Over de deur en de klink

Wat heeft een deur en een klink in Paleis het Loo nu te maken met een diepzinnig theologisch onderwerp waar je ellenlange discussies over kunt voeren? Niet heel voor de hand liggend inderdaad, maar het verband leg ik hieronder uit.

Laatst vroeg ik me namelijk af wat er nu uiteindelijk belangrijk is voor je geloof. En dan bedoel ik als het er op aankomt, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Waar draait het dan eigenlijk om? Alles weten? Of veel doen?

Een theologisch dispuut kan interessant zijn, maar voornamelijk is het je eigen verstand wat opgebouwd wordt; je hebt alles nog meer op een rijtje, qua uitleg. En dat kan je een gevoel van zekerheid geven, je hebt er in ieder geval grip op (en daar houden we van).
 
Waar ik verder druk mee ben, wat ik in mijn blogjes zeg, waar ik mijn dagen mee vul, is dat als het er op aankomt nog steeds waardevol? Of léék het alleen maar relevant, maar slaat alles wat je ooit deed ten diepste vaak de plank mis?

Belangrijke vraagstukken?

Daar dacht ik over na naar aanleiding van bepaalde vragen waar je maar zó, heel lang mee bezig kan zijn om die uit te pluizen. Bijvoorbeeld 'of we zélf nog iets in te brengen hebben als het om onze redding gaat, of dat het allemaal buiten ons omgaat'. 

De meest extreme uitspraak die ik me in dit verband herinner is, 'dat we zelf de deur van ons hart niet open kunnen doen, alles komt van God'. 
En de 'fantastische' uitleg hierbij was dat aan de binnenkant van de deur geen klink zit. (Dat moet je natuurlijk ook wel beweren als je zo stellig bent dat alles buiten onszelf omgaat!) 

En nu komt de link met Paleis het Loo waar ik vorige week een dagje naartoe was: 

De deur in één van de paleisvertrekken deed me hieraan denken, bijna onzichtbaar weggewerkt in de muur, compleet met behang en zelfs lambrisering. Je zou niet weten hoe je die moest openen, hebt eerst zelfs niet in de gaten dat het een deur is ... (misschien ook alleen voor de bedienden die zo onzichtbaar naar binnen konden komen en ook weer konden verdwijnen)

Natuurlijk, ik snap de gedachte die achter deze vraag zit. Want wie zijn wij mensen, om zelf iets aan onze omstandigheden te kunnen veranderen? De redding komt van God zelf toen Hij mens werd en stierf. Helemaal mee eens!
 
Maar toch, bij de wel erg ver gaande uitspraak dat als Jezus aanklopt 'er zelfs geen klink is', is de wens de vader van de gedachte. 
Want God stelt ons vanaf onze kant gezien, toch voor een keus. We hebben eigen verantwoordelijkheid, zo was het al op de eerste bladzijde van de Bijbel. 
Zijn stem horen en open doen is nodig:

Ik sta aan de deur en Ik klop. 

Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen,

 

en we zullen samen eten, Ik met hem en hij met Mij.

Waarom de één wel ja zegt en de deur opent en de ander niet, dat begrijp ik ook niet. Dat is een mysterie. Al kun je er uren en dagen lang over praten. Hier komen we namelijk op het terrein van het hart, van geloof en vertrouwen. En dat is niet te beredeneren.

Steeds meer is het me duidelijk dat geloof en redding niet te maken hebben met een pakketje regels en de juiste manier van Bijbeluitleg. Ook het hete hangijzer 'of God mij de redding schonk, of dat ik het als eerste aanpakte', is een puur theoretische kwestie en als het er op aan komt, niet relevant.

Het gaat er om of je Jezus kent, of zijn Leven in je is, dat leven wat nooit meer ophoudt. 'Ik ben de weg de waarheid en het Leven'.
Dat is wat er belangrijk is, als het er op aan komt, in het zicht van de dood. 

Het is geloof en overgave. Aan Iemand. Zonder alle kennis te bezitten en alle antwoorden te (willen) weten. 

Vragen die blijven

Wat er met anderen zal gebeuren? Dat laat ik aan God zelf over, Hij die de harten doorgrondt zoveel beter dan dat ik aan de buitenkant denk te kunnen ...
En komt de vraag van Petrus in mijn gedachten als Jezus hem heeft verteld wat zijn weg zal zijn:  ‘En wat gebeurt er met hem (Johannes), Heer?’ 

Hoe herkenbaar trouwens... het 'willen weten'. En dan zegt Jezus:

‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom.

Volg jij Mij.’

En al kunnen we uit de Bijbel wel halen welke gebeurtenissen er in de toekomst zullen plaatsvinden, de details ervan, dat weten we niet.
Het evangelie blijft echter hetzelfde: geloof in Jezus! Want God heeft ons lief en gaf daarom zijn eigen Zoon. 'Verloren gaan' is blijkbaar een realiteit die ernstig genoeg is, dat Hij ervoor wilde sterven.

Jezus vraagt nu van ons persoonlijk, wat Hij Petrus ook zei: 'Volg jij Mij!' 
Dat we dan ook zichtbaar liefde hebben onder elkaar, want alleen daardoor zal ieder het kunnen zien dat we Zijn discipelen zijn.

Hitte

In Nederland is het hollen of stilstaan met het weer. Dit voorjaar hadden we een enkele verdwaalde zomerse dag en de eerste dagen van de echte zomer kon je nog bijna je winterjas aan.
Maar nu ineens vallen al een paar dagen de mussen van de daken. Hier en daar steeg het kwik wel bijna tot veertig graden Celsius.

Door deze extreme warmte, moest ik ineens denken aan een verhaal uit de Bijbel waar het ook ondragelijk heet is en het daardoor wel heel erg mis dreigt te gaan.

Hagar en Ismael

Ik doel op de geschiedenis van Hagar en haar zoon Ismael op een moeilijk moment in hun leven. Ze zijn weggestuurd vanwege Sara - en hoe onrechtvaardig is dat in onze ogen!

Zo zou Hagar het zelf zéker ook voelen. Want juist haar meesteres Sara had ooit zelf bedacht dat het wel handig was als zij, Hagar, het kind kon krijgen waar Sara zelf te oud voor was geworden. 
Gods belofte zou anders vast niet uitkomen. (En dat Abraham er zo mee in stemde heeft me eigenlijk altijd al verbaasd.)

Toen Hagar zwanger bleek van Ismael was ze al een keer de woestijn in gevlucht voor Sara's vernederingen. 
En daar in de woestijn, terwijl ze niet wist hoe ze verder moest, kwam er een engel bij haar want 'de Heer had gehoord hoe zwaar ze het te verduren had.' 

Ja, een slavin, zwanger en op de vlucht, en toch zag God haar persoonlijk! Wat was dat een ontdekking voor Hagar geweest, na alles wat ze door Sara's plannetjes moest meemaken. Ze had God de schuld kunnen geven maar het pakte heel anders uit. Kijk maar wat ze daarna zei:

Hij is de God die mij ziet.
Genesis 16: 13

En God zou ook háár zoon Ismael zegenen, zoals de engel had gezegd. 

Weer in de woestijn

Maar nu, jaren later, zwerft Hagar opnieuw door de woestijn; enkele hoofdstukken verder ontstaat onderlinge strijd tussen Ismael en Izak die inmiddels geboren is. En Abraham moet Hagar en zijn zoon Ismael wegsturen. 
Haar zoon is er slecht aan toe en er is geen water. Ook dat nog, moet ze Ismael dan ook nog verliezen?

Zo kunnen er situaties zijn die je boven het hoofd groeien, situaties die ook nog eens ontstaan zijn doordat anderen God niet vertrouwden en het heft in eigen handen namen. 
Ja, voordat we het weten, maken we onze eigen plannen. De gevolgen zijn soms erg moeilijk, of zelfs onmenselijk in onze ogen.

En komen weer dezelfde de vragen boven. 'Had God het niet kunnen voorkomen dat Sara op de gedachte kwam Hagar te gebruiken voor haar eigen plan?' En Abraham, hij had ook kunnen zeggen: Nee, ik doe er niet aan mee ...'
Dan was Hagar er nu heel anders aan toe geweest. Maar zo ging het allemaal niet. 

En toch, God weet, ook nu, van deze zo moeilijke situatie. En als Ismael dreigt te sterven vanwege de hitte en het gebrek aan water, wijst God aan Hagar een bron. 
Opnieuw ziet Hij haar, daar in de woestijn.

Om weer te herinneren

Als jij ook (net als Hagar) ooit hebt ervaren, dat God jou persoonlijk kent en ZIET, dan hoop ik dat je daar aan herinnerd wordt als het opnieuw moeilijk en zwaar is in je leven ... als je als het ware rondloopt in de woestijn, zonder water, en de gevolgen daarvan ernstig dreigen te worden - zoals Ismael op sterven lag ...

Denk er dan aan terug, al merk je die bemoeienis van Hem nu helemaal niet meer.
En laat die zekerheid van toen, je troost geven en vertrouwen.

Omdat je daardoor weet dat Hij je ziet. En jou (zoals aan Hagar) de bron wil wijzen die je nodig hebt. 
En je toch weer verder zal kunnen. 

'Vliegtuigstand'

Je hebt soms van die tijden dat er van alles gebeurt in je leven, onverwachte dingen, tot het weer wat stiller wordt.
Letterlijk is het bij ons thuis vaak niet zo stil en lijkt me het wel eens heerlijk, niet al die drukte om je heen.

De figuurlijke stilte als de plotselinge storm wat is geluwd, dat is hoe ik het maar even omschrijf. Die stilte is in afwachting van wat er gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat.
En is er geduld nodig om te kunnen wachten tot het duidelijk wordt. En je niet in verwarring te laten brengen door alle geluiden om je heen, alle opmerkingen en adviezen van anderen.

Je zou het kunnen vergelijken met de vliegtuigstand. Soms staat mijn mobieltje ineens in die stand en dat betekent dat je geen berichtjes kunt ontvangen, niet kan bellen.... Je bent even onbereikbaar, zoals je onbereikbaar bent als je in het vliegtuig zit en los bent van de aarde, onderweg van de ene plek naar de andere ...
Wel even heerlijk rustig. Even bewust geen bereik. Maar uitgetild boven alles waar mensen zo druk mee zijn.

Een beetje te vergelijken met iemand die in het vliegtuig zit. Op reis. De geplande reis ging door.
Dan is er ineens die paar weken geen constante (internet)verbinding (waar we elkaar met z'n allen gek mee maken, het steeds bereikbaar moeten zijn); als je aangekomen bent op je bestemming, is het écht in de vliegtuigstand. 
Los van alles in Nederland, alle drukte en hectiek die we in ons kleine propvolle landje altijd hebben. Niet zo gek eigenlijk!
Weg van alle bureaucratie en alle regeltjes. Van de mensen die altijd druk zijn, geen tijd hebben voor de dingen die er echt toe doen in het leven. 

Nu genieten van de puurheid om je heen ... the color green ... zoals je zou willen dat het altijd was.
De natuur ervaren zoals die rechtstreeks van de Schepper komt.
Be praised for all Your tenderness ... zoals onderstaand lied het zo prachtig zegt.

~~~~~~~~

Want nee, Hij was niet in de storm, niet in de aardbeving of het vuur - al lijkt het zo omdat het zo indrukwekkend is. 
Maar in de zachte bries. In de stilte. 
In de tenderness...

En in die stilte mogen we, zoals Elia toen, bij Hem komen.
Misschien juist wel als er stormen en welhaast aardbevingen in ons leven zijn waar we God maar niet in hebben kunnen ontdekken.

Dat we dan ook echt stil durven zijn, als het ware in de vliegtuigstand.
Even onbereikbaar voor de ruis van de wereld en de omstandigheden om ons heen - zoals het ook is als je het drukke Nederland met alle sores even achter je hebt gelaten - 

Om zo tot rust te komen. Tijd nemen om te dúrven luisteren.
En te kunnen horen ... in die zachte bries.
His tenderness.

The Color Green

"And the moon is a sliver of silver

Like a shaving that fell on the floor of a Carpenter's shop

And every house must have it's builder

And I awoke in the house of God

Where the windows are mornings and evenings

Stretched from the sun

Across the sky north to south

And on my way to early meeting

I heard the rocks crying out

I heard the rocks crying out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise

And the wrens have returned and they're nesting

In the hollow of that oak where his heart once had been

And he lifts up his arms in a blessing 
for being born again

And the streams are all swollen with winter

Winter unfrozen and free to run away now

And I'm amazed when I remember

Who it was that built this house

And with the rocks I cry out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise"

'When I hear the praises start'

Soms is het goed om iets wat je qua tekst al kent, eens even in een andere taal te horen om er zo meer bij bepaald te worden. En deze keer was het dit lied van Keith Green, en ik hoorde het Martin Brand zingen in het Nederlands.

Een lied om te bemoedigen en te troosten. Helemaal geschreven vanuit Gods perspectief en je ziet dat Hij wéét wat onze situatie is en waar onze strijd ligt. 

My son, My son, why are you striving?

You can't add one thing to what's been done for you

I did it all while I was dying

Rest in your faith, My peace will come to you

Het gaat over de worsteling die een kind van God kan hebben. Maar, zegt dit lied, waarom strijd je eigenlijk zo? Dat is helemaal niet nodig. Want al hebben we vaak het idee nog van alles voor Hem te moeten doen om acceptabel te zijn in Zijn ogen, het is totaal overbodig!!
Je kan zelfs niet één ding toevoegen aan wat er al voor jou is gedaan. I did it all while I was dying ... (Volbracht is het plechtige bekende woord.)

Als je er nog niet zeker van bent, dan maakt je dat onrustig ... Misschien is er nog niet iets helemaal oké met mij, denk je dan. En als je naar jezelf kijkt is dat ook zo. Maar nog iets doen, vanwege je eigen onvolmaaktheid... nee, dat hoeft niet meer! Wij mogen rusten. :)


Toch is het leven is niet altijd makkelijk, al weten we dat alles goed is tussen God en ons - en het lied vervolgt:

My child, My child, why are you weeping?

You will not have to wait forever

That day and that hour is in My keeping

The day I'll bring you into Heaven

Keith hoeft niet meer te wachten

En alleen God weet wanneer de tijd gekomen is dat je in de hemel mag zijn en het lijden hier voorbij is: moeilijke omstandigheden, vervolging, ziekte en pijn... pijn door rouw en verlies... 
Al lijkt er in onze beleving geen einde aan te komen, you will not have to wait forever, is wat Hij ons verzekert.
Later zal de tijd dat we het hier op aarde zo moeilijk hadden, zo kort lijken ... Al weten we niet of we nog sterven voordat Hij gekomen is. Maar ook dát is wat God weet, al onze dagen, zegt Psalm 139.

God ziet ons ook als alle gelovigen bij elkaar. Jezus houdt van ons, we zijn 'His precious bride'. Hij weet wat zijn bruid meemaakt en het moment is dichtbij dat Hij zal komen om ons eindelijk in zijn armen te sluiten.
En we worden aangemoedigd om ook sámen (als zijn bruid) vol te houden. 

My precious bride, the day is nearing

When I'll take you in My arms and hold you

I know there are so many things that you've been hearing

But you just hold on to what I have told you

Waar het om gaat

Steeds komt het refrein terug, met de boodschap dat wanneer we God gaan prijzen (en dan vanuit ons hart en niet door 'even' een praise-song te zingen) er iets bijzonders gebeurt. Namelijk dat we daardoor zelf door Hem, gezegend worden. Ineens ben je minder met je eigen omstandigheden bezig, met je twijfels, je pijn en alles wat er in ons leven speelt; er komt meer in onze gedachten hoe geweldig God is. En hoe Hij naar ons kijkt:

For when I hear the praises start

My bride, I want to rain upon you

Blessings that will fill your heart

Oh, I see no stain upon you

Because you are My child and you know Me

To Me you're only holy

En soms heb je ineens zoiets dóór (wat je in theorie al wel wist) en gaat die waarheid léven. Dat we voor God heilig zijn, al blijft dat mij nog steeds verbazen dat het zo is

Ook in het lijden, kunnen we dat soms toch: Hem prijzen. Met in je hart een blijdschap en vrede die alleen van Hemzelf kan komen. Want de omstandigheden zelf geven er geen aanleiding toe.
In al het lijden, horen we bij Hem en treed je in zijn voetsporen. Het is wat Jezus zelf ook ervaarde hier op aarde.

Later zal alleen dát overblijven, wat we voor Hem hebben gedaan. Het oog hebben voor de noden van anderen (de minste van mijn broeders) ...

Maar ook zal al het lijden nu, ineens van zo grote waarde blijken te zijn, omdat we het voor Hém hebben verdragen. 

Nothing that you've done will remain

Only what you do for Me

Just what you do for Me

What you do for Me

Just what you do for Me

En voor nu?

Het enige wat (ook nu al) belangrijk is, is dat we van Hem zijn. Dat is waar ik toch óók heel blij van kan worden. Want alles wat ik fout doe en waar ik nog zo onvolmaakt in ben, en wat me zó kan frustreren, dáár gaat het niet om.
En later ziet God - ook bij mij persoonlijk, alleen wat ik voor Hem heb gedaan. De rest is dan echt verleden tijd.

Ik wens dat jij ook daardoor zijn vrede kan ervaren, en rust, in wat voor omstandigheden je ook bent. 
Dat God van jou (en mij) kan zeggen:

En steeds wanneer jouw loflied klinkt

daalt zegen op je neer

tot heel je hart verzadigd is

Ik zie geen aanklacht meer omdat je hoort bij Mij

door genade, 

rechtvaardig voor de Vader

Niets wat jij ooit deed houdt stand

alleen wat je deed met Mij

alleen wat je deed in Mij

(vertaling Martin Brand)

Van God los, de goede oplossing?

serie 'lijden' 3

Een paar dagen geleden las ik een opvallende uitspraak, in een artikel dat ging over een voorganger die in een crisis terecht kwam (dat gaat ook hen niet voorbij - en dat is op een bepaalde manier maar goed ook, want wat heb je aan perfecte voorgangers?)

Maar juist als voorganger was dat ook wel even schrikken, want je hoort andere gelovigen op het goede spoor te zetten en hoe kan je dat nog als je zelf het spoor even bijster bent? Niet gemakkelijk. Tot hij een bijzonder advies kreeg:

Laat God los! (Kan dat goed uitpakken dan?)

Ja, dat kan vreemd overkomen. God los laten en zónder Hem verder gaan. Is dat iets wat zou kunnen helpen of wordt het anders bedoeld dan het op het eerste gezicht lijkt?

Toen ik er eens over nadacht zag ik dat deze opmerking eigenlijk alles te maken heeft met God God laten zijn (waar ik het de vorige keer over had)
'Hem los laten' kun je toch ook zien als: los laten wat mijn beeld is over hoe God is en wat Hij zou moeten dóen, vooral in moeilijke situaties.
En is hier de boodschap, laat God los... Pin Hem niet vast op hoe wij vinden dat Hij wél of niet zou moeten handelen.

o-o-o-o-o-o-o-o-o

Als wij God niet begrijpen komt dat toch vaak doordat wij op een menselijke manier naar Hem kijken; we hebben een ideaalbeeld van God als Vader en vervolgens vullen we dat alles voor Hem in ... (waar ik zo mee zat, want het matchte niet met wat ik zag gebeuren) Zo moet Hij aan ons beeld en aan onze verwachtingen voldoen.

Maar Hij is geen mens zoals wij dat zijn, en Zijn gedachten zijn dan ook véél hoger dan onze gedachten.
En dit is blijkbaar het blogje van de quotes, want er komt ineens weer eentje bovendrijven die hetzelfde zegt:

Als je werkelijk gelooft dat God Go(e)d is, 

laat Hem dan de dingen doen die Hij doet!

(Hansees)

Ja, dát is ten diepste Hem los laten... en steeds opnieuw noodzakelijk. En in hoeverre ik dat loslaten kan (zag ik nu), precies zóver kan ik Hem ook vertrouwen - kan ik vertrouwen dat Hij goed is en dat Hij daarom ook weet wat goed voor óns is.
Bovenstaande quote zou ik even aan willen vullen met 'onze dingen' waarmee we Hem (en daarmee onszelf) vaak in de weg zitten:

Laat Hem dan de dingen doen die Hij doet en dwing Hem - in je gedachten of gebeden - niet tot iets anders.

En dat is het moeilijkste. Want durf ik dit, zelfs als Hij dingen toelaat die wij in de verste verte niet begrijpen en die ons pijn doen? En pijn en verdriet kunnen we moeilijk rijmen met God zelf ... mijn gevoel protesteert tegen pijn en lijden.
Toch heeft God meer met pijn te maken dan we zouden denken, want ook Hijzelf is pijn en verdriet niet uit de weg gegaan ...

Als we die twee kanten zien, dat Hij wéét waar we doorheen gaan, omdat Hij een God is die hoog boven alle situaties staat en het overziet - maar dat Hij tegelijkertijd een God is die mens is geworden en aan den lijve heeft ondervonden - en daarom ook wéét - wat het is: eenzaamheid, verdriet, pijn en lijden mee te maken ....

Dan is dat des te meer reden, om het aan te durven Hem te vertrouwen en Hem de dingen te laten doen die Hij doet.

Geen verzet meer ... en voor mij betekent dat: geen innerlijk verzet meer tegen wat ik zag en zie, wat God laat gebeuren in het leven van Zijn kinderen ...
Al is die overgave iets wat in de praktijk steeds weer opnieuw nodig is. Ik denk totdat ons leven hier voorbij is.

Nu toch even één tekst, omdat die eigenlijk hetzelfde zegt; een tekst die ik altijd al wel kende maar die ik nu weer opnieuw leer begrijpen:

Laat af .... en weet dat Ik God ben! 

Psalm 46: 11

Oftewel, laat los! Andere vertalingen zeggen: 

Staak de strijd (want dat is het!)
Geef het op
Be still - and know that I am God. 

Ja, dan daarna weten dat Hij God is. Dit 'weten' kun je ook alléén dan met je hart aanvaarden als je de strijd opgeeft.

En al is ons hart dan nog onrustig, toch kunnen we telkens weer, stil worden.

Is God niet eerlijk?

serie 'lijden' 2

Dit is mijn tweede blogje waar ik - al zoekende - iets probeer te zeggen over de vraag waarom er zoveel lijden NU is, voor gelovigen.
En dat feit op zich wist ik natuurlijk allang en had er ook wel mijn gedachten over.

Ten eerste ben ik nooit iemand geweest van 'half gedoe' wat betreft geloof en vertrouwen in God. Het was alles of niets, bijvoorbeeld bij de vraag wie Jezus is. En waren er voor mij altijd twee opties: óf Hij is inderdaad Gods Zoon en zijn claims zijn waar ... of Hij is het niet, maar dan heeft Hij wel heel veel onzin verkocht en waar blijft dan zijn betrouwbaarheid?

Op die manier keek ik ook tegen lijden en moeilijkheden aan waar ik mee te maken kreeg. Ook dan was het 'alles of niets': óf je zegt God vaarwel omdat er dingen te zwaar voor je zijn om te dragen .. geen probleem meer met Hem en daardoor geen strijd meer over de waarom vraag... Of je komt kom je tot aanvaarding, al kan het een hele lange kronkelige weg zijn vol obstakels om uiteindelijk zover te komen ....
En ik was altijd rechtstreeks voor de tweede optie gegaan, want wat zou ik zonder God moeten beginnen?

Maar nu, ineens wist ik het niet meer, en ik zwierf eigenlijk ergens tussen het alles of niets in het rond, en mijn zicht was helemaal weg (ja, later snappen we het, maar daar had ik nu niets aan!) 
Heel verwarrend allemaal en hoe kon ik uit die impasse komen...

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

In dit blogje wil ik een uitspraak noemen die ik hoorde in een film, een uitspraak die bij mij bleef haken. 
En als in een flits, zag ik even een ander beeld dan een Vader die zijn kinderen maar liet aanmodderen ... 

Het gaat om de tekst van een lied wat ik ken van Amy Grant, maar ik ontdekte dat de schrijver Rich Mullins is. En hij zegt in dat lied 'Doubly good to you' iets over de dankbaarheid voor al het goede wat God ons geeft. Speciaal als je iemand hebt ontmoet die je liefde en tederheid heeft gegeven. Ja, als je de persoon hebt gevonden die echt trouw is, dank dan de Heer, want dan heeft Hij je dubbel gezegend:

And if you find a love that’s tender
If you find someone who’s true
Thank the Lord
He’s been doubly good to you

De radio-interviewer in de film merkt op, dat dit wel een aardig wreed lied is voor Rich. Want terwijl hij het eigenlijk schreef voor zijn eigen huwelijk, is zijn relatie is op een pijnlijke manier verbroken, hij is weer alleen ... dus God heeft hem niet dubbel gezegend??

Hierop antwoordt Rich:

"Well, God doesn't have to be singly good to any of us.
We all have it better than we deserve so ...
we should be thankfull for what we have."

(God hoeft voor niemand van ons, zelfs niet in het enkelvoud goed te zijn...we hebben het 
allemaal beter dan we verdienen, dus ...laten we dankbaar zijn voor wat we hebben)

Hé, dat is wel een heel bijzonder gezichtspunt wat hij laat zien in zijn reactie op een haast vrijpostige vraag, die ik niet eens zou durven stellen.
Het is een blik die niet kijkt naar wat er niet (meer) is - de dubbele zegen - , maar een blik die ziet en opmerkt wie God is. Iemand van Wie wij niets kunnen eisen, want Hij is ons als mensen niets verplicht. Wat wij ontvangen in dit leven is gegeven vanuit zijn goedheid. En Hij beslist wat Hij ons, jou en mij, geeft als zegen ... 

Het was een héél andere invalshoek dan een Vader die belooft voor zijn kinderen te zorgen, maar die dat voor ons gevoel, in bepaalde gevallen héél anders zou moeten doen. 

o-o-o-o-o-o-o-o-o

Ja, het is zo, je hemelse Vader is ook God. Die zich niet bij ons hoeft te verantwoorden waarom er dingen gebeuren die niet te begrijpen zijn, en waarom het de ene gelovige voor de wind lijkt te gaan en de andere niet.
Hij geeft zijn kinderen ook niet allemaal dezelfde talenten, dezelfde omstandigheden, dezelfde uitdagingen of zegeningen...

Nee, God is niet eerlijk, Hij doet als Vader niet aan 'gelijke behandeling' ... Ieder heeft toch ook een ander pakket meegekregen in zijn of haar leven. Waar we het mee moeten doen...
Vergelijken is daarom ook niet mogelijk. Heb daar zelfs nog nooit aan gedacht, laat stáán dat ik God ter verantwoording zou roepen (terwijl ik wel wat te vergelijken heb ...)

Maar betrof het ánderen (zoals ook nu het geval was) vond ik het veel moeilijker om het grote verschil te aanvaarden dat er kan zijn in omstandigheden van gelovigen. 

Bijvoorbeeld jaren geleden toen ik al drie kinderen had, was er in mijn nabije omgeving een stel dat maar geen kinderen kreeg en toen er eindelijk een zwangerschap was, werd het kindje dood geboren. Mijn eigen baby was nog nooit zo pijnlijk levend geweest als toen...

Niet eerlijk is hoe wij als mensen tegen zo'n situatie aankijken.
Maar zoals Rich al in zijn antwoord liet zien, dat hoeft Hij ook niet te zijn, want Hij is God ... 

Ook het feit dat het de 'goddelozen' voorspoed hebben en dat juist de rechtvaardigen lijden lijkt vaak ook zo oneerlijk. Maar sinds het mis ging in het paradijs, is het leven lijden geworden. (Hier kom ik vast een andere keer nog wel op terug)

De uitspraak van Rich in de film, was een eerste aanzet om mijn verwarring over wat God allemaal toelaat in een mensenleven, wat te boven te kunnen komen. De situatie waar ik mee te maken had was nog steeds nét zo moeilijk, maar ik kon even weer een andere blik hebben op wie God is ... 

Niet dat ik daarmee al het antwoord heb gevonden - dat komt er ook niet. (Nu ook even geen Bijbelteksten over dit onderwerp, want die ken ik allemaal wel en heb ze in mijn blogs al vaker aangehaald.)

Maar het gezichtspunt dat onze hemelse Vader ook God is, was mij onverwachts en uit onverwachte hoek behulpzaam, om over 'lijden nu' na te denken.
En er een weg in proberen vinden ...

Je hemelse Vader weet het ... ?

serie 'lijden' 1

Dit blogje wordt geen gemakkelijk verhaal - een verhaal waarvan we aan het eind met een gevoel van 'ja, dat is zo!' stoppen met lezen. Nee, want waar ik het over wil hebben is iets waar niet zo makkelijk een antwoord op te geven is.
Daarom was ik er ook al heel lang mee bezig en duurde het een hele tijd voordat ik het nu eindelijk plaats als eerste van een reeks....

Ik wilde het (weer) hebben over 'lijden' omdat we er allemaal vroeg of laat mee te maken hebben. Al willen we liever de kant benadrukken dat God voor ons zorgt, toch zijn er omstandigheden waarbij het allemaal niet zo duidelijk (meer) is.

Dat je leven als gelovige niet altijd over rozen gaat was me wel bekend en daar kijk ik niet van op. Geloven in God geeft je geen garanties dat alles makkelijk en zonder problemen zal verlopen, en dan spreek ik uit ervaring. 
Toch heb ik in mijn leven meer dan eens gezien dat we ontvingen wat we nodig hadden. En al was het meestal op een andere manier dan ik dacht, er wérd voor mij en mensen in mijn omgeving gezorgd.

o-o-o-o-o-o-o-o-o

Maar ineens speelden er vragen op die ik nog nooit zó concreet heb gehad ... vragen die op me af kwamen toen bepaalde moeilijke omstandigheden mij zo raakten dat ik de zin van dat lijden wat ik zag, niet meer kon behappen. Omdat het absoluut niet te begrijpen en te volgen is, wat er in het leven van een gelovige kan gebeuren. 

Een gedeelte uit Matteus 6 wat ik daarna tegenkwam, was eerder voor mij altijd een prachtig stukje uit de Bijbel. Maar het kinderlijk vertrouwen wat eruit naar voren komt, was wel heel erg in tegenspraak met de situatie waar ik nu mee te maken had. En dit mooie stukje werd voor mij ineens 'niet te vatten'. Een heel vreemde gewaarwording. 

We zien daar Jezus met zijn discipelen in gesprek als ze bezorgd zijn over hun aardse behoeften, of daar wel in voorzien gaat worden, zoals eten, drinken, kleding...
En Hij zegt het hen daar heel simpel: "Uw hemelse Vader weet wat u behoeft". Want ook de leliën op het veld en de vogels krijgen wat ze nodig hebben en hebben jullie niet veel meer waarde?

 Je hemelse Vader weet wat je nodig hebt

En dat zinnetje sprong er ineens voor mij uit. Want God wist wat er nodig was - maar het leek teveel gevraagd. Want dat moeilijke, in mijn ogen te zware lijden ... is dat wat iemand nodig heeft?  
Het kwam mij voor dat een aardse vader allang gezorgd had dat er het een en ander geregeld werd. Zodat alles meer te 'handelen' zou zijn. 

... maar God bleef stil

Dat was iets waar ik niet uitkwam, hoe lang ik er ook over nadacht.
Je kunt bij dit moeilijke onderwerp, namelijk wel mooie gedachten hebben over later, als we zullen begrijpen waaróm er zoveel lijden is voor Gods kinderen. 

Maar wat kun je daar nu mee (terwijl je er middenin zit...)

Dat is de vraag die ik wil stellen over het onderwerp lijden nu, waar ik zo mee geconfronteerd werd.

o-o-o-o-o-o-o-o-o

De volgende blogjes in deze 'reeks' zullen gaan over wat je daarop zou kunnen zeggen. Al bedoel ik daarmee zeker niet dat ik de antwoorden ga vinden die voor ons bevredigend zijn.
Dit onderwerp leent zich niet echt tot het vinden van sluitende antwoorden en conclusies.
Maar wel wil ik er graag verder over nadenken wat voor blik je er nu op zou moeten hebben om deze moeilijke zaken enigszins te kunnen 'handelen'...
En hoop ook dat ook anderen hier iets aan zullen hebben.

Rail away ...

Laatst ging ik met één van mijn dochters een dagje, oh nee, zelfs met een nachtje erbij naar Papendrecht. En het was ook net mooi weer, dat maakt het altijd wat vrolijker onderweg. Alleen verwacht de NS op de één of andere manier nooit zoveel klanten als ik met de trein ga: we staan opgepropt in een halletje (kan me geen treinreis richting het 'westen' herinneren waarbij we wél direct een normale zitplaats hadden …)

Ik ga maar zitten op een tas in een smal doorgangetje met uitzicht op een bordje met het opschrift: Emergency exit traindriver, do not block (nooduitgang machinist vrijhouden).
Eigenlijk vind ik dat ik wel gratis mag reizen in deze positie. Mijn kaartje geldt namelijk gewoon voor de tweede klas, dat is een plek op een tweepersoons bank met genoeg ruimte voor je benen, een klaptafeltje waar je ook nog eventueel wat aan kan doen en last but not least: ruim uitzicht naar buiten om ons mooie Nederland te kunnen bewonderen – want zo vaak ga ik niet met de trein, het is voor mij een uitje.

Pas in Amersfoort gaan de deuren eindelijk open en lijkt de trein wel leeg te stromen - bleek het zo vol te zijn geweest, dat we zelfs dán nog niet een normale plek kunnen bemachtigen... 

Zo denk ik als vanzelf terug aan de tijd dat we als een groep jongeren één keer in de maand ook in deze trein zaten. Om naar de 'jeugddag' te gaan in Baarn. Toen moesten we altijd overstappen in Amersfoort. En geloof het of niet, ook vaak zittend in het halletje, met de toen nog harde klapstoeltjes. Meestal namen we als groep zo'n halletje dan helemaal in beslag. Handig want vaak hadden we ook gitaren mee en dan zongen we samen.

In de tijd van de treinkapingen zei iemand een keer uit de grap dat in die gitaarkoffer pistolen zaten en dan zag je de mensen kijken... wat een humor maar oké... dat zijn blijkbaar wel de dingen die je onthoudt. Ook dat er nog wel eens een trui afgemaakt werd in de trein – een trui die eigenlijk aan moest, maar dat kon dan iets later, als we er waren. :)

***************

Wat je constateert als je zo terugkijkt is dat we eigenlijk allemaal op reis zijn, aan onze levensreis bezig zijn. Elly en Rikkert zongen het al: 

 ' We rijden door het uitgestrekte land, en we rijden langs een uitgestrekte hand...'

Het geldt eigenlijk voor iedereen, dat die hand er is. En wij hadden het voorrecht dit toen al te weten, jaren geleden, dat Jezus ons Zijn hand reikt en ons zo ook tot de Vader brengt...

Toen in die tijd was ik nog jong en heb je bepaalde idealen wat betreft de toekomst; ik dacht dat als je die hand vast had, dat alles dan wel goed zou komen in je leven. Als je jong bent heeft 'goed komen'  vaak nog de betekenis van dat alles goed zal gaan, en het leven aan je verwachtingen zal beantwoorden. Als je die hand hebt aangepakt is dat toch vanzelfsprekend?

En misschien heb jij ook toen, of in je eigen jeugd ' ja'  gezegd en die hand gepakt. Zoals ik ook toen tijdens een kamp van dezelfde jeugdgroep besloot om gedoopt te willen worden (en waren er ineens veel meer jongeren die dat ook wilden)

 

Toch ontdek je in je verdere leven dat de Heer volgen niet automatisch betekent dat alles dan verder gladjes verloopt. Er kan zomaar van alles gebeuren wat je niet in de planning had toen je jong was.

Misschien ben je getrouwd, als dat je ideaal was lijkt alles dan goed te komen maar een huwelijk is vaak hard werken. Sprookjeshuwelijken zijn meestal alleen aan de buitenkant een sprookje. Ook is kinderen krijgen niet een vanzelfsprekend iets, al heb ik er zelf een heel stel... En is het een grote verantwoordelijkheid al die mensen die aan jou zijn toevertrouwd. Misschien ben je niet getrouwd, had je dat wel gewild, of is je huwelijk voorbij, weer een heel andere situatie.

In al deze verschillende omstandigheden moeten we leren vertrouwen en los durven laten - omdat er een God is die Zijn hand uitgestrekt heeft en misschien wel juist dan kan vangen  - waar wij loslaten. Onze kinderen kan vangen of onszelf ... En we uiteindelijk ontdekken dat Hij een situatie die voor ons onoplosbaar was, toch heeft gezien en er iets moois uit heeft kunnen maken, of dat nog gaat doen al zien wij dat nu nog niet. Omdat wij dat grote probleem of ingewikkelde situatie in Zijn hand hebben kunnen leggen. En worden er gebeden verhoord ... misschien wel na jaren.

Misschien is je situatie moeilijker omdat je ergens voor bidt wat op zich geen verkeerde of onredelijk vraag is naar Hem toe. Zou je iemand weer terug willen die weg is gegaan maar het gebeurt niet. Of ben je ziek en beter worden lijkt er niet meer in te zitten.
En dat terwijl je Zijn hand vasthoudt en Hem wilt volgen! Waarom leidt de Heer jou nu door dat diepe dal waar je geen licht meer ziet.

Iets heb ik al geleerd in mijn leven, dat de Heer er juist is als wij in grote moeilijkheden verkeren, al zie je dat soms achteraf dat het echt zo was. En leren we Hem veel beter kennen - (en onszelf ook niet te vergeten!) als we ondanks alles die hand niet loslaten, maar dat wel doen met eigen ideeen en verlangens... Want Hij is er IN ons lijden en troost ons. Dat is wat we nodig hebben, zoals hier beschreven staat en gezongen wordt:

So hold me Jesus

' cause I'm shaking like a leave

You have been my King of Glory

would You be my prince of Peace...

(zie youtube-jes, herinaast rechts, de onderste van vier)

En al zijn bij mij gebeden verhoord, de gróótste ontdekking was dat God mij persoonlijk ziet. En dat houdt in dat Hij weet in welke situatie ik ben en wat ik nodig heb!
Want ook al begrijp ik het niet, op het moment dat mijn gebed niet wordt verhoord, is het in Gods oog niet nodig dat die verhoring er is. (Al lijkt het ons véél beter van wel, om bijvoorbeeld weer gezond te worden of dat er iets anders gebeurt waar we om bidden.)

Maar dit is wat we wél mogen weten:

5 Gij omgeeft mij van achteren en van voren

en Gij legt uw hand op mij.

6 Het begrijpen is mij te wonderbaar,

te verheven, ik kan er niet bij.

7 Waarheen zou ik gaan voor uw Geest,

waarheen vlieden voor uw aangezicht?

8 Steeg ik ten hemel – Gij zijt daar,

of maakte ik het dodenrijk tot mijn sponde – Gij zijt er;

9 nam ik vleugelen van de dageraad,

ging ik wonen aan het uiterste der zee,

10 ook daar zou uw hand mij geleiden,

uw rechterhand mij vastgrijpen.

11 Zeide ik: Duisternis moge mij overvallen,

dan is de nacht een licht om mij heen;

12 zelfs de duisternis verbergt niet voor U,

maar de nacht licht als de dag,

de duisternis is als het licht. 

(uit Psalm 139) 

Ons doel op aarde is niet: een gelukkig (sprookjes)huwelijk, kinderen, gezondheid... en nog een aardig huis waar alles er picobello uitziet (en nog genoeg geld over om leuke dingen te kunnen doen).

Ons doel is Christus kennen, Hem kennen wiens hand wij vasthouden. Die ons vasthoud tot we aangekomen zijn aan het eind van onze reis. Laten we ieder persoonlijk het licht, de geur van Christus verspreiden, (de vrucht van de Geest) in welke situatie we ook geplaatst zijn. In je huwelijk en gezin, voor je familie en de mensen om je heen. Want Christus kennen is waar het God om gaat!

Ik hoop dat we allemaal als we terugkijken in ons leven, kunnen zeggen: ja ik houd nog steeds Zijn hand vast en dat niet alleen; ik ben ook steeds meer van Hem gaan houden!
Dat je weet, ook als je weg door moeilijke omstandigheden heen gaat: aan Zijn hand kom ik veilig aan en komt het - hoe dan ook - goed.

Fillippenzen 3

 

10 (Dit alles) om Hem te kennen 

en de kracht zijner opstanding en de gemeenschap aan zijn lijden, 

of ik, aan zijn dood gelijkvormig wordende,  

11 zou mogen komen tot de opstanding uit de doden.  

12 Niet, dat ik het reeds zou verkregen hebben of reeds volmaakt zou zijn, 

maar ik jaag ernaar, of ik het ook grijpen mocht, 

omdat ík ook door Christus Jezus gegrepen ben.

Een leeg huis...

Een leeg huis is een titel van een bekend boekje. Zo'n boekje wat je dan vroeger op je lijst zette voor Nederlands - want het was niet al te dik. :) Maar nu is het voor ons ook zover: 'ons' huis is leeg, vandaag is de sleuteloverdracht...

En gisteren gingen we nog even voor het laatst naar binnen... op de fiets het bekende paadje af langs de voordeur achterom... en even kijken of de buurvrouw in de kamer zit. Dan de achterdeur - met het bekende klikje en ook hoe de deur in het slot valt is ineens wat je dan opvalt... Een huis heeft eigen geluiden ook als je de keuken in komt (die was nog niet heel erg anders want een aanrecht met kastjes staat er natuurlijk nog). Maar door de volgende deur in de kamer gekomen, zie je de sporen van leven; vloerbedekking met de afdrukken van het orgel (nam dat zoveel ruimte in??) en inderdaad als een huis leeg is, is het wel érg duidelijk dat de muren en plafonds een beurt nodig hebben. De kamer is leeg en groot... En als we verder lopen naar boven... de kasten zijn leeg... er hangen nog gordijnen maar verder is het een huis wat zijn taak er op heeft zitten.

Loslaten is niet makkelijk, vooral als iets je heel dierbaar is geweest. Maar toch ontkom je er niet aan in dit leven. En leert het me ook weer iets, namelijk dat je niet moet vasthouden wat eigenlijk voorbij is... Al wil je er soms niet aan omdat het bekende vertrouwd is en daarom de indruk wekt dat dát het is...
Soms is het ineens zover, wij nu vanwege het logische gegeven van 'te oud' zijn van moeder om alles nog te kunnen doen. Soms moet je loslaten vanwege andere redenen, gedwongen door omstandigheden die niet bij de normale loop van het leven horen... En dat is nog véél moeilijker.

++++++++++

De volgelingen van de Here Jezus kenden dit probleem ook. Drie jaar hadden ze met de Here Jezus gewandeld, Hij had hen veel geleerd en uiteindelijk was Hij gevangen genomen en gekruisigd - een vreselijke tijd, was alles dan voor niets geweest?
En Maria is in de graftuin als ze Hem tegenkomt en Hij haar naam noemt: Maria!
En dan, wordt het weer zoals het was? Nee, dat niet, want Hij zegt tegen haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God, (Joh 20.) 

Maria had de Heer net teruggevonden en nu moest ze Hem alweer loslaten, Zijn taak was volbracht en het ging nu niet meer om Zijn zichtbare aanwezigheid. Zoals Jezus al had verteld aan de discipelen bij de gesprekken bij het Avondmaal: Je zult Mij nu niet meer zien maar Ik stuur de Geest. Die zal jullie troosten en zo zal Ik in jullie zijn. Tot ik weerkom en jullie tot Mij neem...
Waar het nu om draait is geloof en niet: zien en dáárom wel kunnen vertrouwen. Zoals Paulus het zegt dat wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen. 2 Kor. 5: 7.

Dat is wat wij als gelovigen nu al 2000 jaar mogen doen, zoals Abraham ook geloofde en daarom genade vond in de ogen van God...
En hij, de vader van alle gelovigen, woonde in tenten en was een vreemdeling.... Laat ons dat dan niet vreemd voorkomen als we daar iets van ervaren in ons leven. Abraham had hier geen blijvende stad maar verwachtte de toekomstige, de stad met fundamenten. Dáár was hij naar op weg:

 

zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde, maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. (uit Hebr. 11)

Ook leven we nu nog letterlijk in een aardse tent, ons lichaam en de heilige Geest zucht met ons mee omdat we overkleed willen worden, dat is onze hoop.
Straks, misschien al snel, arriveren we samen in die hemelse stad met fundamenten:

En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is.  En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn,  en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.  En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. (Openbaring 21)

Iets waar ik zo ineens bij stil te stond op deze speciale dag, voor ons toch ook een omzien in dankbaarheid. Maar tegelijk leren dat het in je leven ten diepste gaat om de dingen die niet zichtbaar zijn. Laat het zo zijn dat we door het geloof, onze blik steeds meer dáárop richten.
Want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig!