Een (tuin)land vol....

Eindelijk is het half mei en wordt het tijd voor de echte lente. In ons landje betekent dat vaak: enkele dagen mooi weer en daarna plotseling weer een drastische temperatuurdaling ... zo is het ook nu ineens weer wat kouder en natter.
Waar ik gisteren toch even de tijd voor nam, was naar Tuinland rijden om wat plantjes te kopen voor in een paar potten - maar nam me wel voor om het daar bij te laten, want voordat je het weet geef je er veel meer geld uit dan je oorspronkelijk wilde. Tuin is bij Tuinland namelijk een breed begrip, de winkel is een land vol planten en struiken maar er zijn ook andere artikelen te koop van tuinmeubelen (dat is nog wel logisch) tot kleding, serviesgoed, kleine huisdieren en allerlei tuinaccessoires. Verleidingen te over. Ook kun je er koffiedrinken en lunchen. Vroeger was er een ballenbak maar die heb ik niet meer gezien.

Toen ik weer thuiskwam was de onvermijdelijke vraag: 'En? Heb je veel gekocht?' Nu had ik wel iets meer plantjes bij me dan mijn plan was geweest, maar ik had me wel aan mijn voornemen 'alleen plantjes' gehouden. En wat is 'veel' als je nog wel méér mee had kunnen nemen.
'Nee hoor, ik heb heel veel NIET gekocht', was mijn reactie. Bijvoorbeeld een houten bank voor in de tuin compleet met kussen erin (279 euro), kussens voor op de bank in de zithoek (minstens 16,95 per stuk), prachtige planten in basket (19,95) en nog wel meer. Maar ik bleef standvastig en heb het allemaal mijn neus voorbij laten gaan.

Ook mijn dochter zag allerlei mooie dingen: een spiegel, een sleutelkastje... en ze wilde ook wel vissen want we hebben toch nog een aquarium op zolder mam! En de hamstertjes die door de kooi wriemelden zagen er ook wel erg schattig uit en die kooi hebben we ook nog! (Ja, maar er is nu een cavia! En nee, ik schiet je niets voor, als je wat wilt hebben zul je moeten sparen)
Ja, zuinigheid met vlijt was vroeger in ieder geval een deugd en in deze tijd nog wel eens noodzaak.


Een heel andere benadering ...

Weet je waar het de omgekeerde wereld is? Waar het juist de bedoeling is dat je zoveel mogelijk meeneemt van wat er allemaal te vinden is? Het land waar God ons als gelovigen al heeft gezet - samen met Christus. Er liggen prachtige dingen voor ons klaar en daar hoeven we niet zuinig mee te zijn. Maar het gekke is dat we ons er vaak gedragen of we alles wat daar voor ons uitgestald is, nog moeten afrekenen bij de kassa en daarom maar mondjesmaat wat meenemen. Pak wat je pakken kan! mag je hier zeggen. Dat klinkt zo hebberig en we noemen dat eigenlijk asociaal. Maar de Heer wil graag dat we alles gebruiken en in bezit nemen waar Hij Zijn hemelse 'land' vol mee heeft liggen.

Want, het zijn geestelijke zegeningen en soms kan dat nog wel eens het probleem zijn. Een lang leven of veel bezittingen zoals de Israëlieten beloofd werd als ze God gehoorzaamden, is veel beter voor te stellen. En als we nog erg met ons leventje hiér bezig zijn, hebben die hemelse dingen ons ook daarom misschien, niet zoveel zeggen en leeft het niet echt voor ons. Of - een andere oorzaak - je denkt misschien: ´Is dit wel voor mij bedoeld? Ik ben daar toch helemaal niet goed genoeg voor?´

Maar alles wat God ons heeft gegeven is in Christus te vinden. Hij is daar al in de hemel en als we gaan begrijpen dat God ons gelovigen met Hem vereenzelvigt, dan is het een geweldige rust om te beseffen dat we alles al hebben ontvangen. We zijn gered, dat weten we vaak wel. Maar we hoeven óók niet meer zelf aan het werk, om bijvoorbeeld rechtvaardig te worden, heilig of wijs... Zelf zouden we dat ook nooit kunnen volbrengen. Zoals Paulus het ons zegt: 'uit Hem bent u in Christus Jezus, die ons van God is geworden: wijsheid, rechtvaardigheid, heiliging en verlossing'. Hij koos ons voordat de wereld begon, zijn nu kind van de Vader geworden en zelfs zóón! Hij wilde ons bij Zich hebben. Ja, Mét Christus wil Hij ons ook alle dingen schenken.

En hoewel we ons vaak niet zo gezegend vóelen, mogen we weten dat het toch wáár is. Laten we er niet zo zuinigjes mee omspringen maar het aanpakken en gebruiken! Ervan genieten. Ja, dat is onze opdracht zoals Collossenzen 3 ook zegt:

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, 
waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. 
Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn,

zodat we ook vanzelf meer zullen gaan leven als mensen die al in de hemel thuishoren. Dan laten we nu, om ons heen al een stukje hemel op aarde zien...

Al gesetteld? (in de hemel...)

Een tijdje geleden zag ik op een ander blog een prachtige overview van het land Israël - het land waar ik nog nooit in levende lijve ben geweest maar wat toch altijd tot de (mijn) verbeelding spreekt. Het betreffende filmpje (echt even hier kijken!) geeft een erg mooi beeld; vooral Jeruzalem werd meer levend, kreeg een diepere dimensie omdat je die dimensie ook echt ziét: de hoogteverschillen, de uitgestrektheid van de stad die zó pas in volle omvang duidelijk wordt.
En alhoewel ik er nog steeds niet 'ín real life' geweest ben, is het wel meer werkelijkheid geworden ...
Eigenlijk kun je door deze film je voorstellen hoe Mozes van God 'in vogelvlucht' hetzelfde land te zien heeft gekregen toen hij op de berg Nebo was - dat beloofde land waar hij niet binnen mocht gaan vanwege zijn ongehoorzaamheid, hij moest het doen met die Goddelijke overview...

De strijd van Mozes.
In ons leven nu zijn we als het ware als Mozes, we zijn op reis ... en onze beloofde bestemming ligt nog vóór ons. We zijn er nog niet letterlijk en onze voeten hebben er nog niet gestaan. Maar désondanks kunnen wij het wel al zien, ervan genieten  - zoals Mozes het land te zien kreeg vanaf de berg en hij zo wist hoe het eruit zag - Onze erfenis is namelijk een gééstelijk land, te zien met onze geestelijke ogen, zoals het filmpje je meeneemt door Israël heen.
Hoe dat kan? Niet omdat wij als gelovigen zélf al zover zijn maar omdat alles wat wij bezitten in Christus te vinden is. En we mogen het al bezitten als we 'in Christus' zijn. In Hem blijven is dan ook een belangrijke opdracht die de Here Jezus Zelf ons geeft.

Amalek

En terwijl we als het ware als Mozes nog onderweg zijn in de woestijn, hebben we hier ten eerste een strijd te strijden om in Hem te blijven - wat ook vaak te maken heeft met je eigen 'ik', je vlees dood te houden. Opdat wij niet zouden verlangen naar kwade dingen, zoals staat in in 1 Korinthe 10 waar we vergeleken worden met het volk Israël, allemaal in Mozes gedoopt in de wolk en de zee. Want we kunnen gelóven dat Christus voor ons gestorven is, maar desondanks kan het nog een theoretische kwestie blijven, het wéten moet als het ware wortel schieten zodat het gaat leven - en kom je erachter dat dit betekent dat 'jijzelf niet meer leeft, maar Christus leeft in jou...'
Pas als we zover zijn dat we zelf weten 'meegestorven te zijn' met de Here Jezus, kan het nieuwe leven echt openbaar worden. En dat gevecht zal iedere oprechte gelovige in zijn leven meemaken - zoals het volk Israël geconfronteerd werd met Amalek en de strijd moest aangaan. En Mozes werd ondersteund door Aäron en Hur om zijn handen omhoog te kunnen houden zodat Israël de overhand behield en uiteindelijk het gevecht kon winnen... Dit was toen en is ook nu een strijd - waarin we (ook in de geestelijke betekenis voor nu) door het gebed anderen ondersteuning kunnen bieden.

De strijd van Jozua

Door zo het nieuwe leven ruim baan te geven kunnen we daarna die andere strijd voeren: de geestelijke strijd om het beloofde land in bezit te nemen... En dan komt die andere leider in zicht, Jozua, veertig jaar eerder één van de twaalf verspieders, die er - in tegenstelling tot de tien anderen - samen met Kaleb er het volste vertrouwen in had dat het goed zou komen om binnen te trekken: de reuzen kunnen verslagen worden want 'de strijd is des Heren'. En onvoorstelbaar wat een rijkdommen, vruchten van het land zijn er te vinden: het is een land van melk en honing!

- Een apart idee dat het tegenwoordige Israël  nog steeds strijd kent, en ook in deze tegenwoordige situatie is er achter de werkelijkheid die we zien, een geestelijke strijd die gevoerd wordt om het Heilige Land. Het zal niet heel lang meer duren totdat de echte rust er zal zijn maar pas nadat Jezus er Koning is geworden. -

Gilgal 

Israël kwam het land binnen na 40 jaar woestijnervaringen, was toen pas zover het land te veroveren wat hen beloofd was. En het eerste wat Jozua doet, is het volk besnijden... (ieder die in de woestijn was geboren, was nog niet besneden) Hierin ligt de les: Pas nadat je het oude leven daadwerkelijk hebt afgelegd, ben je geschikt voor de geestelijke strijd in de hemelse gewesten.
Wie komt Jozua dan ook direct na 'Gilgal' tegemoet? De Bevelhebber van het leger van de Heer, met getrokken zwaard. En de muren van Jericho vallen... het volk hoeft daarvoor niet eens zijn zwaard aan te raken... Steeds zullen ze dan ook terug moeten keren naar Gilgal - zoals wij elke keer weer moeten bedenken dat wij niet meer leven, maar het is: Christus in ons.
Ook valt er geen manna meer, maar de opbrengst van het land staat voor het volk klaar, zónder dat ze er ooit wat voor hebben gedaan. Daar mogen ze van eten. En, al eten wij van het manna, voeden wij ons onderweg met de Here Jezus als het hemelse brood - tegelijkertijd mogen wij ons voeden met de oogst die op het land voor ons klaarstaat: al die zegeningen in de hemelse gewesten mogen we ons toe-eigenen... Ze zijn ons als het ware zo in de schoot geworpen

Het zou fantastisch zijn als wij geen 40 jaar nodig hebben om zover te komen, dat God ons kan gebruiken om Zijn strijders en boodschappers te zijn op die plek waar we geestelijk gezien nu al mogen zijn. Het geheim wat we mogen uitdragen? Christus in ons waardoor we kunnen overwinnen én alle schatten al mogen bezitten.