Vol goede moed! (Wandelen in geloof)

 

Daarom zijn wij te allen tijde vol goede moed,
 ook al weten wij,dat wij, zolang wij in het lichaam ons verblijf hebben,
ver van de Here in den vreemde zijn
– want wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen –
maar wij zijn vol goede moed
en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten
en bij de Here onze intrek te nemen.
2 Korinthiërs 5:6‭-‬8

 

Vol goede moed

Wandelen door geloof, dan denk ik direct aan het tekstgedeelte dat hierboven staat. En wat er voor mij uitspringt is dat we altijd vol goede moed zijn. Dat wordt zelfs nog herhaald, al is Paulus sowieso van de lange zinnen, maar toch.
Wandelen in geloof betekent dan dat je vol goede moed bent voor elke dag. Tenminste, volgens de woorden van deze tekst. Zelfs als we weten dat onze uiteindelijke bestemming het hemelse vaderland is en we nu in een vreemd land zijn, hebben we toch moed. (Alhoewel ‘begeren ons lichaam te verlaten en naar de Heer te gaan’ dat wel de ultieme wens is, die ik nog niet zomaar zo voel.)

Wat een logisch gevolg is van wandelen in geloof, is dat je niet met de dingen bezig bent die je ziet. We wandelen ook niet in de richting van iets wat we nu al zien, of waarvan we in ieder geval precies weten hoe het er uit ziet. Dat klinkt eigenlijk wel avontuurlijk en als je van avontuur houdt dan heb je geluk. :) Ben je meer van het bekende en weten waar je naartoe gaat, dan kan het wel eens wat ingewikkeld zijn, dat ‘niet wandelen in aanschouwen’.

Thomas was zo iemand die dat ‘niet aanschouwen maar geloven’ wel vervelend vond. Dat Jezus was opgestaan, dat wilde hij eerst wel eens zien. En dan staat Jezus ineens bij hem en krijgt hij het bewijs. 

Het is eigenlijk heel mooi hoe Jezus direct tegemoet komt aan het ongeloof van Thomas en hem ook houdt aan zijn uitspraak: zijn handen en zijn zijde te willen zien en zijn hand in de wonden te leggen. Terwijl Thomas toen uiteraard tegenstribbelde dat het niet meer nodig was en zich wellicht schaamde dat hij zo weinig vertrouwen had gehad. En hij zegt: Mijn Here en mijn God!

Dan komen 'wij’ ter sprake, als Jezus vervolgt: “Omdat je ziet geloof je? Zalig zij die niet zien en toch geloven.”
En ik moet zeggen: deze tekst bemoedigt mij altijd, oftewel ‘geeft mij goede moed’!




Wat is wandelen in geloof

Maar dan, wat is dat wandelen dan voor elke dag, hoe ziet dat eruit? Wat is er anders dan bij mensen die geen hoop hebben?
Het is hier leven maar er steeds van bewust zijn dat dit leven en wat wij allemaal meemaken, niet is waar het om draait. Dat zet je leven in een ander perspectief, het hemelse perspectief. Je kunt en mag zeker genieten van de mooie dingen die je meemaakt en van lieve mensen om je heen, maar je geluk hangt er niet (meer) van af.

En wat misschien nog wel belangrijker is, de moeilijke dingen in het leven, waar je mee te dealen hebt en die waarvan je hoopt, nog zullen veranderen - maar misschien ook niet, die komen ook in het andere perspectief te staan. De lichamelijke problemen waardoor ik niet zo uit de voeten kan zoals ik wel zou willen, die vind ik zelf totaal onbelangrijk als ik ze bekijk in dat hemelse perspectief. Laat staan dat ik zou vinden dat God wil dat ik lichamelijk gezond ben - nee, het lijden van deze tijd weegt niet op tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden, en daarmee is de heerlijkheid far more important dan wat ik hier nu op mijn bordje heb. Ik mag in geloof wandelen en zeker weten dat God iets beters voor mij in petto heeft.

Wandelen in geloof, dat wens ik ook voor gelovigen die op dit moment met lijden en dood te maken hebben. De hoop waardoor je kunt doorleven, is het geloof dat we kinderen, of andere dierbaren die ons ontvallen zijn, of die we zelfs nooit bewust gekend hebben, terug zullen zien. En dan helemaal zoals God ze heeft bedoeld. Wat een troost geeft dat en wat een bemoediging, goede moed om door te kunnen gaan, ook al is het leven soms zo zwaar.

Hoe meer we God vertrouwen en hoe meer de hemelse dingen die in de bijbel beschreven zijn, ja Jezus Zelf, voor ons gaan leven, hoe meer je je aardse leven in dat hemelse licht kan zien. En voor de dingen die je echt noodzakelijk nog wél wil zien in dit leven (bv bekering van geliefden) daar wil God je vertrouwen geven dat bidden voor bekering een gebed is naar Zijn wil - een gebed dat Hij zeker zal verhoren!



Wandelen in de goede werken van God

Wandelen is een ontspannen bezigheid, je bent niet krampachtig je leven aan het leiden maar je mag ‘wandelen’, rustig aan en op je pad vind je dat wat je hand vindt om te doen. En dat zijn de goede werken die God zelf voor jou heeft klaarliggen.
Geloof ik dat God voor mij speciaal die werken om te doen heeft bedacht? Werken waarmee ik dan anderen mag dienen. Dat is voor mij hoop en geloof voor elke dag. Ik hoef me dan niet meer heel druk te maken over allerlei vraagstukken in de wereld; God weet precies hoe het erbij staat en Hij heeft in deze wereld voor mij klaarliggen wat ik mag doen, mijn taak van Hem die ik mag vervullen.
En wat ik ook meemaak, Hij is erbij in dit leven van elke dag, maar met geloof en uitzicht op de heerlijkheid die voor jou en mij zal komen als we Hem liefhebben; Hij zal ons uiteindelijk daar brengen, in dat hemelse vaderland.

En nu?                                        

Ik wil elke dag in geloof vragen wat God voor mij te doen heeft, en daarin mag ik gaan wandelen. Daar heb ik nog wel wat te winnen, want de duivel wil ons graag van ons geloof en onze hoop af hebben en ons maar wat graag vullen met allerlei andere dingen, die misschien niet super verkeerd zijn, maar niets met God van doen hebben - en welke goede werken blijven ongedaan liggen omdat ik niet ‘bij de les ben’ maar me af laat leiden?

Abraham is zo’n geloofsheld, die God bleef vertrouwen in alles wat hij meemaakte. Hij zette zijn zinnen niet op het aardse beloofde land, maar verwachtte de stad met fundamenten. En met hem zijn er de vele geloofsgetuigen uit Hebreeën 11, die vol goed moed bleven, al zijn ze gestorven zonder het beloofde verkregen te hebben. 

Lees maar eens wat ze verder meemaakten.
Hun leven door geloof spreekt nog tot de verbeelding.
Voor jou ook?
Laten we hen daarin navolgen!

 

 

If I stand

Het leven als gelovige gaat niet altijd over rozen, al denken we vaak onbewust dat we alle moeilijkheden die we meemaken wel aan moeten kunnen. Want in de Bijbel staat bijvoorbeeld: Met mijn God spring ik over een muur. Geen muur te hoog als het aan Hem ligt. Geweldig, altijd overwinning zou je dan denken.

Maar wat als het niet (meer) lukt om over die muur te springen ... ? Is er dan iets met mij niet oké? Mijn geloof is vast te klein (waar hoor je dat toch ook wel eens?)​ ​
En zo kom ik bij mijn onderwerp terecht...​
​
W​ant al vinden we dat we een goed christen horen te zijn bij wie alles wat we ondernemen gelukt (ook zo'n tekst),​ steeds weer lopen we tegen onszelf aan, onze tekortkomingen, ons falen. Er gebeuren dingen waar we geen weg mee weten, en de weg lijkt dan onbegaanbaar geworden.
Zo is het leven​, óók als gelovige.

En zo kom ik uit bij dit lied van Rich Mullins die het zo weet te verwoorden en ook nog op muziek te zetten, dat je meegenomen wordt in een verhaal waar uiteindelijk een waarheid uitrolt die je niet had verwacht. 

De eerste regel treft direct al doel, tenminste bij mij. :) We wéten het wel maar hier wordt het in woorden en muziek geschilderd:

​There 's more that rises in the morning than the sun
more that shines in the night than just the moon

It's more than just the fire here that keeps me warm
and a shelter that is larger than this room

En zonder dat het rechtstreeks geuit wordt, voel je aan alle kanten waar het over gaat; een andere werkelijkheid die er is, overal om ons heen. Die uitstijgt boven het zichtbare ...
Want het is zo, ook 'Zijn barmhartigheden zijn nieuw, elke morgen', er komt nooit een eind aan​.

Die tekst komt zelfs uit Klaagliederen​,​ toen het allemaal niet meer te behappen was voor Jeremia. Maar toch is het dat waar hij zeker van is, in alle ellende om hem heen, Gods barmhartigheden zijn er elke ochtend weer. Wat hebben we die nodig; ik red het in ieder geval niet zonder​​... 

En zo is er niet alleen de maan, maar Zijn licht dat over ons schijnt in de nacht, Hij zelf is onze schuilplaats, onze hiding place, Zijn vuur is onze warmte. 

Het lied gaat verder, over een muziek die zoveel verder gaat dan de liederen die we kunnen zingen. En onvoorwaardelijke liefde - ​zo ​anders dan wat mensen vaak liefde noemen.
Fiercer, vuriger maar tegelijk more gentle dan een moeder met haar baby...

Liefde die ons nooit en te nimmer ​teleurstelt, die nooit zegt: het is genoeg geweest.
Allemaal te danken aan de Gever van alle goede dingen. 

En het refrein komt to the point, want als God zó aanwezig is voor ons, zouden we Hem dan niet vertrouwen?

Schrijver/zanger van het lied If I stand ... staand op een uitzichtspunt

So if I stand,  

let me stand on the promise that you will pull me trough

But if I can't, 

let me fall on the grace, ​that first brought me to You​.

Ja, als ik dan vertrouw, laat me staan op de belofte, dat u me door dit leven heen zal helpen, hoe dan ook.
Maar mocht ik misschien toch niet zo'n gelovige zijn die daar steeds toe in staat is, mocht ik het allemaal niet meer weten en begrijpen... dan is er GENADE.

Wij hebben het in ons spraakgebruik wel eens over iemand die 'in ongenade' is gevallen. Die heeft het verbruid om het zo te zeggen. 
Hier is het tegenovergestelde aan de hand. Vallen in genade is terechtkomen op de meest veilige plek die je kan bedenken. Voor mensen die niet meer over de muur kunnen springen, waarbij lang niet alles gelukt en die het allemaal niet meer weten. Maar die ooit door diezelfde genade bij Jezus zijn gebracht.

Bij God heb je het nooit verbruid en Zijn eeuwige armen zijn onder ons. Wij hoeven niet de sterke 'perfecte' gelovige te zijn, dat kunnen we niet eens.

Wat een les om steeds weer te leren. En kun je zingen van blijdschap als je dat in zo'n lied ontdekt.

And if I sing 

let me sing for the joy that is born in me these songs

and if I weep let it be like a man

who is longing for his Home...

Maar ook de tranen zijn dichtbij omdat Zijn grote liefde de heimwee zó doet voelen. Als ik dan huil, if I weep, laat het zijn vanwege het diepe verlangen naar Huis.

En denk ik dat het hier op aarde niet anders kan dan in die combinatie: vreugde en verdriet. Pas als we echt Thuis zijn, is er het onverdeelde geluk, waar de tranen voorbij zijn, als we Jezus zullen zien en bij de Gever zelf mogen zijn. 

Amazing grace! Ik hoop dat al heel snel zover is.

Rich Mullins 'live'...

If I stand

There's more that rises in the morning 

than the sun 
And more that shines in the night 
than just the moon 
It's more than just this fire here 
that keeps me warm 
In a shelter that is larger 
than this room

And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegiance 
I owe only to the giver 
of all good things

CHORUS: 

So if I stand let me stand on the promise 
that you will pull me through 
And if I can't, let me fall on the grace 
that first brought me to You 
And if I sing let me sing for the joy 
that has born in me these songs 
And if I weep let it be as a man 
who is longing for his home

There's more that dances on the prairies 
than the wind 
More that pulses in the ocean 
than the tide 
There's a love that is fiercer 
than the love between friends 
More gentle than a mother's 
when her baby's at her side

And there's a loyalty that's deeper 
than mere sentiments 
And a music higher than the songs 
that I can sing 
The stuff of Earth competes 
for the allegence 
I owe only to the Giver 
of all good things

CHORUS(2x)

So if I stand let me stand on the promise 

that you will pull me through ...

And if I stand let me stand on the promise 

that you will pull me through ...

And if I can't, let me fall on the grace 

that first brought me to You 

And if I sing let me sing for the joy 

that has born in me these songs 

And if I weep let it be as a man 

who is longing for his home

And if I weep let it be as a man 

who is longing for his home

The color green

Groen, het is een kleur die iets zegt. Nu we in Frankrijk op vakantie zijn valt me het bijvoorbeeld op dat door de droogte en de hitte hier alles nogal dor is, geen groene velden, behalve vlak bij een watertje. Dat verschil zie je direct. In die zin is groen iets puurs wat de natuur laat zien als er een oase is, als er water en leven is.

Ik kwam nog meer groen tegen. Te zien op de foto's. Als je dat in het engels uitspreekt zou je denken in een talentenjacht te zijn beland, waar de kandidaten wachten of bijkomen van hun inspanningen in 'the red room', of 'the blue room'. 

Hier is het dan the green room, toevallig ook nog de naam van een bloemenwinkel bij ons in de buurt. - en inderdaad, er was ook een rode kamer en een blauwe kamer in dat prachtige Chateau de Valencay, waar de tuinen helaas ook minder groen waren door de droogte.

De green room van dit chateau deed me denken aan een boek getiteld 'de groene kamer', wat mijn moeder vroeger had.

Het gaat over een vrouw die een man trouwt die niet zo rijk en welgesteld is als zij van huis uit;  hij komt uit een heel ander milieu.  Na haar huwelijk ligt alles waar ze aan gewend was qua levensstijl in haar jeugd, dan ook achter haar. 

Maar nu komt het bijzondere dat in hun huis er voor haar alleen, speciaal een eigen kamer is ingericht.

In die groene kamer kan ze zich af en toe terugtrekken. Tegenwoordig zouden we zeggen 'om weer op te laden en er tegenaan te kunnen'. 

Het is heel lang geleden dat ik het boek las, en weet de details allemaal niet meer. Maar vond het vroeger al mooi dat haar man invoelde wat zij had opgegeven, en haar een plek gunde waar ze zichzelf kon zijn, met haar eigen dingen die bij haar hoorden. 

En al was hij van eenvoudige komaf en had hij geen bergen geld, duidelijk was dat hij een innerlijke beschaving had die ver boven het zogenaamde standsverschil (wat puur om de buitenkant draait) uitging. Daarom gaf hij zijn vrouw die groene kamer. 

Daar kon ze bijvoorbeeld lezen (geen tijd voor in haar dagelijkse leven), corresponderen (zoals dat vroeger zo mooi heette) en was ze omringd met haar eigen spullen. Misschien wel een mooi schilderij wat helemaal niet paste in de sobere eenvoudige inrichting die hun huis verder had.

Nog een andere toepassing

Je kan het idee van de groene kamer ook nog verder uitbreiden en dat deed ik. Ik dacht eraan toen ik dit blogje begon, dat het voor iedereen belangrijk is iets in je leven te hebben waar je energie uithaalt, wat je mooi vindt en waar je blij van wordt. 

Ook als je dagelijks leven zwaar is, en misschien zo boordevol dat je van de ene dag in de andere rolt. Zoals die vrouw uit het betreffende boek wiens leven zo drastisch veranderde.

Blaise Pascal zei het zo:

In difficult times carry something beautiful 

in your heart. 

Dan kun je toch verder, vanwege de mooie dingen die er zijn en die je af en toe tegenkomt. Waar je hart blij van wordt. En die je met je mee draagt, ook 'in difficult times'.

Het allermooiste is als je ook weet met je hart dat er Iemand is die van je houdt, hoe het verder in je leven ook is. 

Dan heb je vrede en rust, al is er allerlei lawaai en drukte, en van alles waar je mee te dealen hebt.

Ja, je hart bewaren boven alles, met wat daarin zit - schoonheid van deze schepping en de innerlijke vrede die Jezus alleen kan geven. Dat met je meedragen, en op die manier je leven kleur geven, daar gaat het om.

In mooie en minder mooie momenten is er dan something beautiful in je hart.

Als de groene kamer uit het verhaal, waar die vrouw op adem kon komen. 

In green pastures of home, om dan weer verder te kunnen. 

La liseuse
schilderij van de Franse kunstschilder Jean-Honoré Fragonard,
geschilderd tussen 1770 en 1772, olie op doek

-en ik vond haar in een Franse brocante winkel-

Veilige aankomst, hoe dan ook

Meestal neem ik er geen tijd voor en vaak is het er ook te druk voor in huis. Maar het is soms heerlijk om even een tukje te doen als de moeheid toeslaat. En van de week lag ik even op de bank, de zon scheen ook nog precies op die plek naar binnen. Je kunt er dan echt van bijkomen.
Want wij mensen worden moe, in ieder geval moeten we elk etmaal verscheidene uren slapen anders gaat het niet goed.

Eén van de eerste dingen waar ik het zelf aan merk is hier thuis inmiddels een gevleugelde uitdrukking: "Sorry, ik kan even niet echt denken...", te pas en te onpas aangehaald door mijn huisgenoten.
Ooit las ik dat moeheid achter het stuur zelfs gevaarlijker is dan alcohol; een paar doorwaakte nachten kostten me inderdaad ooit een autoportier. En als de kinderen 's nachts niet wilden slapen hielden ze dat langer vol dan ik en voelde ik me meer één van de discipelen in de hof. Die het lieten afweten toen Jezus hen nodig had. Al was het maar een uurtje.
Nee, de geest is wel gewillig maar het vlees is zwak.

Zou God ons ooit kunnen begrijpen ...?

Hij heeft nooit last van moeheid en alles waar wij verder nog onder gebukt gaan. Hij heeft geen slaapje nodig om weer op krachten te komen.
Dat kunnen wij met onze menselijke, zwakke lichamen niet voorstellen; niet moe, en nooit verslapt Zijn aandacht ...
Van God staat zelfs in de Psalmen:

'De bewaarder van Israël sluimert nog slaapt'

Dan denk ik ook direct aan de geschiedenis van Elia op de Karmel, waar hij Israël uitdaagde om te laten zien wie de ware God was, Baäl of Jahweh.
En al riepen de Baälpriesters al uren hun god aan om het vuur op het altaar te ontsteken, er gebeurde niets.
Zodat Elia zich spottend afvroeg 'of Baäl misschien wel sliep of net even op reis was'.
Een uitspraak die tot de verbeelding spreekt ...

God verteerde direct daarna niet alleen het offer, maar zelfs het hele altaar (waar van te voren nog flink water over was gegoten, voor een nog groter effect)
Hij is zo anders dan wij, de Machtige, de Volmaakte. Daar kunnen wij niet aan tippen.
Met Hem valt niet te spotten.

Jezus net als wij

Wat is het daarom bijzonder om te weten dat Jezus zelf mens is geworden - God in het vlees - en op gelijke wijze als wij een lichaam had. Hij wéét wat het is moe en uitgeput te zijn, net als wij.
Gelukkig! Hij kan ons begrijpen en veroordeelt ons niet. Want Hij weet alle dingen, ook waarom het ons zo vaak niet lukt om vol te houden; Hij voelt mee met onze zwakheden.
Ook als we moe zijn van bepaalde situaties en niet meer verder kunnen, als de storm is opgestoken.

Jezus zelf was ook moe en sliep achter in het schip, toen het zo stormde dat de discipelen bang waren te vergaan. En Hij pleit voor ons, elke minuut van de dag en de nacht. Ook als wij te uitgeput zijn om het te merken.
Hij is er in de storm, ook als die niet gaat liggen. En je het gevoel hebt schipbreuk te lijden, zoals Paulus het meemaakte en ze aanspoelden op Kreta.

Maar Paulus wist van de Heer, dat iedereen veilig aan aan land zou komen. Niemand zou verdrinken. Ja, wat een bemoediging voor ieder die (even of helemaal ) niet meer verder kan.

Daar gaat ook een lied over wat ik als klein kind al zong, dat ieder die Jezus aan boord heeft, veilig aan zal komen. Toen begreep ik de woorden nog niet helemaal....
Veilig strand, dat wel, maar: 'zijn kruisvlag hoog in top... als arke der verlossing' was toch wat ingewikkelder,

Nu, zoveel jaren later, heb ik de waarheid ervan ervaren dat Hij er is, hoe we er ook aan toe zijn, 'al zweept de storm ons voort ...'
En ik hoorde pasgeleden iemand het zo omschrijven, dat het erom gaat Hem te vertrouwen en te blijven ontmoeten, op de plek in de omstandigheden waarin we zijn, hoe 'verrot' die ook lijken.
Misschien wel met een scheepje dat vergaan is. Want de de golven worden niet altijd tot zwijgen gebracht.
Maar ook dan zullen we (net als Paulus met ieder die bij hem was) dwars door alles heen, al is het vastgeklampt aan een stuk hout, tóch veilig aankomen.

Scheepke onder Jezus’ hoede
met zijn kruisvlag hoog in top, 
neemt als arke der verlossing 
allen, die in nood zijn, op 
Al staat de zee ook hol en hoog 
 en zweept de storm ons voort 
Wij hebben ’s Vaders Zoon aan boord 
En veilig strand voor oog

Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

Voorbij ...

Dit blogje is bijna een soort vervolg op mijn vorige: Stil maar... naar de eerste woorden van het bekende lied, wat dan ook zegt, wacht maar ...
Eigenlijk een nogal passief gebeuren, dat lied waarvan de tekst zegt dat het op aarde nu nog allerlei ellende is maar wacht maar af, alles zal nieuw worden, de hemel en de aarde...
Wie daar voor zal zorgen en hoe dat verder allemaal in z'n werk gaat wordt niet echt duidelijk.

Een nieuwe hemel is sowieso moeilijk voor te stellen omdat wij mensen de hemel nog niet kennen.
Wat de aarde betreft denken velen tegenwoordig dat we als christenen hier toch al aardig het volmaakte leven kunnen bereiken; we zullen nog dood gaan maar verder...? Pijn en ziekte hoeven er niet meer te zijn omdat de Heer wil dat we gelukkig zijn. En mocht je onverhoopt toch ziek worden en pijn lijden, dan is het natuurlijk de bedoeling dat je beter wordt - als een groot getuigenis van Gods macht.

Laatst las ik zelfs bij iemand dat je als gelovige pas sterft als je oud en van het leven verzadigd bent, zoals er genoemd wordt in Psalm 91. Rouw om een vroege dood, wat een onzin.... God wil dat we een lang en gelukkig leven leiden....

Als mensen zo eenzijdig gaan denken en Bijbellezen, kan dat maar zo de oorzaak zijn, dat er bij hen geen troost en bewogenheid meer kán zijn met mensen, die wél hiermee te maken hebben.
- En wat is überhaupt de taak van de Trooster die we hebben ontvangen, als er niet zoveel te troosten is omdat we het als gelovigen sowieso hier goed zullen hebben? -

In de Bijbel lees ik ook hele andere dingen, met name in het nieuwe testament: Geduldig zijn in de verdrukking, wenen met de wenenden... Met andere woorden: Ga met hén mee die lijden. Al kun je nooit echt hun pijn voelen en hun omstandigheden ervaren zoals zij die aan den lijve ondervinden....

Om na te volgen

Alleen Jezus is degene die volmaakt met ons kan meevoelen, Hij besloot zijn heerlijkheid af te leggen en zelf mens te worden. Hij die een volmaakte plek bezat bij de Vader, wilde die afstaan - maar ook vrijwillig ellende, smaad, onrecht en lichamelijke pijn ondergaan tot de dood erop volgde. En dat alles uit liefde en om ons te redden.
Wat een voorbeeld liet Hij ons na.

Sommige mensen laten dit volgen van Christus echt zien in concrete daden. Zoals Vincent van Gogh, waar ik laatst een docu over zag. (En dat sprak mij zo aan dat het spontaan in dit blogje terecht kwam)
In Franstalig België gekomen, ging hij (na de erbarmelijke omstandigheden van de mijnwerkers daar te hebben gezien) bewust bij hen wonen om in hun ellende te delen - al ging hij niet de mijnen in om er ook te werken.

Zo zag ik ineens de vergelijking, dat we nooit helemaal in het lijden van anderen kunnen delen, maar wel zo dicht mogelijk erbij mogen komen en hen zo béter begrijpen dan wanneer we vanuit de verte hen 'het beste' toewensen...

Vincent van Gogh, De terugkeer van de mijnwerkers. Marcasse, Borinage, 
na april 1881. Inkt, potlood en penseel. 
Otterlo, Museum Kröller-Müller State Museum

Alles wordt nieuw

Pijn en lijden, ziekte en dood - het hoort nog bij deze wereld -  hier mogen en kunnen we nog mee-lijden en troost geven en krijgen ... Pas bij de beschrijving van een aarde die nieuw is, lezen we dat 'de eerste dingen' voorbij zijn gegaan.
En dan worden er niet allerlei zondige zaken genoemd, zoals bijvoorbeeld moord en doodslag, leugen en bedrog ... Nee, er staan ándere dingen die er niet meer zullen zijn, waar ieder mens, ook de gelovige, sinds de zondeval mee te maken heeft: rouw, geklaag, dood, tranen en pijn... - want de schepping is nu nog onderworpen aan de vruchteloosheid ...

In zekere zin zijn wij als gelovigen, de eerstelingen van de nieuwe schepping - we zijn nu al gered en geestelijk vernieuwd. Maar straks volgt ook ons lichaam en zal het helemaal nieuw worden.

Als de nieuwe hemel en aarde er zijn, zal eindelijk alles nieuw zijn.
Het donker van de nacht waar de mijnwerkers elke week opnieuw in moesten afdalen..., het is er niet meer.
God zelf woont bij de mensen en het Lam zal ons licht zijn - als Hij de tranen van onze ogen heeft afgewist en dood, rouw en geklaag, ziekte en pijn definitief voorbij zullen zijn.

en God zelf zal bij hen zijn, 

4 en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, 

noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

5 En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: 

Zie, Ik maak alle dingen nieuw.
uit Openbaring 21

No more tears

No more tears, do you hear

there won't be any crying

won't have to fear of what dying can do

We will all be shining new

No more fear, do you hear

there won't be any sorrow
won't have to fear what tomorrow can do
We will all be shining ...
new

Nothing but goodness
nothing but peace
nothing but heaven's
sweet release

Don't you know
 its all coming through
One day we'll be
shining new

And God shall wipe away all tears from their eyes; 

and there shall be no more death, 

neither sorrow, 

nor crying, 

neither shall there be any more pain: 

for the former things are passed away.

Revelation 21

Stil maar...

Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Stilte in de hemel

Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:

1 En toen Hij het zevende zegel opende, 
kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.

Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.

Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:

3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon.
 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.

En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.

De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.

Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.

Stilte - hoelang nog?

Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.

In Openbaring 6  lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...

Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.

De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...

Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.

2 Hoelang, HERE? Zult Gij mij voortdurend vergeten?

Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?

3 Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,

kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?

Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?

4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!

Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.

Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.

En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.

Stil zijn - bij lijden

Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.

Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.

Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...

Stil maar, er zál recht komen

Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.

Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....

Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn, 

op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen, 

en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,

 Openbaring 8

5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar, 

en wierp (het vuur) op de aarde; 

en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.

6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen. 

Rom 12

19 Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, 

want er staat geschreven dat de Heer zegt: 

‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... 

... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:

Psalm 61

Hear my cry, oh God

Give heed to my prayer

From the ends of the earth I call to Thee

When my heart is faint

Lead me to the rock that is higher than I

For Thou hast been a refuge for me

And a tower of strength against the enemy

A tower of strength against the enemy

And let me dwell in thy tent forever

Hear my cry, O God

Hear my cry, O Father

Hear my cry, O God