Vakantie!?

"Ik neem een paar weken vakantie". 

Het lijkt een doodnormale opmerking zo in de zomer, wanneer veel mensen erop uit trekken, om zich te ontspannen en nieuwe energie op te doen. Zeker in een tijd waar ieder zichzelf zomaar voorbij rent en veel mensen zichzelf terugvinden met een burn-out.

Toch was het niet zo'n vanzelfsprekende uitspraak als het wel lijkt. Want het was niet van iemand met een drukke baan buitenshuis, die zoals elk jaar zijn opgebouwde vakantiedagen eens even wilde opnemen. Om dan later weer uitgerust en met nieuwe energie aan de slag te kunnen gaan.

<><><><><><><><>

Het was een chronisch zieke die die wens uitte en ik kon inmiddels begrijpen hoe die werd bedoeld omdat ik al een tijdje 'meeloop' in de dingen die hij zo meemaakt in zijn dagelijks leven. Maar het is váker zo, dat men een heel verkeerd beeld heeft bij zo'n situatie.

En is de gedachte: 'zo iemand die vanwege zijn ziekte ook geen baan heeft ... die heeft het toch niet druk? Hij kan elke dag naar eigen inzicht indelen, zo laat opstaan als hij zelf wil... Eigenlijk is zo iemand altijd vrij en heeft geen verplichtingen.'
Als een soort lang weekend. Zo zou je tegen hun leven aan kunnen kijken als je niet verder nadenkt en die situatie vanuit de verte beschouwt (alhoewel ook dichterbij men het allemaal te ingewikkeld kan vinden).

Maar sinds ik een beetje achter de schermen kijk in de wereld van de chronisch zieken, zie ik hoe gecompliceerd het allemaal is. En krijg ik een soort stoomcursus waarom in de praktijk van hun leven, de zaken vaak heel anders liggen dan je denkt te weten als gezond persoon.

Vakantie waarvan?

Want hoezo altijd vrij ... iemand die chronisch ziek is en altijd pijn heeft, heeft NOOIT vrij. En dat niet alleen, hij is permanent hard aan het werk, om zijn lijf en de pijn te overleven.
Dat wat niemand ziet en dus het moeilijkste uit is te leggen - en dan nog niet gesnapt wordt.

Het betekent ook: nooit weekend; daar waar bijna de hele maatschappij op vrijdagmiddag een diepe zucht slaakt en aan twee vrije dagen begint, is dat voor de chronisch zieke geen optie. Was het maar zo, dan wist je door de weeks: 'straks op vrijdagmiddag kan ik eindelijk weer even echt mij ontspannen omdat mijn pijn even weg is (of in ieder geval gezakt tot op een acceptabel level) en daarmee mijn rare en doodvermoeiende lichamelijke klachten ook minder worden."

Dat zou nog es een weekend zijn! Maar zo is het niet, elke dag is hetzelfde in de strijd om de uren of zelfs de minuten door te komen.

Hoezo een druk leven?

Verder is het leven mét alle pijn, juist daardoor ook heel druk. 

'Maar je moet toch juist niet veel doen als je pijn hebt?' zo is dan een logische reactie van ons als leken... 

Misschien goed om daarom met een vergelijking duidelijk te maken hoe dat zit.

Stel je als gezond mens eens voor dat je ineens bepaalde klachten krijgt. Je gaat dan naar de huisarts, die doet een onderzoekje en verwijst je door. Dat betekent weer wachten op een afspraak, telefoontjes plegen. 'Prikt u eens even bloed en laat een foto maken...' En als er dan niet echt wat uitkomt ga je toch verder op zoek. Je kijkt es op internet, maakt weer opnieuw een afspraak ...

Je bent zo weer een paar weken verder. Met die ene vervelende klacht. Wat een gedoe!

Een chronisch zieke heeft een scala aan klachten (die niet keurig op hun beurt wachten maar allemaal door elkaar lopen) die zoveel last en pijn veroorzaken dat je het niet kunt negeren. Het zijn de zogenaamde systeemziekten die ervoor zorgen dat je hele lichaam ontregelt is en die steeds weer voor nare verrassingen zorgen.

 
Dit alles maakt dat hun leven heel druk is en bol staat van verplichte bezoekjes naar wéér de huisarts en allerlei specialisten. Want ook bij hen spookt het door het hoofd wat er aan de hand zou zijn en willen ze graag uitsluitsel - en moet je voor de ene klacht naar die specialist maar voor een andere klacht weer naar een andere (ja, komt u nog maar een keer terug ... en: zoekt u maar een goede arts voor dit en dit, want wij kunnen niet echt wat voor u doen...)

En helaas 'moet' het allemaal, het kan niet anders. Maar het is doodvermoeiend om altijd maar weer met je lichaam bezig te moeten zijn. (En dan laat ik de normale bezigheden en verplichtingen die er natuurlijk ook nog zijn, nog buiten beschouwing)

nu even niet ....

Toch graag ... vakantie!

Vandaar dat dan toch de verzuchting kan komen waar ik dit blogje mee begon: 'Oké, ik ga vakantie houden. Ik lees en denk niet meer over ziektes en klachten die ik heb. Ik plan deze paar weken geen doktersconsult, ziekenhuisbezoekjes enzovoort ... Eigenlijk doe ik het gewoon een paar weken zónder. 

Ik doe even gewóón zoals andere mensen. Probeer alles wat met ziektes te maken heeft te negeren of praat er in ieder geval even niet meer over. 

Ik onderneem een 'dagje uit' - sowieso een (in)spannende aangelegenheid maar ik wil het zo graag - al kan ik het allang niet meer. (Want als ik alles naliet wat ik écht niet meer kan, dan bleef ik de hele dag in bed en was mijn leven allang opgehouden.)

Dus doe ik het onmogelijke ook al ben ik helemaal kapot na die geweldige dag. En al geniet ik geweldig, voel ik ze al aankomen, the day(s) after ... en realiseer ik me weer hoeveel energie de meest normale dingen me kosten.'

Maar lukt het ook?

Waar een gezond mens niet eens bij nadenkt maar gewoon dóet, bestaat alles wat je als zieke bijvoorbeeld op zo'n dag nog doet, uit een constant afwegen hóe en óf dit wel lukt - en zo meteen moet je weer dat ...
En merk je (in je zelf georganiseerde vakantie van dokters en ziekenhuizen) dat het een mooi idee is: gewoon gaan leven en dingen doen, plannen maken, en dat het misschien éventjes zo lijkt, maar het eigenlijk niet meer lukt.
Omdat je ziek bent ... en je misschien van dokters en ziekenhuizen even vakantie kan nemen, maar van je zieke lijf nooit.

En dat jijzelf alleen degene bent die beslist dat je déze dag of dit moment niets kan, maar de volgende dag wél wat doet (al voel je je er eigenlijk ook niet toe in staat).

En dat het zo mooi zou zijn als mensen dat gewoon zouden accepteren; dat je als chronisch zieke zelf het heft in handen hebt om je leven te leiden hoe jij dat zelf - meestal alleen op je wilskracht - (nog) kan.

<><><><><><><><>

Hier dacht ik aan, omdat ik volgende week wél echt met vakantie ga. We stouwen de auto vol, stappen in en gaan acht dagen naar Tsjechië.
Even helemaal weg lijkt echt zo'n reclamekreet maar heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen. Omdat ik écht even helemaal weg kan uit mijn normale omgeving en situatie waar ik dagelijks in zit.

Ik kan genieten van een andere land en een gebied wat ik niet ken. Hoef nergens meer aan te denken waar ik me normaal druk om moet maken.
En ... kan dit doen zonder pijn die je zo beperkt en die je altijd meedraagt bij wat je ook doet - zelfs als je op je buitenlandse vakantieadres bent ...

Zoals ik in een vorig blogje zei, is het goed dat ik erbij nadenk dat bijvoorbeeld deze vakantie niet vanzelfsprekend is. Omdat er velen zijn die dat niet meer zo kunnen: daar genieten van de natuur ... van Gods schepping, als figuranten in een schilderstuk wat Hij heeft gemaakt ...

Gods schepping geschilderd

             Korenveld en bergen - Vincent van Gogh ca 1889

Ja alles wat ik zo heb mee-beleefd de afgelopen tijd, heeft mij méér oog gegeven en méér dankbaar gemaakt voor de mensen om mij heen, voor alles wat ik heb ... met minder de blik op wat er niet is, en wat er niet meer kan, op alles wat me eigenlijk teveel is.

Een dankbaarheid en andere kijk op het leven die ik heb gekregen juist door iemand te leren kennen die mij welkom heeft geheten in die zo ándere wereld, de wereld van de chronisch zieken.

Bóvenal heb ik Gods liefde en genade dieper en rijker gezien dan bij alle gezonde mensen en in alle succes wat we menselijk gezien in ons leven kunnen hebben ...
En dat is genade en de grootste winst die een mens kan ontvangen.

Hoe lang nog ...

Een vraag die in deze dagen bij veel mensen op komt: Hoe lang nog... voordat aan alles wat hier op aarde aan verdriet en dood is, voorbij zal zijn. Zeker bij de vele mensen die geliefden hebben verloren bij de tragisch vliegtuigcrash in de Oekraïne - door een bewuste daad om met een raket een lijnvliegtuig met zoveel mensen aan boord neer te halen ...

Deze dagen doen me terugdenken aan de dagen na het drama op Tenerife in de jaren '70 waar bij een botsing van taxiënde vliegtuigen, ook zeer vele doden vielen. Toen lazen we de krant op school in de aula met de vele rouwadvertenties, waar overal een verhaal achter school (ik weet het nog precies) en een meisje die we kenden in één klap haar ouders verloor.
Nu komt het allemaal extra dichtbij door de filmpjes en verhalen op internet van mensen die hun familieleden en geliefden moeten missen; je ziet zo echt de menselijke drama's achter de namen... 

Veel kan en wil ik er verder niet van zeggen maar zie wel hoe de schepping met al haar bewoners wacht ... En de zonnebloem op de foto te midden van de puinhopen, is als het ware het symbool voor dat verlangen naar de zon der gerechtigheid die eens op zal gaan. Dat is wat we mogen weten en de gebeurtenissen in deze dagen laten ons er des te meer naar uitzien.

Want het is niet alleen de vliegtuigcrash maar ook het conflict tussen Israël en Hamas met de grondoorlog in Gaza - nodig om de terroristen daar aan te pakken zodat er geen raketten meer op onschuldige burgers worden afgevuurd.
En het is de oorlog in Syrië, de vervolgingen in Noord-Korea, het maar voortdurende geweld in Afrika en zo voort...

De oorzaak van al de conflicten in de wereld is haat ... in de mensen geplant door de duivel zelf, 'de leugenaar en mensenmoorder van de beginne' zoals er in de Bijbel staat. Daarom halen rebellen in de Oekraïne een vliegtuig neer en schreeuwt de leider van Hamas tegen de Joden: We desire death as you desire life... En Golda Meir formuleerde het zo: we hebben alleen vrede met de arabieren wanneer zij hun kinderen méér liefhebben dan dat ze ons haten...'
En het geldt ook in andere situaties want als de liefde niet overwint, dan kunnen we het vergeten en blijft gerechtigheid en vrede een utopie.

:

Ook de rebellen in de Oekraïne hebben alleen hun eigen doel voor ogen en dat heiligt blijkbaar alle middelen - nu met bijna 300 doden als gevolg.
De politiek met de verschillende wereldleiders, lijkt er nu alles aan te doen om de onderste steen boven te krijgen maar één ding is zeker, vrede zal via de weg van de menselijke regeringen niet tot stand komen, al doen we er nog zo ons best voor. Als de harten niet veranderd worden zal er geen blijvende vrede mogelijk zijn.

Het is mijn gebed dat ieder die nu in diepe rouw is getroost wordt. En zij (en vele anderen) op zoek gaan naar de zin van het bestaan. En wel op zo'n manier dat dit verdriet en lijden hen God laat vinden - en hen zo 'diep in de armen van hun redder drijft' zoals ik net gisteren in een citaat las. Want dan alleen heeft verdriet en lijden 'zin', als er áchter een hoger doel duidelijk wordt ... en las ik verder:

 "God is not just showing up after the trouble and cleaning it up. He is plotting the course and managing the troubles with far-reaching purposes for our good and for the glory of Jesus Christ.” (John Piper)

Hij, Jezus Christus geeft namelijk ware vrede en Zijn heerlijkheid (waar vele gelovigen nu voor lijden) zal ooit zichtbaar worden. Wanneer Hij als de Zon der gerechtigheid uiteindelijk óók zorgt voor ware vrede hier op aarde. 
De vrede waar iedereen, zeker in dagen als deze, zo naar uit ziet...

Refrein:

How long before You drench the barren land
How long before we see Your righteous hand
How long before Your name is lifted high
How long before the weeping turns 

to songs of joy
[...]
How long before Your glory lights the skies
How long before Your radiance lifts our eyes
How long before Your fragrance fills the air
How long before the earth resounds 

with songs of joy

Liever genieten?

Laatst had ik het met iemand over oude liederen van Johan de Heer die eigenlijk niet zoveel meer worden gezongen. Maar geef mij een regel van een oud lied en negen van de tien keer zing ik zo verder. Wat je vroeger hebt geleerd blijft je blijkbaar altijd bij, tenminste is dat bij mij het geval. 

Al wist ik vaak bij bepaalde liederen absoluut niet wat ik nu zong.. (en dan gaat het over het begrijpen van de tekst...)

Maar ook bij teksten die qua Nederlands niet zo ingewikkeld zijn, daarvan wil het niet zeggen dat je dan al ten diepste beseft wat er bijvoorbeeld bedoeld wordt bij een zin als 'Glorie, glorie, halleluja. 'k Leg mijn 'al' aan Jezus voet... (In tegenwoordige taal: Ik leg alles van mij, aan de voeten van Jezus.)
In enthousiasme en liefde voor de Heer is het zeker gemeend en meende ik het vroeger ook echt, maar hoevér het strekt... Ook kun je heel blij zijn als je de beslissing hebt genomen om Jezus te volgen - no matter what! Maar toch, dan begint het pas. 

Want het leven als christen is niet alleen 'halleluja'! Er is namelijk ook iemand die er alles aan zal doen zodat jij NIET alles aan Jezus' voeten legt - al was je dat heilig van plan! - en dat het volgen van Hem ook zeker niet vanzelf zal gaan.

Zoals ik vorig jaar bij een doopdienst hoorde: "Welkom in de strijd!'.

Ook Petrus zei het trouwens al: Kijk er niet van op alsof je iets vreemds overkomt, als je beproefd wordt... 

Het is blijkbaar een logische zaak voor een volgeling van Jezus dat er strijd en beproeving is - met in het achterhoofd de tegenstander die ons dwarsboomt, heel duidelijk. 

Een gelovige met een leven wat gladjes verloopt..? Het kan natuurlijk, en ik heb vaak gedacht dat die gelovigen waar alles goed loopt, hele 'perfecte' gelovigen zijn die waarschijnlijk al veel minder zondigen dan ik nog doe.
Of zijn zij misschien niet interessant genoeg voor de duivel om tijd aan te besteden...?

Moeilijkheden en problemen die we als gelovigen tegenkomen, ik wil ze zeker niet verheerlijken, maar het zijn wel de dingen waardoor we gevormd worden - als we toestaan dat ze ons vormen. In je relaties met anderen, huwelijk of gezin, je baan, de gemeente waar je naartoe gaat, in ziekte of andere zware omstandigheden ... noem maar op...

Ik heb ervaren dat het gebruikt wordt zodat je kan groeien in je geloof, omdat het je leert af te zien van jezelf en je eigen verlangens... En dat wat je meegemaakt en geleerd hebt, zelfs jaren later weer opnieuw gebruikt kan worden - en dan ineens voor iemand anders die op je weg komt... (en ook weer voor jezelf)

Al zeg ik menselijk gezien ook: "Oh, Jezus volgen wil ik wel, maar als dat strijd en lijden gaat kosten... dat is moeilijk en wie weet wat er allemaal op mijn pad zal komen." En kwamen er dingen die ik ook nooit had kunnen denken.

Ten diepste zijn we bang voor lijden en gaan het zoveel mogelijk uit de weg. We genieten liever, het toverwoord van deze tijd. (En voordat we het weten doen we zomaar mee aan die hype...) Meer liefde voor genot (dan voor God) - in de laatste dagen is het één van dé kenmerken. 
Maar als je je leven aan de Heer hebt gegeven en die wens uit je hart komt, je 'al' aan zijn voet te leggen, dan zullen beproevingen je niet bespaard blijven.

Satan hoopt dan dat we afhaken maar het mooie is, dat door erin te volharden, Jezus zichtbaar wordt in ons leven... En wordt lijden zo een test om vol te houden, Zijn handen en voeten te zijn.

Als je nooit iets moeilijks meemaakt en je zoveel mogelijk geniet in het hier en nu - omdat dat toch ook mag... (en natuurlijk, ik geniet ook van mooie dingen in het leven ...) Als je de Heer zelf er niet bij betrekt, dan kijk je eigenlijk niet verder dan alles wat er onder de zon geschiedt, zoals Prediker het noemt... - die al adviseerde te genieten van het leven, want het is zomaar voorbij...
En je bent vast wel blij gered te zijn. Zondags is er de samenkomst en misschien door de week ook nog een keer; we hebben het goed met elkaar, maar verder ..
Is dat wat de bedoeling is?

Het is niet populair, maar als God ons er toe roept, laten we dan niet voor de test van het lijden weglopen. Dan kun je ook een getuigenis zijn naar anderen toe, van trouw en gehoorzaamheid.
Echt genieten wordt dan: de vrucht zien die er dan groeit, ten dienste van de ander.

Maar bovenal zal God van die vrucht kunnen genieten...
Omdat de Here Jezus iets meer zichtbaar is geworden op aarde, daar waar het zo hard nodig is...
En als het kan, door mij en jou, door óns heen.

Onze opdracht in de 'laatste tijd'... :
(Petrus in zijn eerste brief, hoofdstuk 4)

7 Het einde van alle dingen is nabijgekomen. Komt dus tot bezinning en wordt nuchter, 

opdat u kunt bidden. 

8 Heb bovenal bestendige liefde naar elkaar toe, want de liefde bedekt tal van zonden. 

9 Weest gastvrij naar elkaar toe, zonder morren.

10 Dien elkaar, een ieder naar de genadegave, die hij ontvangen heeft, 

als goede rentmeesters over de velerlei genade Gods. 

11 Spreekt iemand, laten het woorden zijn als van God; 

dient iemand, laat het zijn als uit kracht, door God verleend,

14 Indien u door de naam van Christus smaad lijdt, bent u zalig, 

omdat de Geest van de heerlijkheid en de Geest van God op u rust. 

15 Laat dus niemand van u moeten lijden als moordenaar, of dief, 

of boosdoener, of als een bemoeial. 

16 Indien hij echter als christen lijdt, 

 schaam u niet, maar verheerlijk God onder die naam.

Mag het ietsje méér zijn? (over 100 dagen blij)

100 happy days.. 
Een experiment op de sociale media waar je aan mee kunt doen om meer dankbaar te kunnen zijn in het leven van alledag. (Zoiets als het lied 'Tel uw zegeningen, tel ze één voor één' dacht ik er direct bij). En dat honderd dagen achter elkaar volhouden ...

De bedoeling is elke dag een foto plaatsen die laat zien waar jij die dag gelukkig van wordt... De uitdaging eraan gekoppeld om mensen zover te krijgen was: 'daar heb je vast geen tijd voor!'
Best een mooi initiatief; mensen zijn inderdaad zo druk tegenwoordig dat ze zichzelf voorbij rennen. Er 'moet' zoveel dat ik er al moe van word als ik er alleen al aan denk.

Wat mooi was, deze actie was er in de eerste plaats ook voor jezelf, en moest niet ontaarden in een wedstrijdje kijk-mij-eens-de-allermooiste-foto's- plaatsen... Op zich een juiste kanttekening bij dit sociale experiment. De deelnemers aan deze uitdaging werden socialere en optimistischer. 
Niets mis mee toch?

Maar ergens haakt het ... dat 100 dagen blij en gelukkig zijn ... Want is 'geluk' en 'het fijn hebben', waar het om draait in het leven? Zeker voor gelovigen is er toch is iets wat véél dieper gaat dan de positieve gevolgen van deze uitdaging (te lezen op de afbeelding hierboven).
En mogen we toch ook verder kijken dan 100 dagen. :)

Wij hebben zelfs 'ééuwig geluk'... Eeuwig leven dat we toch niet alleen hebben ontvangen om blijer en positiever, méér happy te zijn.

Onze vreugde zit niet in iets moois wat we meegemaakt hebben, maar is Jezus, Hij is namelijk zélf het eeuwige leven. Hem kennen gaat zoveel dieper dan aardse waardering en happiness.
Om met een oud 'koortje' te spreken:

Zoek je naar waar geluk, stralend geluk

Laat Jezus dan toe in je hart

Als Hij het is waar je leven om draait, dan wordt alles anders. En al geniet je nog van de mooie dingen om je heen, écht geluk krijgt een heel andere lading... Het kan zelfs zóver gaan, dat je ontdekt dat er pas échte vreugde is in het steeds weer een beetje sterven aan je eigen geluk, aan wat jij graag zou willen ... aan jezelf.

Dit 'geluk' zie je ook niet aan de buitenkant maar is iets wat binnenin zit. Dat wat je op het eerste gezicht misschien niet eens als geluk zou willen bestempelen, omdat het zelfs moeilijk en zwaar kan zijn en verdriet geeft. En wat klinkt dat tegenstrijdig ... zoals zoveel dingen in Gods koninkrijk.

- Eigenlijk is dit een klein voorbeeldje van 'roemen in de verdrukking'... blij kunnen zijn in de moeilijkheden die je hebt te doorstaan...-

Ja, hoe kan verdriet nu tegelijkertijd geluk betekenen? Dat kan alleen als je Jezus erin tegenkomt en als je weet dat je gehoorzaamt aan wat Hij je te doen geeft. Dat is ten diepste gelukkig zijn. En is er een diepe blijdschap dat je mag doen wat misschien geen mens ziet... in het verborgene.

Foto's heb je daar niet 1,2,3 van, maar het kan en hoeft ook niet vereeuwigd te worden.
Het is geluk wat blijft, niet afhankelijk van de omstandigheden maar verbonden met Jezus zelf.
Zodat Hij meer en meer zichtbaar wordt - als de bron van echte vreugde, die eeuwig bij en in ons is.

Hoe meer u deel hebt aan het lijden van Christus, 

des te meer verheugd moet u zijn. 

Want u zult van vreugde juichen op de dag dat Hij zijn glorie openbaart

Nooit klaar...?

De was, ja als we het daarover hebben dan ben ik in ieder geval zeker: ik besta ook!! Soms zou ik zelfs wat minder willen bestaan, want als er iets is wat altijd maar door gaat is het de was.

Lege wasmanden en niets meer aan de lijn... dat is altijd maar van korte duur. Natuurlijk heb ik nog veel mensen in huis, daar zal het zeker aan liggen, maar ook is het een gegeven dat het er nu eenmaal bij hoort: de was gaat altijd maar door.
Soms frustrerend dat het nooit 'af' is, als een gebed zonder eind...

Het plaatje bij dit onderwerp, met de filosofische huisvrouw, is natuurlijk een knipoog naar Descartes, die zei: 'Je pense, que je suis!' Ik denk, dus moet ik wel bestaan! Zo kun je als huisvrouw denken dat je bestaat om te zorgen dat elke keer de was maar weer weggewerkt wordt... de wassende huisvrouw, het wordt bijna je identiteit...

Een vergelijking 

Onwillekeurig vraag ik me ook wel eens af - als ik die vergelijking met die eindeloze was mag trekken - wat Gód daar nu van vindt: al die mensen die - ook als gelovige - steeds maar weer zonde op zonde stapelen. Als wij daarover gingen hadden we allang gezegd: 'Het is nu meer dan genoeg geweest, ik stop ermee. Steeds maar weer dezelfde dingen vergeven en dan ook zeker nog vergeten...'

Want voor gelovigen geldt dit ook en is het om moedeloos van te worden als je naar jezelf kijkt (zoals ik ook geregeld zucht bij het zien van weer een lading was ...) al die zonden die geregeld weer de kop op steken... 
In plaats van geregeld weer de fout in te gaan, wil ik namelijk wel eens wat 'volmaakter' zijn dan vaak het geval is. 

Maar God heeft een eindeloos geduld en het is nooit te vergeefs dat we bij Hem komen; als we onze zonden belijden is Hij trouw en waarachtig om ze te vergeven en ons te reinigen (te wassen) van alles wat niet goed is, zonden, alles waar we vies van worden...

Het meest bijzondere

In Christus ziet God ons zelfs als volmaakt, geen smetje of spatje is er meer op ons te zien...
Hoe kan dat? Omdat Christus volmaakt is, en God zijn Zóón ziet, als Hij naar óns kijkt... Dat is 'in Hem zijn...'
Wat bijzonder! Evie zingt erover (een LP die ik vroeger al had, stond dit nummer op)

Verse:

Clean before my Lord I stand

And in me, not one blemish does He see

When I placed all my burdens on Him

He washed them all from me

Chorus:

Why did I wait so long

To learn, such a living song

And how could I stay so close

Without seeing Him, Never seeing Him

Clean before my Lord I stand

And in me, not one blemish does He see

When I placed all my burdens on Him

He washed them all from me

Oh, why do you wait so long

To learn, such a living song

And how can you stay so close

Without seeing Him, Never seeing Him

Clean before my Lord I stand

....

De aanklager

Een mooie boodschap, dat God ons als volmaakt ziet. Maar waarom dan toch vaak dat gevoel van falen? Het is de tegenstander die ons maar steeds de put in wil praten dat 'het nooit wat zal worden met mij'... En dat ik nog harder mijn best moet gaan doen om beter en heiliger te worden. (Maar het zal nooit lukken!)

En als we dat denken, zijn we onbruikbaar voor Hem en is het doel van satan bereikt. We moeten daarom ook niet proberen steeds heiliger en beter te worden, want dan komen al die inspanningen uit onszelf en dan weet ik zeker dat het niets zal worden. (En het kan dan maar zo een eigen gerechtigheid worden, waar we stiekem zelfs trots op kunnen zijn)

Als we wéten dat er in onszelf niets is waar God iets mee kan beginnen, dán zal het gebeuren dat je iets mag doen of zeggen voor een ander waarvan je ineens weet, dat het van Hem komt en niet van jezelf. En zal het nooit zo zijn dat je daar (al is het diep in je hart) dan trots op bent...

... en als we ons hiervan bewust worden, krijg je een ander zicht.

Niet meer te beschuldigen

Want al zondigen we nog zolang we in dit lichaam zijn, ik hoop dat op grond van bovenstaand voorbeeld, het duidelijk is dat we ons niet meer hoeven te focussen op wat we steeds maar weer fout doen...
De grond van satan om ons aan te klagen bij God, (zoals ook gebeurde bij Job... ) is er niet meer - Jezus heeft ons gekocht en betaald met zijn eigen bloed - daarom God heeft onze zonden in de diepten der zee geworpen. Niet meer te vinden zijn ze!

Hieronder heel mooi bezongen door Elly en Rikkert en zo belangrijk dat deze boodschap diep in onze harten wordt gegrift...

Want dát is de goedheid van God, zo machtig is Hij!
Een zo veel gróter wonder dan aardse voorspoed en geluk...: het wonder dat Hij onze zonden heeft weggedaan... en we vrij mogen zijn.
Wat we hier nu verder ook mee maken, het is klaar...

Zo hoog als de hemel is boven de aarde

Zo machtig is Hij in Zijn goedheid voor ons

Zo hoog als de hemel is boven de aarde

Zo machtig is Hij in Zijn goedheid voor ons

Al je zonden, toe denk er niet aan

Want Hij heeft ze weggedaan

Zo hoog als de hemel

Is Zijn goedheid voor ons

Zo ver als het oosten is van het westen

Zo ver doet de Heer onze zonden van ons

Zo ver als het oosten is van het westen

Zo ver doet de Heer onze zonden van ons

Denk er niet meer aan, neem ze niet mee

Ze zijn in de diepste zee

Zo ver als het oosten

Zijn de zonden van ons

           

Voorbij ...

Dit blogje is bijna een soort vervolg op mijn vorige: Stil maar... naar de eerste woorden van het bekende lied, wat dan ook zegt, wacht maar ...
Eigenlijk een nogal passief gebeuren, dat lied waarvan de tekst zegt dat het op aarde nu nog allerlei ellende is maar wacht maar af, alles zal nieuw worden, de hemel en de aarde...
Wie daar voor zal zorgen en hoe dat verder allemaal in z'n werk gaat wordt niet echt duidelijk.

Een nieuwe hemel is sowieso moeilijk voor te stellen omdat wij mensen de hemel nog niet kennen.
Wat de aarde betreft denken velen tegenwoordig dat we als christenen hier toch al aardig het volmaakte leven kunnen bereiken; we zullen nog dood gaan maar verder...? Pijn en ziekte hoeven er niet meer te zijn omdat de Heer wil dat we gelukkig zijn. En mocht je onverhoopt toch ziek worden en pijn lijden, dan is het natuurlijk de bedoeling dat je beter wordt - als een groot getuigenis van Gods macht.

Laatst las ik zelfs bij iemand dat je als gelovige pas sterft als je oud en van het leven verzadigd bent, zoals er genoemd wordt in Psalm 91. Rouw om een vroege dood, wat een onzin.... God wil dat we een lang en gelukkig leven leiden....

Als mensen zo eenzijdig gaan denken en Bijbellezen, kan dat maar zo de oorzaak zijn, dat er bij hen geen troost en bewogenheid meer kán zijn met mensen, die wél hiermee te maken hebben.
- En wat is überhaupt de taak van de Trooster die we hebben ontvangen, als er niet zoveel te troosten is omdat we het als gelovigen sowieso hier goed zullen hebben? -

In de Bijbel lees ik ook hele andere dingen, met name in het nieuwe testament: Geduldig zijn in de verdrukking, wenen met de wenenden... Met andere woorden: Ga met hén mee die lijden. Al kun je nooit echt hun pijn voelen en hun omstandigheden ervaren zoals zij die aan den lijve ondervinden....

Om na te volgen

Alleen Jezus is degene die volmaakt met ons kan meevoelen, Hij besloot zijn heerlijkheid af te leggen en zelf mens te worden. Hij die een volmaakte plek bezat bij de Vader, wilde die afstaan - maar ook vrijwillig ellende, smaad, onrecht en lichamelijke pijn ondergaan tot de dood erop volgde. En dat alles uit liefde en om ons te redden.
Wat een voorbeeld liet Hij ons na.

Sommige mensen laten dit volgen van Christus echt zien in concrete daden. Zoals Vincent van Gogh, waar ik laatst een docu over zag. (En dat sprak mij zo aan dat het spontaan in dit blogje terecht kwam)
In Franstalig België gekomen, ging hij (na de erbarmelijke omstandigheden van de mijnwerkers daar te hebben gezien) bewust bij hen wonen om in hun ellende te delen - al ging hij niet de mijnen in om er ook te werken.

Zo zag ik ineens de vergelijking, dat we nooit helemaal in het lijden van anderen kunnen delen, maar wel zo dicht mogelijk erbij mogen komen en hen zo béter begrijpen dan wanneer we vanuit de verte hen 'het beste' toewensen...

Vincent van Gogh, De terugkeer van de mijnwerkers. Marcasse, Borinage, 
na april 1881. Inkt, potlood en penseel. 
Otterlo, Museum Kröller-Müller State Museum

Alles wordt nieuw

Pijn en lijden, ziekte en dood - het hoort nog bij deze wereld -  hier mogen en kunnen we nog mee-lijden en troost geven en krijgen ... Pas bij de beschrijving van een aarde die nieuw is, lezen we dat 'de eerste dingen' voorbij zijn gegaan.
En dan worden er niet allerlei zondige zaken genoemd, zoals bijvoorbeeld moord en doodslag, leugen en bedrog ... Nee, er staan ándere dingen die er niet meer zullen zijn, waar ieder mens, ook de gelovige, sinds de zondeval mee te maken heeft: rouw, geklaag, dood, tranen en pijn... - want de schepping is nu nog onderworpen aan de vruchteloosheid ...

In zekere zin zijn wij als gelovigen, de eerstelingen van de nieuwe schepping - we zijn nu al gered en geestelijk vernieuwd. Maar straks volgt ook ons lichaam en zal het helemaal nieuw worden.

Als de nieuwe hemel en aarde er zijn, zal eindelijk alles nieuw zijn.
Het donker van de nacht waar de mijnwerkers elke week opnieuw in moesten afdalen..., het is er niet meer.
God zelf woont bij de mensen en het Lam zal ons licht zijn - als Hij de tranen van onze ogen heeft afgewist en dood, rouw en geklaag, ziekte en pijn definitief voorbij zullen zijn.

en God zelf zal bij hen zijn, 

4 en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, 

noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

5 En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: 

Zie, Ik maak alle dingen nieuw.
uit Openbaring 21

No more tears

No more tears, do you hear

there won't be any crying

won't have to fear of what dying can do

We will all be shining new

No more fear, do you hear

there won't be any sorrow
won't have to fear what tomorrow can do
We will all be shining ...
new

Nothing but goodness
nothing but peace
nothing but heaven's
sweet release

Don't you know
 its all coming through
One day we'll be
shining new

And God shall wipe away all tears from their eyes; 

and there shall be no more death, 

neither sorrow, 

nor crying, 

neither shall there be any more pain: 

for the former things are passed away.

Revelation 21

Stil maar...

Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Stilte in de hemel

Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:

1 En toen Hij het zevende zegel opende, 
kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.

Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.

Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:

3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon.
 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.

En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.

De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.

Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.

Stilte - hoelang nog?

Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.

In Openbaring 6  lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...

Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.

De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...

Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.

2 Hoelang, HERE? Zult Gij mij voortdurend vergeten?

Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?

3 Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,

kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?

Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?

4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!

Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.

Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.

En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.

Stil zijn - bij lijden

Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.

Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.

Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...

Stil maar, er zál recht komen

Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.

Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....

Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn, 

op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen, 

en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,

 Openbaring 8

5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar, 

en wierp (het vuur) op de aarde; 

en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.

6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen. 

Rom 12

19 Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, 

want er staat geschreven dat de Heer zegt: 

‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... 

... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:

Psalm 61

Hear my cry, oh God

Give heed to my prayer

From the ends of the earth I call to Thee

When my heart is faint

Lead me to the rock that is higher than I

For Thou hast been a refuge for me

And a tower of strength against the enemy

A tower of strength against the enemy

And let me dwell in thy tent forever

Hear my cry, O God

Hear my cry, O Father

Hear my cry, O God

Is de tirannie verdreven?

Zondagavond een stukje gezien van de dodenherdenking op de Dam. De bekende beelden ... Alexander en Maxima in het zwart, zij leggen een krans en daarna is het twee minuten stil ... er wordt een gedicht gelezen en nog meer kransen gelegd ...
Ik zie veel mensen daar op de Dam en zo van bovenaf gefilmd herken ik het goed sinds ik er vorig jaar met de kinderen heb rondgelopen en op een bankje daar heerlijk in de zon zat...

Dat ik daar toen zo kon zitten was vrijheid, die er vast niet geweest zou zijn als niet veel mensen hun leven hadden gewaagd en gegeven zo'n 70 jaar geleden alweer. Want ook Nederland was bezet door de Duitsers.
Ik herinner me een uitspraak die mijn opa vroeger deed, dat de Duitsers van plan waren hen te deporteren naar Polen, zodat hier ruimte 'Lebensraum' zou komen voor hun eigen volk ... in ieder geval betrof dat dan de boerderijen en het bouwland. Waarschijnlijk was het uiteindelijke doel de deportatie van de gehele Nederlandse bevolking.

Zover is het niet gekomen, gelukkig. Anders had ik niet in vrijheid op de Dam kunnen rondlopen denk ik ... En dat laatste is natuurlijk maar een klein voorbeeldje van vrijheid. Wij kunnen ook nog steeds in vrijheid over ons geloof praten, naar een kerk gaan ... gaan en staan waar we willen; kortom: in vrijheid leven hier in Nederland.

In die zin mogen we heel dankbaar zijn dat er veelal jonge jongens die Nederland en Europa nog nooit hadden gezien, de strijd zijn aangegaan en als je wel eens op de Grebbeberg bent geweest, of in Limburg waar er een ereveld is van veel omgekomen geallieerden, kan ik daar alleen maar grote bewondering voor hebben.
Deze mensen stonden ergens voor; hun dood was nodig om de tirannie te verdrijven (om met ons volkslied te spreken), de overheersers te kunnen verslaan.

De tegenwoordige vrijheid...

Maar als ik dit alles bedenk tijdens de dodenherdenking, dan gaan mijn gedachten onwillekeurig verder. Misschien wat zwaar om te zeggen, maar ik vraag me af waar het naartoe gaat met de wereld, waar de vrijheid die zo zwaar bevochten is in 1945, ons heeft gebracht.

De problemen waar men tegenwoordig voor komt te staan, zijn bijna onoplosbaar; qua klimaat, qua wereldbevolking maar ook zeker politiek gezien... de brandhaarden in de wereld zijn nog lang niet geblust en mocht er eentje doven, komen er zo weer anderen voor in de plaats. Wat ook opvalt is dat het wereldwijd geldt en alle zaken die spelen onderling verband hebben. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het egoïsme en de liefdeloosheid die we om ons heem zien.

De tijd van tegenwoordig wordt ook beschreven in de Bijbel, en lijkt het er alle schijn van te hebben dat we leven in de laatste tijd die de huidige wereld gegund is. Mensen zijn veel te veel bezig met zich zelf om nog aan God te denken en ook de andere kenmerken die genoemd worden zijn zeer herkenbaar voor deze tijd. Uiteindelijk zal er een wereldleider opstaan die de strijdende partijen overal tot elkaar zal weten te brengen. Maar het zal een valse vrede blijken te zijn die van korte duur is (mijns inziens de ruiter op het witte paard voor de meer geïnteresseerden). 

Daar gaat het naartoe - al zullen de gelovigen van nu dit niet meemaken.
En dat doet mij elke keer weer wat, als ik bijvoorbeeld zo'n dodenherdenking zie.

Ook in Israël was het zondag Memorial Day... Na de moord op zes miljoen Joden, is er voor hen een eigen staat, maar ook nog steeds geen vrede. En herdachten zij bij een herdenkingsceremonie, 23.169 omgekomen soldaten sinds het begin van de staat Israël, met 1 minuut stilte. 'We still live by the sword but we strive for peace'...
Velen van hen zullen (zoals ik het zie) de valse messias aannemen... En ook voor hen lijken de problemen dan in eerste instantie opgelost tot deze anti-messias zijn ware gezicht laat zien. 
Die zware tijd ligt nog vóór hen ... Ook dat raakt mij als ik zo'n ceremonie in Israël zie en daar bij nadenk.

Aardse vrijheid

Er is nog een ander punt als we over vrijheid nadenken. Het gaat namelijk over dit leven hier, waarvoor zovelen gestorven zijn, want die geldt ons aardse bestaan. Het echte probleem wat speelt zit echter dieper dan dat wat wij kunnen zien. 
Vanmorgen kwam het ook nog even ter sprake (en was een goed voorbeeld ervan) dat na zoveel jaren van strijd in Soedan men eindelijk de vrijheid heeft waar zolang voor is gevochten. En wat gebeurt er? Er is geen vrede maar er komt nieuwe strijd, nu tussen de verschillende stammen waardoor de oorlog nooit ten einde lijkt te kunnen komen.
Maar ook de situatie in Syrië en nu recent in de Oekraïne, laten zien dat de honger naar macht onverzadigbaar is.

De reden dat het nog steeds zo moeizaam is overal, is dat mensen zonder God niet permanent en in echte vrede zullen kunnen samenleven. Ons hart is in zichzelf egoïstisch (arglistig boven alles staat er) en in de diepte van ons hart - ik kijk nu naar mijzelf - zijn we allemaal tot de meest vreselijke dingen in staat. Onder invloed van degene die nog steeds de overste van deze wereld wordt genoemd.

In één woord gezegd: we zijn zondig. Daar kan geen geallieerde opmars bij D-day tot een overwinning in mei 1945, wat aan veranderen... Zelfs niet de vele levens die er gegeven zijn voor de vrijheid.

Wat is echte vrijheid?

We hebben méér nodig om echt vrij te kunnen zijn dan aardse vrijheid van (aardse) overheersers. Wij moeten bevrijd worden van de zonde. Daarvoor is het nodig de persoon te kennen die als enige dit echt kan wáármaken.
In Lucas 4 zien we Jezus in de synagoge en Hij leest bij het begin van zijn openbare optreden, het volgende uit de profeet Jesaja:

18 De Geest des Heren is op Mij, daarom, dat Hij Mij gezalfd heeft, om aan armen het evangelie te brengen; 19 en Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren.

En zegt Hij daarna: 'dit is voor uw ogen vervuld.' Met andere woorden: Ik ben jullie redder en bevrijder van zonde en dood waarin jullie gevangen zaten ... 

Hebreeën 1 sluit hierbij aan dat Jezus door zijn dood de duivel heeft onttroond, en zo 'allen bevrijd die gedurende hun hele leven door angst voor de dood tot slavernij waren gedoemd.'

Duivel en dood, zij zijn verslagen al wachten we nog op de uiteindelijke capitulatie.
Maar door het geloof hebben we (zelfs als we op dit moment misschien wel zwaar moeten lijden) nú al eeuwig leven ontvangen. Leven dat reikt óver de dood heen. En zal ons lichaam misschien nog moeten sterven als de Heer nog niet is gekomen, dat eeuwige leven kan ons niet meer worden afgenomen.

Echte vrede?

Als het zover zal zijn dat Israël Jezus zal aanvaarden als hun Vredevorst, zal dan eindelijk het 'aangename jaar des Heren' aan kunnen breken, waar Jezus over las toen, in de synagoge. Dan wordt de overwinning zichtbaar.

Dat is ook wat de engel al aan Maria vertelde: Hij ontvangt de troon van zijn vader David waar Hij 'als koning zal heersen tot in eeuwigheid en zijn koningschap zal geen einde hebben.'

Dan is de tirannie verdreven en is er eindelijk óók vrede op aarde, vrede die allereerst begint in ons hart.

Ik droomde 

(Rikkert Zuiderveld)

Ik droomde dat de kernbom was afgeschaft
dat niets de aardse vrede kon verstoren
Tot ik plotseling gedreun van laarzen hoorde
en soldaten met hun stenguns zag
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de stenguns werden weggebracht
Het werd weer stil je kon de vogels horen
in een harmonie die niemand kan verwoorden
Tot 'k het flitsend spel van messen zag
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de messen werden weggegooid
Opeens was heel de wereld als herboren
Toen voelde ik de pijn van scherpe woorden
die als pijlen werden rondgestrooid
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de woorden werden weggedaan
'k Zag eindelijk die nieuwe morgen gloren
en alles werd weer stil zoals het hoorde
Maar ik zag harten vol met haat
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de harten werden afgeschaft
Ik werd wakker en ik schreeuwde door de nacht:
Geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
Geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
O geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
Geef mij...