Stil maar...

Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Stilte in de hemel

Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:

1 En toen Hij het zevende zegel opende, 
kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.

Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.

Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:

3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon.
 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.

En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.

De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.

Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.

Stilte - hoelang nog?

Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.

In Openbaring 6  lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...

Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.

De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...

Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.

2 Hoelang, HERE? Zult Gij mij voortdurend vergeten?

Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?

3 Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,

kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?

Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?

4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!

Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.

Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.

En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.

Stil zijn - bij lijden

Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.

Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.

Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...

Stil maar, er zál recht komen

Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.

Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....

Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn, 

op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen, 

en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,

 Openbaring 8

5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar, 

en wierp (het vuur) op de aarde; 

en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.

6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen. 

Rom 12

19 Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, 

want er staat geschreven dat de Heer zegt: 

‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... 

... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:

Psalm 61

Hear my cry, oh God

Give heed to my prayer

From the ends of the earth I call to Thee

When my heart is faint

Lead me to the rock that is higher than I

For Thou hast been a refuge for me

And a tower of strength against the enemy

A tower of strength against the enemy

And let me dwell in thy tent forever

Hear my cry, O God

Hear my cry, O Father

Hear my cry, O God

Rail away ...

Laatst ging ik met één van mijn dochters een dagje, oh nee, zelfs met een nachtje erbij naar Papendrecht. En het was ook net mooi weer, dat maakt het altijd wat vrolijker onderweg. Alleen verwacht de NS op de één of andere manier nooit zoveel klanten als ik met de trein ga: we staan opgepropt in een halletje (kan me geen treinreis richting het 'westen' herinneren waarbij we wél direct een normale zitplaats hadden …)

Ik ga maar zitten op een tas in een smal doorgangetje met uitzicht op een bordje met het opschrift: Emergency exit traindriver, do not block (nooduitgang machinist vrijhouden).
Eigenlijk vind ik dat ik wel gratis mag reizen in deze positie. Mijn kaartje geldt namelijk gewoon voor de tweede klas, dat is een plek op een tweepersoons bank met genoeg ruimte voor je benen, een klaptafeltje waar je ook nog eventueel wat aan kan doen en last but not least: ruim uitzicht naar buiten om ons mooie Nederland te kunnen bewonderen – want zo vaak ga ik niet met de trein, het is voor mij een uitje.

Pas in Amersfoort gaan de deuren eindelijk open en lijkt de trein wel leeg te stromen - bleek het zo vol te zijn geweest, dat we zelfs dán nog niet een normale plek kunnen bemachtigen... 

Zo denk ik als vanzelf terug aan de tijd dat we als een groep jongeren één keer in de maand ook in deze trein zaten. Om naar de 'jeugddag' te gaan in Baarn. Toen moesten we altijd overstappen in Amersfoort. En geloof het of niet, ook vaak zittend in het halletje, met de toen nog harde klapstoeltjes. Meestal namen we als groep zo'n halletje dan helemaal in beslag. Handig want vaak hadden we ook gitaren mee en dan zongen we samen.

In de tijd van de treinkapingen zei iemand een keer uit de grap dat in die gitaarkoffer pistolen zaten en dan zag je de mensen kijken... wat een humor maar oké... dat zijn blijkbaar wel de dingen die je onthoudt. Ook dat er nog wel eens een trui afgemaakt werd in de trein – een trui die eigenlijk aan moest, maar dat kon dan iets later, als we er waren. :)

***************

Wat je constateert als je zo terugkijkt is dat we eigenlijk allemaal op reis zijn, aan onze levensreis bezig zijn. Elly en Rikkert zongen het al: 

 ' We rijden door het uitgestrekte land, en we rijden langs een uitgestrekte hand...'

Het geldt eigenlijk voor iedereen, dat die hand er is. En wij hadden het voorrecht dit toen al te weten, jaren geleden, dat Jezus ons Zijn hand reikt en ons zo ook tot de Vader brengt...

Toen in die tijd was ik nog jong en heb je bepaalde idealen wat betreft de toekomst; ik dacht dat als je die hand vast had, dat alles dan wel goed zou komen in je leven. Als je jong bent heeft 'goed komen'  vaak nog de betekenis van dat alles goed zal gaan, en het leven aan je verwachtingen zal beantwoorden. Als je die hand hebt aangepakt is dat toch vanzelfsprekend?

En misschien heb jij ook toen, of in je eigen jeugd ' ja'  gezegd en die hand gepakt. Zoals ik ook toen tijdens een kamp van dezelfde jeugdgroep besloot om gedoopt te willen worden (en waren er ineens veel meer jongeren die dat ook wilden)

 

Toch ontdek je in je verdere leven dat de Heer volgen niet automatisch betekent dat alles dan verder gladjes verloopt. Er kan zomaar van alles gebeuren wat je niet in de planning had toen je jong was.

Misschien ben je getrouwd, als dat je ideaal was lijkt alles dan goed te komen maar een huwelijk is vaak hard werken. Sprookjeshuwelijken zijn meestal alleen aan de buitenkant een sprookje. Ook is kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets, al heb ik er zelf een heel stel... En is het een grote verantwoordelijkheid al die mensen die aan jou zijn toevertrouwd. Misschien ben je niet getrouwd, had je dat wel gewild, of is je huwelijk voorbij, weer een heel andere situatie.

In al deze verschillende omstandigheden moeten we leren vertrouwen en los durven laten - omdat er een God is die Zijn hand uitgestrekt heeft en misschien wel juist dan kan vangen  - waar wij loslaten. Onze kinderen kan vangen of onszelf ... En we uiteindelijk ontdekken dat Hij een situatie die voor ons onoplosbaar was, toch heeft gezien en er iets moois uit heeft kunnen maken, of dat nog gaat doen al zien wij dat nu nog niet. Omdat wij dat grote probleem of ingewikkelde situatie in Zijn hand hebben kunnen leggen. En worden er gebeden verhoord ... misschien wel na jaren.

Misschien is je situatie moeilijker omdat je ergens voor bidt wat op zich geen verkeerde of onredelijk vraag is naar Hem toe. Zou je iemand weer terug willen die weg is gegaan maar het gebeurt niet. Of ben je ziek en beter worden lijkt er niet meer in te zitten.
En dat terwijl je Zijn hand vasthoudt en Hem wilt volgen! Waarom leidt de Heer jou nu door dat diepe dal waar je geen licht meer ziet.

Iets heb ik al geleerd in mijn leven, dat de Heer er juist is als wij in grote moeilijkheden verkeren, al zie je dat soms achteraf dat het echt zo was. En leren we Hem veel beter kennen - (en onszelf ook niet te vergeten!) als we ondanks alles die hand niet loslaten, maar dat wel doen met eigen ideeen en verlangens... Want Hij is er IN ons lijden en troost ons. Dat is wat we nodig hebben, zoals hier beschreven staat en gezongen wordt:

So hold me Jesus

' cause I'm shaking like a leave

You have been my King of Glory

would You be my prince of Peace...

(zie youtube-jes, herinaast rechts, de onderste van vier)

En al zijn bij mij gebeden verhoord, de gróótste ontdekking was dat God mij persoonlijk ziet. En dat houdt in dat Hij weet in welke situatie ik ben en wat ik nodig heb!
Want ook al begrijp ik het niet, op het moment dat mijn gebed niet wordt verhoord, is het in Gods oog niet nodig dat die verhoring er is. (Al lijkt het ons véél beter van wel, om bijvoorbeeld weer gezond te worden of dat er iets anders gebeurt waar we om bidden.)

Maar dit is wat we wél mogen weten:

5 Gij omgeeft mij van achteren en van voren

en Gij legt uw hand op mij.

6 Het begrijpen is mij te wonderbaar,

te verheven, ik kan er niet bij.

7 Waarheen zou ik gaan voor uw Geest,

waarheen vlieden voor uw aangezicht?

8 Steeg ik ten hemel – Gij zijt daar,

of maakte ik het dodenrijk tot mijn sponde – Gij zijt er;

9 nam ik vleugelen van de dageraad,

ging ik wonen aan het uiterste der zee,

10 ook daar zou uw hand mij geleiden,

uw rechterhand mij vastgrijpen.

11 Zeide ik: Duisternis moge mij overvallen,

dan is de nacht een licht om mij heen;

12 zelfs de duisternis verbergt niet voor U,

maar de nacht licht als de dag,

de duisternis is als het licht. 

(uit Psalm 139) 

Ons doel op aarde is niet: een gelukkig (sprookjes)huwelijk, kinderen, gezondheid... en nog een aardig huis waar alles er picobello uitziet (en nog genoeg geld over om leuke dingen te kunnen doen).

Ons doel is Christus kennen, Hem kennen wiens hand wij vasthouden. Die ons vasthoud tot we aangekomen zijn aan het eind van onze reis. Laten we ieder persoonlijk het licht, de geur van Christus verspreiden, (de vrucht van de Geest) in welke situatie we ook geplaatst zijn. In je huwelijk en gezin, voor je familie en de mensen om je heen. Want Christus kennen is waar het God om gaat!

Ik hoop dat we allemaal als we terugkijken in ons leven, kunnen zeggen: ja ik houd nog steeds Zijn hand vast en dat niet alleen; ik ben ook steeds meer van Hem gaan houden!
Dat je weet, ook als je weg door moeilijke omstandigheden heen gaat: aan Zijn hand kom ik veilig aan en komt het - hoe dan ook - goed.

Fillippenzen 3

 

10 (Dit alles) om Hem te kennen 

en de kracht zijner opstanding en de gemeenschap aan zijn lijden, 

of ik, aan zijn dood gelijkvormig wordende,  

11 zou mogen komen tot de opstanding uit de doden.  

12 Niet, dat ik het reeds zou verkregen hebben of reeds volmaakt zou zijn, 

maar ik jaag ernaar, of ik het ook grijpen mocht, 

omdat ík ook door Christus Jezus gegrepen ben.

Stand for Israël, maar hoe?

Now, more than ever, we ask you to pray for Israel’s safety and security, and for comfort for the innocent victims of this terrible war. May God’s sovereign hand extend to swiftly bring peace, protection, and solace to the people of Israel in their time of need. “May there be peace within your walls and security within your citadels” (Psalm 122:7).

^^^^^^^^^^

Deze vraag om gebed, naar aanleiding van Psalm 122, las ik laatst op de site: 'Stand for Israël'. En natuurlijk wil ik bidden voor de vrede van Jeruzalem! Maar toch, ik voel me er ook altijd een beetje ongemakkelijk bij. Daar kijk je wellicht van op, want wát is er waardevoller, dan te bidden voor die vrede als de Bijbel ons daartoe oproept. Juist ook in deze tijd dat er weer een oorlog dreigt en de vijanden van Israël  de dood voor de zaak van Allah als hun allerhoogste verlangen bestempelen.

Toch weet ik zeker dat het Gods bemoeienis is, dat ze er nog steeds zijn - na al de oorlogen die ze sinds 1947 hebben moeten voeren. Want de grond van onze verbondenheid met het Israël van nú, zit hierin dat de profeten hebben voorspeld dat Gods volk in de diaspora, weer zal terugkeren naar het land waar ze uit verdreven zijn. Ezechiël 37 heeft het bijvoorbeeld over een dal met 'dorre doodsbeenderen' waar wonder boven wonder ineens beweging inkomt, die zich samenvoegen en waar vlees en spieren overheen komen; het volk is als het ware uit de graven opgestaan (overal verborgen over de hele wereld) als een wonder nationaal hersteld - al ging er een WO II met een Hitler aan vooraf.
Maar dan is het nog niet klaar want we lezen ook: ´Maar een geest was nog niet in hen...´en moet de profeet eerst opnieuw profeteren, voordat ze een geest ontvangen. Toegepast zie je dit individueel al wel gebeuren; er zijn tegenwoordig veel Joden die tot geloof komen in de Messias. 

Het moderne Israël 

Het huidige volk in z'n geheel, is echter nog 'gewoon' een seculier volk en is het de vraag in hoeverre ze rekening houden met 'de God van Israël'. Wel zien we dat men geregeld in verschillende situaties, put uit de eigen geschiedenis, die zo verbonden is met die God die wij kennen vanuit de Bijbel. Zo wisten soldaten in één van de oorlogen (in 1967 denk ik) vanuit het Oude Testament, het bestaan van een tunnel waardoor ze gered waren in hun benarde situatie.
Een actueel voorbeeld is de code 'Pillar of Defense' de Engelse benaming van het tegenoffensief dat is gestart tegen Hamas, bedoeld als actie ter verdediging...  De Hebreeuwse codenaam behoeft voor mensen die de Bijbel kennen geen verdere uitleg. Want 'Pillar of Cloud', oftewel 'wolkkolom' verwijst overduidelijk naar de wolkkolom uit Exodus 14: 14 die de Israëlieten leidde door de woestijn - de wolk waarin God aanwezig was en waar Hij voor hen streed. 
Maar, zou je hieruit óók af kunnen leiden, dat de moderne staat Israël - misschien als vanzelfsprekend er vanuit gaat, dat God met hen is? Zoals in Nederland: God, Nederland en Oranje ooit in één adem werd genoemd; een kreet die sommige mensen zich nog wel willen toe-eigenen maar die vandaag de dag toch niet meer zo op gaat.

Mixed feelings

Iets wat ik altijd erg aangrijpend vind is dat veel Joden leven met de aloude verwachting van de Messias; zeker in moeilijke tijden van oorlog zien zij daar naar uit. Dit kwam ook sterk naar voren tijdens een concert waar ik ooit bij aanwezig was, van de muziekgroep 'Tzahal', uit het Israëlische leger, die door Nederland toerde - deze dagen waren zij opnieuw met hun muziek in ons land. 
En zo kom ik langzamerhand tot het eerste punt waar 'mijn' moeite ligt. Want deze jonge mensen - die met gevaar voor eigen leven hun land moeten verdedigen, en die hun psalmen zingen over de Messias die zal komen om hen te verlossen van hun vijanden, zij zullen een nóg véél moeilijker tijd gaan beleven in - wat ik geloof - de nabije toekomst. Dáárom heb ik 'mixed feelings' als we bidden om de vrede van Jeruzalem. Want ons gebed voor hen zal dát feit niet kunnen veranderen! En dat doet je hart bloeden voor dat volk wat nog door de verzoeking van de grote verdrukking zal moeten gaan. Een tijd die 'zo zwaar is, als er niet eerder is geweest en niet meer zijn zal'... en als die dagen niet ingekort zouden worden er 'geen vlees overgelaten zou worden'... zoals Mattheus 24 het zegt.

Welke messias?

Er zit nóg een kant aan die zaak. Want ten tweede zullen veel Joden (gelukkig niet alle!) wél iemand aannemen, maar dat zal een ánder zijn dan Jezus van Nazareth. En denken ze eindelijk hun messias te hebben gevonden, maar het is de anti-christ. De Here Jezus heeft het hen gezegd toen het volk Hem niet wilde: 'Ik ben gekomen in de naam mijns Vaders en u neemt Mij niet aan; indien een ander komt in zijn eigen naam, die zult u aannemen'. (Joh. 5: 43)
Vele Joden worden zo verleid tot de grootste afgoderij, en ze hebben het niet in de gaten ook door vele tekenen en wonderen. Maar die ander zal zich ontpoppen als de grote tegenstander, die zich zelfs in de tempel zal zetten om zich te laten aanbidden.
Het zal ook haast te mooi lijken om waar te zijn: eindelijk lijkt er vrede te zijn, hij sluit een verbond, de tempel wordt zelfs herbouwd (waarvan de plannen al klaar liggen) en voor het eerst na 2000 jaren zal Israël weer de tempeldienst kunnen vervullen, er zal weer geofferd worden...
(Dit is te concluderen uit bepaalde verzen uit Daniël, waar staat dat - na een tijd - hij het verbond zwaar zal maken, 'slachtoffer en spijsoffer zal doen ophouden'... die offerdienst moet dan op een eerder moment weer ingesteld zijn, en zal m.i. ook één van de redenen zijn dat velen hem aannemen) 

Zicht op Jeruzalem vanaf de Olijfberg

We zien in deze tijd, dat de weg als het ware geplaveid wordt voor een sterke man die de vrede in het Midden-Oosten kan bewerkstelligen. En zie ik ineens een parallel, het geestelijk herstel kómt inderdaad, maar er gaat ook hier een grote verdrukking met DE anti-christ als Führer, aan vooraf.
De échte vrede van Jeruzalem, waar we voor mogen bidden, zal pas dán komen als de Messias, Jezus Christus zal verschijnen en Hij zijn voeten zal zetten op de Olijfberg. En wat wordt dat indrukwekkend beschreven in Zacharia 14: 'Dan zal de HERE uittrekken om tegen die volken te strijden, zoals Hij vroeger streed, ten dage van de krijg'.
Ja, de Messias zal komen om hen uit te redden, dan zullen zij zien dat het Jezus Christus is en over Hem rouw bedrijven. Ook in het Nieuwe Testament vinden we deze gebeurtenis terug. Hij zal uiteindelijk de anti-christ doden - met de adem van zijn mond.

^^^^^^^^^^^^^^

En nu? Laten we bidden dat de Joden die hun Messias verwachten, niet verleid zullen worden om de valse Christus achterna te gaan, waar Jezus ook al voor waarschuwde: 'als iemand tegen u zegt: hier is de Christus, geloof het niet!' Maar ook dat ze die vreselijke tijd door zullen komen, die uiteindelijk de opmaat zal zijn naar het geestelijke herstel van het 'overblijfsel' van het volk.

Het gebed van Paulus voor de Joden 
Wij zijn nog op aarde - er is nog steeds uitstel. Ik heb nog een ander gebed: dat nog bij velen van hen, nu in deze tijd, de ogen zullen opengaan voor de Christus en de bedekking weggenomen zal worden.
Paulus schrijft hierover in Romeinen dat hij 'een voortdurende hartzeer heeft om zijn broeders naar het vlees' en wenst dat hij zo mogelijk de naijver van zijn vlees (en bloed) mocht opwekken, en enigen uit hen behouden.  
Dan zullen zij bewaard blijven voor de tijd die komen gaat. Wie weet, - ook als ze misschien in het geheim toch in Jeshuah geloven - als de verzegelden uit Israël, de 144.000 vanuit elke stam, aan wie geen schade toegebracht mag worden in de grote verdrukking. 
Of anders als leden van de gemeente, de hemelse bruid... 

Geloof in de Here Jezus, dan ben jij daar ook bij. Dan gaan we - voordat dit alles op aarde begint - samen de Heer tegemoet in de lucht om voor altijd bij Hem te zijn!

SOS!

SOS - oorspronkelijk een afkorting van 'Save our ship', maar ik ken het als de kreet: Save our souls'.. Redt onze zielen!
De gedachte die in me opkwam nadat ik de term laatst weer tegenkwam - over die 'noodkreet om hulp' zouden we het in het Nederlands noemen denk ik - was dat je zo'n signaal uitzendt als je iets niet alleen afkan, je in een benarde situatie zit en iemand anders nodig hebt die je helpt daaruit te komen.... En als we de term erg letterlijk nemen: je uit het water haalt als je schip is gezonken.... Als de situatie maar nijpend genoeg is, het water je aan de lippen staat, zul je toch wel zover zijn om kenbaar te maken dat er iets mis is en je het alleen niet redt; misschien is hij of zij nog nét op tijd zodat je vóórdat je schip gezonken is, van boord kunt worden gehaald door de reddingsboot, of de helikopter...

Eerst doorhebben dat je gered moet worden

Die volgorde (signaal uitzenden - redddingsoperatie start) lijkt erg logisch maar de grootste reddingsoperatie ooit uitgevoerd, is gestart zonder dat degenen die in grote nood waren, erom hebben gevraagd. Eigenlijk wilden ze de redding niet - en dat terwijl het wel heel noodzakelijk was dat hun zielen gered werden. Omdat ze verloren waren. En nu doel ik op het reddingsplan van God die Zijn Zoon naar de aarde zond om ons, onze zielen, te redden van het oordeel - de dood.
In het Nieuwe Testament lezen we dat wij, die de redding nodig hadden, er niet om vroegen en zelfs vijandig gezind waren ten opzichte van onze Redder. Stel je eens voor hoe dat is: Je schip is zinkende en het duurt niet lang meer of je zult in de golven verdwijnen, maar de reddingsboot? Nee, daar wil je niet inklimmen. Want het gaat nog wel goed, of ik denk er maar niet over na dat ik uiteindelijk zal verdrinken...
Het is noodzakelijk om ons eerst bewust te worden dat we zonder Hem verloren zijn. En al lijkt ons leven op zich aardig te verlopen, aan het eind zal duidelijk worden hoe het met ons gesteld is en wordt eigenlijk alleen maar de vraag gesteld of we ons van het zinkende schip, al uit het water hebben laten halen...  Is dat niet het geval, dan ben je te laat. Het moet als je nog leeft duidelijk zijn dat je de Redding hebt aangepakt. De dood is namelijk het gevolg van het feit dat je al bijna 'in het water ligt' - je zult uiteindelijk verdrinken -  daarom is het zaak de redding aan te nemen voordat je leven hier op aarde ten einde is...!

Ook als gelovige...

En als je eenmaal gelovig bent geworden, de reddingsboei hebt gegrepen, kun je nog wel eens in situaties verkeren waarin je denkt: 'Help, er gaat iets niet goed'... Dan zend je bewust je SOS-signaal uit: het noodsignaal in de draadloze communicatie.
Wat geweldig dat wij het gebed hebben als onze draadloze communicatie met de hemel waarbij we onmiddellijk verbinding hebben met de Here Jezus Zelf! We nooit hoeven te denken dat we niet direct bij Hem terecht kunnen, er eerst iemand op aarde of daar in de hemel ons gesprek aanneemt, die dan gaat bekijken of de Heer wel tijd heeft, of om te beoordelen of ons probleem wel groot genoeg is om door Hem te worden behandeld.

Nee, Jezus Zelf heeft speciaal die taak voor ons in de hemel als onze Voorspraak en staat altijd voor ons klaar om ons te hulp te schieten! En natuurlijk is het goed om anderen in je omgeving je SOS-signaal te zenden zodat we voor elkaar kunnen bidden. Maar laten we ook en ten eerste onze eigen verbinding met de hemel gebruiken om met de Here Jezus te spreken. En het mooie met die verbinding is: er is nooit een overbelaste lijn - we kunnen altijd terecht óók voor anderen én anderen voor ons... als de leden van hetzelfde lichaam die ten behoeve van elkaar contact zoeken met het Hoofd....

Gebed - maakt het verschil?!

Jeruzalem 25 mei 1948

Zondag is het 15 mei, een datum die in de geschiedenis van de moderne staat Israël omgeven is met herinneringen. Het is namelijk de datum waarop in 1948, de Pan-arabische invasie plaatsvindt en de net één dag eerder uitgeroepen staat Israël wordt aangevallen, met daarop volgend de later zogenoemde 'Onafhankelijkheidsoorlog'.

En al is Israël dan nog - en nog steeds - een seculiere staat, het is Gods volk wat weer in het land mag wonen, na bijna uitgemoord te zijn in de tweede Wereldoorlog. Dat doel van Hitler is niet gehaald en zo werd deze oorlog de directe aanleiding om de overlevenden van deze verschrikkingen een eigen plek te geven: Erets Israël... op die oude plek waar het volk eeuwen geleden al woonde.

Je zou haast kunnen zeggen: als de tegenstander het voor elkaar denkt te hebben, Die Endlösung heeft gevonden, God Zelf als het ware ingrijpt om uit die ellende iets heel goeds voort te brengen.

Dit principe is vaak te zien bij allerlei zaken, grote en kleine, waarvoor wij als gelovigen bidden. Het is een bemoedigend principe dat ons zegt nooit op te geven, maar aan te houden en te volharden in het gebed... -

Tientallen jaren eerder was bij gelovigen door het bestuderen van de Bijbel al het besef gekomen dat het Gods bedoeling is dat het land - inmiddels omgedoopt tot 'Palestina' - weer door Israëlieten bewoond zou worden.... maar wie was daar verder nu actief mee bezig dan de Zionisten, en hoe zou het praktisch verwezenlijkt kunnen worden?

Na die verschrikkelijke tijd van het Derde rijk, was er ineens een weg en werden oude profetieën vervuld want vanuit de hele wereld kwamen Joden naar Israël terug - kunnen ze eindelijk naar waarheid tegen elkaar zeggen: Volgend jaar in Jeruzalem.

En nog steeds gaat dat proces door, komen Joden naar Israël. Ook christenen dragen hieraan hun steentje bij met het ondersteunen van acties als: 'Breng de Joden thuis'...

Palestijnse oproep tot 3e Intifada tegen Israel

Nu wordt aankomende zondag, de bekende datum 15 mei, door Palestijnen in de gehele Arabische wereld aangegrepen om een derde Intifada te beginnen - zie je de oproepen daartoe bijvoorbeeld op Facebook en allerlei andere sites, waarbij al wordt uitgebeeld hoe Israël zal worden aangevallen, bijvoorbeeld beginnende met de kreet (Youtube): A Promise from Allah - a dawn of new era... Allah belooft de dageraad, het begin van een nieuw tijdperk...

Hitler als een moderne Haman, is niet geslaagd in zijn opzet maar de haat is nog steeds tegen de Joden en is het nu ook hun land dat helemaal van de kaart moet verdwijnen.

En wat kunnen wij doen?
 

Als wij onze taak als Christen serieus nemen, kunnen we een/het? verschil maken - en dat niet uit onszelf, maar is gebed een machtig wapen tegen de vijand. Want al gaat onze tegenpartij de duivel rond als een briesende leeuw zoekend wie hij zal verslinden... geeft de Bijbel ook het juiste advies mee in die situatie en roept ons op hier niet over in paniek te raken. Integendeel, we mogen hier nuchter en waakzaam tegenover te staan, waarom?  'opdat u kunt bidden!'  God is 'in charge' en wij kunnen een belangrijke bijdrage leveren waar zelfs geen speciale gave voor is vereist.
Als je bijvoorbeeld het boek Daniël eens verder leest dan de bekende verhalen van de leeuwenkuil, en de drie vrienden in de brandende oven, zie je daar die strijd naar voren komen tussen Gods leger en het leger van satan, en door gebed brengt Daniël die legers als het ware in beweging, gaat er iets gebeuren. In een eerder blogje was dit ook al eens het onderwerp.

En je leest in hetzelfde hoofdstuk 10 dat er vorsten worden genoemd - behorende bij die legers die wij niet kunnen zien, die vorsten worden gekoppeld aan bepaalde landen, hier Perzië en Griekenland.

Dat Hitler bestuurd werd door een vorst van het Rijk der duisternis, zal niet veel mensen verbaasd doen staan, maar datzelfde kun je nu toch ook zien gebeuren in die Arabische landen waar de haat tegen Israël als hoogste goed geldt, je een plek in het Paradijs verdient door jezelf of desnoods/zelfs!! je kinderen de dood in te sturen als martelaar voor die goede zaak.

Ja, ook hier is duidelijk dat het niet die mensen zijn maar de machten erachter, die er alles aan doen om Israël te vernietigen met hetzelfde doel als Hitler had in WO II: dat het volk van God niet meer gevonden zal worden op deze aarde. Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon en is het boek Esther ook zo'n voorbeeld uit de geschiedenis - vandaar dat ik in verband met Hitler ook al refereerde aan Haman.

Strijden in het gebed

Frappant is wel dat ik een paar dagen geleden, voordat ik van deze oproep tot Intifada hoorde, werd getroffen door een blogje op CIP van Dirk van Genderen  met een bijzonder onderwerp: Gebed veranderde loop van oorlog - geschreven naar aanleiding van bevrijdingsdag en ook 10 mei de dag dat hier in Nederland de oorlog uitbrak.

Vanuit de praktijk wordt daar de uitwerking van gebed ons voorgesteld: 

Door met een heel Bible College tijdens WO-II, 6 jaar lang elke avond uren op de knieën te gaan hebben zij door hun gezamenlijke voorbede de geschiedenis kunnen beïnvloeden... heeft God ingegrepen.
Citaat:

Churchill noemt in zijn Oorlogsherinneringen 15 september het hoogtepunt van de luchtslag. Hij vertelt dat hij die dag in de Operatiecontrolekamer toezag hoe de vijandelijke eskadrons binnenstroomden en hoe de onze opstegen om hen tegemoet te gaan, totdat het ogenblik kwam waarop hij de luchtmaarschalk vroeg: ‘Wat hebben wij nog voor reserves?’ ‘Geen,’ antwoordde deze en vertelde later hoe ernstig Churchill had gekeken.
Weer verliepen vijf minuten en ‘het scheen dat de vijand naar huis ging.’ Het verschuiven van de schijven op tafel toonde een voortdurende oostwaartse beweging van de Duitse bommenwerpers en gevechtsvliegtuigen. Er kwam geen nieuwe aanval meer. Tien minuten later was de actie afgelopen.’
Er scheen geen reden te zijn, waarom de Luftwaffe juist op het ogenblik dat de overwinning voor het grijpen lag, naar huis terugkeerde.
Wij weten echter waarom. God greep in. Hij hoorde en zag de bidders van de Bijbel College en vele bidders die ongetwijfeld ook elders op de knieën lagen.

Howells vertelt ook over de gebeden van het Bijbel College voor Palestina. Naarmate de Duitse troepen dat gebied dreigden in te nemen, werden hun gebeden intensiever. En ook hier beleefden ze bijzondere gebedsverhoringen. Het was werkelijk een wonder dat de Nazi’s de slag om Alexandrië (Egypte) verloren. ‘Het is de hand van de almachtige God geweest, Die ons opnieuw te hulp is gekomen en in zeer gewichtige dingen de balans in ons voordeel heeft doen omslaan.’

Zoals God naar mijn stellige overtuiging ook ingreep in de geschiedenis, blijkbaar mede door gebed van gelovigen die zo meestreden aan Gods kant. Zo gebeurde het dat de staat Israël werd uitgeroepen op 14 mei 1948 en alle oorlogen vanaf 15 mei werden gewonnen - vaak als David tegen Goliath... 

(Lees als je even tijd hebt het linkje van Dirks eigen blog verder zelf!)

Meerdere christenen zijn van dit belang doordrongen en deze dagen worden we dan ook van verschillende kanten opgeroepen - en ook via facebook laten christenen zich horen - om voor Israël te bidden, zodat wij door ons gebed ook een verschil kunnen maken, zoals de mensen van het Bible College ten tijde van WO II.

Nu zijn we nog op aarde en is dit een belangrijke taak die we mogen vervullen. Mogen en kunnen we nu nog de weerhouder zijn tegen het kwaad wat over niet zo lange tijd eerst vermomd als valse vredebrenger, maar later open en bloot, ten volle zich zal laten zien; dan zal Israël het heel moeilijk krijgen.
Nu is nog de tijd van redding zodat zij bewaard kunnen blijven voor die Grote Verdrukking en wel door te bidden dat Joden de ogen worden geopend voor de Messias en ze Jezus leren kennen.

Maar ook moslims, die zich desnoods tot de dood erop volgt, keren tegen Israël en geloven Allah zo een heilige dienst te bewijzen, hebben ons gebed hard nodig - zij zijn een instrument in handen van het leger van satan - al denken ze op deze manier die door Allah beloofde nieuwe tijd in te luiden, waar het filmpje van spreekt.

Dat hun ogen door ons gebed geopend worden voor de boodschap van liefde en verzoening - voor hen persoonlijk maar ook voor moslims en Joden gezamenlijk. Daar mogen en kunnen wij nog voor bidden.

Doen we dat ook?

'Bidt Jeruzalem vrede toe' - Psalm 122