The color green

Groen, het is een kleur die iets zegt. Nu we in Frankrijk op vakantie zijn valt me het bijvoorbeeld op dat door de droogte en de hitte hier alles nogal dor is, geen groene velden, behalve vlak bij een watertje. Dat verschil zie je direct. In die zin is groen iets puurs wat de natuur laat zien als er een oase is, als er water en leven is.

Ik kwam nog meer groen tegen. Te zien op de foto's. Als je dat in het engels uitspreekt zou je denken in een talentenjacht te zijn beland, waar de kandidaten wachten of bijkomen van hun inspanningen in 'the red room', of 'the blue room'. 

Hier is het dan the green room, toevallig ook nog de naam van een bloemenwinkel bij ons in de buurt. - en inderdaad, er was ook een rode kamer en een blauwe kamer in dat prachtige Chateau de Valencay, waar de tuinen helaas ook minder groen waren door de droogte.

De green room van dit chateau deed me denken aan een boek getiteld 'de groene kamer', wat mijn moeder vroeger had.

Het gaat over een vrouw die een man trouwt die niet zo rijk en welgesteld is als zij van huis uit;  hij komt uit een heel ander milieu.  Na haar huwelijk ligt alles waar ze aan gewend was qua levensstijl in haar jeugd, dan ook achter haar. 

Maar nu komt het bijzondere dat in hun huis er voor haar alleen, speciaal een eigen kamer is ingericht.

In die groene kamer kan ze zich af en toe terugtrekken. Tegenwoordig zouden we zeggen 'om weer op te laden en er tegenaan te kunnen'. 

Het is heel lang geleden dat ik het boek las, en weet de details allemaal niet meer. Maar vond het vroeger al mooi dat haar man invoelde wat zij had opgegeven, en haar een plek gunde waar ze zichzelf kon zijn, met haar eigen dingen die bij haar hoorden. 

En al was hij van eenvoudige komaf en had hij geen bergen geld, duidelijk was dat hij een innerlijke beschaving had die ver boven het zogenaamde standsverschil (wat puur om de buitenkant draait) uitging. Daarom gaf hij zijn vrouw die groene kamer. 

Daar kon ze bijvoorbeeld lezen (geen tijd voor in haar dagelijkse leven), corresponderen (zoals dat vroeger zo mooi heette) en was ze omringd met haar eigen spullen. Misschien wel een mooi schilderij wat helemaal niet paste in de sobere eenvoudige inrichting die hun huis verder had.

Nog een andere toepassing

Je kan het idee van de groene kamer ook nog verder uitbreiden en dat deed ik. Ik dacht eraan toen ik dit blogje begon, dat het voor iedereen belangrijk is iets in je leven te hebben waar je energie uithaalt, wat je mooi vindt en waar je blij van wordt. 

Ook als je dagelijks leven zwaar is, en misschien zo boordevol dat je van de ene dag in de andere rolt. Zoals die vrouw uit het betreffende boek wiens leven zo drastisch veranderde.

Blaise Pascal zei het zo:

In difficult times carry something beautiful 

in your heart. 

Dan kun je toch verder, vanwege de mooie dingen die er zijn en die je af en toe tegenkomt. Waar je hart blij van wordt. En die je met je mee draagt, ook 'in difficult times'.

Het allermooiste is als je ook weet met je hart dat er Iemand is die van je houdt, hoe het verder in je leven ook is. 

Dan heb je vrede en rust, al is er allerlei lawaai en drukte, en van alles waar je mee te dealen hebt.

Ja, je hart bewaren boven alles, met wat daarin zit - schoonheid van deze schepping en de innerlijke vrede die Jezus alleen kan geven. Dat met je meedragen, en op die manier je leven kleur geven, daar gaat het om.

In mooie en minder mooie momenten is er dan something beautiful in je hart.

Als de groene kamer uit het verhaal, waar die vrouw op adem kon komen. 

In green pastures of home, om dan weer verder te kunnen. 

La liseuse
schilderij van de Franse kunstschilder Jean-Honoré Fragonard,
geschilderd tussen 1770 en 1772, olie op doek

-en ik vond haar in een Franse brocante winkel-

Rail away ...

Laatst ging ik met één van mijn dochters een dagje, oh nee, zelfs met een nachtje erbij naar Papendrecht. En het was ook net mooi weer, dat maakt het altijd wat vrolijker onderweg. Alleen verwacht de NS op de één of andere manier nooit zoveel klanten als ik met de trein ga: we staan opgepropt in een halletje (kan me geen treinreis richting het 'westen' herinneren waarbij we wél direct een normale zitplaats hadden …)

Ik ga maar zitten op een tas in een smal doorgangetje met uitzicht op een bordje met het opschrift: Emergency exit traindriver, do not block (nooduitgang machinist vrijhouden).
Eigenlijk vind ik dat ik wel gratis mag reizen in deze positie. Mijn kaartje geldt namelijk gewoon voor de tweede klas, dat is een plek op een tweepersoons bank met genoeg ruimte voor je benen, een klaptafeltje waar je ook nog eventueel wat aan kan doen en last but not least: ruim uitzicht naar buiten om ons mooie Nederland te kunnen bewonderen – want zo vaak ga ik niet met de trein, het is voor mij een uitje.

Pas in Amersfoort gaan de deuren eindelijk open en lijkt de trein wel leeg te stromen - bleek het zo vol te zijn geweest, dat we zelfs dán nog niet een normale plek kunnen bemachtigen... 

Zo denk ik als vanzelf terug aan de tijd dat we als een groep jongeren één keer in de maand ook in deze trein zaten. Om naar de 'jeugddag' te gaan in Baarn. Toen moesten we altijd overstappen in Amersfoort. En geloof het of niet, ook vaak zittend in het halletje, met de toen nog harde klapstoeltjes. Meestal namen we als groep zo'n halletje dan helemaal in beslag. Handig want vaak hadden we ook gitaren mee en dan zongen we samen.

In de tijd van de treinkapingen zei iemand een keer uit de grap dat in die gitaarkoffer pistolen zaten en dan zag je de mensen kijken... wat een humor maar oké... dat zijn blijkbaar wel de dingen die je onthoudt. Ook dat er nog wel eens een trui afgemaakt werd in de trein – een trui die eigenlijk aan moest, maar dat kon dan iets later, als we er waren. :)

***************

Wat je constateert als je zo terugkijkt is dat we eigenlijk allemaal op reis zijn, aan onze levensreis bezig zijn. Elly en Rikkert zongen het al: 

 ' We rijden door het uitgestrekte land, en we rijden langs een uitgestrekte hand...'

Het geldt eigenlijk voor iedereen, dat die hand er is. En wij hadden het voorrecht dit toen al te weten, jaren geleden, dat Jezus ons Zijn hand reikt en ons zo ook tot de Vader brengt...

Toen in die tijd was ik nog jong en heb je bepaalde idealen wat betreft de toekomst; ik dacht dat als je die hand vast had, dat alles dan wel goed zou komen in je leven. Als je jong bent heeft 'goed komen'  vaak nog de betekenis van dat alles goed zal gaan, en het leven aan je verwachtingen zal beantwoorden. Als je die hand hebt aangepakt is dat toch vanzelfsprekend?

En misschien heb jij ook toen, of in je eigen jeugd ' ja'  gezegd en die hand gepakt. Zoals ik ook toen tijdens een kamp van dezelfde jeugdgroep besloot om gedoopt te willen worden (en waren er ineens veel meer jongeren die dat ook wilden)

 

Toch ontdek je in je verdere leven dat de Heer volgen niet automatisch betekent dat alles dan verder gladjes verloopt. Er kan zomaar van alles gebeuren wat je niet in de planning had toen je jong was.

Misschien ben je getrouwd, als dat je ideaal was lijkt alles dan goed te komen maar een huwelijk is vaak hard werken. Sprookjeshuwelijken zijn meestal alleen aan de buitenkant een sprookje. Ook is kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets, al heb ik er zelf een heel stel... En is het een grote verantwoordelijkheid al die mensen die aan jou zijn toevertrouwd. Misschien ben je niet getrouwd, had je dat wel gewild, of is je huwelijk voorbij, weer een heel andere situatie.

In al deze verschillende omstandigheden moeten we leren vertrouwen en los durven laten - omdat er een God is die Zijn hand uitgestrekt heeft en misschien wel juist dan kan vangen  - waar wij loslaten. Onze kinderen kan vangen of onszelf ... En we uiteindelijk ontdekken dat Hij een situatie die voor ons onoplosbaar was, toch heeft gezien en er iets moois uit heeft kunnen maken, of dat nog gaat doen al zien wij dat nu nog niet. Omdat wij dat grote probleem of ingewikkelde situatie in Zijn hand hebben kunnen leggen. En worden er gebeden verhoord ... misschien wel na jaren.

Misschien is je situatie moeilijker omdat je ergens voor bidt wat op zich geen verkeerde of onredelijk vraag is naar Hem toe. Zou je iemand weer terug willen die weg is gegaan maar het gebeurt niet. Of ben je ziek en beter worden lijkt er niet meer in te zitten.
En dat terwijl je Zijn hand vasthoudt en Hem wilt volgen! Waarom leidt de Heer jou nu door dat diepe dal waar je geen licht meer ziet.

Iets heb ik al geleerd in mijn leven, dat de Heer er juist is als wij in grote moeilijkheden verkeren, al zie je dat soms achteraf dat het echt zo was. En leren we Hem veel beter kennen - (en onszelf ook niet te vergeten!) als we ondanks alles die hand niet loslaten, maar dat wel doen met eigen ideeen en verlangens... Want Hij is er IN ons lijden en troost ons. Dat is wat we nodig hebben, zoals hier beschreven staat en gezongen wordt:

So hold me Jesus

' cause I'm shaking like a leave

You have been my King of Glory

would You be my prince of Peace...

(zie youtube-jes, herinaast rechts, de onderste van vier)

En al zijn bij mij gebeden verhoord, de gróótste ontdekking was dat God mij persoonlijk ziet. En dat houdt in dat Hij weet in welke situatie ik ben en wat ik nodig heb!
Want ook al begrijp ik het niet, op het moment dat mijn gebed niet wordt verhoord, is het in Gods oog niet nodig dat die verhoring er is. (Al lijkt het ons véél beter van wel, om bijvoorbeeld weer gezond te worden of dat er iets anders gebeurt waar we om bidden.)

Maar dit is wat we wél mogen weten:

5 Gij omgeeft mij van achteren en van voren

en Gij legt uw hand op mij.

6 Het begrijpen is mij te wonderbaar,

te verheven, ik kan er niet bij.

7 Waarheen zou ik gaan voor uw Geest,

waarheen vlieden voor uw aangezicht?

8 Steeg ik ten hemel – Gij zijt daar,

of maakte ik het dodenrijk tot mijn sponde – Gij zijt er;

9 nam ik vleugelen van de dageraad,

ging ik wonen aan het uiterste der zee,

10 ook daar zou uw hand mij geleiden,

uw rechterhand mij vastgrijpen.

11 Zeide ik: Duisternis moge mij overvallen,

dan is de nacht een licht om mij heen;

12 zelfs de duisternis verbergt niet voor U,

maar de nacht licht als de dag,

de duisternis is als het licht. 

(uit Psalm 139) 

Ons doel op aarde is niet: een gelukkig (sprookjes)huwelijk, kinderen, gezondheid... en nog een aardig huis waar alles er picobello uitziet (en nog genoeg geld over om leuke dingen te kunnen doen).

Ons doel is Christus kennen, Hem kennen wiens hand wij vasthouden. Die ons vasthoud tot we aangekomen zijn aan het eind van onze reis. Laten we ieder persoonlijk het licht, de geur van Christus verspreiden, (de vrucht van de Geest) in welke situatie we ook geplaatst zijn. In je huwelijk en gezin, voor je familie en de mensen om je heen. Want Christus kennen is waar het God om gaat!

Ik hoop dat we allemaal als we terugkijken in ons leven, kunnen zeggen: ja ik houd nog steeds Zijn hand vast en dat niet alleen; ik ben ook steeds meer van Hem gaan houden!
Dat je weet, ook als je weg door moeilijke omstandigheden heen gaat: aan Zijn hand kom ik veilig aan en komt het - hoe dan ook - goed.

Fillippenzen 3

 

10 (Dit alles) om Hem te kennen 

en de kracht zijner opstanding en de gemeenschap aan zijn lijden, 

of ik, aan zijn dood gelijkvormig wordende,  

11 zou mogen komen tot de opstanding uit de doden.  

12 Niet, dat ik het reeds zou verkregen hebben of reeds volmaakt zou zijn, 

maar ik jaag ernaar, of ik het ook grijpen mocht, 

omdat ík ook door Christus Jezus gegrepen ben.

Een leeg huis...

Een leeg huis is een titel van een bekend boekje. Zo'n boekje wat je dan vroeger op je lijst zette voor Nederlands - want het was niet al te dik. :) Maar nu is het voor ons ook zover: 'ons' huis is leeg, vandaag is de sleuteloverdracht...

En gisteren gingen we nog even voor het laatst naar binnen... op de fiets het bekende paadje af langs de voordeur achterom... en even kijken of de buurvrouw in de kamer zit. Dan de achterdeur - met het bekende klikje en ook hoe de deur in het slot valt is ineens wat je dan opvalt... Een huis heeft eigen geluiden ook als je de keuken in komt (die was nog niet heel erg anders want een aanrecht met kastjes staat er natuurlijk nog). Maar door de volgende deur in de kamer gekomen, zie je de sporen van leven; vloerbedekking met de afdrukken van het orgel (nam dat zoveel ruimte in??) en inderdaad als een huis leeg is, is het wel érg duidelijk dat de muren en plafonds een beurt nodig hebben. De kamer is leeg en groot... En als we verder lopen naar boven... de kasten zijn leeg... er hangen nog gordijnen maar verder is het een huis wat zijn taak er op heeft zitten.

Loslaten is niet makkelijk, vooral als iets je heel dierbaar is geweest. Maar toch ontkom je er niet aan in dit leven. En leert het me ook weer iets, namelijk dat je niet moet vasthouden wat eigenlijk voorbij is... Al wil je er soms niet aan omdat het bekende vertrouwd is en daarom de indruk wekt dat dát het is...
Soms is het ineens zover, wij nu vanwege het logische gegeven van 'te oud' zijn van moeder om alles nog te kunnen doen. Soms moet je loslaten vanwege andere redenen, gedwongen door omstandigheden die niet bij de normale loop van het leven horen... En dat is nog véél moeilijker.

++++++++++

De volgelingen van de Here Jezus kenden dit probleem ook. Drie jaar hadden ze met de Here Jezus gewandeld, Hij had hen veel geleerd en uiteindelijk was Hij gevangen genomen en gekruisigd - een vreselijke tijd, was alles dan voor niets geweest?
En Maria is in de graftuin als ze Hem tegenkomt en Hij haar naam noemt: Maria!
En dan, wordt het weer zoals het was? Nee, dat niet, want Hij zegt tegen haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God, (Joh 20.) 

Maria had de Heer net teruggevonden en nu moest ze Hem alweer loslaten, Zijn taak was volbracht en het ging nu niet meer om Zijn zichtbare aanwezigheid. Zoals Jezus al had verteld aan de discipelen bij de gesprekken bij het Avondmaal: Je zult Mij nu niet meer zien maar Ik stuur de Geest. Die zal jullie troosten en zo zal Ik in jullie zijn. Tot ik weerkom en jullie tot Mij neem...
Waar het nu om draait is geloof en niet: zien en dáárom wel kunnen vertrouwen. Zoals Paulus het zegt dat wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen. 2 Kor. 5: 7.

Dat is wat wij als gelovigen nu al 2000 jaar mogen doen, zoals Abraham ook geloofde en daarom genade vond in de ogen van God...
En hij, de vader van alle gelovigen, woonde in tenten en was een vreemdeling.... Laat ons dat dan niet vreemd voorkomen als we daar iets van ervaren in ons leven. Abraham had hier geen blijvende stad maar verwachtte de toekomstige, de stad met fundamenten. Dáár was hij naar op weg:

 

zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde, maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. (uit Hebr. 11)

Ook leven we nu nog letterlijk in een aardse tent, ons lichaam en de heilige Geest zucht met ons mee omdat we overkleed willen worden, dat is onze hoop.
Straks, misschien al snel, arriveren we samen in die hemelse stad met fundamenten:

En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is.  En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn,  en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.  En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. (Openbaring 21)

Iets waar ik zo ineens bij stil te stond op deze speciale dag, voor ons toch ook een omzien in dankbaarheid. Maar tegelijk leren dat het in je leven ten diepste gaat om de dingen die niet zichtbaar zijn. Laat het zo zijn dat we door het geloof, onze blik steeds meer dáárop richten.
Want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig!

Wat is thuis zijn...

Vandaag is het zover, de officiële overdracht van haar huis door mijn moeder, na er precies 56 jaar gewoond te hebben, haar trouwdag - maar ook precies de dag waarop ik er (samen met zus) enkele jaren later geboren ben. 
Dit is dan ook een beetje een vreemde verjaardag; al is het huis nog niet leeg, we zijn weer een stapje dichterbij het definitieve afscheid van een uniek plekje, wat thuis was; zeker als kind (als je niet verder kijkt dan je vertrouwde wereld) kon ik me niet voorstellen dat we er niet meer zouden rondlopen. 
Het is ook een uniek huis - al was het alleen al de kleur: rood. :) 
Maar ook het hoekje waarin het staat: zes huizen waarvan nooit iemand is weggegaan en de meeste oorspronkelijke bewoners er nog steeds wonen. Begonnen midden in het land met rechtstreeks zicht op de Peperbus, maar toen de nieuwe wijk klaar was, jarenlang met het weiland aan de overkant. Waar we in bomen klommen, en over het prikkeldraad om bloemen te plukken (pas op voor de boer), we slootje sprongen en geregeld natte voeten haalden en er echt zoals ik aanhaalde, af en toe een koe door de straat rende die losgebroken was.

Sinds ikzelf getrouwd ben, ben ik al enkele malen verhuisd, maar de constante factor was de ouderlijke stek. Ook mijn kinderen waren hier altijd kind aan huis - en die uitdrukking zegt al genoeg (ik mis de drie snoepjes die we altijd kregen, zei David over mijn vorige blogje). 
Een droom die ik vroeger al wel had, waarbij het weiland vol stond met flats, het huis verkocht was en vreemden het gingen verbouwen (natuurlijk heel lelijk zoals in een droom dan hoort) geeft aan dat ik daar niet echt op zat te wachten. En nu gaat het dan toch gebeuren: het is al bijna niet meer 'ons' huis. 
En het is vreemd, op het moment dat geliefden uit je leven verdwijnen, door de dood of op een andere manier, zijn de materiële zaken ineens volkomen onbelangrijk - alles wordt dan tot de juiste proporties teruggebracht. Maar zodra dat weer wat naar de achtergrond verdwijnt, komt het gevoel weer boven dat bijvoorbeeld een (of dit speciale) huis heel onmisbaar is. Al is een huis waar je vader ineens niet meer in woont, op een bepaalde manier ook dood - het is niet meer zoals het altijd was. En ontdek je daardoor de betrekkelijkheid van de materiële dingen om je heen. 

Nu ik dit zo opschrijf bedenk ik dat een huis aan de ene kant het gebouw is wat je ziet, maar eigenlijk bestaat het uit: de ménsen die erin wonen. Zoals we bijvoorbeeld ook spreken over mensen, als we het hebben over 'Abraham en zijn huis', of wat moderner: 'het koninklijk huis'. Elly en Rikkert zongen het ook al, een huis gaat over 'samen'; en het is doods als er geen mensen zijn die het tot leven brengen... 

Ja, dan merk je: de mensen die er wonen vormen samen het huis - ten eerste als gezin van vroeger met je broers en zussen, ik nu in een ander huis met mijn eigen gezin. 
En degenen die geen gezin van zichzelf hebben? 

******************

Er is nog een belangrijke vorm van het gezin, waarin je samen één bent, en wel Gods huisgezin. Dat is niet 'wel een mooie oplossing' voor als je hier op aarde 'alleen' bent, maar is het huis waarin God Zelf wil wonen. 

Vaak wordt als het hierover gaat, de nadruk gelegd op de buitenkant; in het spraakgebruik bedoelt men meestal het gebouw wat je ziet. Maar als je in de Bijbel leest, is de kerk, of wel de gemeente iets anders, zijn het ook juist de mensen zélf, als levende stenen, die samen een geestelijk huis vormen. Zijn het ménsen, die door God Zelf aan elkaar zijn gegeven. 

Ja, het is een lévend iets waar we het mee mogen doen (zoals al het mooie en de herinneringen ook niet alleen zitten in mijn ouderlijk huis met die mooie groninger steen, maar in de mensen met wie ik in dat huis zolang mocht wonen)

Ik hoop van harte dat ook jij dat levende 'huis van God' kent en er deel van uitmaakt - dat huis wat nooit verkocht, of afgebroken zal worden omdat God Zelf erin woont. En dát huisgezin zal blijven bestaan - als ons letterlijke huis er niet meer is, maar ook later, als onze aardse relaties zullen ophouden ... 
Dan heeft Hij voor ons een eeuwig huis, niet met handen gemaakt.
Zijn we thuis bij Hem, in het Vaderhuis.

Een (familie)lied

titel en aanhef van dit blogje zijn een knipoog naar de Psalmen
  een lofzang op mijn ouderlijk huis

de aanleiding is de verkoop die precies vandaag rond is

ken je de wijs niet?

klik hier voor de Nederlandse versie van La montagne

 Het huis. Op de wijze van La montagne. 

  'Thuis' is het huis wat er nog staat

al bijna 56 jaar bewaard

waar ik elke hoek van ken  
Mijn ouders hebben het gebouwd 
vroeger, toen ze zijn getrouwd
en 't is waar ik geboren ben

Dit huis, ik weet nog hoe het was 

de grote ceder in het gras

't balkon en ook de Drentse keien

Een teil die in de kamer stond 

met een zeiltje op de grond 

'n doorgeefluik, en van de leuning glijden

 En langs het tuinpad van m'n vader 
zag ik de populieren staan  
Ik was een kind en wist niet beter
dan dat het nooit voorbij zou gaan   

Wat leefden we gelukkig toen
het rode huis nog tussen 't groen 
de boerenbloemen in de wei
Nu zie je door de mooie laan
geen losgebroken koe meer gaan
geen knotwilg meer, dat is voorbij

. 

 'k Zie nu hoe rijk het leven was 
toen 'n ieder daar nog was
en de gong ging voor het eten
De was die hing achter de schuur
'handstand' kon zo tegen de muur
de zandbak - niets ben ik vergeten

En langs het tuinpad van m'n vader 
zag ik de populieren staan
Ik was een kind en wist niet beter 
dan dat het nooit voorbij zou gaan    

Het huis was het verzamelpunt

ons al die jaren steeds gegund

het was vol leven en muziek

Vanuit dit huis ben ik getrouwd

en ook hebben wij er gerouwd 

ja, het maakt me wat melancholiek

Mijn vader heb ik hier gekend 

mijn kind'ren werden hier verwend 

ze konden er zo heerlijk spelen

Dat huis van ons, het is voorbij

dit is al wat er blijft voor mij: 

herinneringen om te delen

 Toen ik langs het tuinpad van m'n vader 

de hoge bomen nog zag staan

Ik was een kind, hoe kon ik weten 

dat dat voorgoed voorbij zou gaan