Bij 'Brussel'

'Brussel was toen nog een bruisende stad ...'

Dat was waar ik direct aan dacht na de aanslagen deze week op het vliegveld en een metrostation in Brussel. Al ken ikzelf de stad niet, dit liedje kende ik wel van lang geleden.  
'Brussel ja Brussel was vrij en vrolijk ...'

Want het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Zoals Parijs ook vrolijk was, maar ook die stad niet meer alleen de stad is van de Eifeltoren, de Champs-Ellysées en Montmartre .... waar ik ooit met school een paar dagen was, ook al lang geleden.

Al ik gun mijn kinderen ook nog zó een land en een wereld waarin je niet na hoeft te denken of het wel veilig is om een bepaalde reis te maken, een grote stad te bezoeken of naar een evenement te gaan. Een zorgeloos leven. 
Zoals in dit filmpje/lied Brussel nog zorgeloos en vrij was.

Mijn tienerdochter merkte op 'gelukkig niet in Amsterdam te wonen' en gaf daarmee aan ook de consequenties te beseffen van het geweld deze week, de onschuld voorbij.
Deze wereld heeft zelfs al lang geleden haar onschuld verloren; een paradijs is het hier op aarde niet meer geweest sinds Adam en Eva verleid door de duivel, verdreven werden uit de Hof van Eden.

Tegelijkertijd is het niet alleen maar narigheid om ons heen, zoals de joodse Anne Frank het schreef toen ze (ook als tiener) zich verborg voor de Nazi's:

"Ik denk niet aan alle ellende, maar aan alle moois dat er nog is"

Na twee wereldoorlogen en een Koude oorlog in de vorige eeuw, leken we geleerd te hebben om als mensen met elkaar te leven. De Muur viel, in oost en west bleken gewone mensen te wonen die niet meer tegenover elkaar wilden staan.

In die tijd (eind jaren 80) zag ik een documentaireserie over de opkomst van de Islam - het was voor mij niet voor te stellen dat het écht zover zou komen en hun Jihad ook echt het 'veilige' westen zou bereiken.
Maar zo'n slordige 25 jaar na dato is het zover; onze westerse wereld heeft nog nooit op deze schaal de dreiging van terreur, gevolgd door aanslagen in naam van Allah, zo ervaren als in het laatste jaar. 

En de vluchtelingen uit de oorlogsgebieden overspoelen Europa; oorlogen die veelal gevoerd worden vanwege de Islamitische expansiedrift. 
De verhalen zijn schrijnend.

Velen denken echter ook dat hier de straten van goud zijn en je alles kan krijgen wat je hartje begeert. Inmiddels gaan er ook mensen terug naar bijvoorbeeld  Noord Irak, het leven is daar (ontdekten zij) voor hen vele malen beter, dan in Europa ergens in een asielzoekerscentrum, wachtend op uitsluitsel.

Maar ook lees ik over gevluchte christenen die hun leven niet zeker zijn tussen mede-gevluchte moslims...
En nu waren er eergisteren de aanslagen in Brussel en als we de berichten moeten geloven 'is dit is nog maar het begin'.

Met inmiddels - en dit schrijf ik enkele dagen later - een grote aanslag in Pakistan, speciaal om christenen te treffen die het Paasfeest vieren...

<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Voor mij duidelijk dat achter al het geweld in naam van Allah niet ónze God schuilgaat. Want het is dood en verderf wat er gezaaid wordt. Het is de duivel, door Jezus aangeduid als de mensenmoordenaar van de beginne. Die alles en iedereen en vooral de mensen die echt bij God horen wil vernietigen.

Zo gebruikte hij Kain, en Haman - juist vandaag is het Purim waarbij herdacht  wordt dat de joodse Esther haar volk redde van de ondergang.  
En hebben we Herodes de kindermoordenaar.
Meer recent is het Hitler en zijn Endlsösung. En Israël moet nog steeds van de kaart geveegd - Hitlers 'Kampf' en de 'intifada' is dan ook zelfs letterlijk, één en dezelfde strijd. 
En dit is nog maar een kleine selectie voorbeelden.

Nu brengt de IS vernietiging en dood naar Europa en eist de aanslagen in Parijs en nu ook die in Brussel op. Voor hen is de vrije westerse wereld een Joods/christelijke beschaving (al is daar vaak bar weinig meer van te merken) en dat past niet in hun ideologie van een wereldwijde onderwerping aan de Islam met een wereldwijd kalifaat.
Al verwachten zij net als de Joden ook een messias.

Welke messias?

Maar het zal niet onze Messias zijn die komt voor zijn volk Israël. Het is een anti-messias. Frappant dat de Bijbel het heeft over de anti-christ die inderdaad zal komen voor een wereld die de echte Christus heeft afgewezen. De verblinding die dat met zich meebrengt maakt de weg steeds meer voor hem vrij.

Zelf denk ik dat het niet ver meer is. Als ik zie wat er allemaal in de wereld gebeurt qua politiek en oorlogen die niet te stoppen zijn, hoeveel mensen op drift zijn, hoe groot de problemen.
Hoe groot ook ten diepste de haat is tegen alles wat met Jezus te maken heeft, de leugens die er geloofd worden als het om Israël gaat ... (over verblinding gesproken!)

Gisteren vertelde iemand naar aanleiding van 'Brussel', dat zijn moeder vroeger zei, als hij als kind beangstigende beelden zag: 'Kijk naar de mensen die komen helpen, die zijn er altijd ...'
Zo mogen wij weten dat Jezus onderweg is, Hij staat te komen. 
Zoals Hij zelf vertelt in Lucas 21:

 Wanneer dit alles staat te gebeuren, richt je op en hef je hoofd omhoog, 
want je verlossing is nabij

Dat er nog veel mensen en ook juist moslims, de Messias vinden. En gelukkig gebeurt dat ook zodat zij bewaard blijven voor de tijd die nog komen gaat, als de anti-messias de macht heeft, wanneer uiteindelijk de hele wereld zal optrekken naar Jeruzalem. 

Dan zal de ware Messias komen en in Israël de overwinning behalen. Hij zal de anti-christ doden met zijn adem. 
Het lijkt de afloop van een spannend sprookje maar het is echt: de overwinning over het kwaad.

Ik hoop dat jij erbij bent als Hij iedereen die nu al in Hem gelooft meeneemt van deze aarde, voordat dit alles zal gebeuren. 
Om dan voor altijd bij Hem te zijn. 

Een oude vogelkooi

Een tijdje geleden kreeg ik een verhaaltje over een vogelkooi in m'n mail en vandaag kwam het weer voor m'n aandacht. Het is een soort gelijkenis en begint met een prediker die een jongetje tegenkomt met een oude vogelkooi. Er zitten een paar vogels in en op de vraag wat hij met die vogels van plan is zegt het jongetje dat hij plezier met ze gaat maken -  door ze de veren uit te trekken, ze met elkaar te laten vechten en uiteindelijk mogen ze dienen als voer voor de katten... Tot grote verbazing van het jongetje koopt de man de oude vogelkooi met de vogels erin om ze vrij te laten...
En met de vogelkooi als illustratie vertelt de prediker het volgende verhaal:

Op een dag waren satan en God aan het converseren. Satan was net terug van een bezoek aan de aarde en pochte:"Ik heb net de aarde en alle mensen gekocht. Ik heb een valstrik gezet die ze niet konden weerstaan, en ik heb ze allemaal".
"Wat ben je van plan met ze te doen?", vroeg God.

Satan antwoordde:"O, ik ga plezier met ze maken! Ik ga ze leren hoe ze kunnen trouwen en weer kunnen scheiden, hoe ze elkaar moeten haten, en hoe ze elkaar moeten misbruiken. Hoe ze kunnen roken en drinken, ik ga ze leren hoe ze wapens en bommen moeten maken en hoe ze elkaar moeten vermoorden. Dus ik heb echt veel plezier met ze!"
"En wat ga je met ze doen als je met hen klaar bent?". 

"Oh, ik vermoord ze allemaal", zei satan trots 

"Hoeveel wil je voor hen hebben?", vroeg God.    

"Wat wil je met deze mensen", vroeg satan. "Ze zijn slecht, waarom wil je ze hebben? Ze haten je en ze spugen je in het gezicht, ze vervloeken en vermoorden je! Je wilt deze mensen niet!".   

"Hoeveel", vroeg God weer      

Satan keek Hem aan en lachte."Al je tranen en je bloed", zei hij. 

Jezus zei: "DEAL", en Hij betaalde de prijs. 

Als je even op internet struint, zie je dat dit verhaaltje over de vogelkooi vaker te vinden is. Natuurlijk, het heeft een prachtige strekking en het lijkt dat bijna iedereen dit zou het kunnen gebruiken - je past gewoon een paar namen aan je eigen overtuiging aan en klaar is kees. Zo kwam ik ook een islamitische versie tegen waar een imam dit verhaal vertelt, en de hoofdpersoon is dan wel satan maar in gesprek met Mohammed. Ik was even in verwarring... zou ik nu eigenlijk een Isalmitische 'gelijkenis' gebruiken die verchristelijkt is, of is het andersom? 

Na even nadenken kwam ik tot de conclusie dat je eigenlijk alleen maar een versie kunt hebben die speelt tussen satan en God en dan uiteindelijk Jezus die de 'deal' sluit en betaalt. Waarom? Omdat Jezus, Gods Zoon, de Enige is die voor de mensen heeft betaald met Zijn eigen bloed. Hij heeft ons gekocht en zo bevrijd. Je hoeft er alleen maar 'ja' op te zeggen.

wetende, dat je niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, bent vrijgekocht

 maar met het kostbare bloed van Christus, als van een onberispelijk en vlekkeloos lam

Bij de Islam is het zo dat je niet zomaar gekocht bent, je bent zelfs helemaal niet gekocht, je moet je eigen redding verdienen, het enige wat uit de hemel kwam is een boek met instructies om blindelings op te volgen... En dan maar hopen dat Allah in een goede bui is als je bij de hemelpoort aankomt - want als hij z'n dag niet heeft, ziet hij je niet eens staan. Dan zullen je goede en slechte daden tegen elkaar afgewogen worden en wie weet mag je naar binnen. Daar is geen enkele zekerheid over te verkrijgen...

Nee, God houdt van ons en Zijn Zoon zei: Hier ben ik om Uw wil te doen! Dat is nog eens een deal, daar begon het mee! Toen ging Hij naar de aarde waar Hij niet met open armen ontvangen werd, maar de dood Hem wachtte. Helemaal zoals het verhaaltje zegt. Maar Hij ging door vanwege de vreugde die voor Hem lag.

En wat was dan die vreugde? Dat Hij na het lijden de heerlijkheid weer zou mogen ingaan die Hij had verlaten. En daar stopt het niet mee: het was Gods 'idee' vele zonen tot heerlijkheid te brengen, en Hij wacht nu totdat wij ook daar aankomen! Dat is nog eens andere koek dan een God die eigenlijk niet geïnteresseerd is of Hij mensen in de hemel zal krijgen... Jezus kwam zodat Hij

allen zou bevrijden, die gedurende hun hele leven door angst voor de dood 

tot slavernij gedoemd waren. 

Want door simpel te geloven dat Hij zo van ons hield en voor ons is gestorven, zijn wij bevrijd als die vogels, uit die kooi waar we na de zondeval van nature in zitten.
Wat een rust als je dat tot je door laat dringen dat wij er niets méér voor hoeven te doen dan dat! Nu mogen we in vrijheid naar de heerlijkheid ´vliegen´ - om in het beeld van de vogels te blijven. Daarbij alle ballast afleggen en we mogen zeker weten er ook aan te zullen komen!

Allah huilt niet...

Van de week zag ik voorop een katern van de krant de aankondiging van een artikel : 'Tranen met feiten.' En het onderwerp was dat we blijkbaar wel eens af willen van al die onzin die er over dit onderwerp de ronde doet. En het is nu wetenschappelijk onderzocht waarom we huilen en de conclusie is: 'Huilen verbindt'. We doen het ook het liefst om medelijden op te wekken en het zou bij volwassenen ook niet meer nuttig zijn....
Aan het einde van het artikel is te lezen dat de schrijver van het boek hiernaast, deze 'huilbeweringen' ook heeft getoetst, en dan niet alleen aan zijn eigen vakgebied psychologie, maar ook aan... jawel de theologie. Hij ziet en benoemt een onderscheid tussen de koran en de Bijbel en de uitkomst van deze vergelijking is inderdaad: Allah huilt niet en Jahweh wel - bij deze uitspraak blijft het dan.
Maar hoe moet je de huilende God nu interpreteren. Toegepast op bovenstaande uitleg zou je kunnen concluderen dat Allah het beter 'doet' dan Jahweh; Allah is sterk, en Jahweh die huilt, wil Hij zo medelijden opwekken zodat we met Hem gaan meeleven? Allah is ook wat volwassener? Nee, met die conclusies kan ik niet zoveel.

Een huilende God herinner ik me ook van Kushner in zijn boek: "Als het kwaad goede mensen treft'. Hij ziet Hem als iemand die ook niet zoveel kan met alle ellende die wij mensen meemaken, en als enige troost huilt Hij met ons mee..... Kushner als Jood, sprak hiermee ook wel veel christenen aan die worstelen met het probleem van het lijden; en wie doet dat nooit, we doen dat allemaal op z'n tijd. Het is ook niet makkelijk; zeker aan anderen kun je niet de oplossing geven - soms heb je voor je zelf bepaalde gedachten die je helpen om bepaalde moeilijke dingen te 'plaatsen'. En met een ander meelijden, op z'n tijd meehuilen omdat je ook de onmacht kan voelen van anderen over dingen die ze meemaken en het je raakt, is op zich niet een teken van zwakte maar van meeleven... 'Weent met de wenenden' is niet voor niets een Bijbelse uitspraak.
Wat is nu verder het verschil? Valt het echt positief uit voor Allah? Hij toont inderdaad geen emoties en zal daarom ook niet zijn tranen laten gaan. Maar volgens ingewijden is het sterker nog: Allah heeft geen emoties, het laat hem volkomen koud of mensen problemen hebben. Allah is zo boven alles en iedereen verheven in zijn uniekheid, dat hij zich niet met mensen bemoeit. Dat is het godsbeeld van de Islam. Het volgende citaat maakt denk ik wel duidelijk wat ik wil zeggen. Het komt uit het boek: Mijn strijd voor Allah:

Allah bemoeit zich niet met mensen.
Als Hij spreekt is dat om zijn geboden uit te geven. Of de mens zich daarnaar wil richten maakt Hem niet uit, dat is het probleem van ieder individu. Het raakt Allah niet. Wie naar de hel gaat, gaat gewoon naar de hel. Wie naar de hemel gaat, gaat naar de hemel. Allah lijdt niet als mensen lijden, en Hij is niet gelukkig als mensen gered worden. Allah heeft het niet nodig om zich op welke wijze ook, met mensen in te laten, of zich zelfs aan hen te verplichten, zoals de God van het oude testament in zijn verbonden doet. Dus blijft voor de mens alleen nog maar totale onderwerping over.
Of Allah hem genadig zal zijn, blijft de vraag: Allah is tot niets verplicht.

Er is wel eens discussie of Allah nu dezelfde is als Jahweh van het Oude Testament, maar dan alleen in een 'onvolledige versie'. De mensen die Allah zo zien, zijn in die visie eigenlijk halverwege; als ze iets meer kennis zouden krijgen over God, juiste kennis, zouden ze ontdekken dat Allah waar ze in geloven wel een Zoon heeft; dan is hun beeld compleet en kennen ze Hem op de juiste manier....
Of - is Allah een heel andere God dan de God van het Oude Testament? Is het helemaal niet dezelfde die wij als we in de Here Jezus geloven, Vader mogen noemen?
Als ik lees hoe Allah de god van de moslims in elkaar zit, dan durf ik haast wel te zeggen dat het niet over dezelfde God gaat, maar over een ander. Bij Allah is het volstrekt willekeurig wanneer hij zich met iemand bemoeit; Jahweh, de God van het Oude Testament wil een Verbond sluiten met de mensen - dat doe Hij toch niet als Hij eigenlijk niet geïnteresseerd zou zijn - ook is Hij vergevend, de mens is bij Hem niet aan willekeur overgeleverd...
Wij weten dat die God: Vader, Zoon en Geest, zelf al in relatie staat en dat verder wil 'delen'.... En toen wij mensen in zonde vielen en dat plan ineens doorkruist leek, heeft Hij die mensen niet direct weggedaan - Hij had zo een nieuwe schepping kunnen beginnen - maar wilde met ons verder.

En dat is dan de God die kan huilen, maar niet alleen uit onmacht zoals Kushner vond. Nee, Hij ging over tot handelen en bracht DE oplossing voor dat levensgrote probleem van de zonde en de onbereikbaarheid tussen Hem en Zijn schepselen.  God werd Zelf mens en hier op aarde huilde Hij bij het graf van Lazarus, om de dood, daar bij dat graf bij uitstek zichtbaar als het gevolg van de zondeval, en het was daar zo duidelijk hoe de duivel ieder aan zich bindt door angst voor de dood die voor ieder in het verschiet ligt. En Hij was Zelf dodelijk beangst in Gethsemanee, maar ging die weg om Zelf te sterven omdat Hij dat voor ons overhad.

Dat is een heel andere God dan die onbereikbare Allah, waar elke dag weer prestaties nodig zijn die op je eigen schouders worden gelegd; hierdoor blijft je hele leven de onzekerheid of het wel goed komt aan het einde. Dat een ander heeft betaald en wij niet meer hoeven te presteren is voor moslims ondenkbaar, je bent dan een dief en hebt de hemel als het ware gestolen; je hebt niet op een eerlijke manier 'gehandeld' en zo Allah bedrogen.
Even weer een citaat uit het betreffende boek:

De God van de christenen is geen handelaar die waren te koop aanbiedt. Hij is de Vader die wacht op de terugkeer van zijn kinderen.
Welk kind zou zijn vader betalen voor brood? Welk kind moet iedere dag opnieuw vechten om kind te mogen zijn? En welk kind zou zijn Vader , omdat Die het brood gratis aan de kinderen geeft, een trap in de rug geven en niet gehoorzaam zijn?
Alleen daardoor is te verklaren dat genade, als die kosteloos wordt verkregen, desondanks niet leidt tot een zondige levensstijl. Alleen daardoor is te verklaren, dat Christenen aan God toebehoren, niet opdat Hij genadig is, maar omdat Hij genadig is.

Bij ons geen berekening om aan het eind van ons leven goed uit te komen, we hoeven niet meer te presteren maar uit genade leven en zijn we echt vrij. Vanwege Zijn liefde voor ons die Hij heeft getoond, houden we toch van Hem? Ik hoop dat iedere gelovige dit kan beamen dat we uitzien naar de ontmoeting met Hem en we niet meer bang hoeven te zijn voor wat ons te wachten staat na dit leven op aarde...