Alleen iets van lang geleden?

Laatst hoorde ik 'Foto van vroeger' wat ik nog wel kende. En als je op youtube kijkt is het opvallend hoeveel mensen dit liedje hebben gebruikt als achtergrond voor hun oude foto's, waarin ze hun jeugd even weer herbeleven. Want, zoals het lied ook zegt, het kind zit nog ergens diep in je.
En als je het geluk hebt gehad van een normale jeugd, was het vroeger misschien wel zoals dit coupletje zegt:

Alleen zijn of eenzaam 
hoe kon ik dat kennen?

Ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen

met een gat in m'n kop en m'n broek vol met scheuren

Mijn moeder was thuis 
dus wat kon me gebeuren 

Als ik mijn kinderen dat gevoel heb weten te geven, ben ik blij! En soms ontdek je ineens dat ze je niet meer zo nodig hebben - je kunt er een wat ´overbodig´ gevoel door krijgen, alhoewel het op zich een gezonde ontwikkeling is, zoals bij het laatste bezoek aan de tandarts waarbij mijn jongste dochter beslist niet meer wilde dat ik mee de spreekkamer inging."Mam! Wat denk je wel? Jij blijft in de wachtkamer! Ik ga alleen!'

Eenmaal volwassen en zelfstandig, zou het kunnen lijken of je niemand meer nodig hebt. Je hebt je losgemaakt van je ouders en er zal zelfs een tijd komen dat zij er ook niet meer zijn. Je moet het dan doen met die goede jeugdherinnering om uit te putten, zoals het refrein van dit liedje zegt: 'als het leven tegenzit, denk ik aan die tijd...' Want nu ben je zelf volwassen en verantwoordelijk. En zelfs als je God kent, kun je toch denken het allemaal zelf te moeten klaren. 
Toevallig had ik laatst met een leeftijdsgenoot een gesprekje en terugkijkend concludeerde zij 'toch liever geen dertig meer te willen zijn´- qua uiterlijk misschien nog wel een beetje, iets minder rimpels en nog geen grijze haren bijvoorbeeld, maar verder...
En ze bedoelde: toen was er nog zoveel waar ik nog onzeker over was. Het spreekwoord zegt inderdaad: 'wijsheid komt met de jaren', hoewel soms 'door schade en schande.´ 

Ikzelf heb me (vroeger ook) vaak afgevraagd wat 'volwassenheid' nu echt inhield: eindelijk die goede baan hebben en geslaagd zijn in de maatschappij? Alles zelf moeten, alles zelf kunnen en geen anderen nodig hebben?  
Veel mensen laten dat beeld naar buiten toe zien, terwijl dit liedje over 'vroeger' juist aangeeft dat we ook allemaal dat kind blijven, eigenlijk die moeder en vader nog steeds nodig hebben...
Voor mij lag het antwoord op die vraag 'wat is volwassen zijn' dan ook méér in: de waarheid te erkennen dat het leven niet maakbaar is, dat je nooit zover bent dat je overal een antwoord op hebt, en er zelfs situaties zijn waarin je helemaal niet zou weten wat het beste is om te doen.  

Als je terugkijkt is het erg mooi te kunnen constateren, juist in de onvolmaaktheid van je leven 'wijsheid' te hebben gevonden - iets te hebben geleerd wat je zélfs in ruil voor een bepaalde 'jeugdigheid' (of vul maar in, dat is voor ieder anders) niet wilt inleveren. Misschien zelfs niet voor al het geld van de wereld. 

David benoemt deze wijsheid en wenst in Psalm 90 dat als wij naar ons leven kijken wat achter ons ligt, God erin bespeuren, zodat wij een wijs hart verkrijgen. 
De Here Jezus maakt dit nog concreter, Hij wijst op zichzelf: ´Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast bent en Ik zal u rust geven.

Dat betekent niét dat je alles wat je vroeger onzeker kon maken en wat je niet begrijpt dan ineens allemaal doorgrondt, en het leven een eitje geworden is. Maar het is accepteren dat je een andere bron búiten jezelf nodig hebt. Zoiets lijkt zwak maar dat is maar schijn; het is juist goddelijke wijsheid die zegt dat in zwakheid kracht ligt. Het is dan ook wijsheid die niet van deze wereld is maar van de Geest, en die je daarom hier in deze wereld niet leert.. 

En de tekst gaat verder, de Here Jezus wil ons leren te worden als Hij, namelijk 'zachtmoedig en nederig van hart'.
Hé, alweer iets wat in deze wereld niet zo populair is: je niet op laten jutten om voor je rechten op te komen, maar misschien wel onrecht verdragen, de minste zijn. Innerlijke rust hebben in moeilijkheden, zelfs als er in onze ogen geen positieve verandering lijkt te zijn in je omstandigheden. De Heer kijkt namelijk heel anders naar situaties (en zijn oplossingen zouden we zelf dan ook nooit opkomen!) En als je weet: God is in control, dan is je last licht, want je draagt die niet meer zelf ...

Is Hij voor jou al die bron van wijsheid? God wil zo graag dat je leert om ook die andere blik te krijgen - vanuit Zijn perspectief naar je leven kijken, dat geeft echte rust. Bid er om, want wat zo mooi is, Hij wil jouw wijsheid zijn als je het zelf niet meer weet.. Vertrouw Hem! Hij staat als je hemelse Vader, altijd klaar om je te geven wat je nodig hebt!

 Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; 

 neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, 

en gij zult rust vinden voor uw zielen; 

 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

(Klein)kinderen...

Van tevoren kun je gaan bedenken hoe het zal zijn, maar sinds ik écht oma ben is het fenomeen 'kleinkind' voor mij gaan leven. En wel in de vorm van een lief schattig baby'tje wat erg lijkt op mijn dochter als baby. Wat ook zo dezelfde gevoelens en associaties naar boven brengt.
De afgelopen twee dagen kregen we onverwachts gezelschap van moeder en kind. En is het een speciale gewaarwording dat een baby-zo-dichtbij, deze keer niet van mij is maar van mijn dochter. (Zij is al gewend aan het omgekeerde: deze keer is de baby van haarzelf...)
Dat wat iedereen altijd al vertelde is waar: 'kleinkinderen zijn zo leuk want je hebt alleen de lusten en niet de lasten.' (Sommigen gooien er nog een schepje bovenop en vinden kleinkinderen zelfs leuker dan 'eigen' kinderen, maar dan heb je denk ik, vroeger iets verkeerd gedaan door je kinderen teveel als een last te beschouwen.)
De verantwoordelijkheid - en als je net moeder bent, kan het je soms ineens aanvliegen: Help, er is een compleet mensje helemaal van mij afhankelijk! - die ligt bij de ouders. Ik hoefde inderdaad niet uit bed toen er babygehuil klonk de laatste twee nachten hier thuis. :)

Zo vlak na de geboorte viel me dat verschil ook op want - al heb ik haar geboren zien worden en is de liefde even groot - een kleinkind is niet uit mijn lijf gekomen en daarmee niet van mijzelf. En dacht ik aan een mij bekende uitdrukking die ook dit punt aanroert om op een ander vlak iets duidelijk te maken: dat God geen kleinkinderen heeft. Het illustreert dat het niet genoeg is dat je óuders kind van God zijn. Al houdt Hij wel heel veel van jou, je hoort dan toch nog niet écht helemaal bij Hem. Geloven is namelijk een geestelijke zaak en dat gaat niet als vanzelf op jou over - anders dan vroeger in Israël, waar je wél automatisch door je natuurlijke geboorte een kindje van dat uitverkoren volk was. Om de betreffende uitspraak iets anders te formuleren: geestelijk gezien bestaan er geen kleinkinderen. Want zelfs die Joodse kindjes moesten wel tot geloof komen om gered te worden.

Ik vond het als nieuwbakken oma erg mooi te ontdekken dat je zeker net zoveel kunt houden van je kleinkinderen als van je kinderen. Ook dat God zonder onderscheid houdt van ieder kind dat geboren wordt maar zo graag ziet dat - als je opgroeit en zelf na gaat denken - je door persoonlijk geloof in directe relatie met Hem komt en dan helemaal bij Hem hoort. Johannes heeft het er uitgebreid over: dan ben je uit God geboren en zijn we kinderen Gods. God wil namelijk als een echte Vader, niet alleen de lusten maar ook de lasten, de hele verantwoordelijkheid over je leven.

Niet voor te stellen, dat de God die in Genesis één zei: Laat ons mensen maken, heeft besloten dat het niet stopte met de mens na de zondeval. Want evenals God dóór de Zoon, de wereld en ook de mens heeft geschapen, zó heeft Hij - óók door het werk van de Zoon, wat helemaal áf is - ons tot een nieuwe schepping gemaakt. We kunnen opnieuw, als geestelijke mensen geboren worden, waar God door Zijn Geest in woont. Hij heeft ons verworven door het bloed van zijn Eigene staat er, ons die eerst dood waren en zo ver weg van al Gods beloften.

Ben je nog niet een kind maar meer een soort kleinkind van God of sta je nog verder af? Ook voor jóuw nieuwe geboorte heeft de Here Jezus pijn en lijden doorstaan, nog veel meer dan de pijn die een moeder heeft als haar kind wordt geboren, want Hij stierf! Maar stond weer op in kracht!
Zó zijn wij als Gods kinderen dicht aan Zijn hart gebracht. Wat een prachtige plek om daar te mogen zijn!

Kind zijn - met Astrid Lindgren

Het gebeurt niet vaak dat ik echt op reis ben, maar laatst was ik onderweg per fiets, trein, bus...  En nam ik eens de tijd om in de trein een boek te lezen. 'Herinneringen aan Astrid Lindgren' van degene die haar boeken in het Nederlands heeft vertaald. Van haar persoonlijk wist ik niet veel terwijl zij toch één van de beroemdste kinderboekenschrijfsters van de wereld is.
Altijd interessant hoe zo iemand tegen kinderen aankijkt. Er zal toch een reden zijn dat je specifiek voor kinderen wilt schrijven denk ik dan.... Toch wilde ze bewust geen kinderboeken te schrijven maar ze weet blijkbaar voor hen de juiste toon en sfeer te treffen.

De veilige kinderwereld

In het boekje wordt duidelijk dat Astrid ook zelf op een bepaalde manier altijd kind is gebleven. Een aardige anekdote die dit onderstreept is, dat ze op 66-jarige leeftijd als ze ergens op bezoek is, samen met één van de kinderen vanaf een hoge balk in het hooi springt - dat had ze (helaas) 50 jaar niet gedaan!
Wat mij inderdaad altijd aantrekt is de simpele veilige kinderwereld, die in haar boeken voor je open gaat. Die veilige wereld is één van de belangrijkste dingen die ze haar lezers mee wilde geven, getuige haar grote liefde voor de boeken van "Emil", het vertederende jochie vol kattenkwaad wat opgroeit in dat gedeelte van Zweden waar ook zij haar jeugd heeft doorgebracht. De belevenissen van Emil geven een beeld van de jeugd van haar vader; een vervlogen tijd, de wereld waarin kinderen nog kind mochten zijn en niet allerlei grotemensen- en wereldproblemen op hun nek kregen zoals tegenwoordig vaak het geval is....

Om die reden had Astrid ook veel moeite met laat ik het 'de agressie in de wereld' noemen. Hierom was ze ook maatschappelijk actief en bemoeide zich met de politiek als ze dat noodzakelijk vond.
In 1978 ontving ze een Duitse vredesprijs en een citaat uit het dankwoord laat zien hoe ze voor dit grote probleem een oplossing zoekt. En eigenlijk is het frappant hoe ze op een bepaalde manier dit juist bekijkt:

(...) moeten wij ons na al die duizenden jaren van oorlog niet gaan afvragen of er misschien een constructiefout zit in de hele menselijke soort, omdat we altijd maar weer geweld gebruiken? En zijn wij gedoemd ten onder te gaan aan onze agressie? We willen allemaal vrede. Is het dan niet mogelijk dat wij onszelf veranderen voordat het te laat is? Dat wij afstand leren nemen van geweld. Doodeenvoudig proberen een nieuwe soort mens te worden? Maar hoe zou dat kunnen en waar moet je beginnen? (...)

Dit wat de Bijbel al noemt:... 'de verdorvenheid van de mens', is nog steeds een 'hot item'.. . Je hoeft hiervoor alleen maar te kijken naar de agressie die overal ter wereld ten toon wordt gespreid - ook vaak door de jeugd, bijvoorbeeld vorig jaar in Engeland)

Vredelievende mensen

Haar oplossing is de jeugd: de kinderen. Als je die het juiste voorhoudt, hen niet beknot maar veel vrijheid geeft - als ze leren van degenen waar ze van houden, hun ouders.... dán zou de wereld anders kunnen worden. Dat is ook een reden waarom zij eigenlijk weigerde haar kind-zijn los te laten want zo behield ze haar geloof in een betere wereld en schiep die ook in haar boeken. Haar beroemde creatie Pippi had dezelfde gevoelens:

In het allerlaatste verhaal van Pippi Langkous verzuchten Tommy, Anika en Pippi dat ze nooit groot willen worden «Nee, dat is niet iets om naar te verlangen,» zegt Pippi, «grote mensen hebben nooit iets leuks. Zij hebben alleen maar een heleboel vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomenbelasting.» Op aanraden van Pippi besluiten de drie 'peperneut-pillen' in te nemen, die verdacht veel weg hebben van gewone erwten. Onder de formule 'Lief klein pilletje peperneut, ik wil nimmer worden greut' slikken ze hun 'pillen' in.

En lag haar hart ook als vanzelf bij het schrijven voor kinderen vanwege dit grote ideaal: door haar verhalen hen tot betere vredelievende mensen te maken. Het begin van 'een nieuwe soort mens'.
Kinderen zijn inderdaad nog te vormen, ontvankelijk voor wat je hen vertelt en nemen dingen gewoon aan zonder allerlei 'ja maar'- vragen te stellen. Ook hierin had zij het bij het rechte eind.

Haar latere fantasieverhalen laten kinderen wegdromen in een andere wereld. En is er in een prentenboek bijvoorbeeld een jongetje dat door een zeer been niet meer goed kan lopen en de hele dag in bed ligt. Maar 's avonds wordt hij meegenomen naar Schemerland en beleeft daar allerlei avonturen, ziet de hele stad en kan doen wat hij in zijn echte leven niet meer kan...
Dit was Astrids manier om de harde werkelijkheid te kunnen ontvluchten maar deze zo ook aan te kunnen...
En toch... zullen kinderen op een bepaald moment ook geconfronteerd worden met die 'constructiefout' van de mens - al is het alleen maar door zelfkennis, het te zien in je eigen hart. En hebben velen met grote vredesidealen, deze nooit ten diepste wáár kunnen maken.

Wat is de oplossing

 Astrids ouders waren gelovig, hun mooie liefdesverhaal heb ik ook gelezen... Maar blijkbaar is het geloof niet iets wat automatisch overdraagbaar is, terwijl dát nu juist datgene is wat 'de constructiefout' aan zou kunnen pakken... Want om daaraan te ontsnappen zit er niks anders op dan een nieuw mens te worden, 'geschapen in waarachtige heiligheid' zoals de Bijbel het noemt. Wij hebben Hém nodig die volmaakt was en gezegd heeft:  

Laat de kleine kinderen tot Mij komen en verhinder hen niet, want voor zulke mensen is het Koninkrijk van God. 

En het 'zijn als een kind', is een treffend mooie overeenkomst met hoe Astrid was, juist omdat er zoveel waarheid in zit!
Het heeft iets van een tragiek dat niet echt duidelijk is of zij zelf - met zulke grote idealen voor een betere mensheid - de clou heeft begrepen: de Verlosser Zelf nodig te hebben. Dit geloofsaspect kom je met betrekking tot haarzelf en haar boeken eigenlijk niet tegen. Al schijnen er mensen te zijn die boeken hebben geschreven over haar zogenaamde bekering.
Maar wel heeft zij genoten van het leven en al vond ze dat niet makkelijk, een hoge leeftijd mogen bereiken.

En misschien ben jij iemand die ook zulke idealen als Astrid heeft, maar ook jij zult de uitwerking zelf niet voor elkaar krijgen. Jezus Zélf zegt het ons, te worden als een kind om zó, onbevangen, eenvoudig in geloof, van de Vader in de hemel het eeuwige leven aan te kunnen nemen. Een nieuw mens te zijn door de verlossing in Jezus Christus en de toegang tot Zijn Rijk te ontvangen.
Dat Rijk wat geen fantasieverhaal is (zoals Astrid ze schreef) om de harde werkelijkheid aan te kunnen, maar wat eens de hele aarde zal omvatten - geen agressie en geweld meer maar echte vrede!

Dag moeder!

Zo tegen moederdag komen de folders alweer binnen de deur met allerlei prachtige aanbiedingen om 'moeder' blij mee te maken. Maar wat zegt dat eigenlijk... En wat is dat: de moeder-kind band...

Ik had nog een reden om eens bij die vraag stil te staan dan alleen de a.s. 'moederdag' aangezien ik deze dagen ook druk geweest ben bij mijn dochter - die ik niet zo vaak zie omdat ze nogal ver weg woont. Maar nu was er een aanleiding om eens uitgebreid op bezoek te gaan, zelfs met overnachting(en) erbij. (Haar zusjes jaloers... al hebben zij er al vaker geslapen...)

We hebben namelijk samen de slaapkamer en huiskamer flink onder handen genomen en ontdaan van de af en toe nogal heftige kleuren.

Ondertijd kwamen we aan de praat - ook even over moeder (of vader) zijn en wel omdat mijn dochter ook moeder gaat worden. En zie ik mezelf zo terug, het eerste babykamertje in orde maken en alles wat daar zo bij komt kijken... met in het vooruitzicht van de baby die je nog niet kent maar toch eigenlijk al wel. :) En ik weet nog de vreemde gewaarwording dat vanaf het moment dat het kind er is, je niet meer kunt vóórstellen dat er een tijd was dat dat wezentje er niet was. En bij de eerste maakt het de meeste indruk omdat je iets totaal nieuws meemaakt, maar ook bij de volgende kinderen was dat dezelfde ervaring: een kind, totaal afhankelijk van jou, 'is' er ineens. Het kind waar je voor altijd met huid en haar aan vast zit! (En wat altijd zo blijft, al leer je dat je ze ook los moet laten...)

**********

Als moeder (maar ook vaders kunnen zich dat indenken!) drong het ineens tot me door, dat dit gevoel van eeuwige verbondenheid ook is te leggen op God de Vader en we zo iets kunnen begrijpen van hoe Hij 'vast zit' aan ons, Zijn kinderen. Of mag ik zeggen: nog véél meer dan wij, voelt de hemelse Vader Zich verbonden met ons want Hij is een volmaakte Vader!

En de Bijbel zegt er ook wat over, natuurlijk. :)

"Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontfermen zou over het kind van haar schoot? 
Al zouden zij die vergeten, toch vergeet Ik u niet.  

Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift" Jesaja 49 : 15 en 16

Dat een vrouw haar kind zou kunnen vergeten, onvoorstelbaar denk ik! Na de bevalling was ik niet zo helder maar het eerste wat ik vroeg toen we weer naar de zaal gingen was: 'waar is de baby?' Oh ja, die gaat keurig mee in haar verrijdbare bedje...

Maar Gods verbondenheid met ons gaat (volgens Gods eigen woorden) nog véél verder dan de band die een moeder heeft met haar baby! Wij zijn in Gods handpalmen gegraveerd!

En wij mensen leven negen maanden toe naar de geboorte, het kind onzichtbaar maar al wel merkbaar bij ons. En als het er eenmaal is, wéét je niet meer anders... Maar God zegt dit over óns:

"Hij heeft ons immers in Hem uitverkoren vóór de grondlegging der wereld,

 opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor zijn aangezicht.

 In liefde heeft Hij ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem te worden aangenomen 

door Jezus Christus". Efeze 1: 4 en 5

... en Hij dacht al aan ons, lang voordat we er waren! Wat geweldig om dit te weten (en begrijpen zullen we het nooit!) dat Hij ons al kende en wilde als Zijn kinderen, vér voordat wij zelfs bestonden of we er maar één enkele prestatie voor konden leveren. Het was zelfs vér voordat de wereld bestond.

En vanwege de zondeval heeft Hij heeft er heel wat voor moeten doen om ons daadwerkelijk later bij Zich in de hemel te kunnen hebben: Zijn Zoon heeft in Zijn handen de littekens van de spijkers...

Als we nu ook net nadenken over de band tussen ouders en kinderen, zegt ons dat dan niet alles over Gods liefde voor ons? Dat God Zijn Zóón gaf om óns als zonen te kunnen aannemen? Dan zeggen we inderdaad:  

Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, dat wij kinderen Gods genoemd worden, 

'- en wij zijn het ook' staat er dan zo mooi achter, mochten we er toch nog aan twijfelen!

De Here Jezus wilde sterven: opdat Hij ons tot God zou brengen - ook jou als je dat wilt geloven. 

Dan ben je door geloof ook Gods kind. Wil je dat?

Hij wil in ieder geval niets liever dan ook jouw Vader zijn!

Voor altijd en eeuwig!

Voor altijd en eeuwig

Is een heel lange tijd, Poeh

Voor altijd is met jou erbij niet lang genoeg

Wij horen bij elkaar, voor altijd

En staan ook voor elkaar klaar, voor altijd

Bevriend door dun en dik

Voor altijd jij en ik

Voor altijd en eeuwig

Ik wou dat het zo kon zijn, voor altijd

Als ik het kon beloven, voor altijd

Dan bleef ik en jij

Voor altijd simpel wij

Voor altijd en eeuwig

Voor altijd en eeuwig

Is een hele lange tijd Poeh

Voor altijd is met jou erbij Janneman

Niet lang genoeg

Als het aan mij of jij ligt, voor altijd

Dan blijven wij samen

Eenvoudig, voor altijd

Als je maar begrijpt

Dat niemand ons ooit scheidt

Wij blijven altijd samen

Voor altijd en eeuwig...

Vanmiddag hoorde en zag ik bij één van mijn dochters een filmpje van een liedje van Pooh Beer. Inderdaad herkende ik het want mijn kinderen keken vroeger uitentreuren zou ik bijna zeggen, naar de filmpjes van die olijke beer en zijn vrienden. En voor altijd en eeuwig is ook echt zoals kinderen de dingen beleven. Als ze een vriendinnetje hebben waar ze erg goed mee op kunnen schieten is het 'voor altijd en eeuwig'. Je kunt als kind ook niet overzien dat dat toch niet helemaal vanzelfsprekend is. Net als een uitspraak die anderen ook vast wel bekend voorkomt: "Ik blijf voor altijd en eeuwig bij jullie wonen', en mocht je misschien vermoeden dat je toch ouder zult worden, lossen dochters dat probleem vaak op met de uitspraak: "en dan ga ik met papa trouwen..."  En natuurlijk ga je kleine kinderen niet vermoeien met de realiteit dat deze situatie zal veranderen als ze ouder zijn geworden - en dat papa en mama op aarde niet het eeuwige leven hebben (zeggen we dan), er een tijd komt dat ze er niet meer zullen zijn... Als alles 'normaal' verloopt, zullen kleine kinderen dat niet meemaken. En je gunt hen die veilige wereld, waarin de horizon niet verder gaat dan het huis, de mensen waarvan je houdt, samen zijn met je broertjes en zusjes en vader en moeder... Al zijn er tegenwoordig toch steeds meer kinderen die die veiligheid missen, waar de veilige wereld in elkaar stort, waarvan de vader misschien niet vroeg overlijdt, maar hij wel uit beeld is omdat papa en mama gaan scheiden. Ze worden dan wel erg vroeg met de realiteit geconfronteerd - die hard kan zijn.

Ja, de realiteit haalt mensen tegenwoordig vaak in - behalve bij God! Daar is een 'altijd en eeuwig' wat écht voor altijd is. En is 'eeuwig' niet alleen een toestand waar geen einde aan komt, maar waar zelfs geen begin aan is. 'Altijd' voor de toekomst, maar ook: 'altijd' als je terug kijkt. Zo gauw wij het eeuwige leven van God hebben ontvangen - als we in de Here Jezus gaan geloven, zijn we als het ware uit deze tijd gehaald (al leven we nog hier op aarde in de tijd) en overgezet in de eeuwigheid. 

Weer zo'n onderwerp waar je dan wat over zegt maar wat eigenlijk buiten ons bevattingsvermogen ligt. Het is mij vroeger wel eens uitgelegd met een vergelijking. Als je water ziet als de eeuwigheid en een stuk hout wat in dat water ligt als de tijd, dan kun je je voorstellen dat tijd een begrensd iets is. En ik weet niet of mijn vervolg-redenatie echt klopte, maar ik kon met dat voorbeeld in gedachten, ook enigszins begrijpen dat God de hele tijd overziet, en als het ware ons zo ook ons leven kan laten zien - later - Dat kan als je buiten de tijd staat. Vandaar dat het ook geen probleem is dat wij al meegestorven zijn met de Here Jezus aan het kruis, toen Jezus daar stierf... al leven wij zo'n tweeduizend jaar later... De Here Jezus, God zelf kwam in de tijd, en werd mens. En tegelijkertijd bleef Hij die eeuwige God en wil ons dat eeuwige leven schenken.. 

Worden als de kinderen. Dat is nodig om Hem ook hierin simpel te kunnen vertrouwen - zoals kinderen die leven in hun veilige wereld, waar ze weten dat alles goed is omdat hun vader en moeder voor hen zorgen. En dat die situatie voor altijd en eeuwig niet op zal houden. Als volwassene zul je weten dat dit op aarde niet bestaat. Maar laten we dan als we naar God kijken, in de Bijbel over Hem lezen, dit gewoon aanvaarden dat als we Hem liefhebben, we - echt! - voor eeuwig bij Hem mogen zijn. Jeremia heeft het over de eeuwige liefde die de Heer had voor Israël - ik denk dat we dit toch ook op ons mogen toepassen als gelovigen nu in deze tijd. Wat een speciale ontdekking dat God ons daarom die eeuwigheid wil geven, uit die liefde, voor niets... geen tegenprestatie dan alleen geloof dat het waar is! 
Ik hoop dat ieder die dit leest, Hem al kent. En is dat niet het geval, ga met Hem in gesprek, Hij wil jou ook dat eeuwige leven geven! 

 En dit is het getuigenis, namelijk

 dat God ons het eeuwige leven gegeven heeft;

 en dit leven is in Zijn Zoon.

Wie de Zoon heeft, 

heeft het leven;

wie de Zoon van God niet heeft, 

heeft het leven niet..

Johannes 5: 11 en 12

Kind... van de Vader

Vorige week had ik een ochtendje even echt 'werk':  ik paste ´officieel´ op drie kleine kinderen...
En alhoewel je eigenlijk best steeds van alles even voor hen moet doen, is het toch heerlijk relaxed over en weer. Dat vond ik vroeger (alhoewel dat nog niet zo erg lang geleden maar helaas wel 'voorbij' is) toch niet altijd, waarschijnlijk omdat dat 24 uur per dag doorging en ik toen ook verantwoordelijk was voor alles erbij, het hele huishouden....
En het aspect wat me opviel, ligt op het vlak van de onderlinge verhoudingen - ik speel ff hun moeder en regel wat er zoal moet gebeuren, wat goed is voor hen ... en dat accepteren ze gewoon (lijk ook een beetje op hun officiële oppasmoeder, dat scheelt waarschijnlijk) en let ik op dat ze niet van de bank vallen, niet uit het bakje kattenbrokjes gaan zitten eten, zorg dat de luier verschoond, de stiften opgezocht, een boekje voorgelezen en één van de drie naar bed gebracht wordt ... kortom, duidelijk dat ik hen in de gaten houd - eigenlijk gewoon er ben.

Zoals God er voor ons is ...
... en zouden we als kleine kinderen dat niet gewoon als gegeven nemen: God is er voor mij!  Je niet afvragen hoe dat nu kan, maar zorgeloos kind van de Vader zijn. Zorgen hoef je als klein kind namelijk niet te hebben, daar heb je een vader en moeder voor die jou kennen en weten wat goed voor je is, er ook altijd voor je zullen zijn! - En ga ik even van een 'normale' situatie uit, want het is natuurlijk een bekend gegeven dat in bepaalde gezinnen vader en moeder niet altijd goed voor hun kinderen zorgen ... -
En zag ik aan die oppaskindertjes weer dat het echt zo is, dat zij zich niet afvragen of ik er wel ben als ze zich pijn gedaan hebben, gaan er van uit dat ik ze die knuffel geef als er wat is, en dat ik voor hun eten en drinken zorg, in hun behoeftes voorzie. Daar hoeven ze zich niet druk over te maken, zich niet mee bezig te houden, laat staan dat ik hen belast met allerlei problemen; zij mogen kind zijn!

Vader uit liefde

Wij mensen, alhoewel we allemaal kleine kinderen zijn geweest, vinden het vaak verdraaid moeilijk om op die manier naar God te kijken, Hem te accepteren als onze Vader. Ja in theorie weten we het: als ik in Christus geloof, is God mijn Vader geworden...
Maar vertrouwen we ook dat Hij zorgt, durven we onze zorgen echt aan Hem te geven? Dat is moeilijk! We vertellen ze nog wel - dat gaat nog, maar vervolgens nemen we ze weer vrolijk zelf op onze nek. Maar dan ben je geen kind wat de Vader zo vertrouwt dat we die zorgen ook bij Hem laten.. omdat Hij ze zal oplossen al hebben wij soms geen idee hoe...

Ja ook op een andere manier kan het een theoretisch aangelegenheid zijn want al zeggen we dat we Zijn kind zijn, gaan we vervolgens heel 'volwassen' over onszelf nadenken, dat we toch niet zo zijn als God wel zou willen (en vullen we dit zo menselijk in!) en als oplossing daarvoor bedenken misschien wel onbewust (en alweer heel menselijk) dat we aardig wat prestaties moeten leveren. En dan zal Hij er voor ons zijn ... Je gedachten kunnen je zo ook op een verkeerd spoor zetten, al ben je een gelovige!
Terwijl we - alweer met ons menselijk verstand - toch heel goed weten dat God degene is die onvoorwaardelijk lief heeft, zonder er iets voor terug te verwachten.
Als je kind eenmaal geboren is, heb je het toch ook gewoon lief - je kunt je al niet meer indenken dat die baby er niet zou zijn, al is ie nog maar een minuut oud. En die liefde is niet afhankelijk van geleverde prestaties - een baby die net op de wereld is, heeft ook nog geen enkele prestatie verricht dan er eindelijk te zijn ...
En dat is een beetje te vergelijken met de onvoorwaardelijke liefde die God voor ons heeft - al ging Hij daarin heel wat verder en hield Hij van ons voordat we ooit van Hem hadden gehoord, voordat we zelfs maar bestonden. Wilde Hij ons als Zijn kinderen om lief te hebben. (lees hier wat Christus  moest volbrengen zodat wij als Zijn kinderen geboren konden worden)

God wil een relatie

Dat zie je toch steeds in de Bijbel terug: een God die een relatie wil aangaan, eerst met de eerste mensen, daarna steeds weer opnieuw, met Noach, Abraham ... het volk Israël. We lezen dat Hij als een Vader voor dat volk zorgde, van hen hield; Hij noemt Efraim een kind wat Hij leert lopen ... Als je leest wat daarover geschreven staat (even die link aanklikken, dat is een erg mooi stukje!) laat je onmiddellijk het beeld los van een God die ver boven ons verheven is en alleen zijn regels aan ons wil opdringen....
En dan, in het Nieuwe testament zien we ineens Iemand verschijnen die grote beweringen heeft naar datzelfde volk toe - naar de Farizeeën die van zichzelf dachten al helemaal gearriveerd te zijn, alle in hun ogen noodzakelijke kennis bezaten ... Maar Jezus doorkruist hun ideeën met Zijn claim Ik Ben te zijn.. En hebben ze drie jaar lang hun God kunnen zien handelen en wandelen zoals Hij werkelijk is kunnen horen wat Hij zei.

Hebben zij ooit begrepen dat God als een Vader met hen bewogen was? Zij bleven steken in de geboden en verboden en maakten er zelf nog een serie bij. Alsof God daarin te vangen zou zijn.
En wij, terwijl we Hem al kennen, weten dat Hij onze Vader is, redeneren vaak ook zo, maar het is de menselijke, wereldse wijsheid die net anders is, een andere bron heeft dan de wijsheid van God.
En de vraag is dan: hoe kunnen we dat echt begrijpen, als redelijk intelligente en ontwikkelde mensen uit de 21e eeuw. Ook als je ouder wordt, kan het kinderlijk vertrouwen vervagen en komen de ingewikkelde vragen op, die kennis die ervoor kan zorgen dat je alles eerst met je verstand wil beredeneren ... Twijfelen we ineens aan bepaalde Bijbelgedeelten die wetenschappelijk gezien toch niet te bewijzen zijn ... En in deze tijd en cultuur is ook Gods boodschap erin toch niet meer zomaar te vatten door simpel te lezen wat er staat ...
Of dat andere punt, ga je eigen regels bedenken waaraan je moet voldoen zoals ik hierboven ook al aanhaal ... vanuit het menselijk gevoel van falen, en daar is dan vast wel een Bijbeltekst bij te vinden.
Zo kon Petrus op het ene moment door openbaring een Goddelijke uitspraak doen en het volgende moment de dingen van de mensen bedenken....

Waarom worden als een kind

In 1 Korinthe zegt Paulus dat het juist de wijsheid van de wereld is waarvan God zegt en laat zien dat het dwaasheid is voor Hem. Waarom? Omdat het de weg en het zicht op God afsluit, het kennis is die losstaat van Hem Zelf. De Here Jezus laat heel wat anders zien, dat: doen wat God van je vraagt, wat Hij graag wil, een hartsgesteldheid moet zijn. Én Hij heeft ervoor gezorgd dat het voor ons werkelijkheid kan worden.
Maar om ook als mensen van deze tijd dit allemaal te kunnen begrijpen, zullen we onze eigen wijsheid aan de kant moeten zetten, tot het inzicht komen dat ander hart nodig te hebben. Dat is ook wat Salomo al zegt in Spreuken, geschreven met die wijsheid van God: Mijn zoon, geef mij uw hart.

Daarvoor moet je worden als een kind  En dan niet om vervolgens dom gehouden te worden, onvolwassen gedrag te gaan vertonen en niet meer zelf na hoeven te denken. Dan hebben wij daarbij al snel weer onze menselijke invulling van het begrip kind-zijn.
Die Goddelijke wijsheid geeft ons kennis van God en van Christus in ons hart, geleerd door de Geest die we dan hebben ontvangen. Dan kunnen we ook de Bijbel echt begrijpen, ons verstand wordt dan verlicht, niet uitgeschakeld!... we mogen nog steeds nadenken, nagaan 'of al deze dingen zo zijn' maar de vragen die we dan nog hebben, houden ons niet meer bezig vanuit ongeloof.
Hiervoor zullen we wel afhankelijk moeten zijn, het kenmerk van een kind. Want alle kennis en wijsheid is in Hem verborgen en aan de 'kinderkens' geopenbaard  - de mensen die vertrouwen en afhankelijk willen zijn zoals kinderen ... Jezus dankt Zijn Vader zelfs daarvoor, dat het juist niet weggelegd is voor de intellectuele mensen, die bepaalde capaciteiten bezitten, die de dienst uitmaken in de wereld.
Dat is blijkbaar een belangrijk gegeven want ook als je het koninkrijk van God niet ontvangt als een kind, kun je er zelfs niet binnen gaan!

Ben jij al zover?

Als je je hart openstelt en Hem vertrouwt, zoals die kindertjes waar ik op moest passen en die zich geen zorgen maken of ik wel het juiste voor hen zal doen en aan hen zal geven, dan zal Hij de Heilige Geest aan je geven als je Hem erom bidt. Want welke vader geeft zijn kind een slang voor een vis of een schorpioen voor een ei ...
En zo ineens is die God, Ik Ben, die al die geboden aan Zijn volk gaf, dan echt een Vader geworden:
Ik ben de weg, de waarheid, en het leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij!
En bezit je Hem - die Ik Ben ... hoef je zelf niet meer te presteren, maar heb je alles ontvangen, kun je vrijuit kind zijn.

En is Hij er voor je!