Van Gogh, Rembrandt of...

Veilingen, een manier om te kopen en verkopen... maar soms zit er een addertje onder het gras, een geheime deal die we niet weten. Daardoor konden bij 'Het kleine huis op de prairie', de vrienden van Charles Ingalls, diens farm en bezittingen terugkopen voor een laag prijsje, toen er zoveel schulden waren dat alles onder hamer kwam - de andere gegadigden kwamen niet opdagen doordat bij de toegangsweg tot Walnut Grove, hen door Nells werd wijsgemaakt dat de veiling niet door ging.

Daar moest ik aan denken toen ik het volgende verhaaltje las *) - ook over een veiling met een geheime bepaling:

Een welvarende man en zijn zoon verzamelden als hobby zeldzame kunst. Ze hadden van alles in hun collectie, van Picasso tot Raphael en nog veel meer. Regelmatig stonden ze samen deze grote kunstwerken te bewonderen. Toen het conflict in Vietnam uitbrak werd de zoon opgeroepen en naar het oorlogsgebied gestuurd. De zoon was een moedig soldaat en stierf in de strijd terwijl hij het leven redde van een andere soldaat. De vader kreeg het bericht en rouwde hevig om het verlies van zijn enige zoon.

Ongeveer een maand later, vlak voor kerst, werd er bij de vader op de deur geklopt. Een jonge man stond aan de deur met een groot pakket in zijn handen. “Meneer,” zei hij, “u kent mij niet. Uw zoon is gestorven terwijl hij mijn leven redde. Hij heeft meerdere levens gered die dag en terwijl hij mij droeg werd hij dodelijk in het hart getroffen door een kogel. Uw zoon sprak vaak over u en uw liefde voor kunst.” De jonge man overhandigde het pakket. “Ik weet dat het niet veel is en zeker niets vergeleken met de grote kunstwerken die u hebt, maar ik geloof dat uw zoon zou willen dat u dit kreeg.”
De vader opende het pakket. Het was een portret van zijn zoon, geschilderd door de jonge man. Hij keek met bewondering naar de manier waarop de jonge man de persoonlijkheid van zijn zoon had weten vast te leggen in het schilderij. Tranen vulde de ogen van de vader terwijl hij het schilderij verder bekeek. Hij dankte de jonge man en bood aan om voor het schilderij te betalen. “Nee, echt niet. Ik kan niet terugbetalen wat uw zoon voor mij heeft gedaan. Dit is een geschenk.”

De vader hing het schilderij boven de schoorsteenmantel. Elke keer als hij bezoek kreeg, toonde hij eerst het schilderij van zijn zoon voordat hij de rest van zijn collecte liet zien. De vader overleed enkele maanden later.

Er zou een grote veiling worden gehouden van alle verzamelde kunstwerken. Er verzamelde zich een grote publiek, opgewonden dat zij de kunstwerken konden zien en de mogelijkheid kregen om er iets van te kopen.
Op het podium stond het schilderij van de zoon. De veilingmeester klopte met zijn hamer. “We starten het bieden met dit schilderij van de zoon. Wie biedt er op dit schilderij?”
Het was stil.

Toen riep iemand van achter uit de zaal: “Wij willen de beroemde werken zien. Sla dit schilderij over.” De veilingmeester bleef volhouden. “Wie gaat er bieden op dit schilderij? Wie start het bieden? 100 dollar, € 200 dollar?”
Een andere stem riep boos: “Wij zijn niet gekomen voor dit schilderij. We zijn gekomen om de 'Van Goghs' en de 'Rembrandts' te zien. Schiet nou eens op en kom met het echte werk!” De veilingmeester ging door: “De zoon! De zoon! Wie neemt de zoon?”
Uiteindelijk kwam er een stem van achter uit de zaal. Het was de tuinman die al jaren voor het gezin had gewerkt. “Ik bied 10 dollar voor dat schilderij.” Als arme man was dit alles wat hij zich kon veroorloven.
“We hebben een bod van 10 dollar , wie biedt 20?" “Geef het aan hem. Wij willen de meesters zien!” “Ik heb een bod van 10 dollar, wil iemand meer bieden?” Het publiek begon boos te worden. Zij wilden geen schilderij van de zoon. Zij wilden waardevolle investeringen voor hun collecties.

De veilingmeester klopte met zijn hamer “Eenmaal, andermaal, VERKOCHT voor 10 dollar!”
Een man op de tweede rij riep: “Kunnen we nu doorgaan met de meesterwerken?”
De veilingmeester legde zijn hamer neer en kondigde aan: “De veiling is nu afgelopen.”
“En de andere schilderijen dan?”
“Het spijt me. Toen ik de taak had aangenomen om deze veiling te leiden, ben ik op de hoogte gesteld van een bijzondere bepaling in het testament dat tot op een specifiek moment geheim moest blijven. Dat moment is nu bereikt. Alleen het schilderij van de zoon zou worden geveild. De persoon die dat schilderij kocht zou automatisch alles erven, inclusief de schilderijen van de grote meesters. De persoon die de zoon nam, krijgt alles!”

*********

En de titel van dit verhaaltje?
"Wie neemt de zoon?"
want dát is hier de cruciale vraag... Als je het schilderij van hem neemt, wordt de rest je geschonken.
De toepassing zien we wel denk ik. :) Ook nu lijkt het in de ogen van velen, niet veel bijzonders, 'geloven in de Zoon' - maar schijn bedriegt...
En ook hier wordt aan het eind als volgt de link gelegd met DE Zoon:

Tweeduizend jaar geleden gaf God zijn Zoon om aan het kruis te sterven. Net als ook de veilingmeester, is Zijn boodschap vandaag: “De Zoon! De Zoon! Wie neemt de Zoon?” Want, ziet u, wie de Zoon neemt, krijgt alles! 

*********

Lees het maar na:

En dit is het getuigenis: God heeft ons eeuwig leven gegeven 

en dit leven is in zijn Zoon. 

Wie de Zoon heeft, heeft het leven; 

wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet. 

 (De eerste brief van Johannes, 

hoofdstuk 5 vers 11 en 12) 

Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? 

Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?

Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, 

maar voor ons allen overgegeven heeft, 

ons met Hem ook niet alle dingen schenken?

(Paulus in de brief aan de Romeinen

 hoofdstuk 8 vers 31 en 32)

*) Inmiddels zag ik ook een versie van dit verhaal 

op de site van Heart Cry

De nieuwe koetsier...

Er was eens een koning die op zoek was naar een nieuwe koetsier. En niet zomaar een koetsier, nee. Het moest wel iemand zijn met bepaalde kwaliteiten. En dat ging verder dan alleen de paarden goed kunnen mennen - dat laatste was eenvoudig na te gaan.
Maar situaties kunnen inschatten was minstens zo belangrijk, alleen, hoe kon de koning dat nu beoordelen?

De koning had drie kandidaten op het oog en stelde hen alledrie de volgende vraag: Stel dat je met de koets op weg bent en je moet vlak langs een afgrond. Hoe dichtbij kun je de afrond dan naderen en toch je koets op de weg houden?

De eerste kandidaat antwoordde: "Ik kan een paar meter van de afgrond blijven en de koets er veilig langs leiden".
De tweede zei: "Ik kan een meter van de afgrond blijven en er niet in storten".
En de derde zei: "Ik zorg dat ik zover mogelijk van de afgrond vandaan blijf, dan weet ik zeker dat mijn koets op de weg blijft".

Wie wordt het?

Hoe moet je die antwoorden nu interpreteren... En dan is het onverwachtse eraan, dat degene die wij op het eerste gezicht het meest bekwaam vinden om de baan te krijgen - natuurlijk die koetsier die het dichtst langs de afgrond kan rijden zonder er in te verongelukken - juist niet de eer te beurt valt. Ook kandidaat nummer één valt niet in de prijzen, maar juist de derde kandidaat, die geen risico's neemt maar zover mogelijk bij de afgrond vandaan blijft is de gelukkige. Hij wordt door de koning gekozen tot de nieuwe koetsier.

Wat is dan het voordeel wat de derde koetsier heeft boven de andere twee? Die focussen zich op de afgrond, het gevaar... Belangrijk om te weten want dan kunnen ze berekenen hoever ze er minimaal van af moeten blijven, willen ze nog steeds veilig zijn...
Hoever je van de afgrond kan naderen zonder er in te vallen, is echter een veronderstelling - het is altijd een gok! Want je zult dat eerst moeten uitproberen, en of je bekwaam bent als koetsier, heeft er dan mee te maken hoe dicht je het gevaar kunt naderen...maar je weet nooit wanneer je grens bereikt is.

De derde koetsier is degene die zich niet bezighoudt met de afstand die hij nog net kan bewaren ten opzichte van de afgrond. Hij denkt er aan iets heel anders: hoe hij zo dicht mogelijk bij de bergwand aan de andere kant van de afgrond kan blijven...
Je zou kunnen zeggen: de koetsier die de koning uitkoos, houdt zich bezig met 'veiligheid' en niet met wat hij nog nét zou kunnen. Hij weet ook dat de afgrond er is, maar is gefocust op de weg en de stevige bergwand waar hij bij in de buurt moet blijven. Dan weet hij zeker niet in de afgrond te zullen vallen...

Waar zijn we op gericht?

En misschien een rare associatie - alhoewel... Ik denk ineens aan de bezeten jongeman die door de Here Jezus bevrijd wordt van demonen. De demonen smeken Hem in de zwijnen te mogen varen en de Here Jezus staat dat toe. En wat gebeurt er? De zwijnen storten zich onmiddellijk in de afgrond. De zee in...

En natuurlijk doen die koetsiers dat niet zo, zij zijn van plan op de weg te blijven... Maar een belangrijke vraag om te stellen is toch: Waar ligt onze focus? Daar waar je eigenlijk niet naartoe moet - omdat je je grenzen wilt opzoeken? Bij de afgrond waar de demonen onmiddellijk de zwijnen in laten verdwijnen, dat wat op de één of andere manier altijd een soort aantrekkingskracht heeft, terwijl we weten dat we daar juist niet moeten zijn... - al zorgen we natuurlijk ervoor dat we er nét niet invallen... - Maar de duivel is is allang blij met alles wat ervoor zorgt dat we maar niet met de Here Jezus bezig zijn...

Of richten we ons anders en zijn we bezig met het verlangen om zo veilig mogelijk onze passagiers in de koets te vervoeren? Dat geeft rust. Zoals ook de Here Jezus wil dat we dicht bij Hem blijven, niet naar de afgrond toe maar bij de rots in de buurt, op de weg blijven...
Dan is het ook niet meer: mag ik dit en dat nog? Maar: wil ik het nog?
Als we steeds dichter bij Hem willen zijn, zullen we als vanzelf steeds minder interesse hebben in die dingen die ons naar de afgrond toe drijven, doordat de liefde voor de Here Jezus steeds groter wordt.
Wat zou dat mooi zijn als we dat allemaal gaan ervaren in de praktijk van ons leven.

Een oude vogelkooi

Een tijdje geleden kreeg ik een verhaaltje over een vogelkooi in m'n mail en vandaag kwam het weer voor m'n aandacht. Het is een soort gelijkenis en begint met een prediker die een jongetje tegenkomt met een oude vogelkooi. Er zitten een paar vogels in en op de vraag wat hij met die vogels van plan is zegt het jongetje dat hij plezier met ze gaat maken -  door ze de veren uit te trekken, ze met elkaar te laten vechten en uiteindelijk mogen ze dienen als voer voor de katten... Tot grote verbazing van het jongetje koopt de man de oude vogelkooi met de vogels erin om ze vrij te laten...
En met de vogelkooi als illustratie vertelt de prediker het volgende verhaal:

Op een dag waren satan en God aan het converseren. Satan was net terug van een bezoek aan de aarde en pochte:"Ik heb net de aarde en alle mensen gekocht. Ik heb een valstrik gezet die ze niet konden weerstaan, en ik heb ze allemaal".
"Wat ben je van plan met ze te doen?", vroeg God.

Satan antwoordde:"O, ik ga plezier met ze maken! Ik ga ze leren hoe ze kunnen trouwen en weer kunnen scheiden, hoe ze elkaar moeten haten, en hoe ze elkaar moeten misbruiken. Hoe ze kunnen roken en drinken, ik ga ze leren hoe ze wapens en bommen moeten maken en hoe ze elkaar moeten vermoorden. Dus ik heb echt veel plezier met ze!"
"En wat ga je met ze doen als je met hen klaar bent?". 

"Oh, ik vermoord ze allemaal", zei satan trots 

"Hoeveel wil je voor hen hebben?", vroeg God.    

"Wat wil je met deze mensen", vroeg satan. "Ze zijn slecht, waarom wil je ze hebben? Ze haten je en ze spugen je in het gezicht, ze vervloeken en vermoorden je! Je wilt deze mensen niet!".   

"Hoeveel", vroeg God weer      

Satan keek Hem aan en lachte."Al je tranen en je bloed", zei hij. 

Jezus zei: "DEAL", en Hij betaalde de prijs. 

Als je even op internet struint, zie je dat dit verhaaltje over de vogelkooi vaker te vinden is. Natuurlijk, het heeft een prachtige strekking en het lijkt dat bijna iedereen dit zou het kunnen gebruiken - je past gewoon een paar namen aan je eigen overtuiging aan en klaar is kees. Zo kwam ik ook een islamitische versie tegen waar een imam dit verhaal vertelt, en de hoofdpersoon is dan wel satan maar in gesprek met Mohammed. Ik was even in verwarring... zou ik nu eigenlijk een Isalmitische 'gelijkenis' gebruiken die verchristelijkt is, of is het andersom? 

Na even nadenken kwam ik tot de conclusie dat je eigenlijk alleen maar een versie kunt hebben die speelt tussen satan en God en dan uiteindelijk Jezus die de 'deal' sluit en betaalt. Waarom? Omdat Jezus, Gods Zoon, de Enige is die voor de mensen heeft betaald met Zijn eigen bloed. Hij heeft ons gekocht en zo bevrijd. Je hoeft er alleen maar 'ja' op te zeggen.

wetende, dat je niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, bent vrijgekocht

 maar met het kostbare bloed van Christus, als van een onberispelijk en vlekkeloos lam

Bij de Islam is het zo dat je niet zomaar gekocht bent, je bent zelfs helemaal niet gekocht, je moet je eigen redding verdienen, het enige wat uit de hemel kwam is een boek met instructies om blindelings op te volgen... En dan maar hopen dat Allah in een goede bui is als je bij de hemelpoort aankomt - want als hij z'n dag niet heeft, ziet hij je niet eens staan. Dan zullen je goede en slechte daden tegen elkaar afgewogen worden en wie weet mag je naar binnen. Daar is geen enkele zekerheid over te verkrijgen...

Nee, God houdt van ons en Zijn Zoon zei: Hier ben ik om Uw wil te doen! Dat is nog eens een deal, daar begon het mee! Toen ging Hij naar de aarde waar Hij niet met open armen ontvangen werd, maar de dood Hem wachtte. Helemaal zoals het verhaaltje zegt. Maar Hij ging door vanwege de vreugde die voor Hem lag.

En wat was dan die vreugde? Dat Hij na het lijden de heerlijkheid weer zou mogen ingaan die Hij had verlaten. En daar stopt het niet mee: het was Gods 'idee' vele zonen tot heerlijkheid te brengen, en Hij wacht nu totdat wij ook daar aankomen! Dat is nog eens andere koek dan een God die eigenlijk niet geïnteresseerd is of Hij mensen in de hemel zal krijgen... Jezus kwam zodat Hij

allen zou bevrijden, die gedurende hun hele leven door angst voor de dood 

tot slavernij gedoemd waren. 

Want door simpel te geloven dat Hij zo van ons hield en voor ons is gestorven, zijn wij bevrijd als die vogels, uit die kooi waar we na de zondeval van nature in zitten.
Wat een rust als je dat tot je door laat dringen dat wij er niets méér voor hoeven te doen dan dat! Nu mogen we in vrijheid naar de heerlijkheid ´vliegen´ - om in het beeld van de vogels te blijven. Daarbij alle ballast afleggen en we mogen zeker weten er ook aan te zullen komen!

Er was eens....

                 Er was eens een oude man die in een afgelegen dorpje woonde. Hoewel hij heel arm was, was zelfs de koning jaloers op zijn witte, prachtige paard. Velen hadden aangeboden het paard van hem te kopen, maar de man had het altijd geweigerd.

Op een dag ontdekte hij dat het paard niet in de stal stond. Heel het dorp kwam naar hem toe en maakten hem uit voor een dwaas.  Ze zeiden: "als je je paard nu had verkocht, dan had je geld genoeg gehad om de rest van je leven onbekommerd te leven. Nu is je paard gestolen en heb je geld noch paard. Wat ongelukkig voor je!"

De oude man antwoordde: "We kunnen niet weten of dat ongelukkig is. Het enige wat we weten is dat het paard niet meer in de stal staat. Dat is het enige wat we zeker weten. Al het andere is alleen wat jullie ervan vinden. Of het een ongeluk of een zegen is, weten we nog niet, want wat we zien is maar een fragment van het leven. Wie weet wat er verder nog staat te gebeuren?" De dorpsbevolking lachte hem uit. Ze hadden hem altijd beschouwd als een zonderling en wat achtergebleven en nu hadden ze het bewijs.  

        Maar twee weken later keerde het paard plotseling terug. Het was niet gestolen, maar was weggelopen naar de wildernis. Nu was het teruggekomen met twaalf andere witte paarden, allemaal even mooi als het eerste paard. De dorpsbevolking dromden rond de oude man en zeiden: "Oude man, je had gelijk. Het was werkelijk geen ongeluk dat je paard verdween. Wat een zegen is het immers gebleken!"


De oude man antwoordde: "Dat weten we niet. Het enige wat we weten is dat mijn paard is teruggekeerd. Of dat geluk of ongeluk betekent, weten we nog niet. Als je maar één zin in een boek leest, hoe kun je dan gelijk al het  hele boek beoordelen?"

Deze keer lachten de dorpsbewoners hem niet uit maar van binnen waren ze ervan overtuigd dat hij ongelijk had. Hij had nu immers dertien paarden om blij over te zijn.
    
         De zoon van de oude man begon nu de wilde paarden te trainen maar na nauwelijks enkele weken viel hij van de rug van een van de paarden en brak z'n been. De bevolking verzamelde zich opnieuw. "Je had inderdaad gelijk, oude man! Het was werkelijk geen gelukbrenger dat je nu 13 paarden hebt. Nu heeft je enige zoon z'n been gebroken, terwijl hij het was die het geld verdiende voor jullie beiden. Als gevolg zijn jullie nu armer dan ooit."

De oude man antwoordde: "Dat kunnen we niet weten. Het enige wat we weten is dat mijn zoon zijn been gebroken heeft, maar of dat een geluk of een ongeluk is, weten we nog niet. Eén penseelstreek is onvoldoende om er een heel schilderij mee te kunnen beoordelen".

             Een maand later brak er oorlog uit in het land en alle jonge mannen waren gedwongen om zich te melden voor het leger. Maar de zoon van de oude man hoefde niet in dienst, daar zijn been gebroken was.
De dorpsbevolking verzamelde zich opnieuw bij de oude man. "Je had gelijk - dat je zoon z'n been brak bleek juist een voordeel te zijn. Ook is hij nogal altijd verwond, heb je hem in ieder geval kunnen behouden. Wij zien onze zonen misschien nooit meer thuis."

De oude man antwoordde: "Dat kunnen we niet weten. Alles wat we tot nog toe weten is dat jullie zonen in militaire dienst geroepen zijn en dat mijn zoon hier thuis is. Of dat positief of negatief is weten we nog niet. 
Oordeel niet voor de tijd! De ene weg loopt ten einde, maar een andere begint nog maar net. De ene deur wordt gesloten, maar een andere juist geopend. Het leven is een reis. Wat ons wacht na de volgende bocht weet alleen hij die verder gaat."

                                        

*********************

Ook al heeft dit verhaaltje geen direct christelijke dimensie, kunnen jij en ik het toch met wat aanpassingen wel gebruiken, denk ik. Dat wat in onze ogen soms fout gaat, kan weer andere consequenties hebben die tot iets goeds gaan leiden, maar niet bij ons bekend zijn. God weet het echter en weeft al die draden tot een prachtig kunstwerk. Wij christenen zijn bevoorrecht dat we vanuit dat levensperspectief mogen leven.... 

- een verhaaltje met toepassing wat ik ooit kreeg ter bemoediging en wat ik laatst weer tegenkwam; de boodschap ervan hebben we altijd weer opnieuw nodig... -