaal druk om ons leven te leven... want iedereen moet vooral op de hoogte blijven.
Facebook, Googleplus, Twitter - dat laatste doe ik al helemaal niet, ik zou de hele dag bezig zijn om te bedenken wat nu een pakkende uitspraak is om te delen met mijn volgers,...

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Vanmorgen was ik het ineens zat, al dat geleuter en geklets (de mooie en opbouwende dingen zijn er ook, maar nu heb ik het even over de keerzijde). Alle aanbiedingen in je mail of waar dan ook (boek NU met 70 % korting) die je toch vooral niet mag missen - ik was er helemaal klaar mee.

Want aan de andere kant van de wereld en zelfs dichterbij, is het chaos, is de wereld bruut en moorddadig. Worden mensen afgeslacht, is er Boko Haram en Parijs.... 
En wij leven gewoon door na even geschokt te zijn. Bestellen de nieuwste must have's of boeken een paar dagen romantisch Brugge met korting, zodat we er even een paar dagen tussenuit kunnen. 
(En ook veel gelovigen zijn door deze manier van leven beïnvloed; het is de gewoonste zaak van de wereld geworden!)

Door de sociale media weet iedereen direct wat er aan de hand is, ook dat er een Jordaanse piloot levend verbrand is in een kooi. Je kunt het filmpje zien als je wilt (niet bekeken, de mededeling is voor mij al erg genoeg) of een foto bekijken... 

En waar het nog het meest democratisch aan toe gaat in die regio, dat land krijgt altijd de zwarte piet toegespeeld (sorry, ik ben uit de tijd dat je dat nog mocht zeggen zonder discriminerend te zijn). Maar Joden uit de hele wereld lijken haast in dat land Israel nog het meest veilig te zijn.

The world is helpless against jihad

Toch is er niets nieuws onder de zon!! De beheerser van deze wereld is druk vandaag de dag en laat steeds meer zijn ware gezicht zien. Want hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft.
En de omvang en brutaliteit in vergelijking met onze tegenwoordige intelectuele ontwikkeling en kennis - waar wetenschappers nu al embryo's mogen creëren uit het dna van drie personen -  het vormt een steeds groter contrast.

Want de beschaafde wereld kijkt toe maar kan niets beginnen. Wij als mensen in de westerse maatschappij die ons druk moeten maken om alle papieren zaken bij te houden om ons toch best wel luxe leven te kunnen leven en denken dat we alles in de hand hebben, wij staan machteloos.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Gisteren las ik een stukje uit Hebreeën 11. Er worden mensen (gelovigen uit het Oude testament) genoemd die ongelofelijke dingen hebben meegemaakt. Bijzondere gebedsverhoringen. Tot kinderen die uit de dood opstonden toe.

Maar dan, in de volgende verzen wordt het ineens anders. En het lijkt haast of het gaat over al die mensen die nu op de vlucht zijn en gedood worden...

Anderen werden gemarteld tot de dood erop volgde en wilden van geen vrijlating weten, omdat ze uitzagen naar een betere opstanding. 36Weer anderen kregen te maken met bespotting en geseling, zelfs met arrestatie en gevangenschap. 37Ze werden gestenigd of doormidden gezaagd, of stierven door een moordend zwaard. Ze zwierven rond in schapenvachten of geitenvellen, berooid, vernederd en mishandeld. 38Ze doolden door verlaten oorden en berggebieden en verscholen zich in grotten en holen onder de grond. Ze waren voor de wereld te goed. 39Al deze mensen, die van oudsher om hun geloof geprezen worden, hebben de belofte niet in vervulling zien gaan

Zo zijn er zoveel mensen die in deze tijd in deze situatie belanden. Laten we voor hen bidden.
Dat ze door al deze omstandigheden de Messias zullen vinden. Juist in die landen waar je als gelovige in Jezus je leven sowieso al niet zeker bent en waar het zo moeilijk is.

Dan mag je weten, als je meemaakt wat hierboven beschreven is, je deel hebt aan een betere opstanding, en het leven bij de Heer op je wacht. En dat je niet bevreesd hoeft te zijn voor de mensen die het lichaam kunnen doden... En het doen.

Onze ziel is van Hem. Bid voor hen, wij die het zo goed hebben naar de mens bekeken...
En stel je voor hoe het zou zijn als je zelf daar stond.

Zou je Jezus dan meer en harder nodig hebben dan nu het geval is misschien?