Wonderlijke zondag(en)

Na mijn blogje over goede vrijdag en stille zaterdag is de wonderlijke zondag aan de beurt. Of is het wondere zondagen in het meervoud? Elke zondag wonderen en tekenen ... dan kunnen we er weer een week tegenaan.

Voor de postmoderne mens zijn wonderen aansprekend. Zichtbaar, merkbaar en tastbaar. Al zijn veel geclaimde wonderen helemaal niet zo tastbaar als het wel lijkt of beweerd wordt.

Best vreemd, als de vrijdag over het lijden gaat en de zaterdag stil is, dat we blijkbaar met die twee dagen niet zo uit de voeten kunnen. 

Lijden en stilte is niet waar we op zitten te wachten. Diep in ons hart willen we graag wat spektakel zien. Een God die nogal onzichtbaar is spreekt toch ook veel minder aan?

Daarom graag de wonderen en tekenen. Daar kun je mee aankomen bij je vrienden en bekenden. Je ziet wat gebeuren en je kunt met een goed gevoel weer naar huis.

Fragment schilderij Jan Brueghel de Oude ca 1600 

de walvis zet Jona aan land

Al zegt Hij zelf erover dat 'een boos en overspelig geslacht een teken wil'. Het lijkt in die formulering haast een verboden liefde, tekenen te willen. Zoals de Grieken wijsheid zoeken, maar ook op het verkeerde paard wedden.

Want de Joden willen iets zichtbaars. Zoals in het Oude Testament Israël een zichtbare koning wilde. 

God die hen regeerde was te anders dan de omringende volken. Zij wilden óók een koning. Misschien om er méér bij te horen? Best herkenbaar eigenlijk.

En hun Messias kwam aan het begin van het Nieuwe Testament, en ze verwachtten dat Hij toch zeker de Romeinen zou verdrijven... en toen Hij dat niet van plan was en zei: 'Ik ga lijden', was de liefde snel over. En was het ineens: 'Kruisig Hem!'.

Er was geen gelóóf. Daarom (zegt Jezus) zullen ze niets anders krijgen dan het teken van Jona. 

Jona zat drie dagen in de buik van de vis en zo zal Jezus drie dagen in de schoot van de aarde zijn.

Immers, de Joden verlangen tekenen en de Grieken zoeken wijsheid, 

maar wij prediken een gekruisigde Christus, 

voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, 

1 Korinthiërs 1:22‭-‬23

Nu zijn we tweeduizend jaar verder en willen we nog steeds wonderen, het liefst elke zondag als je de berichten moet geloven. En worden we genezen van een zere rug of ongelijke benen en mensen vinden het geweldig! - alsof God niets méér kan dan dat! En niet al iets veel groters heeft gedaan.

En voordat de lezer verontwaardigd wordt... ik heb zelf écht ongelijke benen - én voeten trouwens, nog nooit gehoord dat een voet wat groter wordt eigenlijk -

Maar voor de benen te laten bidden als een experiment of men de kunst van het genezen al machtig is ... het is me ooit gevraagd door een collegaatje die zo'n soort 'school' deed om genezingen te leren, maar nee, daar leen ik me niet voor.

Want sinds wanneer is dit waar we God mee lastig moeten vallen? Zo voelt dat voor mij. Alsof Hij sowieso lichamelijk genezing geeft. Hij kán het zeker wel, daar heb ik het niet over.

Maar als je toch vindt dat God wil genezen, zorg dan dat iemand met een dwarsleasie zoals Joni weer kan lopen. Dat legt toch veel méér gewicht in de schaal?

In deze (eind)tijd heb je m.i. ook nog de complicerende factor dat de komst van de antichrist eveneens gepaard gaat met wonderlijke zaken, maar dan bedriegelijke, onechte tekenen en wonderen.
Wees dus gewaarschuwd. De duivel is de grote imitator en de geest van de antichrist is allang in werking zegt Johannes in één van zijn brieven.

De enige échte wondere zondag was met Pasen. Toen Jezus als Jona drie dagen en nachten in de schoot van de aarde was geweest, maar - als Eersteling van de oogst - opstond uit het graf.  

'Schoven van tarwe in een veld' Vincent van Gogh, 1885

Een geweldig wonder, dat wij bevrijd zijn uit de macht van de duivel en vernieuwde mensen mogen zijn.
Onze hoop is het wonder dat we veranderd zullen worden, als Jezus terugkomt. En we verheerlijkt zullen zijn ook wat ons lichaam betreft. En Hij ons als eerstelingen van de oogst binnenhaalt.

Want wíj zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, 
die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, 

naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen.

Filippenzen 3:20‭-‬21 

40 dagen

Het kan je haast niet ontgaan, dat de 40 dagen tijd weer is aangebroken. Op de een of andere manier spreekt dat mensen aan.
En lees ik bijvoorbeeld  'dat ik deze 40 dagen niet op facebook zal zijn, maar daarna zie je me wel weer'.

Dat eerste, geen facebook kan ik begrijpen, iemand wil meer tijd besteden aan dingen die echt belangrijk zijn. En dat blijkbaar graag de 40 dagen voor Pasen. Het tweede, 'daarna zie je me wel weer' dat begrijp ik een stuk minder.
Net als mensen die echt vasten wat te heftig vinden maar bijvoorbeeld alle zoetigheid wel laten staan. En na 40 dagen er weer gewoon mee beginnen.

Heeft dit toch ook niet iets te maken met schuldgevoelens?
"- Ik ben eigenlijk niet goed bezig.
- Er mislukt zoveel.
- Ik zou eigenlijk meer met God bezig moeten zijn, meer in de bijbel lezen.
- Ik moet wat dóen.
- Mijn leven kabbelt teveel gewoon maar door.
- Ik kijk niet genoeg naar anderen om"

Natuurlijk herken ik die gevoelens ook, want we hebben als mens er volgens mij allemaal last van, dat we niet voldoen aan wie we denken te moeten zijn. En aan wat we allemaal eigenlijk zouden moeten doen als 'goede gelovigen'. Daar hebben we dan een heel verheven beeld bij.

We weten dat Jezus juist daarom kwam, omdat we zondig zijn. En tekort komen. Maar toch krijg ik ook het gevoel dat we zo in de lijdenstijd, voor goede vrijdag en Pasen, het allemaal nog even willen verdienen. Dat God dan wat méér tevreden met ons is als we deze 40 dagen weer wat meer hebben stilgestaan bij de essentie van ons geloof.
En er iets voor hebben gedáán.

Wat dat laatste zit bij ons mensen ingebakken. We willen wat doen want dat voelt goed.

Mocht je niet goed weten hoe, dan is er plenty te vinden.

De EO geeft bv tips over hoe te vasten, en hebben een speciaal tijdschrift wat je kunt bestellen - samen met 'visie' want wie weet wil je dan ook nog wel lid worden.
Of je kunt bij een krant en uitgeverij meedoen met 40 dagen schrijven. Een hele klus.
Ook bestaat er een vastenactie waarbij je geld kan doneren voor het goede doel in Afrika, een echte challenge..

Verder hebben verschillende BC-ers (bekende christenen) zich er aan gewaagd een (dag)boekje te schrijven of een andere methode van 40 dagen bezinning met gelovigen in Nederland te delen. Op de sociale media prijzen ze hun schrijfsels in deze tijd geregeld aan. 

Wilkin van der Kamp neemt je zelfs 40 dagen lang 'mee op een multimediale reis naar de zeven momenten waarop het bloed van Jezus vloeide, (op locatie gefilmd) waardoor de zeven wonderen van het kruis in jouw leven kunnen plaatsvinden' ... klinkt me nogal mystiek in de oren eerlijk gezegd, maar we willen vandaag de dag graag wat 'beleven' wat 'wonderlijk' is. 

Het  is waarschijnlijk de leeftijd, maar ik word er best wel moe van. Alles wat we allemaal kunnen dóen en laten voor het Pasen is. Het doet me wat denken aan de goede voornemens voor het nieuwe jaar.
Maar die verdwijnen voor een groot gedeelte ook in het niets als het eenmaal februari is geworden.

Waarom eigenlijk?

En misschien raak ik daarmee wel de kern van wat ik bedoel te zeggen. Want waarom 40 dagen tot Pasen je bezinnen en meedoen om iets te laten, of juist iets wél te doen wat eigenlijk steeds erbij inschiet? (en daarna er weer mee stoppen als het tegenzit)

We hoeven voor God geen betere gelovigen te worden door allerlei 'programma's' te volgen - 40 dagen lang.
 
'Het is nog niet te laat! Je kan nog meedoen! Het kan ook in minder dan 40 dagen' las ik ook nog ergens - 'en iets opgeven zoals Jezus in de woestijn deed en zo eigen zwakte en Jezus' kracht ervaren...'

Zou het allemaal echt helpen? Hij weet allang dat we het niet kunnen, en dat perfecte gelovigen niet bestaan. Hoe we ons best ook doen.

****************

We zijn afhankelijk van Jezus alleen. En God accepteert ons juist in Zijn Zoon Jezus en zal dat altijd doen!
Als dat kwartje valt...
Dan hoef ik niet elk jaar zo tegen Pasen te gaan bedenken wat ik eigenlijk nog moet verbeteren. En welke zwakke plek ik die paar weken eens aan kan pakken als ik kies hoe ik zal gaan vasten.

Dan mag ik elke dag weer, leven vanuit het besef dat het goede wat ik doe van Hem en niet van mijzelf komt. En het juist erom draait 'dat Hij het zal maken', zoals het in Filippenzen staat.

Ikzelf ga op aarde dus niet perfect worden, vergeet het maar dat dat ooit zal gebeuren.
Maar als het weer es mis gaat, mag ik altijd weer opnieuw beginnen.

Niet 40 dagen inspanning, maar elke dag genade.

Want er is vergeving.
Omdat ons Paaslam is geslacht. En het lang geleden al, Pasen is geworden.

My yoke is easy and My burden is light

If I stand

Het leven als gelovige gaat niet altijd over rozen, al denken we vaak onbewust dat we alle moeilijkheden die we meemaken wel aan moeten kunnen. Want in de Bijbel staat bijvoorbeeld: Met mijn God spring ik over een muur. Geen muur te hoog als het aan Hem ligt. Geweldig, altijd overwinning zou je dan denken.

Maar wat als het niet (meer) lukt om over die muur te springen ... ? Is er dan iets met mij niet oké? Mijn geloof is vast te klein (waar hoor je dat toch ook wel eens?)​ ​
En zo kom ik bij mijn onderwerp terecht...​
​
W​ant al vinden we dat we een goed christen horen te zijn bij wie alles wat we ondernemen gelukt (ook zo'n tekst),​ steeds weer lopen we tegen onszelf aan, onze tekortkomingen, ons falen. Er gebeuren dingen waar we geen weg mee weten, en de weg lijkt dan onbegaanbaar geworden.
Zo is het leven​, óók als gelovige.

En zo kom ik uit bij dit lied van Rich Mullins die het zo weet te verwoorden en ook nog op muziek te zetten, dat je meegenomen wordt in een verhaal waar uiteindelijk een waarheid uitrolt die je niet had verwacht. 

De eerste regel treft direct al doel, tenminste bij mij. :) We wéten het wel maar hier wordt het in woorden en muziek geschilderd:

​There 's more that rises in the morning than the sun
more that shines in the night than just the moon

It's more than just the fire here that keeps me warm
and a shelter that is larger than this room

En zonder dat het rechtstreeks geuit wordt, voel je aan alle kanten waar het over gaat; een andere werkelijkheid die er is, overal om ons heen. Die uitstijgt boven het zichtbare ...
Want het is zo, ook 'Zijn barmhartigheden zijn nieuw, elke morgen', er komt nooit een eind aan​.

Die tekst komt zelfs uit Klaagliederen​,​ toen het allemaal niet meer te behappen was voor Jeremia. Maar toch is het dat waar hij zeker van is, in alle ellende om hem heen, Gods barmhartigheden zijn er elke ochtend weer. Wat hebben we die nodig; ik red het in ieder geval niet zonder​​... 

En zo is er niet alleen de maan, maar Zijn licht dat over ons schijnt in de nacht, Hij zelf is onze schuilplaats, onze hiding place, Zijn vuur is onze warmte. 

Het lied gaat verder, over een muziek die zoveel verder gaat dan de liederen die we kunnen zingen. En onvoorwaardelijke liefde - ​zo ​anders dan wat mensen vaak liefde noemen.
Fiercer, vuriger maar tegelijk more gentle dan een moeder met haar baby...

Liefde die ons nooit en te nimmer ​teleurstelt, die nooit zegt: het is genoeg geweest.
Allemaal te danken aan de Gever van alle goede dingen. 

En het refrein komt to the point, want als God zó aanwezig is voor ons, zouden we Hem dan niet vertrouwen?

Schrijver/zanger van het lied If I stand ... staand op een uitzichtspunt

So if I stand,  

let me stand on the promise that you will pull me trough

But if I can't, 

let me fall on the grace, ​that first brought me to You​.

Ja, als ik dan vertrouw, laat me staan op de belofte, dat u me door dit leven heen zal helpen, hoe dan ook.
Maar mocht ik misschien toch niet zo'n gelovige zijn die daar steeds toe in staat is, mocht ik het allemaal niet meer weten en begrijpen... dan is er GENADE.

Wij hebben het in ons spraakgebruik wel eens over iemand die 'in ongenade' is gevallen. Die heeft het verbruid om het zo te zeggen. 
Hier is het tegenovergestelde aan de hand. Vallen in genade is terechtkomen op de meest veilige plek die je kan bedenken. Voor mensen die niet meer over de muur kunnen springen, waarbij lang niet alles gelukt en die het allemaal niet meer weten. Maar die ooit door diezelfde genade bij Jezus zijn gebracht.

Bij God heb je het nooit verbruid en Zijn eeuwige armen zijn onder ons. Wij hoeven niet de sterke 'perfecte' gelovige te zijn, dat kunnen we niet eens.

Wat een les om steeds weer te leren. En kun je zingen van blijdschap als je dat in zo'n lied ontdekt.

And if I sing 

let me sing for the joy that is born in me these songs

and if I weep let it be like a man

who is longing for his Home...

Maar ook de tranen zijn dichtbij omdat Zijn grote liefde de heimwee zó doet voelen. Als ik dan huil, if I weep, laat het zijn vanwege het diepe verlangen naar Huis.

En denk ik dat het hier op aarde niet anders kan dan in die combinatie: vreugde en verdriet. Pas als we echt Thuis zijn, is er het onverdeelde geluk, waar de tranen voorbij zijn, als we Jezus zullen zien en bij de Gever zelf mogen zijn. 

Amazing grace! Ik hoop dat al heel snel zover is.

Rich Mullins 'live'...

If I stand

There's more that rises in the morning 

than the sun 
And more that shines in the night 
than just the moon 
It's more than just this fire here 
that keeps me warm 
In a shelter that is larger 
than this room

And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegiance 
I owe only to the giver 
of all good things

CHORUS: 

So if I stand let me stand on the promise 
that you will pull me through 
And if I can't, let me fall on the grace 
that first brought me to You 
And if I sing let me sing for the joy 
that has born in me these songs 
And if I weep let it be as a man 
who is longing for his home

There's more that dances on the prairies 
than the wind 
More that pulses in the ocean 
than the tide 
There's a love that is fiercer 
than the love between friends 
More gentle than a mother's 
when her baby's at her side

And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegence 
I owe only to the Giver 
of all good things

CHORUS(2x)

So if I stand let me stand on the promise 

that you will pull me through ...

And if I stand let me stand on the promise 

that you will pull me through ...

And if I can't, let me fall on the grace 

that first brought me to You 

And if I sing let me sing for the joy 

that has born in me these songs 

And if I weep let it be as a man 

who is longing for his home

And if I weep let it be as a man 

who is longing for his home