Over de vader en de zoon

Al zijn alle 10 'mooiste Bijbelverhalen' inmiddels bekend, ik ben nu bij het verhaal op de vijfde plek: de gelijkenis van de verloren zoon. Rembrandt heeft al een prachtig schilderij aan de terugkeer van deze zoon gewijd, Henry Nouwen schreef er een inmiddels beroemd boek over en ook op andere manieren kwam het dichtbij. Wat zou ik er nog van kunnen zeggen? Misschien daarom wel, wil ik het nu eens niét hebben over dat wat bij de meeste mensen bekend is: 'zoon vertrekt met erfenis, verbrast die in het buitenland en komt, na bij de varkens te hebben gezeten terug bij zijn vader, die - op de uitkijk staande - hem uit de verte aan ziet komen en hem in zijn armen sluit...'

Wat mij de laatste tijd namelijk nogal bezig houdt is een boek wat ik las, met het verhaal van een zoon die alles weet, maar er uiteindelijk voor kiest om bij de Vader weg te gaan... of moet ik zeggen: bij God vandaan, die hij waarschijnlijk nooit als vader heeft gezien. De achtergrond waartegen het speelt is mij erg bekend en geeft zo het verhaal extra impact.

Als ik de betreffende gelijkenis in Lucas 15 lees en de twee zonen zie - we zéggen altijd dat het over 'de verloren zoon' gaat maar er staat: Iemand had twee zonen - dan heeft de hoofdpersoon uit het boek, voor mij méér weg van de oudste zoon, die jaloers was toen zijn verloren broer terugkwam en het gemeste kalf werd geslacht, er groot feest gevierd werd... Want hij verlangt diep in zijn hart ook naar zo'n soort welkom van de vader - om diens blijdschap en liefde te zien voor hém. Voor hem is er nooit flink uitgepakt; hij bleef netjes thuis en zijn erfenis is er nog niet doorheen gejaagd. En hij is verontwaardigd. 

Hier zie je het gevaar geïllustreerd dat er ligt in 'het altijd er al zijn', 'alles kennen' met je verstand. Ik herken het feit dat je 'alles' weet omdat je erbij opgegroeid bent, je geen aanwijsbare bekering hebt meegemaakt. Het kan echter verdraaid lastig zijn om van het verstandelijke weten dan bij het hart terecht te komen. Het hart waar je uiteindelijk moet zijn om God ook echt als een liefdevolle Vader te zien en te ervaren...

Want terwijl deze oudste zoon zo dicht in de nabijheid van de vader was, is het besef daarvan nooit echt doorgedrongen. En de liefde van de vader, die voor het grijpen ligt, heeft nog nooit zijn hart getroffen. Je zou bijna zeggen dat hij zelfs met zijn verstand deze liefde niet heeft gekend en was het alleen plichtsbesef dat hij bij de vader bleef en zijn werk deed...

'Echt' worden

Dit alles zie ik terug in het betreffende boek waar ik al wat interviews van heb gezien en wat ik nu las: De vader en de zoon... en de zoon weet alles en heeft zich altijd aangepast maar het was een masker... Maar nu, na vele jaren neemt hij er geen genoegen meer mee om een religieus leven te leiden wat er aan de buitenkant helemaal OK uitziet: je spreekt de woorden en redenaties uit zoals het gebruikelijk is onder de christenen waaronder je opgroeit, je gedraagt je op de manier die van je verwacht wordt, maar alleen uit plichtsbesef.

En natuurlijk, iedereen moet in zo'n omgeving op een bepaald moment keuzes maken omdat je toch in zekere zin worstelt om de wereld van thuis en wat je 'buiten' tegenkomt, met elkaar in overeenstemming te brengen - met alles wat daarbij komt kijken.

Het verhaal in dit boek gaat echter veel verder, beschrijft de bevrijding van knellende banden, van verwachtingen van je omgeving die te hoog gegrepen waren. Het laat zien dat je er niet kómt als je in twee werelden leeft en uiterlijk te zijn waar je innerlijk een aversie tegen hebt. De boodschap en teneur van het boek is, dat het goed is om echt te worden en aan het eind heeft de hoofdpersoon zijn masker laten vallen - al hield dat in dat hij zijn geloof vaarwel moest zeggen. Die bevrijding is alle moeite waard, ook al 'trekken' veel mensen het niet dat hij helemaal 'nieuw', ánders is geworden. Hij is daar óók vrij van: 'het zij zo, ik zit er niet mee'.
Tot het laatste zinnetje - als hij zich af heeft gevraagd of liefde nog terug kan komen en hij 'nu voor het eerst somber' langs zijn gesprekspartner naar buiten kijkt.  
En was de boodschap voor mij ineens een stuk minder bevrijdend dan het eerst leek.

'Jezelf vinden' is tegenwoordig helemaal in en ik ben het er wel mee eens dat je dan een eind bent. Maar velen zien dit als het eindpunt (soms zelfs als een bekering - tot God of een thuiskomen) terwijl het een begin is. In dit verhaal waar de auteur eigenlijk zijn eigen geschiedenis beschrijft (al heet de hoofdpersoon anders en is het één en ander in een andere setting gezet), lijkt het voltooien van die zoektocht ook het eindpunt te zijn. De relatie met zijn aardse vader is nu beter dan ooit, ze weten wat ze aan elkaar hebben en natuurlijk is het een geweldige ervaring helemaal jezelf kunnen zijn. Ook kan hij nu uiten wat hij heel lang alleen maar dácht: dat hij God al lang geleden vaarwel heeft gezegd - als een parallel met de oudste zoon in Lucas 15, die naar mijn idee, aan het eind van de gelijkenis meer de verloren zoon lijkt te zijn en het is niet duidelijk hoe het afloopt.

Zo noemt de auteur van het boek zich na 'zijn dood' en 'wedergeboorte' (zoals hij zijn proces benoemt) meer een 'agnost' ... weet niet meer of God er is.


Geef je hart

Maar toch, al is het boek af, het verhaal gestopt, het eind is nog open. Want hij kent de Bijbel van haver tot gort, dat Boek wat nogal wat pretenties heeft. Het was ook erg onwerkelijk om al de bekende teksten in het verhaal tegen te komen, afstandelijk becommentarieerd door iemand die weet waar het over gaat maar de essentie niet heeft opgepakt - want de liefde ontbreekt, gezien de harde en veroordelende preken van de hoofdpersoon/voorganger uit het boek.
En als dit verhaal dan éigenlijk gaat over echtheid en echt wórden, wens ik dat hij - al is het misschien pas over een tijd, zelf zal gaan onderzoeken wat er ‘echt’ is aan alles wat voor hem altijd alleen theorie is gebleven. 
Alleen God is in staat barrières in het leven van mensen weg te halen, mede door ons gebed. Ook in het leven van de schrijver, zodat hij antwoord zal krijgen op de vragen die hij vroeger niet stelde... toen het sowieso niet gebruikelijk was om te praten over de diepere dingen en wat je ergens van vond. Hij is nu zover om de waarheid te zeggen, dat religie waar je hart niet bij betrokken is, niets voorstelt... dat je daar wel zonder kunt! 

Het zou zo mooi zijn als hij zijn zoektocht voortzet en gaat ontdekken dat Jezus synoniem is voor 'echtheid'...  en als je aan Hem je hart verliest, hij uiteindelijk ook zijn hemelse Vader zal vinden.
Dan ben je pas echt thuis! Bij de Vader die tegen zijn oudste zoon zegt: Kind, jij bent altijd bij mij (je hebt altijd alles over Mij geweten!) en al het mijne is van jou. 

Die thuiskomst wens ik alle 'oudste zonen' en dochters, toe. Want alles wat van de Vader is, ligt op jou te wachten.

Kind... van de Vader

Vorige week had ik een ochtendje even echt 'werk':  ik paste ´officieel´ op drie kleine kinderen...
En alhoewel je eigenlijk best steeds van alles even voor hen moet doen, is het toch heerlijk relaxed over en weer. Dat vond ik vroeger (alhoewel dat nog niet zo erg lang geleden maar helaas wel 'voorbij' is) toch niet altijd, waarschijnlijk omdat dat 24 uur per dag doorging en ik toen ook verantwoordelijk was voor alles erbij, het hele huishouden....
En het aspect wat me opviel, ligt op het vlak van de onderlinge verhoudingen - ik speel ff hun moeder en regel wat er zoal moet gebeuren, wat goed is voor hen ... en dat accepteren ze gewoon (lijk ook een beetje op hun officiële oppasmoeder, dat scheelt waarschijnlijk) en let ik op dat ze niet van de bank vallen, niet uit het bakje kattenbrokjes gaan zitten eten, zorg dat de luier verschoond, de stiften opgezocht, een boekje voorgelezen en één van de drie naar bed gebracht wordt ... kortom, duidelijk dat ik hen in de gaten houd - eigenlijk gewoon er ben.

Zoals God er voor ons is ...
... en zouden we als kleine kinderen dat niet gewoon als gegeven nemen: God is er voor mij!  Je niet afvragen hoe dat nu kan, maar zorgeloos kind van de Vader zijn. Zorgen hoef je als klein kind namelijk niet te hebben, daar heb je een vader en moeder voor die jou kennen en weten wat goed voor je is, er ook altijd voor je zullen zijn! - En ga ik even van een 'normale' situatie uit, want het is natuurlijk een bekend gegeven dat in bepaalde gezinnen vader en moeder niet altijd goed voor hun kinderen zorgen ... -
En zag ik aan die oppaskindertjes weer dat het echt zo is, dat zij zich niet afvragen of ik er wel ben als ze zich pijn gedaan hebben, gaan er van uit dat ik ze die knuffel geef als er wat is, en dat ik voor hun eten en drinken zorg, in hun behoeftes voorzie. Daar hoeven ze zich niet druk over te maken, zich niet mee bezig te houden, laat staan dat ik hen belast met allerlei problemen; zij mogen kind zijn!

Vader uit liefde

Wij mensen, alhoewel we allemaal kleine kinderen zijn geweest, vinden het vaak verdraaid moeilijk om op die manier naar God te kijken, Hem te accepteren als onze Vader. Ja in theorie weten we het: als ik in Christus geloof, is God mijn Vader geworden...
Maar vertrouwen we ook dat Hij zorgt, durven we onze zorgen echt aan Hem te geven? Dat is moeilijk! We vertellen ze nog wel - dat gaat nog, maar vervolgens nemen we ze weer vrolijk zelf op onze nek. Maar dan ben je geen kind wat de Vader zo vertrouwt dat we die zorgen ook bij Hem laten.. omdat Hij ze zal oplossen al hebben wij soms geen idee hoe...

Ja ook op een andere manier kan het een theoretisch aangelegenheid zijn want al zeggen we dat we Zijn kind zijn, gaan we vervolgens heel 'volwassen' over onszelf nadenken, dat we toch niet zo zijn als God wel zou willen (en vullen we dit zo menselijk in!) en als oplossing daarvoor bedenken misschien wel onbewust (en alweer heel menselijk) dat we aardig wat prestaties moeten leveren. En dan zal Hij er voor ons zijn ... Je gedachten kunnen je zo ook op een verkeerd spoor zetten, al ben je een gelovige!
Terwijl we - alweer met ons menselijk verstand - toch heel goed weten dat God degene is die onvoorwaardelijk lief heeft, zonder er iets voor terug te verwachten.
Als je kind eenmaal geboren is, heb je het toch ook gewoon lief - je kunt je al niet meer indenken dat die baby er niet zou zijn, al is ie nog maar een minuut oud. En die liefde is niet afhankelijk van geleverde prestaties - een baby die net op de wereld is, heeft ook nog geen enkele prestatie verricht dan er eindelijk te zijn ...
En dat is een beetje te vergelijken met de onvoorwaardelijke liefde die God voor ons heeft - al ging Hij daarin heel wat verder en hield Hij van ons voordat we ooit van Hem hadden gehoord, voordat we zelfs maar bestonden. Wilde Hij ons als Zijn kinderen om lief te hebben. (lees hier wat Christus  moest volbrengen zodat wij als Zijn kinderen geboren konden worden)

God wil een relatie

Dat zie je toch steeds in de Bijbel terug: een God die een relatie wil aangaan, eerst met de eerste mensen, daarna steeds weer opnieuw, met Noach, Abraham ... het volk Israël. We lezen dat Hij als een Vader voor dat volk zorgde, van hen hield; Hij noemt Efraim een kind wat Hij leert lopen ... Als je leest wat daarover geschreven staat (even die link aanklikken, dat is een erg mooi stukje!) laat je onmiddellijk het beeld los van een God die ver boven ons verheven is en alleen zijn regels aan ons wil opdringen....
En dan, in het Nieuwe testament zien we ineens Iemand verschijnen die grote beweringen heeft naar datzelfde volk toe - naar de Farizeeën die van zichzelf dachten al helemaal gearriveerd te zijn, alle in hun ogen noodzakelijke kennis bezaten ... Maar Jezus doorkruist hun ideeën met Zijn claim Ik Ben te zijn.. En hebben ze drie jaar lang hun God kunnen zien handelen en wandelen zoals Hij werkelijk is kunnen horen wat Hij zei.

Hebben zij ooit begrepen dat God als een Vader met hen bewogen was? Zij bleven steken in de geboden en verboden en maakten er zelf nog een serie bij. Alsof God daarin te vangen zou zijn.
En wij, terwijl we Hem al kennen, weten dat Hij onze Vader is, redeneren vaak ook zo, maar het is de menselijke, wereldse wijsheid die net anders is, een andere bron heeft dan de wijsheid van God.
En de vraag is dan: hoe kunnen we dat echt begrijpen, als redelijk intelligente en ontwikkelde mensen uit de 21e eeuw. Ook als je ouder wordt, kan het kinderlijk vertrouwen vervagen en komen de ingewikkelde vragen op, die kennis die ervoor kan zorgen dat je alles eerst met je verstand wil beredeneren ... Twijfelen we ineens aan bepaalde Bijbelgedeelten die wetenschappelijk gezien toch niet te bewijzen zijn ... En in deze tijd en cultuur is ook Gods boodschap erin toch niet meer zomaar te vatten door simpel te lezen wat er staat ...
Of dat andere punt, ga je eigen regels bedenken waaraan je moet voldoen zoals ik hierboven ook al aanhaal ... vanuit het menselijk gevoel van falen, en daar is dan vast wel een Bijbeltekst bij te vinden.
Zo kon Petrus op het ene moment door openbaring een Goddelijke uitspraak doen en het volgende moment de dingen van de mensen bedenken....

Waarom worden als een kind

In 1 Korinthe zegt Paulus dat het juist de wijsheid van de wereld is waarvan God zegt en laat zien dat het dwaasheid is voor Hem. Waarom? Omdat het de weg en het zicht op God afsluit, het kennis is die losstaat van Hem Zelf. De Here Jezus laat heel wat anders zien, dat: doen wat God van je vraagt, wat Hij graag wil, een hartsgesteldheid moet zijn. Én Hij heeft ervoor gezorgd dat het voor ons werkelijkheid kan worden.
Maar om ook als mensen van deze tijd dit allemaal te kunnen begrijpen, zullen we onze eigen wijsheid aan de kant moeten zetten, tot het inzicht komen dat ander hart nodig te hebben. Dat is ook wat Salomo al zegt in Spreuken, geschreven met die wijsheid van God: Mijn zoon, geef mij uw hart.

Daarvoor moet je worden als een kind  En dan niet om vervolgens dom gehouden te worden, onvolwassen gedrag te gaan vertonen en niet meer zelf na hoeven te denken. Dan hebben wij daarbij al snel weer onze menselijke invulling van het begrip kind-zijn.
Die Goddelijke wijsheid geeft ons kennis van God en van Christus in ons hart, geleerd door de Geest die we dan hebben ontvangen. Dan kunnen we ook de Bijbel echt begrijpen, ons verstand wordt dan verlicht, niet uitgeschakeld!... we mogen nog steeds nadenken, nagaan 'of al deze dingen zo zijn' maar de vragen die we dan nog hebben, houden ons niet meer bezig vanuit ongeloof.
Hiervoor zullen we wel afhankelijk moeten zijn, het kenmerk van een kind. Want alle kennis en wijsheid is in Hem verborgen en aan de 'kinderkens' geopenbaard  - de mensen die vertrouwen en afhankelijk willen zijn zoals kinderen ... Jezus dankt Zijn Vader zelfs daarvoor, dat het juist niet weggelegd is voor de intellectuele mensen, die bepaalde capaciteiten bezitten, die de dienst uitmaken in de wereld.
Dat is blijkbaar een belangrijk gegeven want ook als je het koninkrijk van God niet ontvangt als een kind, kun je er zelfs niet binnen gaan!

Ben jij al zover?

Als je je hart openstelt en Hem vertrouwt, zoals die kindertjes waar ik op moest passen en die zich geen zorgen maken of ik wel het juiste voor hen zal doen en aan hen zal geven, dan zal Hij de Heilige Geest aan je geven als je Hem erom bidt. Want welke vader geeft zijn kind een slang voor een vis of een schorpioen voor een ei ...
En zo ineens is die God, Ik Ben, die al die geboden aan Zijn volk gaf, dan echt een Vader geworden:
Ik ben de weg, de waarheid, en het leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij!
En bezit je Hem - die Ik Ben ... hoef je zelf niet meer te presteren, maar heb je alles ontvangen, kun je vrijuit kind zijn.

En is Hij er voor je!

This is my story... heb ik wat te vertellen?

Afgelopen woensdag is de Boekenweek begonnen... elk jaar een ander thema, en soms denk je: 'Dat? Nee, laat maar... ik heb er niks mee!' Maar dit jaar is het eigenlijk een onderwerp wat iedereen zou kunnen aanspreken:  Geschreven portretten, opgetekende levensverhalen... En aangezien verschillende mensen allemaal weer een ander levensverhaal te vertellen hebben, is er altijd wel iemand bij met een verhaal waarvan je zegt: 'Ja, dat herken ik'! en je bent dan daarom geïnteresseerd om het betreffende boek te gaan lezen. Ook als je geen herkenning hebt maar het onderwerp wat naar voren komt in een bepaalde geschiedenis je aanspreekt, is het een reden om dat boek eens ter hand te nemen: nieuwsgierigheid kan zo een drijfveer zijn tot lezen.

Zo kom je dan ineens - kwam ik ineens - aan het filosoferen over 'het verhaal' wat je dan te vertellen hebt, wat is de meerwaarde voor anderen om een levensgeschiedenis, de mijne bijvoorbeeld te willen lezen. Buiten dat me het een heidens werk lijkt om zoiets zo op papier te zetten - en ik de Boekenweek toch niet meer haal :P, lijkt me weer een verhaal van iemand die geboren wordt, opgroeit in een normaal gezin, trouwt, een stel kinderen krijgt met de ups en downs die er zo bijkomen... en dat zo nodig allemaal uitgebreid moet vertellen, niet iets nieuws. Want wat voegt het toe als ik alleen maar dát te vertellen heb: de opsomming van de feiten. Plus dat ik wel eens heb gezegd dat als je al die feiten die er zijn in een boek gaat proppen, de reactie zal zijn dat het ál te gezocht is... :P
Met andere woorden: waaruit bestaat je 'geschreven portret'? Behalve de feiten zul je wel iets extra's te melden moeten hebben, vind ik dan, en dat zou een boek schrijven nog weer extra gecompliceerd maken.

Nee, dan houd ik het voorlopig maar bij blogjes en hoop dat een ander het - vanwege de herkenning, ook nog wel aardig vindt om te lezen; verder dat ik net even wat extra's erin kan leggen - met de andere reden: dat het nieuwsgierig maakt naar... Want er zijn genoeg anderen die misschien wel beter dan ik kunnen beschrijven wat voor klus het is om bijvoorbeeld altijd maar weer de was te doen (dat komt trouwens nog een keer :P ) en ook ben ik niet degene met het patent op de beste opvoedtips voor kinderen, de efficiëntste schoonmaakmanier of de meest ideale oplossing voor budgetproblemen. En wil ik het meest  belangrijke in mijn leven, toch ook terugvinden, juist in de alledaagse dingen - en niet op manier van: ik heb vandaag de kinderen naar school gebracht en geloof ook nog in dit en dit... een opsomming van geloofsfeiten waar je wel amen op kan zeggen.

thema: VERHALEN VAN LEVEN

Alhoewel het af en toe al een hele klus is bij een blog, wagen velen het hun geloofsweg te beschrijven in een boek: er zijn inderdaad legio verhalen van leven te lezen, dit jaar het aanverwante thema van de christelijke Boekenweek - vaak met als rode draad 'geloven in God'.
Toch krijgen dié boeken vaak veel aandacht in de pers, die de ándere kant van dat geloven juist laten zien, het verhaal vertellen van het afscheid van de persoonlijke God; de conclusie is dat Hij -al dan niet helaas- helemaal niet bij mij is - en het betreffende boek wordt als het ware de weerslag van het 'alleen van horen zeggen heb ik van U vernomen....' Punt. En dan blijft er niet veel van over dan God als de machteloze, meehuilende God, uiteindelijk zal Hij dan verworden tot een onpersoonlijke kracht, waar je nog wel tot kan bidden misschien, maar Hij bemoeit Zich niet met de wereld, laat staan rechtstreeks met mij... we moeten het zelf maar uitzoeken. Misschien zet Hij nog het één en ander recht aan het eind, maar wat dat verder voor consequenties kan hebben is men dan verder ook niet zo blij mee. De bijbelverhalen zijn eventueel nog mooi uit nostalgie of om de waarden erin beschreven nog eens te bekijken, maar ontdaan van de levende kern.
Terwijl het trieste is dat men vaak denkt dan éindelijk van het leven te kunnen gaan genieten: alles eruit halen wat erin zit, zonder restricties van Iemand die op een bepaalde manier het inkadert, er richting aan geeft; men is nu vrij en kan zelf beslissen.

Vaak heeft het ook invloed wat voor beeld je hebt gekregen van God vanuit je opvoeding, is Hij ooit als een Vader voor je geweest - en kan je eigen belevingswereld dat trouwens ook nog wel eens vertekenen. Misschien was Hij alleen maar iemand die vanuit de hemel je de hele dag op de vingers keek of je alles wel goed deed - en anders zwaait er wat, 'Big brother is watching you..' of: minder zwaar: als je fouten maakte was Hij wel heel erg teleurgesteld - dan komt er naast angst, een schuldgevoel om de hoek kijken. En dat terwijl Hij liefde is en juist een liefdesrelatie met ons wil.
In een artikel las ik van iemand die christelijk is opgevoed maar een inktzwart mensbeeld daaraan overhield, en zoals ik het even snel kon bekijken daarom misschien wel, dat niet kon combineren met een persoonlijke God die zich met jou bemoeit, dat is zo hoogmoedig... Maar het opvullen met wat anders, is niet zo makkelijk, dan wel onmogelijk.
God verdween niet alleen uit Jorwerd, maar uit talloze levens. Hij is niet meer vanzelfsprekend aanwezig in deze maatschappij...

Heb ik een verhaal van leven...

Wat dat betreft zou een heel boek schrijven misschien een beetje tegenwicht kunnen bieden...:) Maar ook dan geldt dat pas wanneer ik God echt erváren heb 'een verhaal van leven'  kan vertellen, zoals het christelijke thema is verwoord. En over wie zal dat anders gaan dan over de Persoon die het allemaal in zich heeft verenigd: de Here Jezus is het Leven, en de Weg ernaar toe, en Hij leidt ons in de Waarheid om dat te ontdekken - nee, het is nog mooier en simpeler: Hij is het allemaal Zelf, het gaat om Hem: Wie de Zoon heeft heeft het leven.
En hoe gaat dat dan in de praktijk? Het is geloven, maar dan niet alleen in de zin van: ik denk dat het zo is... je kunt het zelfs allemaal weten met je verstand, maar staat of valt met vertrouwen, durf ik me helemaal aan Hem toe te vertrouwen ook in de dingen waar je geen antwoord op hebt, die je niet kan vatten met je verstand....
Of een andere manier van zeggen: het is de boot uitstappen, en als je op de golven kijkt en zinkt, pakt Hij je hand - duwt je niet nog verder kopje onder. Het is op weg gaan om het land in bezit te nemen,... Je het nest uit willen laten kieperen, zodat je leert te vliegen - want Hij vliegt onder ons om ons op te vangen als het verkeerd gaat. Al die vergelijkingen waarin je het vaste vertrouwen mag/moet hebben dat het goed gaat omdat Hij er is, al gaan we door duistere dalen, en zien we niets... zoals Psalm 139 zegt: de duisternis verbergt ons niet voor Hem! Hij ziet ons wél, is bij ons..

En als je dat nog niet zo ervaart? Dan is het nodig de juiste blik te hebben, vraag of Hij je duidelijk wil maken hoe Hij werkelijk is, Zijn Geest wil ons leiden in alle waarheid!
Dan mag je in de dagelijkse dingen Gods handelen opmerken. Zoals Job zei: Slechts van horen zeggen had ik van u vernomen - en dat terwijl hij een vroom man was, en een gebedsleven had, voor z'n kinderen een offer bracht... Maar nu heeft mijn oog u aanschouwd!  Nu heb ik pas in de gaten dat Hij mij echt persoonlijk ziet en mijn wegen kent, en hebben wij net als Job soms heel wat achter de rug voordat we deze waarheid leren kennen...

Ook dán pas heb ik een verhaal van leven te vertellen! En het mooie is als je dat verhaal gaat delen, het door gaat geven, het balletje verder gaat rollen - anderen komen dan ook méér tot leven met de Heer, ze hadden het leven misschien allang ontvangen, maar het beseffen en ernaar handelen is een tweede.
En al hoeft het dan niet een heel boek te worden, wie weet hoeveel verhalen van echt leven met God er dan nog eens ook van anderen op papier komen, in ieder geval verder verteld worden! :)

Allah huilt niet...

Van de week zag ik voorop een katern van de krant de aankondiging van een artikel : 'Tranen met feiten.' En het onderwerp was dat we blijkbaar wel eens af willen van al die onzin die er over dit onderwerp de ronde doet. En het is nu wetenschappelijk onderzocht waarom we huilen en de conclusie is: 'Huilen verbindt'. We doen het ook het liefst om medelijden op te wekken en het zou bij volwassenen ook niet meer nuttig zijn....
Aan het einde van het artikel is te lezen dat de schrijver van het boek hiernaast, deze 'huilbeweringen' ook heeft getoetst, en dan niet alleen aan zijn eigen vakgebied psychologie, maar ook aan... jawel de theologie. Hij ziet en benoemt een onderscheid tussen de koran en de Bijbel en de uitkomst van deze vergelijking is inderdaad: Allah huilt niet en Jahweh wel - bij deze uitspraak blijft het dan.
Maar hoe moet je de huilende God nu interpreteren. Toegepast op bovenstaande uitleg zou je kunnen concluderen dat Allah het beter 'doet' dan Jahweh; Allah is sterk, en Jahweh die huilt, wil Hij zo medelijden opwekken zodat we met Hem gaan meeleven? Allah is ook wat volwassener? Nee, met die conclusies kan ik niet zoveel.

Een huilende God herinner ik me ook van Kushner in zijn boek: "Als het kwaad goede mensen treft'. Hij ziet Hem als iemand die ook niet zoveel kan met alle ellende die wij mensen meemaken, en als enige troost huilt Hij met ons mee..... Kushner als Jood, sprak hiermee ook wel veel christenen aan die worstelen met het probleem van het lijden; en wie doet dat nooit, we doen dat allemaal op z'n tijd. Het is ook niet makkelijk; zeker aan anderen kun je niet de oplossing geven - soms heb je voor je zelf bepaalde gedachten die je helpen om bepaalde moeilijke dingen te 'plaatsen'. En met een ander meelijden, op z'n tijd meehuilen omdat je ook de onmacht kan voelen van anderen over dingen die ze meemaken en het je raakt, is op zich niet een teken van zwakte maar van meeleven... 'Weent met de wenenden' is niet voor niets een Bijbelse uitspraak.
Wat is nu verder het verschil? Valt het echt positief uit voor Allah? Hij toont inderdaad geen emoties en zal daarom ook niet zijn tranen laten gaan. Maar volgens ingewijden is het sterker nog: Allah heeft geen emoties, het laat hem volkomen koud of mensen problemen hebben. Allah is zo boven alles en iedereen verheven in zijn uniekheid, dat hij zich niet met mensen bemoeit. Dat is het godsbeeld van de Islam. Het volgende citaat maakt denk ik wel duidelijk wat ik wil zeggen. Het komt uit het boek: Mijn strijd voor Allah:

Allah bemoeit zich niet met mensen.
Als Hij spreekt is dat om zijn geboden uit te geven. Of de mens zich daarnaar wil richten maakt Hem niet uit, dat is het probleem van ieder individu. Het raakt Allah niet. Wie naar de hel gaat, gaat gewoon naar de hel. Wie naar de hemel gaat, gaat naar de hemel. Allah lijdt niet als mensen lijden, en Hij is niet gelukkig als mensen gered worden. Allah heeft het niet nodig om zich op welke wijze ook, met mensen in te laten, of zich zelfs aan hen te verplichten, zoals de God van het oude testament in zijn verbonden doet. Dus blijft voor de mens alleen nog maar totale onderwerping over.
Of Allah hem genadig zal zijn, blijft de vraag: Allah is tot niets verplicht.

Er is wel eens discussie of Allah nu dezelfde is als Jahweh van het Oude Testament, maar dan alleen in een 'onvolledige versie'. De mensen die Allah zo zien, zijn in die visie eigenlijk halverwege; als ze iets meer kennis zouden krijgen over God, juiste kennis, zouden ze ontdekken dat Allah waar ze in geloven wel een Zoon heeft; dan is hun beeld compleet en kennen ze Hem op de juiste manier....
Of - is Allah een heel andere God dan de God van het Oude Testament? Is het helemaal niet dezelfde die wij als we in de Here Jezus geloven, Vader mogen noemen?
Als ik lees hoe Allah de god van de moslims in elkaar zit, dan durf ik haast wel te zeggen dat het niet over dezelfde God gaat, maar over een ander. Bij Allah is het volstrekt willekeurig wanneer hij zich met iemand bemoeit; Jahweh, de God van het Oude Testament wil een Verbond sluiten met de mensen - dat doe Hij toch niet als Hij eigenlijk niet geïnteresseerd zou zijn - ook is Hij vergevend, de mens is bij Hem niet aan willekeur overgeleverd...
Wij weten dat die God: Vader, Zoon en Geest, zelf al in relatie staat en dat verder wil 'delen'.... En toen wij mensen in zonde vielen en dat plan ineens doorkruist leek, heeft Hij die mensen niet direct weggedaan - Hij had zo een nieuwe schepping kunnen beginnen - maar wilde met ons verder.

En dat is dan de God die kan huilen, maar niet alleen uit onmacht zoals Kushner vond. Nee, Hij ging over tot handelen en bracht DE oplossing voor dat levensgrote probleem van de zonde en de onbereikbaarheid tussen Hem en Zijn schepselen.  God werd Zelf mens en hier op aarde huilde Hij bij het graf van Lazarus, om de dood, daar bij dat graf bij uitstek zichtbaar als het gevolg van de zondeval, en het was daar zo duidelijk hoe de duivel ieder aan zich bindt door angst voor de dood die voor ieder in het verschiet ligt. En Hij was Zelf dodelijk beangst in Gethsemanee, maar ging die weg om Zelf te sterven omdat Hij dat voor ons overhad.

Dat is een heel andere God dan die onbereikbare Allah, waar elke dag weer prestaties nodig zijn die op je eigen schouders worden gelegd; hierdoor blijft je hele leven de onzekerheid of het wel goed komt aan het einde. Dat een ander heeft betaald en wij niet meer hoeven te presteren is voor moslims ondenkbaar, je bent dan een dief en hebt de hemel als het ware gestolen; je hebt niet op een eerlijke manier 'gehandeld' en zo Allah bedrogen.
Even weer een citaat uit het betreffende boek:

De God van de christenen is geen handelaar die waren te koop aanbiedt. Hij is de Vader die wacht op de terugkeer van zijn kinderen.
Welk kind zou zijn vader betalen voor brood? Welk kind moet iedere dag opnieuw vechten om kind te mogen zijn? En welk kind zou zijn Vader , omdat Die het brood gratis aan de kinderen geeft, een trap in de rug geven en niet gehoorzaam zijn?
Alleen daardoor is te verklaren dat genade, als die kosteloos wordt verkregen, desondanks niet leidt tot een zondige levensstijl. Alleen daardoor is te verklaren, dat Christenen aan God toebehoren, niet opdat Hij genadig is, maar omdat Hij genadig is.

Bij ons geen berekening om aan het eind van ons leven goed uit te komen, we hoeven niet meer te presteren maar uit genade leven en zijn we echt vrij. Vanwege Zijn liefde voor ons die Hij heeft getoond, houden we toch van Hem? Ik hoop dat iedere gelovige dit kan beamen dat we uitzien naar de ontmoeting met Hem en we niet meer bang hoeven te zijn voor wat ons te wachten staat na dit leven op aarde...