Spiegeltje rondreis

Zal ik een luchtig en leuk blog schrijven deze keer? Spiegeltje rondreis is namelijk een gezellig verhaaltje van Annie M.G. Schmidt wat ik vorige week aan mijn kleindochter voorlas.

Het grappige is dat het gaat over opaatje en omaatje die in een groot huis wonen met veel stoelen. 
Dat klopt allemaal. En het is leuk om opa en oma te zijn en af en toe je kleinkinderen te zien.

Het verhaaltje dateert van het pre-internet tijdperk, en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder voor dit opaatje en omaatje. Ze willen ook graag bijhouden wat hun kleinkinderen allemaal meemaken maar die lieve schatjes wonen allemaal in een andere uithoek van de wereld.

Gelukkig lost 'Spiegeltje rondreis,' een heel bijzondere toverspiegel, dit probleem op en elk moment dat ze het willen, reizen ze via die spiegel de wereld rond.

Kijk maar mee.


Op maandag zitten ze klaar om hun lieve nakroost in Japan te zien en hun commentaar is niet van de lucht. De kinderen doen gevaarlijk in een papieren bootje en opaatje bedenkt om een telegram te sturen:  
"kinderen doen gevaarlijke dingen, steek er een stokje voor stop" 
En zo gaat het ook op dinsdag als het India-dag is en de kinderen kunstjes doen op een olifantenrug. 

Op woensdag kijken ze niet want dan is het strijkdag. Maar op donderdag is het weer raak; in Arabië zijn de kleinkinderen stout en boren een gaatje in een oliepijp. 

En op vrijdag maken ze mee hoe hun poolkleinkinderen bijna door een ijsbeer worden gepakt.
Telegram?! zegt omaatje. En opaatje knikt, en dat doen ze weer, zoals bijna elke dag.

En de lieve kleinkinderen? Die zijn Spiegeltje rondreis helemaal zat. Het moet maar eens afgelopen zijn. Ze verzinnen met z'n allen een list en sturen hun hondje naar opaatje en omaatje. Die zorgt ervoor dat Spiegeltje rondreis in duizend stukjes valt. Het is gelukt.

Eindelijk kunnen de kinderen spelen en kattekwaad uithalen zonder elke dag bespied te worden.
En opaatje en omaatje kijken in 't vervolg gewoon tv als ze verre landen willen zien.

*^*^*^*^*

Heel toepasselijk, dit verhaaltje zo in deze vakantie. Onze kinderen hebben toevallig namelijk dit jaar ook bijna allemaal verre oorden opgezocht. 

Het moderne spiegeltje rondreis is dan de smartphone met berichtjes, foto's en filmpjes die wij kunnen bekijken. Dan ben je toch een beetje op de hoogte hoe het gaat. En net als opaatje en omaatje is daarmee elke dag van de week wel gevuld.
Zo zien we heel wat van de wereld:

Vancouver, Canada

Op zondag komt schoonzoon uit Vancouver terug. Die was er voor z'n werk; we kunnen niet allemaal vakantie hebben natuurlijk.

Maandag is zoon na lang 'treinen' in Budapest aangekomen. Een foto van zijn

vertrek is voor hem al heel wat. :)

Malta, Italia

Dinsdag zien we foto's van dochter die net thuis is van Malta - wat was het heet daar! En waardeer je alles weer eens anders.

'Wat is het groen thuis in Nederland mam! Ik ga nooooit meer in de zomer naar zo'n zuidelijk land' 

Peru, Zuid-Amerika

En al een week op reis in Peru, kunnen zoon en schoondochter na ziekte

vandaag eindelijk weer verder.

Vianden, Luxembourg

Op stucadoordag (de variatie op strijkdag uit het verhaaltje, want was is er bijna niet als iedereen met vakantie is) komt vriend van dochter terug uit Luxemburg. 's Nachts op pad geweest om het kasteel te bekijken.

Weer een andere dochter is met vriend en familie naar de Efteling. Geniet hier mee van Vrouw Holle en andere sprookjesachtige taferelen :) Precies waarom ik de Efteling een stuk beter vind dan Walibi bijvoorbeeld.

En als we nu eens op donderdag écht naar Oslo konden? Nog een zoon studeert daar een paar weken, 

NB vlak naast 'det Konliget Slott'. Ik als liefhebber van kastelen en koninklijke paleizen wil er best even om het hoekje kijken.

onderste foto: Slottsparken i Oslo, Norge

Jongste dochter zit in Italië en is ook een dagje naar Venetië. Daar wil ik vrijdag dan wel es wat van zien. 

Het was er namelijk in haar bewoordingen 'ziek mooi'. Na dagenlang 40 graden ook eindelijk wat koeler, 

maar nog warm zat hoor ik net. 

onderste foto: Venice, Italia

Wat een werelddelen, landen en plaatsen waar je tegenwoordig zo naar toe kan reizen.
Telegrammen sturen wij maar niet - ze zijn ook allemaal braaf natuurlijk, die kinderen van ons. :)

Wij laten de vorderingen-in-huis zien via de app en zeggen hoogsten: 
'Goede reis gehad? Geniet ervan en vergeet niet veel (water) te drinken als het zo heet is', 
en gaan dan weer verder met wat er zoal te doen is thuis - van het één in het ander - als je de keuken eruit gaat breken. 

 *^*^*^*^*^*

Ja zomer 2017 mag dan voor dit (o)paatje en (o)maatje een klus- en opruimvakantie zijn, onze kinderen-en-aanhang maken dat allemaal ruimschoots goed.
 
En de uitgebreide verhalen, foto's en filmpjes? Die horen en zien we straks in het écht, bij ons, aan de nieuwe-keuken tafel.

ik doe dit keer eens mee aan de bloghop met het thema Licht en luchtig

Maleficent 2 - de adder onder het gras

- In dit tweede blogje over de film Maleficent probeer ik voor mezelf (maar jullie mogen meelezen) te verwoorden hoe je als gelovige met die veranderende moraal over goed en kwaad om moet gaan en waar je het nog meer terug ziet -

Ja, waarin zit m.i. het gevaarlijke van deze film? (klik hier voor de bespreking van de inhoud). Een lastige vraag die die ik hier probeer te beantwoorden...
En ik hoef niet eens zelf te bedenken waar ik eens zal beginnen want het wordt me wel heel gemakkelijk gemaakt door onderstaande afbeelding die ik vond. Het is zelfs een officiële Disney-poster om de film te promoten.

Als ik de tekst bij de afbeelding tot me door laat dringen, is het wel duidelijk dat deze film Maleficent een (niet eens verkapte) oproep is tot het goedpraten van 'evil'... zelfs al zou het alleen maar een promotie-uitspraak zijn om mensen te prikkelen vooral te gaan kijken.

Ook de trailer (die ik niet had gezien van te voren) laat de zwarte kant zien die aanwezig is in de film, maar die je zomaar op de koop toe neemt omdat het verhaal op zich boeit en je wilt weten hoe het afloopt.

Embrace your inner evil... Heb je al die slechte gevoelens in je.. geef er aan toe, neem wraak als je dat wilt. Omarm het kwaad in je - want (laat de film ons zien) uiteindelijk zal het ten goede keren en zal de liefde die er ook nog ergens in je hart is, overwinnen.
Liefde die overwint, het lijkt zo'n goede boodschap. Maar hier zit er toch een adder(tje) onder het gras.

strategie van de duivel

Over adders gesproken, de verwarring die zo wordt gecreëerd doet me denken aan - en is - de strategie van satan (de oude slang), ook wel 'duivel' (diabolo. de door elkaar gooier) genoemd.
Hij is de expert in het mengen en verwarring zaaien. Niet alleen wil hij dat we het slechte accepteren - en dat doen we als het tot positief resultaat leidt, ook vermengt hij op een hele subtiele manier het slechte met het goede. En hij brengt het zo geraffineerd, dat we er intrappen. 

Een bekend voorbeeld is wicca, waar vooral (jonge) meisjes intuinen. Je doet er toch goede dingen mee, wat kan het dan voor kwaad? Niet beseffende wie er achter zit, de duivel, die weer een op het eerste gezicht positief effect van wicca, gebruikt om naïeve mensen in zijn val te lokken.

Maar ook gelovigen laat hij niet met rust en probeert op allerlei manieren te infiltreren, kan het niet rechtstreeks dan subtiel door mensen te gebruiken die een vals (d.i. ook een vermengd) evangelie brengen... Waardoor je de echte genade van Jezus niet kunt leren kennen ...

Waarheid en leugen worden zo gemengd - bij zo iemand die zich daarvoor laat gebruiken, is er geen zelfonderzoek, maar manipulatie van de waarheid en huichelarij, een zich anders voordoen dan hoe men in werkelijkheid is. 
De werkwijze bestaat dan ook in het gebruik van strategieën, overal zit wat achter om maar het gewenste doel te bereiken.

Wees niet verbaasd dat het zo gaat

Jezus zelf maakt al duidelijk dat het zo zal gaan, bij de gelijkenis van de zaaier. De duivel zaait daar stiekem ander zaad, dolik, haast niet te onderscheiden van de echte tarwe. En zo groeit het samen op tot de oogst. 

Maar ook Paulus doet vlak voordat hij er niet meer zal zijn, een dringende oproep om waakzaam en alert te zijn. 'Want' zegt hij, 'er zullen er grimmige wolven binnen komen, die de kudde niet zullen sparen. En zelfs uit uw eigen midden zullen mannen (vrouwen) opstaan die verkeerde dingen spreken.' 
Dat gaat ver ... 

Wat triest dat vooral mensen die beter zouden moeten weten, zich laten gebruiken door de tegenstander en zo andere gelovigen op een dwaalspoor brengen, als wolven in schaapskleren. 
De oorzaak is dat mensen iets willen 'zijn', en 'discipelen achter zich te krijgen' zoals Paulus het verder zegt in Handelingen 20. Het gaat om eigen aanhangers, om populariteit en aanzien. Niet om Jezus. 
Zij zijn verblind en gaan eigenlijk alleen voor zichzelf en hun eigen (geestelijk/religieuze) succes.

hoe kom je er achter?

Dit alles kunnen onderscheiden gaat niet vanzelf, daarvoor is het noodzakelijk dat we de waarheid liefhebben. En dat is niet de juiste theorie kennen, het zijn niet de juiste regeltjes toepassen, maar de waarheid is een Persoon. 
Jezus zelf is de waarheid en als we Hem liefhebben, is door de Geest zijn liefde ook in ons hart aanwezig. En zullen we op een gegeven moment aanvoelen dat er iets mis is bij iets of iemand - en het kunnen doorzien. 

Een belangrijke toetsteen daarvoor is de liefde, want die komt van God. En die ontbreekt bij de brengers van een verkeerd evangelie - er is geen echte liefde en bewogenheid voor medegelovigen (ze zijn in wezen keihard voor anderen). Ten diepste ontbreekt dan ook de liefde voor Jezus, want Hij is vol goedheid, liefde en erbarmen... 

Als iemand zegt: Ik heb God lief, maar hij haat zijn broeder of zuster

is hij een leugenaar.

Want iemand kan onmogelijk God, die hij nooit gezien heeft, liefhebben

als hij de andere die hij wel ziet, niet lief heeft.
(uit de 1e brief van Johannes, hst 4 vers 20)

Uit onszelf kunnen we dat ook niet, anderen liefhebben. We hebben Hem nodig om ons met zijn liefde te vullen zodat we die kunnen uitdelen. 
Want ware goedheid en liefde komen niet vanuit het kwade, uit de koker van de duivel (al brengt hij het nog zo aansprekend en begrijpelijk mooi) maar alleen van God zelf.

Ik hoop dat mede door dit blogje, je erover na gaat denken en ook leert zien waardoor de duivel in deze tijd infiltreert en aan het werk is. 
En we zo mensen daarvoor kunnen waarschuwen en bekend maken met de echte, ware liefde en goedheid van God. Zodat zij ook uit de duisternis getrokken worden, en overbracht worden in het Koninkrijk van de Zijn zoon Jezus. 
Daar waar echte liefde heerst.

Wie liefheeft kent God, want God is liefde

Wie niet leef heeft kent God niet

want God is liefde

Leer mij uw liefde, waar ik ook ben
Leer mij uw liefde, zodat ik U ken...

Maleficent 1 - Doornroosje anders

Vorige week bekeek ik samen met mijn al wat oudere kinderen een recente Disney film ... niet omdat ik die zelf nu zo graag wilde zien, maar om met hen mee te kijken hoe het betreffende verhaal uitgewerkt was. Op zich was ik daar wel benieuwd naar, want in de film zien we Doornroosje terug, die onder een vloek komt door een boze fee, en na zich te hebben geprikt aan een spinnewiel, honderd jaar zal moeten slapen.

Voor iedereen wel bekend wat er in dat sprookje gebeurt en ook heel helder wie er goed en wie er slecht is - volgens mij hét kenmerk van sprookjes dat die scheidslijn duidelijk getrokken wordt.
Al vond ik in de bekende tekenfilm-versie van Doornroosje het allemaal wel erg ver (te ver) gaan op het moment dat prins Philip uit het kasteel van de boze fee ontsnapt is en zij alle duivels uit de hel roept, en in een vuurspuwende draak verandert. Het kwaad ten top, dat wel...! (Bij ouderwetse videobanden kon er gelukkig nog gemanipuleerd worden, en hadden we dat gedeelte er tussenuit geknipt)
Maar de held overleeft het allemaal en is het eind goed al goed, als hij Aurora wakker kust en ze nog lang en gelukkig leven.

Maar nu was alles anders. Ook geen tekenfilm deze keer maar veel echter, met echte mensen ... De hoofdpersoon was dit keer niet Doornroosje, maar de boze fee, Maleficent. In het begin van de film een best wel heel lief feeën-meisje-met-hoorntjes en grote zwarte vleugels, waarmee ze door het bos scheert en het rijk aan haar voeten ligt. 

En ze maakt kennis met Stefan, een jongen uit het aangrenzende rijk (ja, de echte fans herkennen die naam al) en hij komt er als dief direct al niet best af. Maar zij zorgt er voor dat het allemaal nog goed voor hem afloopt. 

En ze leren elkaar beter kennen en lijken elkaar te vinden - al laat hij zich daarna in geen jaren meer zien. Want hij heeft een verborgen agenda en wil koning van zijn eigen land worden.

Als hij eindelijk weer terugkomt is het niet om Maleficent zelf, maar is het hem alleen om haar grote vleugels te doen. En laat haar zónder vleugels achter - zijn enige kans de oude koning (die op sterven ligt) te kunnen opvolgen. 

Want de plechtige belofte die de oude koning ooit deed aan zijn volk: 'het naburige rijk in te nemen', is nog steeds niet bewaarheid. En met een verslagen Maleficent is de kans dat dat ooit zal lukken, flink toegenomen; de vleugels die Stefan meeneemt naar de oude koning dienen daarvoor als bewijs. En zo is de troon is voor hem.

Maleficent voelt zich verraden als zij ontdekt dat Stefan haar gebruikt heeft om zijn honger naar macht te stillen. Zij is verbitterd en vol van wraakgevoelens en de liefde in haar hart is veranderd in haat.

- Tot zover eerst even het verhaal. En wat ik voor mezelf helder op papier probeer te krijgen, is best wel moeilijk te omschrijven maar ik ga een poging wagen... -

De boze fee uit Doornroosje, ze blijkt door dit verhaal ineens heel wat minder kwaadaardig. Als mensen weten we toch allemaal wat teleurstellingen en gekwetste gevoelens zijn, en kunnen we heel goed haar verbittering en woede begrijpen.
De boodschap die de film ons voorschotelt is: 'ze was nog wel zo'n lief meisje toen ze klein was. Het leven heeft haar zo slecht gemaakt'.
En je zou haast medelijden met haar krijgen... want ze kan er toch niks aan doen?

Degene die in het verhaal Doornroosje 'goed' is zoals prins Stefan? Hier is hij als opgeschoten jongen al een dief, als de film net begint, al vat hij liefde op voor Maleficent, liefde die ondersneeuwt en verdwijnt door zijn ambities. 

En zo wordt zij door zijn toedoen, wat ze is in het verhaal van Doornroosje: de belichaming van het kwaad.
En (denken we nu collectief) valt het eigenlijk heel erg met haar mee, als je haar achtergrond maar kent - ze is lang niet zo gevaarlijk en slecht als we wel dachten. Ze is gewoon slecht behandeld. Dat is het! en ook maar een slachtoffer van haar omstandigheden.

Alles is anders maar valt dat mee?

De verwarring die zo ontstaat, over wat (of wie) goed en slecht is (slecht? ach dat valt toch wel mee ... eigenlijk best wel sympathiek, die slechteriken, die 'goeden' is ook niet alles) dat is nu typisch iets van deze tijd. Als er maar een positieve uitwerking is, maakt het niet uit wat voor oorsprong het heeft. Het gaat om het resultaat.

De scheidslijn tussen goed en kwaad is onduidelijk en vaag geworden en het worden relatieve begrippen.
Het gevaar: met verkeerde machten in aanraking te komen en daar afstand van moeten nemen - dat is niet meer wat je er van leert.
Kijk maar hoe het verder gaat ...

Maleficent neemt wraak door een vloek uit te spreken over het pasgeboren dochtertje van koning Stefan. Maar in de loop der tijd ontdekt ze dat ze van Aurora is gaan houden; ze kan haar niet meer missen. Maar wat nu, want de vloek bestaat nog steeds ...
En nadat het meisje zich toch heeft geprikt aan het spinnewiel, kan prins Philip met zijn kus de betovering niet verbreken. Echte liefde bestaat er niet?
Maar dan is daar ineens de oplossing: de (ware liefdes)kus van Malificent op het voorhoofd van Doornroosje, doet haar ontwaken uit haar 'doods'slaap.
Terwijl prins Philip als de oorspronkelijke held, het nakijken heeft, hij komt er in dit verhaal eigenlijk niet meer aan te pas, al zien we hem nog even terug als Aurora terugkeert in het land van Maleficent.
De twee buurlanden zijn nu in vrede verenigd, het einde van een knappe vervorming van het oorspronkelijke verhaal van Doornroosje.

Ik noemde het al even echt iets van deze tijd: het door elkaar lopen van het goede en het slechte.
Uiteindelijk is hier het slechte niet zo slecht ... want zelfs de van oorsprong (oh nee, slecht gemáákte!) boze fee, kan ineens vanuit liefde Doornroosjes vloek verbreken.Opvallend is ook hoe het met Stefan afloopt. Nadat hij koning werd door een gemene list, zien we hem in het verdere verloop van de film als iemand met zware psychische problemen, iemand die niet meer normaal kan handelen, laat staan regeren. Want ook hij is (in navolging van de bedrogen Maleficent) alleen maar uit op wraak als zijn dochter Aurora onder de vloek van haar komt te liggen. 
'Goed' is ook al niet meer zo duidelijk.

Doornroosje wordt uiteindelijk gelukkig in het rijk van Maleficent, die op háár beurt heeft geleerd dat ondanks haar duivelse wraak, ze nog liefde kon opvatten voor Aurora en haar daardoor uit de slaap kon laten ontwaken.
Koning Stefan is niet meer in beeld, en prins Philip heeft ook al geen belangrijke daad kunnen verrichten.

Waar is de moraal van het verhaal

Juist waar een sprookje om bekend stond: goed en kwaad duidelijk laten zien en onderscheiden (het ligt er juist wel heel dik bovenop!) en zo het kunnen ontwikkelen van een goede 'moraal', juist dát is uit dit verhaal verdwenen. 
'Het goede overwint en het kwaad wordt gestraft', dat is inderdaad niet meer echt terug te vinden. 

Ja, alles is wel héél anders geworden en je bekijkt de personen op een heel andere manier. En zo leren kinderen, jeugd in deze tijd, dat het niet uitmaakt waar het goede of kwade vandaan komt, als er uiteindelijk maar het gewenste ('goede') resultaat is.
Maar toch, er zitten wel consequenties aan deze manier van denken.

Ook de Bijbel spreekt namelijk heel anders over goed en kwaad en als je dat loslaat kijk je als vanzelf ook heel anders naar situaties; je wordt als het ware verblind voor de geestelijke werkelijkheid die er is. 
Maar over die kant wilde ik het een andere keer hebben.

~ Wordt vervolgd ~

'Lord of the Rings'- had het anders moeten gaan?

'Well that was incredibly easy'.

'yes it was'

'can you imagine what it would be like if we had walked the entire way'

don't be silly *laughter*

'Lord of the Rings' is het welbekende epos van Frodo die met de 'Fellowship' op reis gaat om uiteindelijk de Doemberg te bereiken waar hij de Ring die (de begeerte tot) het kwaad belichaamd, in moet laten verdwijnen ... zodat de ban wordt doorbroken, Saruman en zijn Orks en alles wat bij hem hoort, vernietigd wordt...
Natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot maar is het een lange weg tot het doel is bereikt: ze verduren allerlei ontberingen, veldslagen en andere moeilijkheden  (en een zinnetje uit een idioomboek van Engels komt ineens boven drijven: they endured many hardships..) - ook onderling - waardoor duidelijk wordt waar ze werkelijk diep in hun hart 'voor staan'... totdat ze uiteindelijk daar aankomen en de missie is voltooid...

Vanmiddag lieten mijn zonen, natuurlijk onder luid gelach, me dit filmpje zien: Hoe Lord of the Rings af had moeten lopen... en dan geen marathon van drie avondvullende films, maar binnen enkele minuten is de klus geklaard: de ene helft van de Fellowship leidt Sauron af, en op een Adelaar is binnen no time het doel bereikt en de ring vernietigd in de 'Doemberg'.
Dat is mooi, zou je zeggen, zo kan het dus ook. Maar... we hebben dan het hele verhaal gemist (het leven, zei David) - al vind ik dat wat betreft de Orks die in allerlei veldslagen zich van hun slechtste kant laten zien, geen probleem.
Maar ineens drong het tot mij door dat het veel váker zo is, we tegenwoordig direct ons doel willen bereiken, geen geduld meer hebben. Onze maatschappij gaat voor het 'nuttige' en het aangename, en als dat minder wordt, haken we snel af.
Daardoor missen we ook de dingen die op het eerste gezicht  alleen maar lastig en vervelend, of zelfs geheel overbodig lijken te zijn. Maar die schijnbaar overbodige dingen, moeilijkheden die we liever kwijt dan rijk zijn, brengen ons ook iets... En dat is soms veel waardevoller dan je zo op het eerste gezicht denkt.

Ook een ander Epos, die van de 'Lord of Lords' had heel anders af kunnen lopen als Jezus voor 'de kortste route'  had gekozen. Dan had Hij de gevallen schepping kunnen vernietigen om zo Gods eer te redden. Maar Hij, de Schepper van hemel en aarde koos de moeilijke weg en is er niet voor  teruggedeinsd mens te worden, een weg van vernedering en lijden te gaan, tot de dood erop volgde! Hoe komen wij dan aan het idee - ja ook wij als gelovigen denken dat vaak! - dat lijden ons voorbij zal gaan en ons leven 'happy' moet verlopen??

We kunnen het ons niet echt voorstellen maar toch heeft Jezus als mens zo gehoorzaamheid geleerd, juist door het lijden. En dat is ook het doel wat de Heer met ons heeft. Vandaar dat we als we tot geloof komen niet direct bij Hem zijn, maar nog gewoon verder leven op aarde, 'op reis zijn' om te leren wat er in ons hart is - door allerlei moeilijkheden en problemen heen te volharden. Kortom: het leven niet uit de weg te gaan maar uit Zijn hand te aanvaarden en te leren Hem te vertrouwen.
Dat mogen we weer verder uitdelen en zo de fellowship ervaren, kunnen we elkaar troosten en bemoedigen op de weg; ook hén die de weg bijna afgelegd  en het doel bijna bereikt hebben. En velen zijn óns voorgegaan die ons als het ware aanmoedigen vol te houden tot het eind.

Wat zou het mooi zijn als de Heer als Hij terugkomt - of aan het eind van ons leven, zal kunnen zeggen:
En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn Naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. (In het Engels is dat dezelfde uitdrukking die ik hierboven gebruikte: "You  have endured hardships...")
En het doel van alles wat we hier meemaken onderweg: dat we uiteindelijk overwinnen en het eeuwige leven grijpen..
Frodo ging terug naar de Gouw, maar uiteindelijk vertrekt hij overzee naar de Elfen... Wij hebben iets concretere beloften, die God Zelf ons geeft.
Ik hoop dat we allemaal onze reis volbrengen en daar aankomen waar velen al ons zijn voorgegaan. En we al de zegeningen die Hij ons belooft, uiteindelijk met elkaar delen...

beloften van de Heer voor hen die overwinnen:
uit Openbaring hoofdstuk 2

uit Openbaring hoofdstuk 3

Het meisje in de kooi (en hoe ze eruit werd bevrijd)

Wat zou je nu moeten vertellen over onderstaand lied, wat voor veel kinderen toch wel HET kamplied was vorige week. In het Duits is de boodschap toch niet voor iedereen direct duidelijk - je zingt zomaar woorden met anderen mee die je eigenlijk niet begrijpt. Dan is het mooi om het ook te horen in je eigen taal zodat je weet waar het precies over gaat.
En ook dan moet het nog duidelijk worden in je hart. Want het lezen en met je verstand weten is niet genoeg. Hoe worden de dingen die in de Bijbel verteld worden, echt in je leven, hoe word je bijvoorbeeld echt vrij van dingen die je tegenhouden om een echte discipel van de Heer te kunnen zijn - het onderwerp van de kampweek. Een verhaal kan nog wel eens helpen, zoals de Here Jezus ook gelijkenissen vertelde aan zijn discipelen om iets duidelijk te maken.

Het verhaal...

cop. Elvera

En gelukkig, ook dit jaar hadden we in het kamp iemand in het bezit van een verteltalent... met deze keer het verhaal van het meisje in de kooi... Nou dat was een prachtig mooi meisje - en haar kooi? Daarin was ze gelukkig, het was een mooie grote kooi, van goud en er stonden prachtige meubels in, ook een mooi harp dus ze kon zelf muziek maken... ze kon er zelfs dineren aan een prachtige tafel met een kroonluchter erboven; ze kreeg de lekkerste en gezondste maaltijden die je je voor kunt stellen.
Maar ... hoe kon ze nu gelukkig zijn in een gouden kooi? ... Ze was daar gelukkig omdat ze niet anders wist - dit was haar plekje waar ze haar hele leven al woonde. Ze had geen idéé van een wereld buiten waar je kon gaan en staan waar je wilde, waar je wind door de haren blies, je de vogels kon horen zingen, de zee... waar grote bossen waren en prachtige bergen waarop je een geweldig uitzicht had...
Maar goed, je raadt het al, op een dag komt er een jongeman die net een geweldige erfenis had gehad naar het betreffende kasteel waarin de kooi stond. En hij heeft er alles voor over haar uit die kooi te laten gaan zodat ze een normaal leven kan leiden. Met hem - want hij was natuurlijk op slag verliefd op haar geworden toen hij haar had gezien. En hij moet z'n hele bezit verkopen om haar vrij te krijgen. Je zou zeggen dat ze een gat in de lucht springt als het zover is.


Maar nee, ze is doodsbang om haar veilige kooi te verlaten! Ze smeekt hem om bij haar in de kooi te komen wonen... Het kost de jongeman dan ook veel inspanning en eigenlijk dwingt hij haar mee naar buiten. Maar ze blijft ongelukkig; in de bossen is ze bang dat de takken op haar vallen en ook ergens anders blijft het eng. De vogels kunnen haar pikken en de wereld is zo groooot, dat kent ze niet. Haar eigen kooi was zo veilig. Ze trouwen en  kiezen er voor te gaan wonen in een klein huisje aan de zee, maar ze blijft altijd binnen want de wijde wereld is haar nog steeds veel te wijd. En haar bruidegom ziet haar wegkwijnen maar kan niks doen. Uiteindelijk is ze zo zwak geworden dat ze alleen nog maar op bed ligt. Dan denkt hij ineens aan de koning die bijzondere gaven bezit. De koning wil onmiddellijk komen als de jongeman naar het paleis is gereisd en hem verteld heeft van zijn jonge vrouw de hele dag op bed ligt omdat ze bang is om vrij te zijn - eigenlijk nog steeds vast zit in haar kooi. Want al is ze niet meer letterlijk gevangen door die gouden kooi, in gedachten verlangt ze ernaar daar weer te zijn - eigenlijk houdt de kooi houdt haar nog steeds gevangen.

cop. Elvera

En wat is de bijzondere gave die de koning haar geeft nadat hij mee is gereisd naar dat kleine huisje aan de zee? Liefde, die de angst overwint... Lees het zelf maar:

 'Ja', zei hij zachtjes, je angst houdt je gevangen meisje. Die angst is je gevangenis, maar ook meteen een veilige schuilplaats. Het beste tegengif voor angst is liefde! Dat heb ik van een oude dokter geleerd die ik jaren gelden heb ontmoet. Hij legde zijn handen op het hoofd van zijn patiënten en zo stroomde de liefde door hun hele lichaam.'

Werden ze dan beter?' fluisterde ze.

'Alleen als ze bereid waren hun hart open te stellen voor die liefde'. antwoordde de koning. 'Sommigen wilden dat niet. En jij meisje? Wil jij het wel? Als je bereid bent je hart met liefde te lasten vullen, zullen de tralies van angst steeds verder doorbuigen, totdat ze breken en dan ben je vrij.'

'Ja, dat wil ik', fluisterde ze. 'Kunt u dat nu voor me doen?'

'Nee', antwoordde hij zachtjes. 'Eerste moet je zelf de keuze maken om uit de kooi te stappen en die achter je te laten'. 

Maar ik durf niet naar buiten te gaan.'snikte ze. 

'Waar ben je bang voor? Dat mensen je zullen kwetsen?

 O nee, ik weet wel dat er eigenlijk niets is om bang voor te zijn, maar ik weet gewoon dat ik bang zal zijn.'

De koning verjaagt haar angst en schenkt haar zijn eigen moed en levenslust. Maar dan is ze er nog niet...Hij vraagt haar of ze bereid is de volgende ochtend om twaalf uur hem te komen opzoeken in zijn paleis. Als het zover is, staat hij in spanning te wachten. Want, al heeft hij haar de moed gegeven om de angst te overwinnen, ze zal zelf moeten opstaan van haar bed en naar buiten gaan, die wijde wereld in om naar hem toe te komen...
En hij wacht, het wordt vijf over twaalf, tien over twaalf, half één, één uur...
Zou ze in de gaten hebben dat wat ik haar heb geschonken, groot genoeg is om haar angst los te laten, zodat ze de vrijheid kan 'aanpakken' door naar het paleis van de koning te reizen?
Ja!! Hij moet nog even geduld hebben maar dat vindt hij niet erg... Tegen een uur of twee ziet hij haar in de verte aankomen. Eindelijk wil ze ook uit haar kooi zijn en durft de wijde wereld in te gaan, op weg naar het paleis.. De liefde heeft de angst laten verdwijnen.
De koning gaat later nog vaak op bezoek in het kleine huisje aan de zee, waar nu een gelukkig gezin woont met een paar kinderen die altijd blij zijn als de koning er weer eens langskomt...

In het boek stond boven dit verhaal de tekst:

Wie Christus heeft vrijgemaakt die is waarlijk vrij. Laat u niet weer een slavenjuk opleggen...

 Galaten 5: 1

En het slavenjuk kan van alles zijn, je angst.. Maar ook kun je denken dat je nog niet echt vrij bent, omdat er iets nog niet zo OK is in je leven, je gedachten zeggen dat je eerst perfect moet zijn.. Weet dan dat Jezus gestorven is voor al je zonden. Hij zegt nooit: Nou, dit is nu de 540e keer dat je deze fout maakt, wel iets te veel. Ik vergeef het nu niet meer. Nee, Jezus heeft al je zonden al gedragen op het kruis. Christus heeft ons vrijgemaakt van alles wat ons vasthield, we zijn uit de kooi gehaald en mogen nu in het nieuwe leven wandelen... een hele nieuwe wereld om te ontdekken, alles wat God voor ons heeft klaarliggen. Ook als we misschien bang zijn voor de (onbekende) toekomst, dan mogen we weten dat God erbij is.

Het 'kamplied' Meine Zeit

                                            
   Het lied hieronder sluit hier helemaal op aan... Je omstandigheden kunnen zomaar weer die kooi zijn waar je denkt weer in te zitten. Het refrein zegt: als we Hem vertrouwen hoeven we niet meer bang te zijn. Ik hoop dat we in ons leven steeds weer opnieuw ontdekken dat dit waar is.

 een filmpje vanuit Afrika, Meine Zeit uitgelegd in het Engels 

- zingen vanaf 2.59...

Meine Zeit....

Meine Zeit    steht in deinen Händen  Nun kann ich ruhig sein  ruhig sein in Dir  Du gibst geborgenheit  Du kannst alles wenden                  Gib mir ein festes Herz  mag es fest in Dir  Sorgen quälen und werden mir zu groß  Mutlos frag ich: Was wird morgen sein?  Doch du liebst mich,  du läßt mich nicht los Vater, Du wird bei mir sein! Hast und Eile, Zeitnot und Betrieb nehmen mir gefangen, jagen mig  Herr, ich rufe  Komm und mach mich frei Führe du mich Schritt für Schritt     Es gibt Tage die bleiben ohne Sinn Hilflos seh ich, wie der Zeit verrinnt   Stunden Tage, Jahre gehen hin   und ich frag, wo sie geblieben sind

Heer mijn leven is in Uw sterke handen 'k hoef niet meer bang te zijn Mijn rust vind ik in U U geeft geborgenheid U zult nooit veranderen Geef mij vertrouwen maak mij sterk in in U  Al mijn zorgen worden me te zwaar  en ik weet niet wat de toekomst brengt Maar Uw liefde  houdt mij altijd vast! Vader U zult bij mij zijn Vele dingen, drukten van de dag nemen mij volledig in beslag en ik roep U: Kom en maak mij vrij Leidt U mij toch stap voor stap! Er zijn dagen die zo doelloos zijn  en mijn leven zomaar verder gaat Uren, dagen, jaren gaan voorbij 'k Vraag waarom de tijd  soms niet blijft staan...

Ik zag Caecilia komen...

 -Iemand die mij al heel lang kent, zou door naar de titel van dit blogje te kijken, misschien kunnen weten waar ik het over wil hebben. De titel is namelijk de eerste zin van een liedje wat (letterlijk en figuurlijk ) een rol speelt in een sprookje - vroeger was het één van mijn favoriete verhalen en ik zag het laatst terug in een boek wat ik - daarom - kreeg.

Het sprookje van Koningin Zakdoekje, zo heet het verhaal, gaat over een lief schattig koninginnetje die zal gaan trouwen met een koning - de betreffende koning kent ze niet maar hij lijkt erg aardig te zijn. Hij heet koning Pantoffel (nu associeer ik dat met een beetje 'n sullige 'pantoffelheld' zonder eigen inbreng - vroeger nam ik het gewoon als gegeven) en in zijn paleis loopt iedereen op pantoffels; je mag daar jezelf zijn, er heerst geen streng 'protocol'. Ook is hij zo attent geweest om het koninginnetje een cadeau vooruit te sturen: schattige geborduurde pantoffeltjes met een bijzonder eigenschap: als je erop gaat lopen hoor je een klokkenspel, wat het volgende wijsje speelt: 

"Ik zag Caecilia komen, langs de waterkant... 

strikjes in haar haren, bloempjes in haar hand..."

En het verhaal begint eigenlijk echt op het moment dat het koninginnetje wacht op haar bruidegom, die ze nog nooit heeft gezien. Ze heeft zijn cadeau echter aangetrokken en als ze heen en weer loopt, terwijl ze op hem wacht, hoor je het klokkenspel het wijsje spelen: Ik zag Caecilia komen....

Ze is natuurlijk best zenuwachtig op haar trouwdag en het klokkenspel speelt het wijsje in een vrolijk tempo, hetzelfde tempo waarin er nog een heleboel te regelen valt voordat de koning arriveert...

Maar zoals meestal bij een echt sprookje, komt er een kink in de kabel. Wat wil het geval? Er is nog een derde koninkrijk waar ook een koningin regeert, een onaardige, slinkse koningin Handschoen - in haar paleis gelden haar strenge regels - netzo strak als de handschoenen zitten die iedereen aan moet hebben... Zij is jaloers dat Koning Pantoffel met de lieve Koningin Zakdoekje trouwt. En door de koetsier van de koning om te kopen met een flinke zak goud, krijgt ze het voor elkaar dat de de koets niet naar het kasteel van koningin Zakdoekje, maar naar háár kasteel wordt gereden. En als geschenk liggen er een stel handschoenen voor hem klaar..

In eerste instantie heeft de aardige koning niet door dat hij verkeert zit; de koningin heeft ervoor gezorgd dat uiterlijk alles voor elkaar lijkt, haar onderdanen staan allemaal langs de route met een zakdoekje in de hand. Precies zoals je zou verwachten in het koninkrijk van Koningin Zakdoekje. Bij nader inzien zijn de zakdoekjes van papier maar het bedrog komt door een ander feit aan het licht.

De sluwe koningin heeft overal aan gedacht, maar weet niets van het persoonlijke geschenk wat de Koning vooruit heeft gestuurd naar zijn echte bruid. En als de koning bij haar arriveert, mist hij het geluid van het klokkenspelletje en vraagt waarom zij het geschenk - die mooie geborduurde pantoffeltjes met die herkenningsmelodie - niet aan heeft gedaan.

Dan ziet hij de oude grijze pantoffels die de koningin geleend heeft van de keukenmeid, ook dringt het tot hem door dat de zakdoekjes waar iedereen mee staat te wuiven niet echt zijn; hij springt in zijn koets en rijdt in volle vaart naar het andere koninkrijk waar koningin Zakdoekje in tranen is (haar zakdoekje vast doorweekt) omdat het zolang duurt voordat de koning arriveert...

En de ontknoping gaat zo:

cop. Elvera

....en toen ze telkens nog heel langzaam naar het venster liep om te kijken of de koning er nog niet was, klingelden de klokjes al even langzaam langzaam en treurig: Ik zag - Caecilia - komen  - langs - de waterkant... Maar toen ze haar koning zag tilde ze met beide handen haar ruisende zilveren bruiloftskleed een beetje op en liep met vlugge voeten hup... hup...hup de trappen van het kasteel af. En het klokkenspel in haar pantoffeltjes zong  heel vlug en heel vrolijk: 

"Ik zag Caecilia komen langs de waterkant

strikjes in haar haren, bloempjes in haar hand

Zijde zij Caecilia of zijde gij een blom?

Nee ik ben Caecilia, keer je dan eens om!"

En zo liep alles toch nog goed af, dankzij de pantoffeltjes met het klokkenspelletje. Ze vallen elkaar in de armen, hij droogt haar tranen en ze stappen in de gouden koets hun feest tegemoet.

Kun je hier nog wat van leren?

In het sprookje komt de koning door een list eerst bij de verkeerde bruid terecht - voor het contrast natuurlijk nodig, al lijkt het vreemd dat hij dat niet merkt - Het opvallende gegeven hieraan is, dat het uiterlijk kan lijken of alles voor elkaar is: bijvoorbeeld al de zakdoekjes waar mee gezwaaid wordt langs de kant van de weg...  De geestelijke toepassing is niet moeilijk te zien. Er zijn in het echte leven ook mensen die aan de buitenkant er uitzien als gelovigen, ze gedragen zich zo, kunnen zich conformeren en elke week braaf in de kerk zitten. Misschien zien ze er op een bepaalde manier uit waardoor ze denken dat ze erbij horen... misschien spreken ze wel dezelfde woorden als wij - alleen, kan er een heel ander inhoud aan gegeven worden.

Om dat te ontdekken moet je eigenlijk met hen in gesprek - en kom je er achter dat wat ze in hun hand hebben, nepzakdoekjes zijn. En het persoonlijke geschenk van de koning? Daar hebben zij zelfs geen weet van. Zij hebben grijze pantoffels geleend van de dienstbode maar weten niet dat dat hen juist door de mand laat vallen.... want er zit geen muziek in die geleende pantoffels.

En uiteindelijk zegt de koning dan: Nee, jij hebt mijn geschenk niet ontvangen - Ik ken jou niet!

En dat is de tweede toepassing die ik wilde maken. Wij hebben als gelovige ook een eerste gave ontvangen van de Heer. En zoals de pantoffeltjes met klokkenspel, hét bewijs was dat koning Pantoffel persoonlijk zijn trouwbelofte heeft gegeven, zo is de Heilige Geest ons onderpand, hét bewijs dat we erbij horen.... mogen we mee als Hij ons komt halen! Onze herkenningsmelodie is de Geest die Hij ons heeft gegeven. En in de tussentijd - als Hij er nog niet is, zal die melodie te horen zijn in onze wandel.... herkennen mensen ons daarom ook nu al als  bruid van de Koning. En als het zover is, zullen we voor ieder te zien zijn...

Is er bij jou iets te merken van die melodie? Haal anders het geschenk wat je als gelovige hebt gekregen, tevoorschijn! (Tenminste daar ga ik nu van uit, of ben je nog  'nep' en lijkt het alleen of je er al bijhoort?) Het is voor ons allemaal goed om eens even te onderzoeken hoe het er met ons voorstaat... Je moet die pantoffels namelijk wel aantrekken, en niet ergens in een kast laten staan. Zelfs de Bijbel heeft het over de nieuw mens aandoen! En dan: gaan lopen, erin gaan wandelen! dan gaat het werken.

En in hoeverre is bij mij die melodie te horen - al ken ik de Heer...

Het zou toch wat zijn als men achteraf zegt: Oh, hoorde die persoon er ook bij? Nooit wat van gemerkt. Dan schamen we ons eigenlijk voor Hem. En dat is een vreemde zaak als je van iemand houdt.

Iets om eens over na te denken ...

Zeg Roodkapje waar ga je henen...

Dat is leuk....  Roodkapje bestaat al 2600 jaar lees ik in een Historisch tijdschrift. En dat niet alleen, ze bestaat zelfs in wel 35 versies. Wij kennen de versie met de wolf uiteraard - maar in China wordt 'Roodkapje' bijvoorbeeld door een tijger opgegeten, en in Iran is ze een jongen.

Duidelijk dat het een erg oud verhaal is, wat door mondelinge overleving in allerlei culturen opduikt.

Iemand zal ermee begonnen zijn, het ooit hebben bedacht en uiteindelijk heeft Charles Perrault het op schrift gesteld in de 17e eeuw maar we zullen er denk ik niet achter komen wat nu de echte 'Roodkapje' is...

Waar ze henen gaat weten we dan wel - alhoewel in een bepaalde versie, maar waar ze vandaan komt zal een mysterie blijven. Met een sprookje niet zo'n ramp, al eindigt het vermeende origineel wel méér rampzalig: Roodkapje wordt opgegeten en 'that's it' - niks geen jager die net op tijd langs komt, of in ieder geval nog op tijd om de buik open te snijden - de wat humanere afloop voor de kleine kindertjes - zodat Roodkapje en grootmoeder weer levend tevoorschijn komen...

En de boodschap was bestemd voor het jongste kind in het gezin op te passen voor vreemden... Als je dat onthoudt, is het verder niet zo belangrijk welke Roodkapje-versie je hiervoor gaat lezen.

Een vergelijking

Bij de Bijbel heeft de boodschap toch wel iets meer impact omdat het pretendeert over God te gaan, die zo als het ware contact met ons opneemt en laat zien hoe het met ons gesteld is: niet al te best, we hebben ons al met 'een vreemde' ingelaten..

Maar vaak wordt er toch ook op die menselijke manier over de Bijbel gedacht. 'Verhalen die zo lang geleden ontstaan zijn en al die tijd doorverteld werden, zijn toch helemaal niet betrouwbaar'. En: 'Je kan er toch niet zomaar vanuit gaan het 'origineel' te pakken te hebben.'

Veel mensen zien Genesis dan ook als mythe - het Roodkapje-niveau zeg ik dan maar even - en sommigen gaan nog verder en voor hen is de geschiedenis van het volk Israël tot de ballingschap, ook niet historisch te noemen. (Men zou de schrijfkunst ook niet machtig zijn... terwijl Mozes werd onderwezen aan het hof van de Farao in de wijsheid van Egypte en genoeg andere teksten die dit tegenspreken.)

Het grote probleem als je begint om Genesis als niet-historisch te beschouwen, is dat Adam en Eva, Kain, Seth, Henoch... beschreven mythische personen zijn (nodig om een boodschap over te brengen) - maar op een bepaald moment in het verhaal zul je toch in de historie belanden. Genesis 11? Abraham? Exodus? De ballingschap?

En wat is daarbij dan het criterium? En het is raar als bijvoorbeeld Terah mythisch zou zijn maar zijn zoon Abraham ineens niet meer. De grens leg je helemaal zelf, de mens beslist dan uiteindelijk over dat boek wat van God komt...

De proef op de som

Dat er bij het mondeling doorvertellen veel verloren gaat is wel logisch geredeneerd. Toch is het goed om dit idee eens aanschouwelijk te maken - dan ziet een kind zelfs hoe lang Adam heeft geleefd: 930 jaar. En die lijn is erg lang.... Tijdens zijn leven zijn er veel mensen geboren maar het verhaal van de Schepping en de zondeval, die hijzelf heeft meegemaakt, kon hij persoonlijk doorgeven aan Lamech, de vader van Noach. Totdat de zondvloed kwam, hoefde het verhaal van het begin en hoe het daar misging, maar twee keer verteld te worden. Je kunt er dus vanuit gaan dat het zeer betrouwbaar is overgeleverd. Noach kon zeggen dat zijn vader van de eerste mens op aarde heeft gehoord hoe het allemaal is gegaan.

En ook hij is heel oud geworden - 950 jaar. Hij stierf toen Abram werd geboren en zie je het feit zich voordoen dat Abraham uit de vierde hand de geschiedenis van de schepping, en uit de tweede hand (van zijn vader) het zondvloed-verhaal heeft gehoord. Ook vast betrouwbaarder dan je zou denken...

Oude sporen

verbod

Een oude oorsprong en veel varianten van Roodkapje is natuurlijk een aardig 'weetje'. Maar het spoor wat de echte geschiedenis bij allerlei volken heeft achtergelaten is heel wat interessanter om te ontdekken. Ik had het al even over de Chinese variant van 'Roodkapje' die daar door een tijger wordt opgegeten, en - hoewel mijn geloof het bewijs niet nodig heeft (het is al de zekerheid ) -  is het frappant Bijbelse elementen te ontdekken in de oude Chinese tekens...

Hier de site, en zie je bijvoorbeeld dat er echt een eerste mensenpaar was wat van een boom heeft gegeten. Geen mythe maar werkelijkheid in de geschiedenis en zij bevestigen als vanzelfsprekend wat opgetekend is in het boek Genesis.

grote boot

Ja, de schepping getuigt van Hem en door daarnaar te kijken zegt ons verstand al dat er Iemand moet zijn geweest die dit heeft gemaakt. En oorspronkelijk hebben alle volken deze kennis bezeten, al is deze verworden en vermengd met hun eigen ideeën (zo hebben veel volken een god en een zondvloedverhaal)

Deze oude tekens geven als het ware óók een getuigenis, een bewijs op schrift dat het woord van God waarheid is. Zij getuigen van de Schepping en daarmee van de Schepper: God Zelf.  Al zullen zij nu de oorspronkelijke bron nodig hebben om terug te kunnen keren tot 'hoe het echt ging'. Want hoe kunnen zij geloven zonder gehoord te hebben...

Zo geeft de Bijbel uiteindelijk toch meer zekerheid over onze genesis waar we vandaan komen dan het verhaal van Roodkapje en ik hoop dat we allemaal het antwoord weten op de vraag 'waar we henen gaan.... ' Als we redding hebben gevonden door te aanvaarden wat God daarvoor heeft gedaan zullen we uiteindelijk bij Hem mogen zijn.