Daarom zijn wij te allen tijde vol goede moed,
ook al weten wij,dat wij, zolang wij in het lichaam ons verblijf hebben,
ver van de Here in den vreemde zijn
– want wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen –
maar wij zijn vol goede moed
en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten
en bij de Here onze intrek te nemen.
2 Korinthiërs 5:6-8
Vol goede moed
Wandelen door geloof, dan denk ik direct aan het tekstgedeelte dat hierboven staat. En wat er voor mij uitspringt is dat we altijd vol goede moed zijn. Dat wordt zelfs nog herhaald, al is Paulus sowieso van de lange zinnen, maar toch.
Wandelen in geloof betekent dan dat je vol goede moed bent voor elke dag. Tenminste, volgens de woorden van deze tekst. Zelfs als we weten dat onze uiteindelijke bestemming het hemelse vaderland is en we nu in een vreemd land zijn, hebben we toch moed. (Alhoewel ‘begeren ons lichaam te verlaten en naar de Heer te gaan’ dat wel de ultieme wens is, die ik nog niet zomaar zo voel.)
Wat een logisch gevolg is van wandelen in geloof, is dat je niet met de dingen bezig bent die je ziet. We wandelen ook niet in de richting van iets wat we nu al zien, of waarvan we in ieder geval precies weten hoe het er uit ziet. Dat klinkt eigenlijk wel avontuurlijk en als je van avontuur houdt dan heb je geluk. :) Ben je meer van het bekende en weten waar je naartoe gaat, dan kan het wel eens wat ingewikkeld zijn, dat ‘niet wandelen in aanschouwen’.
Thomas was zo iemand die dat ‘niet aanschouwen maar geloven’ wel vervelend vond. Dat Jezus was opgestaan, dat wilde hij eerst wel eens zien. En dan staat Jezus ineens bij hem en krijgt hij het bewijs.
Het is eigenlijk heel mooi hoe Jezus direct tegemoet komt aan het ongeloof van Thomas en hem ook houdt aan zijn uitspraak: zijn handen en zijn zijde te willen zien en zijn hand in de wonden te leggen. Terwijl Thomas toen uiteraard tegenstribbelde dat het niet meer nodig was en zich wellicht schaamde dat hij zo weinig vertrouwen had gehad. En hij zegt: Mijn Here en mijn God!
Dan komen 'wij’ ter sprake, als Jezus vervolgt: “Omdat je ziet geloof je? Zalig zij die niet zien en toch geloven.”
En ik moet zeggen: deze tekst bemoedigt mij altijd, oftewel ‘geeft mij goede moed’!
Wat is wandelen in geloof
Maar dan, wat is dat wandelen dan voor elke dag, hoe ziet dat eruit? Wat is er anders dan bij mensen die geen hoop hebben?
Het is hier leven maar er steeds van bewust zijn dat dit leven en wat wij allemaal meemaken, niet is waar het om draait. Dat zet je leven in een ander perspectief, het hemelse perspectief. Je kunt en mag zeker genieten van de mooie dingen die je meemaakt en van lieve mensen om je heen, maar je geluk hangt er niet (meer) van af.
En wat misschien nog wel belangrijker is, de moeilijke dingen in het leven, waar je mee te dealen hebt en die waarvan je hoopt, nog zullen veranderen - maar misschien ook niet, die komen ook in het andere perspectief te staan. De lichamelijke problemen waardoor ik niet zo uit de voeten kan zoals ik wel zou willen, die vind ik zelf totaal onbelangrijk als ik ze bekijk in dat hemelse perspectief. Laat staan dat ik zou vinden dat God wil dat ik lichamelijk gezond ben - nee, het lijden van deze tijd weegt niet op tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden, en daarmee is de heerlijkheid far more important dan wat ik hier nu op mijn bordje heb. Ik mag in geloof wandelen en zeker weten dat God iets beters voor mij in petto heeft.
Wandelen in geloof, dat wens ik ook voor gelovigen die op dit moment met lijden en dood te maken hebben. De hoop waardoor je kunt doorleven, is het geloof dat we kinderen, of andere dierbaren die ons ontvallen zijn, of die we zelfs nooit bewust gekend hebben, terug zullen zien. En dan helemaal zoals God ze heeft bedoeld. Wat een troost geeft dat en wat een bemoediging, goede moed om door te kunnen gaan, ook al is het leven soms zo zwaar.
Hoe meer we God vertrouwen en hoe meer de hemelse dingen die in de bijbel beschreven zijn, ja Jezus Zelf, voor ons gaan leven, hoe meer je je aardse leven in dat hemelse licht kan zien. En voor de dingen die je echt noodzakelijk nog wél wil zien in dit leven (bv bekering van geliefden) daar wil God je vertrouwen geven dat bidden voor bekering een gebed is naar Zijn wil - een gebed dat Hij zeker zal verhoren!
Wandelen in de goede werken van God
Wandelen is een ontspannen bezigheid, je bent niet krampachtig je leven aan het leiden maar je mag ‘wandelen’, rustig aan en op je pad vind je dat wat je hand vindt om te doen. En dat zijn de goede werken die God zelf voor jou heeft klaarliggen.
Geloof ik dat God voor mij speciaal die werken om te doen heeft bedacht? Werken waarmee ik dan anderen mag dienen. Dat is voor mij hoop en geloof voor elke dag. Ik hoef me dan niet meer heel druk te maken over allerlei vraagstukken in de wereld; God weet precies hoe het erbij staat en Hij heeft in deze wereld voor mij klaarliggen wat ik mag doen, mijn taak van Hem die ik mag vervullen.
En wat ik ook meemaak, Hij is erbij in dit leven van elke dag, maar met geloof en uitzicht op de heerlijkheid die voor jou en mij zal komen als we Hem liefhebben; Hij zal ons uiteindelijk daar brengen, in dat hemelse vaderland.
En nu?
Ik wil elke dag in geloof vragen wat God voor mij te doen heeft, en daarin mag ik gaan wandelen. Daar heb ik nog wel wat te winnen, want de duivel wil ons graag van ons geloof en onze hoop af hebben en ons maar wat graag vullen met allerlei andere dingen, die misschien niet super verkeerd zijn, maar niets met God van doen hebben - en welke goede werken blijven ongedaan liggen omdat ik niet ‘bij de les ben’ maar me af laat leiden?
Abraham is zo’n geloofsheld, die God bleef vertrouwen in alles wat hij meemaakte. Hij zette zijn zinnen niet op het aardse beloofde land, maar verwachtte de stad met fundamenten. En met hem zijn er de vele geloofsgetuigen uit Hebreeën 11, die vol goed moed bleven, al zijn ze gestorven zonder het beloofde verkregen te hebben.
Lees maar eens wat ze verder meemaakten.
Hun leven door geloof spreekt nog tot de verbeelding.
Voor jou ook?
Laten we hen daarin navolgen!
