Come walk with me

Dit lied wat we laatst met koor zongen sprak me aan, en dan vooral ook de tekst. 
Het gaat ten eerste over God zélf die zegt: 'ga met Mij mee', en die volmaakte vrede en rust kan geven. 

Toch heeft het ook met ons te maken, zoals omschreven in dit citaat:  

I don’t believe that God chose you, and blessed you  
so that you could heap those blessings up upon yourself. 
I believe God chose you, and you, and you, and every one of you others, 
because He wants to make a difference in this world. 

And you know what? 
That He left the Church here, and the Church is the only group of people, and the Church is the only institution in the world
that can bring about a change.
This government cannot do it, so stop depending on the government. 

Educational systems cannot do it, so stop trusting educational systems.
The Church was chosen by God to make a difference. 

'Niet op regeringen vertrouwen', dat sprong er voor mij ook speciaal uit vanwege alles wat er in de wereld gaande is. Maar ook het intellect, dat is het niet.
En dan de clou, die me aan het denken zette, de Gemeente van Christus is de enige groep mensen die een verandering kan brengen en het verschil kan maken. Jezus zei het ook al: Jullie zijn het licht van de wereld en het zout van de aarde.
 
Wij zijn Gods handen en voeten in deze wereld, door anderen 'mee te nemen' en hen Jezus te laten zien. Er voor hen te zijn op hun reis - and make a difference.
En dat mag ons wat kosten, misschien kost het je wel alles.

“Never forget what Jesus did for you. Never take lightly what it cost Him. And never assume that if it cost Him His very life, that it won't also cost you yours.” 

De foto's pasten perfect, ze nodigen je uit om het pad te volgen, en hoeveel beter is het om dat samen te doen. Met God. 
Maar ook met elkaar en speciaal met anderen die wel wat gezelschap en hulp kunnen gebruiken. Die Jezus nodig hebben.
En tegen hen te zeggen:

'Come, walk with me ...'
 

Come walk with me

and find rest for your soul

here by my side you"ll be blessed and made whole again

peace for your life when its broken apart

the wonder of my endless love 

restore in your heart 

Oh how I long for My love to be yours

All that I give you, will make you secure in Me

Light for our journey, the promise of peace

The beauty of My Spirit 

shining over your face 

 

 Let me dry your tears

wash away your fears 

when your heart is crying in the night

I will be your strenght

I will be our guide

I will lead you on into the Light

Come walk with me 

and find rest for your soul

here by My side you"ll be blessed and made whole again

peace for your life when its broken apart

the wonder of My endless love 

restore in your heart 

"Christianity is about learning to love like Jesus loved

 and Jesus loved the poor and Jesus loved the broken.”

 citaten: Rich Mullins

  

Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

Guido Gezelle's Brugge

Dankzij de kinderen liepen we vorige week in Brugge, een mooi stadje in Vlaanderen, vlakbij de kust. Hoewel we geen tijd meer hadden om ook daadwerkelijk naar de kust te gaan. 

Brugge kende ik niet echt en dan heb je toch ineens dat je voor verassingen komt te staan. Want wie kwamen we er tegen (alhoewel hij minzaam op ons neer keek en we niet in gesprek konden) ...

Guido Gezelle, de Vlaamse dichter in brons.
We waren er op 5 mei, bijna op de dag af 185 jaar na zijn geboorte op 1 mei 1830. Brugge is zijn geboorteplaats en ook zagen we verder heel wat moois van het stadje, waarvan de binnenstad nog redelijk authentiek is. Met weinig tot geen schreeuwerige reclameborden die de gevels en het straatbeeld ontsieren. 
Ook het verkeer is heel wat rustiger, met af en toe een auto, een bus; en fietsers, die zag je geregeld.

standbeeld uit 1930

geboortehuis Guido Gezelle (1830-1899)

de Grote markt

Brugge, met de beroemde zwanen

Iets over het werk van Guido Gezelle

Altijd als ik de naam van deze priester-dichter hoor, denk ik aan mijn opa, die dit gedichtje van Guido Gezelle in mijn poësie-album schreef:

Mij spreekt de blomme 

Mij spreekt de blomme een tale,

Mij is het kruid beleefd,

Mij groet het altemale,

Dat God geschapen heeft!

Opa als landbouwer, hield van de natuur, kende - in mijn herinnering - alle vogels met hun eigen geluiden, alle planten en bloemen. 
Hij deed altijd 'een rondje tuin' als hij vroeger bij ons thuis was. Even kijken hoe 'het land' erbij ligt...

De 'blommekes', ze spraken voor hem ervan 'dat God geschapen heeft'...

Ja, al het moois in de natuur is volgens dit gedichtje, als het ware een groet, een bericht van God zelf: zie je hoe mooi het allemaal is? Het spreekt van Mij. Ik heb het gemaakt!

Om dat bericht op te pikken is er wel iets nodig, dat je ziel luistert ... en wil horen en zien wat God vertelt door Zijn schepping heen. 
Dan gaat je hart ervoor open. 

En dat is juist zoals Guido Gezelle het omschreef in een van zijn andere gedichtjes: (ook heel bekend, stond die dan in een album van één van mijn zussen?)

als de ziele luistert

Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teeken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken,

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet..

als de ziele luistert!

1859

In het ruisen van de bladeren van de bomen, de golven in het water, de wind en de wolken geeft de natuur getuigenis van God - in oud vlaams: vertolkt 't diep gedoken Woord zoo zoet' :)

Zo zegt de Bijbel het ons ook, dat als we om ons heen kijken, we met ons verstand kunnen bedenken (doorzien) dat alles wat we zien in de schepping niet zómaar ontstaan is. Zeggen dat er geen God is, is dan eigenlijk niet mogelijk ... 

Misschien is dit wat God mensen die nog nooit van Jezus hebben gehoord, later zal vragen: wat heb je dan gedaan met het getuigenis in Mijn schepping?

Heb je Mij er in gezien?
In de schoonheid van de schepping, die voor ieder zichtbaar is ...

... als onze ziel echt luistert!

- Hoe kunnen mensen nog meer iets van God zien en horen, 
wie weet komt dan een andere keer...

Tsjechië, vakantie met contrasten

En toen waren we alweer een paar weken terug van vakantie...

Als je ervóór staat, lijkt het altijd een hele tijd, maar eenmaal enkele dagen op dreef, is het zo voorbij; je bent weer thuis voor je het weet. En behoort alles wat je hebt gezien en gedaan tot je (mooie) herinneringen.

Maar al was het een weekje, we waren wel echt weg, van de dagelijkse dingen en alle drukte... Ook even weg van het wereldgebeuren, al sijpelde er af en toe wat nieuws door. Het contrast was groot, wij hadden een mooie vredige omgeving, rust...

En viel het me op dat mensen wáár dan ook vandaan, toch allemaal dezelfde behoeften hebben; we willen in vrede leven, in veiligheid en met een dak boven ons hoofd. En ook in een vreemd land waar ik niemand ken, leven mensen net zo met elkaar als bij ons. Ze bouwen hun huizen, ze doen hun boodschappen net als wij, de kinderen gaan naar school. Kortom ze leven er net zo als wij in óns land. En hebben lief zoals wij...

Het viel me éxtra op, juist omdat het elders op de wereld oorlog en onrust is, er velen op de vlucht zijn en mensen worden afgeslacht.... 

Ja het is steeds duidelijker zichtbaar, de wereld is in de macht van iemand die het kwade met ons voor heeft. Het is steeds barbaarser en niet te bevatten wat er op zoveel plekken allemaal gebeurt.
Satan manifesteert zich nadrukkelijk, hij is nog de overste van deze wereld - dat is hij altijd al wel geweest, maar nu is het alsof hij het wil benadrukken. 

Voordat we weg gingen was er het neerstorten van het vliegtuig in de Oekraine, met de separatisten die voor niets ontzag hebben. Poetin ... 
Het conflict en de grondoorlog van Israël in Gaza tegen Hamas speelde ook net en is nog steeds niet echt voorbij... 

En ISIS is natuurlijk helemaal niet te bevatten - wat er gebeurt in Irak, en nu tot in Syrië tot aan de grens met Israël toe. Minderheden... waaronder christenen die ineens hun leven niet meer zeker zijn... Hun huizen worden krijgen een teken en ze moeten maken dat ze wegkomen. NAZI-praktijken die zomaar weer uitgevoerd worden en wie kan er wat tegen doen... 

Hele bevolkingsgroepen worden zo verjaagd en in koelen bloede omgebracht; kinderen worden onthoofd. En Amerikaanse journalisten - daarvan zijn filmpjes te zien, die ik niet wil bekijken. Duidelijk dat de mensenmoordenaar 'van de beginne' hier achter zit, de vader der leugen...

Een 'gebrandmerkt' huis van een christen in Mosul 

***********************

************

Dit gebeurt allemaal, terwijl de aarde nog steeds zo mooi is en je de schoonheid van de schepping nog op zo vele plekken op de wereld kan zien. De schepping die nog steeds getuigenis geeft dat er een God is, die alles heeft gemaakt. En nog steeds zorgt dat we hier van kunnen genieten, dat de wereld door draait, alle processen die voor het leven zorgen nog steeds werken. Dat we hier nog steeds zijn en de seizoenen doorgaan ... 

Hier bijvoorbeeld een waterval die we gingen zien, waar de kinderen langs omhoog klommen (Een waterval? Vinden we dat wel leuk? Ja dus...) en Jedidja, na iets te nat te zijn geworden, maar helemaal kopje onder ging om te zwemmen. Volgende keer maar een extra stel kleren mee nemen ...

***************

We waren ook een dag in het 'natuurgebied Ceský Ráj, ook wel het 'Boheems Paradijs' genoemd. En mooi was het, een Paradijs waar je letterlijk de grootheid van Gods schepping ziet, en oorlog en wreedheden ver weg lijken.

And if I were a painter I do not know which I'd paint
The calling of the ancient stars or assembling of the saints
And there's so much beauty around us for just two eyes to see
But everywhere I go I'm looking
(r. mullins)

***********************

**************

Ook is de geschiedenis van een land waar je maar enkele dagen bent, iets waar je zo af en toe iets van ziet. Tsjechië hoorde tot 1989 samen met Slowakije bij het Oostblok. Een tijd van onderdrukking en censuur, er Russisch werd geleerd op de scholen en Engels taboe was. Naar Amerika voor een studie, dat mocht op een gegeven moment wel, als je maar niet al te goed was, want dan was er risico dat je voor de staat verloren ging. Na de Praagse Lente probeerde men er het communisme een menselijk gezicht te geven.

En dit merkte je allemaal nog doordat de oudere mensen absoluut geen Engels kunnen maar wel eerder Duits. Ook waren er gebouwen die er vervallen uitzagen, met gebroken ramen ... een hek erom heen, als stille getuigen van die tijd die nu alweer meer dan 25 jaar achter ons ligt. En in het hotel (jaja!) waar we waren, waande je je qua entourage terug in de jaren zeventig ...

Onder de (Nederlandse) gasten van het hotel was een vrouw van Tsjechische komaf. Zij kon mooi vertellen over de geschiedenis van het land, dat vroeger een onderdeel was van een veel groter rijk. "Sissy was onze keizerin...", daar was ze trots op. Totdat bij het begin van de eerste wereldoorlog, het grote Habsburgse rijk uiteen viel.
Tsjechie werd toen (weer) een zelfstandig land en Tsjechisch weer de officiële taal, tot inval van Hitler in 1938. Toen moest er Duits gesproken worden.

Want ooit woonden er veel Duitsers in Tsjechie... één van de smoesjes die Hitler gebruikte om Tsjecho-Slowakije in 1938 te annexeren. Deze zogenaamde Sudeten-Duiters zijn bij de capitulatie van Duitsland en de vorming van het Oostblok, vrijwillig naar Duitsland teruggekeerd. Hun huizen die massaal leeg kwamen, worden nu vaak als vakantiehuis gebruikt door de Tsjechen zelf. (Die achtergrondinformatie hoor je alleen van mensen die het land echt kennen) En ik las nu dat meeste Joden uit Praag van Duitse komaf waren, en ook bijna allemaal omgebracht zijn.

Tsjechië, een land wat heen en weer geschoven is. Door de Amerikanen bevrijd in 1945 maar aan Rusland gelaten in een soort ruil. En daardoor onder onder communistisch regime gekomen.

Maar nu is er vrijheid - en mochten wij nog steeds in vrijheid er onze vakantie doorbrengen.
Al sloot Poetin de grenzen voor Nederlandse landbouwproducten en Russen die daarvan afhankelijk zijn, moeten nu op een andere manier aan voedsel zien te komen...

Ja dat (wereld)nieuws ging enigszins langs ons heen, Wij konden 's morgens zo aanschuiven bij het ontbijt en 's avonds werd ons ook het diner voorgezet. Wat een luxe!!

Zo werd het een vakantie waarin we een mooi land hebben gezien, waar men druk bezig is de infrastructuur te verbeteren, wegen opnieuw te asfalteren om mee te kunnen doen, ook voor alle toeristen die het land tegenwoordig weten te vinden ... Een land wat zoveel heeft meegemaakt in de laatste honderd jaar...

*************************

*****************

Nu zijn we weer thuis, het gewone leven met alle drukte is weer gestart. En in dit blogje deze korte impressie met duidelijk het contrast, wat zéker toen we weer bij de les waren wat betreft alle gebeurtenissen in de wereld, zo opvallend was.

Ja, we mogen en kunnen nu nog genieten van alle schoonheid op deze aarde. En eens zal alles nieuw worden. Oorlogen en wreedheden zijn dan verleden tijd. Dan zal er een Ander aan de macht zijn en de zwaarden zullen tot snoeimessen omgesmeed worden, en de oorlog wordt niet meer geleerd. (Komt dichtbij met allerlei filmpjes over terroristentrainingen!)

Het lijden van zo veel mensen dichtbij en ver weg - in chains for the gospel en in zulke ándere omstandigheden dan een vakantie, dat lijden is dan eindelijk voorbij.
Iets waar je, ook (of juist) in zo'n vredige vakantie zo erg naar kan verlangen. 

Hoog water

zicht op Hattem - aan een meer?

eenden waren hier druk

nee, dit is niet Australië

even met de telelens... richting Veluwe...

en je ziet hier nog net 'de rode loper'...nieuwe IJsselbrug

tip: klik op de foto's voor vergroting

Vroeger leerden we op de lagere school van een 'kwekeling' een soort springversje: 

De rivier de IJssel is een wilde vloed, 

wil je mee erover, kijk dan hoe het moet

Met z'n tweeën in galoppas naar de overkant,

maar niet in de diepte kijken, 

hup we zijn aan land....

En zoveel vrede in je hart, een rivier vol, zou ook niet gek zijn.... :)

Want het was nu wel een heeeel brede rivier, die we zagen gaan.
Verder is ie wel eens hoger geweest, dus dramatisch is het hier nog lang niet, nog geen zandzakken voor onze deur.... wat dat betreft doet alle berichtgeving ook wel eens paniekerig aan - het was een mooi gezicht zo'n waterzee.

Dat vonden anderen blijkbaar ook - we moesten af en toe precies tussen alle mensen door fotograferen. Het was ook erg mooi weer om even een stukje te lopen. En ik had zelfs onverwachts gezelschap. :)