Wonderlijke zondag(en)

Na mijn blogje over goede vrijdag en stille zaterdag is de wonderlijke zondag aan de beurt. Of is het wondere zondagen in het meervoud? Elke zondag wonderen en tekenen ... dan kunnen we er weer een week tegenaan.

Voor de postmoderne mens zijn wonderen aansprekend. Zichtbaar, merkbaar en tastbaar. Al zijn veel geclaimde wonderen helemaal niet zo tastbaar als het wel lijkt of beweerd wordt.

Best vreemd, als de vrijdag over het lijden gaat en de zaterdag stil is, dat we blijkbaar met die twee dagen niet zo uit de voeten kunnen. 

Lijden en stilte is niet waar we op zitten te wachten. Diep in ons hart willen we graag wat spektakel zien. Een God die nogal onzichtbaar is spreekt toch ook veel minder aan?

Daarom graag de wonderen en tekenen. Daar kun je mee aankomen bij je vrienden en bekenden. Je ziet wat gebeuren en je kunt met een goed gevoel weer naar huis.

Fragment schilderij Jan Brueghel de Oude ca 1600 

de walvis zet Jona aan land

Al zegt Hij zelf erover dat 'een boos en overspelig geslacht een teken wil'. Het lijkt in die formulering haast een verboden liefde, tekenen te willen. Zoals de Grieken wijsheid zoeken, maar ook op het verkeerde paard wedden.

Want de Joden willen iets zichtbaars. Zoals in het Oude Testament Israël een zichtbare koning wilde. 

God die hen regeerde was te anders dan de omringende volken. Zij wilden óók een koning. Misschien om er méér bij te horen? Best herkenbaar eigenlijk.

En hun Messias kwam aan het begin van het Nieuwe Testament, en ze verwachtten dat Hij toch zeker de Romeinen zou verdrijven... en toen Hij dat niet van plan was en zei: 'Ik ga lijden', was de liefde snel over. En was het ineens: 'Kruisig Hem!'.

Er was geen gelóóf. Daarom (zegt Jezus) zullen ze niets anders krijgen dan het teken van Jona. 

Jona zat drie dagen in de buik van de vis en zo zal Jezus drie dagen in de schoot van de aarde zijn.

Immers, de Joden verlangen tekenen en de Grieken zoeken wijsheid, 

maar wij prediken een gekruisigde Christus, 

voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, 

1 Korinthiërs 1:22‭-‬23

Nu zijn we tweeduizend jaar verder en willen we nog steeds wonderen, het liefst elke zondag als je de berichten moet geloven. En worden we genezen van een zere rug of ongelijke benen en mensen vinden het geweldig! - alsof God niets méér kan dan dat! En niet al iets veel groters heeft gedaan.

En voordat de lezer verontwaardigd wordt... ik heb zelf écht ongelijke benen - én voeten trouwens, nog nooit gehoord dat een voet wat groter wordt eigenlijk -

Maar voor de benen te laten bidden als een experiment of men de kunst van het genezen al machtig is ... het is me ooit gevraagd door een collegaatje die zo'n soort 'school' deed om genezingen te leren, maar nee, daar leen ik me niet voor.

Want sinds wanneer is dit waar we God mee lastig moeten vallen? Zo voelt dat voor mij. Alsof Hij sowieso lichamelijk genezing geeft. Hij kán het zeker wel, daar heb ik het niet over.

Maar als je toch vindt dat God wil genezen, zorg dan dat iemand met een dwarsleasie zoals Joni weer kan lopen. Dat legt toch veel méér gewicht in de schaal?

In deze (eind)tijd heb je m.i. ook nog de complicerende factor dat de komst van de antichrist eveneens gepaard gaat met wonderlijke zaken, maar dan bedriegelijke, onechte tekenen en wonderen.
Wees dus gewaarschuwd. De duivel is de grote imitator en de geest van de antichrist is allang in werking zegt Johannes in één van zijn brieven.

De enige échte wondere zondag was met Pasen. Toen Jezus als Jona drie dagen en nachten in de schoot van de aarde was geweest, maar - als Eersteling van de oogst - opstond uit het graf.  

'Schoven van tarwe in een veld' Vincent van Gogh, 1885

Een geweldig wonder, dat wij bevrijd zijn uit de macht van de duivel en vernieuwde mensen mogen zijn.
Onze hoop is het wonder dat we veranderd zullen worden, als Jezus terugkomt. En we verheerlijkt zullen zijn ook wat ons lichaam betreft. En Hij ons als eerstelingen van de oogst binnenhaalt.

Want wíj zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, 
die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, 

naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen.

Filippenzen 3:20‭-‬21 

Geheim Recept

Het ene blog is het andere niet - zo heeft mijn weblog geen vast onderwerp, zoals er mensen zijn die bijvoorbeeld een speciaal blog over koken hebben met allerlei bijzondere recepten. 
Bij mij is het: wat mij aanspreekt of waar ik erg mee bezig ben, daar kun je op wachten ... dat zal dan vast en zeker een keer langskomen in een blogje. Ook nu is dat het geval.

Want soms ontmoet je mensen die op een ander vlak wel haast een geheim recept lijken te hebben, al weet je als buitenstaander niet altijd direct waar ém dat nu in zit. Een geheime bron om door te kunnen of, te moeten - in het leven waar anderen alláng waren afgehaakt. 
Op het eerste gezicht valt het misschien niet eens op en gaan we er zomaar aan voorbij. Omdat we toch vaak ons niet zó in anderen verdiepen dat we de tijd nemen om hun verhaal aan te horen en daardoor te begrijpen hoe het echt met iemand is gesteld.

Daar dacht ik aan toen ik laatst bij iemand bleef eten en hij ging koken - en we aardig wat lol hadden over zogenaamd geheime recepten (koken met ontbijtkoek, ik kende het echt niet!) en over blogs - 'ja', zei hij, 'hoe meer pijn ik heb, hoe meer gekkigheid ik maak' ...
En het verwonderde mij toen ik me alwéér realiseerde dat zijn reserves zelfs allang op zijn en zei: 'Je kunt eigenlijk niet(s) meer, maar toch doe je dit weer gewoon en sta je te koken. Hoe is het mogelijk!' 
En had bewondering voor alles wat hij toch maar weer aanpakt en allemaal regelt.

Precies dát is wat er zo moeilijk is uit te leggen aan anderen, een ernstig zieke waar je niets aan kunt zien en die zich ook nog wel gewoon lijkt te redden als je hem even ziet of spreekt. Dan kan dat toch niet??
En hebben wij buitenstaanders snel ons oordeel (onze beoordeling) klaar: 'Ach, het valt allemaal nog wel mee want ik zag hem of haar laatst nog in (bijvoorbeeld) de supermarkt'. Ons niet realiserende dat die onderneming een grote berg inspanning kost waar je de hele dag tegenop ziet - te vergelijken met de halve marathon.

Alleen staan er bij zieken geen supporters langs de route om hen aan te moedigen, ze moeten het helemaal alleen doen. Er is geen lintje als erkenning dat er alweer een haast bovenmenselijke prestatie is geleverd. (In 'bloggerstermen': niet extra veel views voor deze prestatie en ook geen 'likes'...)
Integendeel, een chronisch zieke komt op allerlei vlak veel onbegrip tegen, wat het allemaal nog extra moeilijk maakt. De meesten van ons hebben er (logischerwijs) ook helemaal geen benul van wat het met iemand doet: het al jaren met veel pijn op je reserves leven. En dan: nog méér in te moeten leveren, en je wereldje steeds kleiner te zien worden. Ik ken en herken het wel, vanuit mijn naaste omgeving.

En nu leert het mij opnieuw me ervan bewust te zijn hoe snel ik iets 'for granted' neem. Ik kan nog zomaar zoveel dingen doen die voor mij de normaalste zaak van de wereld zijn (bijvoorbeeld over de dijk naar huis fietsen - zie ook de foto hierboven) maar waarvan een chronisch zieke moet zeggen: ja dat kan ik al geen jaren meer!

Bewust genieten van de gewone dingen is in die zin een opdracht voor ons, gezonde mensen, die we verplicht zijn aan de ernstig zieken onder ons... Dus ook niet meer mopperen als je vroeg weg moet, of dat het 's morgens regent maar geniet van de regendruppels - en race niet zo hard op je fiets dat je geen oog meer kunt hebben voor de mooie omgeving, de dauw in de ochtend of mooie bloemen die ergens bloeien...

Gezondheid is namelijk een extra zegen van de Heer - niet iets waar we recht op hebben, al denken veel mensen dat het wél zo is. Vanwege die gedachte wordt er vaak op een bepaalde manier naar mensen gekeken die maar niet beter worden... 'Dat zit geestelijk vast niet helemaal goed met die en die', is onbewust dan een gedachte die op kan komen. Een vreselijke gedachte!

Want wat weten wij ervan, zoveel pijn hebben en toch weer elke dag op te moeten staan. Daar weten wij niets van! Daar is heel wat méér moed voor nodig dan te denken dat je recht op gezondheid hebt en niet ziek zult worden, of misschien wel, maar er van uit te gaan dat God je toch zeker zal genezen.


Wij blijven in bed en bellen de dokter als we één klacht hebben van de vele die een chronisch zieke heeft. Zodat we morgen of anders in ieder geval volgende week ons een stuk beter zullen voelen. 
Iemand die altijd pijn heeft is al blij met een uurtje wat verlichting - van alle ziektes die hij heeft wordt er meestal geen enkele echt beter, in tegendeel, er komen juist steeds weer nare dingen bij.

<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Als we echt luisteren, kunnen we iets begrijpen van hun dagelijkse strijd om de dag (en misschien wel de uren of de minuten) door te komen. En toch ... vroeg ik me af, wat is het geheime recept waardoor er toch weer moed geput wordt terwijl er helemaal geen reden toe is?

Dan komen we bij de onzichtbare dingen want het is een bron búiten onszelf, Paulus noemt het 'de kracht die van God is' en die gaat werken als we zelf aan het eind van ons Latijn zijn. Het is de Heer zelf die elke keer weer de zin aan ons leven geeft, onze innerlijke vreugde is, zelfs bij lijden waar geen einde aan lijkt te komen.

Die kracht van God is zó nodig! Want het kost heel wat méér Godsvertrouwen en strijd om een langdurige ziekte te kunnen overgeven, dan om te geloven dat je genezen zult worden (en bij dat laatste, natuurlijk kan God genezen met één vingerknip!) Maar hoe kom ik tot acceptatie van mijn toestand als ik elke dag moet verwachten dat God mij gaat genezen?
Het accepteren ervan is juist de kunst en dat kan niemand uit zichzelf. Maar juist als je de gebrokenheid in je leven aanvaardt, dan pas kan Gods kracht daardoor openbaar worden. In de voor zieken soms wel heel letterlijk-zichtbare afbraak van de aardse tent...

<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Waarom ik dit nu schrijf? Niet alleen omdat ik het ten diepste wéét, maar omdat ik de waarheid ervan weer bevestigd zie, dat - al begrijpen we er niets van - God als de Trooster in het lijden aanwezig is en je door alles heen, met vallen en opstaan Hem kan blijven vertrouwen. En daarom nog steeds dóór kan waar het normaliter naar de mens gesproken niet meer mogelijk is.

Mijn wens en gebed is dat méér gelovigen dit geheime recept ontdekken. Om zelf óók te kunnen leven vanuit die verborgen kracht die elke gelovige in principe al heeft ontvangen. Waardoor je geestelijk kan groeien als je toelaat dat je verbroken wordt, door lijden heen - en zó Jezus meer zichtbaar wordt in je leven.

Wat er dan ook méér kan ontstaan, is luisteren en méé lijden met (chronisch) zieken, om daar zelf veel van te leren. En wees er niet bang voor - al zal het je misschien ook tranen kosten - want het is zo mooi te ontdekken dat juist in hun lijden God verheerlijkt wordt.

Ter illustratie een citaat van Joni

"Mijn dwarslaesie vormt voor mij het decor om 'te zijn voor de lof van zijn heerlijkheid'. 
En terugkijkend naar wat het ongeluk mij heeft gebracht zou ik niets willen veranderen. 

Vier samen met mij hoe God ook alles in jouw leven uitwerkt zodat jij ook, 'een lofoffer voor Jezus' zal kunnen zijn."

En een lied van Rich Mullins

die zingt van moeilijkheden en lijden die in je leven komen

'There's bound to come some trouble' 

There's bound to come some trouble to your life
But that ain't nothing to be afraid of
There's bound to come some trouble to your life
But that ain't no reason to fear 
I know there's bound to come some trouble to your life

But reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there

There's bound to come some tears up in your eyes
That ain't nothing to be ashamed of
I know there's bound to come some tears up in your eyes
That ain't no reason to fear
I know there's bound to come some tears up in your eyes

Reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there


Now, people say maybe things will get better
People say maybe it won't be long
And people say maybe you'll wake up tomorrow
and it'll all be gone !
Well I only know that maybes just ain't enough
When you need something to hold on
There's only one thing that's clear 


I know there's bound to come some trouble to your life
But that ain't nothing to be afraid of
I know there's bound to come some tears up in your eyes
That ain't no reason to fear
I know there's bound to come some trouble to your life

Reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there

Wat een wonder!

Genezing - beter gezegd: in naam van God geclaimde genezingen, staan even volop in the picture. Daar wilde ik het verder niet over hebben maar het zette me wel aan het denken over de fascinatie die er blijkbaar steeds weer is, om genezingen die zo zichtbaar zijn, haast te verheerlijken. Alsof we daaraan alléén Gods grootheid en macht kunnen aflezen. En vanwege alle ziekte en ellende die we om ons heen en in de wereld zien, is het natuurlijk een mooi tegenwicht als je kunt zeggen: Er zijn mensen genezen!! En dan niet van een griepje maar van blindheid. (En even verder kijkend op internet kan het nog spectaculairder: Er zouden al vele doden opgewekt zijn.)
Een keurmerk voor wonderen zou het probleem van de valse claims wellicht op kunnen lossen. Gewoon nakijken of iemand werkelijk genezen is. Zo ja, is er een wonder gebeurd. Al lijkt me dat met mensen die weer levend geworden zijn nogal lastig checken of ze echt dood zijn geweest.

Een geschiedenis uit de evangeliën schildert ons een plaatje van Jezus in de tijd van zijn rondwandeling op aarde, 'goed doende' aan alle mensen. En als we het er toch over hebben, wat een wonder dat Hij op aarde was gekomen om niet alleen mensen te genezen van alle ziekte en alle kwaal zoals er staat, maar dat Hij ten eerste kwam voor iets veel gróters dan 'alleen maar' de genezing van ons lichaam - dat uiteindelijk na de genezing of zelfs opwekking, toch weer zou sterven. Alleen dat grotere wonder is niet iets wat je direct kunt zien, aan de buitenkant blijven we dezelfde mens die we waren.
De Farizeeën en Schriftgeleerden zaten ook met dat probleem. Al denk ik eerder dat ze het maar niks vonden dat Jezus op hun terrein kwam, dat van de geestelijke gezondheidszorg....
Maar goed, als je iemand in de gaten wilt houden moet je in de buurt zijn! En dat zijn ze dan ook vaak als Jezus ergens is om de mensen te 'leren'.

De gebeurtenis waar ik nu op doel is het welbekende verhaal wat zelfs ieder kind kent: Jezus is in Kapernaüm aangekomen en dat bericht heeft zich als een lopend vuurtje verspreid zodat iedereen erop afkomt. 'Want Hij sprak met gezag en niet zoals de Schriftgeleerden.' Ai, dat is vast een reden dat het ook niet zo lekker zat bij de geestelijke leiders van het volk.
En het is zelfs zo vol in het huis dat er niemand meer bij kan! Maar vier mannen met een verlamde vriend bij zich laten zich niet zomaar uit het veld slaan. Ze klimmen het dak op, halen er wat stenen weg en laten hem op zijn bed naar beneden zakken. Precies voor de voeten van de Here Jezus.
Ze kwamen voor de genezing van hun verlamde vriend. Opvallend vind ik dan ook de reactie van Jezus. Hij zegt niet: 'Wat hebben jullie er veel voor over omdat jullie geloven dat Ik kan genezen'. Nee, Hij geeft de verlamde het vooruitzicht van een veel groter wonder dan dat: Je zonden worden vergeven!
Nou, dat is inderdaad spreken met gezag! En de Farizeeën en Schriftgeleerden die erbij staan beginnen dan ook direct tegen te sputteren in hun gedachten: 'Wie denkt Hij wel dat Hij is! Alleen God kan zonden vergeven!'
Maar Jezus weet natuurlijk wat zij denken en zo krijgt de verlamde man alsnog zijn genezing. Je zou haast zeggen dankzij het ongeloof van de Farizeeën en Schriftgeleerden. Want om het onzichtbare wonder kracht bij te zetten, doet Jezus een zichtbaar wonder: Opdat u weet dat de Zoon van God macht heeft om op aarde zonden te vergeven. En de verlamde man staat op en gaat blij naar huis.

Hier zie je duidelijk gebeuren wat ook Paulus aanhaalt in 1 Korinthe 1: De Joden verlangen een teken. En Jezus geeft ze die tekenen, de tekenen van het Koninkrijk,

- dat is ook zijn antwoord op de vraag van Johannes de Doper die in de gevangenis beland, navraag laat doen of Jezus echt de beloofde koning is. En het vreemde is dan dat de leiders en het volk Hem niet geloven, ondanks al de tekenen die Hij deed. Wij willen niet dat deze koning over ons wordt!

De reactie van de omstanders op deze genezing? Ze verheerlijken God! Dat is een mooi gevolg op een genezing! Ze prijzen Hem dat ze nog nooit zoiets hebben gezien! 'En Jezus onderwees hen', staat er dan aan het eind van die geschiedenis.
Als we nog even verder lezen, zien we in de volgende verzen dat Levi de tollenaar wordt geroepen en Jezus bij hem in huis aanligt om te eten. En daar komen de Farizeeën en Schriftgeleerden weer met hun commentaar: 'Dat kan toch niet! Eerst zonden vergeven, nu eten met zondaars!' Ondanks het teken wat Jezus had gedaan aan de verlamde man, hadden ze nog steeds de clou niet begrepen en Jezus legt het ze nog maar eens uit: 'Wie gezond zijn, hebben geen dokter nodig, maar wie ziek zijn. Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen tot bekering te roepen, maar zondaars.'
En wij zijn allemaal zondaars en hebben Hem nodig om gezond te worden.

Als ik hier verder wat van probeer te zeggen, wil ik voorop stellen dat ik absoluut geloof in de macht van het gebed: God geneest mensen als we bidden en ik heb dat meegemaakt in mijn directe omgeving. Als de Heer ons ook lichamelijke genezing wil schenken is dat heel fijn! We zien dan een glimp van hoe het later zal zijn als deze schepping ook verlost zal zijn van lijden en dood. Maar ook heb de andere kant meegemaakt: dat er gebeden wordt en er volgt geen genezing. Het is dan ook niet iets wat je kunt claimen, alsof we er recht op hebben - ook mag het niet een teken zijn wat je eerst wilt zien voordat je kunt geloven. Dan ben je net als die Farizeeën... En al die tekenen hielpen hen geen steek verder. Claims die niet waar blijken te zijn hebben dan ook het tegenovergestelde effect: Opdat u niet meer weet dat de Zoon van God macht heeft om op aarde zonden te vergeven. En dat is een ernstige zaak.

Wat ik ook altijd een lastig punt vind als het gaat over genezing, is dat God mij, jou, accepteert zoals je bent, en we onze lichamelijke onvolmaaktheden ook mogen aanvaarden als iets wat op onze weg komt. Waar we onszelf door leren kennen, waardoor we soms/vaak wel afhankelijk moeten zijn van de Heer, en dat die acceptatie ons juist in de vrijheid zet, genezen of niet...

Dit is zo anders dan de tendens van tegenwoordig 'dat je er toch goed uit moet zien' (en de christelijke variant: 'als gelovige hoef je niet ziek te zijn') ... we zijn al zover dat mocht je een kind verwachten wat niet aan die norm voldoet, dat tegenwoordig een legitieme reden is voor abortus ... zo het beeld wordt geschapen dat we perfect moeten zijn om mee te tellen in de maatschappij. 
 

Laten we vanwege deze uitwassen niet in het andere uiterste vervallen. We mogen de Heer in allerlei situaties vrijmoedig bidden om genezing - voor onszelf en anderen! Maar laten we vooral dankbaar zijn voor het grootste wonder wat ons ten deel kon vallen:

Dat Hij voor ons naar de aarde kwam en onze zonden aan het kruis heeft gebracht, en heeft vergeven! Ons keurmerk hebben we in ons: de Heilige Geest, het bewijs van onze verlossing en ons onderpand! Hieraan weten we dat die lichamelijke volmaaktheid ook eens zal komen. Als deze schepping die nu nog zucht, in haar geheel bevrijd zal worden tot de vrijheid van de kinderen Gods.... Wat een wonder!