Vol goede moed! (Wandelen in geloof)

 

Daarom zijn wij te allen tijde vol goede moed,
 ook al weten wij,dat wij, zolang wij in het lichaam ons verblijf hebben,
ver van de Here in den vreemde zijn
– want wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen –
maar wij zijn vol goede moed
en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten
en bij de Here onze intrek te nemen.
2 Korinthiërs 5:6‭-‬8

 

Vol goede moed

Wandelen door geloof, dan denk ik direct aan het tekstgedeelte dat hierboven staat. En wat er voor mij uitspringt is dat we altijd vol goede moed zijn. Dat wordt zelfs nog herhaald, al is Paulus sowieso van de lange zinnen, maar toch.
Wandelen in geloof betekent dan dat je vol goede moed bent voor elke dag. Tenminste, volgens de woorden van deze tekst. Zelfs als we weten dat onze uiteindelijke bestemming het hemelse vaderland is en we nu in een vreemd land zijn, hebben we toch moed. (Alhoewel ‘begeren ons lichaam te verlaten en naar de Heer te gaan’ dat wel de ultieme wens is, die ik nog niet zomaar zo voel.)

Wat een logisch gevolg is van wandelen in geloof, is dat je niet met de dingen bezig bent die je ziet. We wandelen ook niet in de richting van iets wat we nu al zien, of waarvan we in ieder geval precies weten hoe het er uit ziet. Dat klinkt eigenlijk wel avontuurlijk en als je van avontuur houdt dan heb je geluk. :) Ben je meer van het bekende en weten waar je naartoe gaat, dan kan het wel eens wat ingewikkeld zijn, dat ‘niet wandelen in aanschouwen’.

Thomas was zo iemand die dat ‘niet aanschouwen maar geloven’ wel vervelend vond. Dat Jezus was opgestaan, dat wilde hij eerst wel eens zien. En dan staat Jezus ineens bij hem en krijgt hij het bewijs. 

Het is eigenlijk heel mooi hoe Jezus direct tegemoet komt aan het ongeloof van Thomas en hem ook houdt aan zijn uitspraak: zijn handen en zijn zijde te willen zien en zijn hand in de wonden te leggen. Terwijl Thomas toen uiteraard tegenstribbelde dat het niet meer nodig was en zich wellicht schaamde dat hij zo weinig vertrouwen had gehad. En hij zegt: Mijn Here en mijn God!

Dan komen 'wij’ ter sprake, als Jezus vervolgt: “Omdat je ziet geloof je? Zalig zij die niet zien en toch geloven.”
En ik moet zeggen: deze tekst bemoedigt mij altijd, oftewel ‘geeft mij goede moed’!




Wat is wandelen in geloof

Maar dan, wat is dat wandelen dan voor elke dag, hoe ziet dat eruit? Wat is er anders dan bij mensen die geen hoop hebben?
Het is hier leven maar er steeds van bewust zijn dat dit leven en wat wij allemaal meemaken, niet is waar het om draait. Dat zet je leven in een ander perspectief, het hemelse perspectief. Je kunt en mag zeker genieten van de mooie dingen die je meemaakt en van lieve mensen om je heen, maar je geluk hangt er niet (meer) van af.

En wat misschien nog wel belangrijker is, de moeilijke dingen in het leven, waar je mee te dealen hebt en die waarvan je hoopt, nog zullen veranderen - maar misschien ook niet, die komen ook in het andere perspectief te staan. De lichamelijke problemen waardoor ik niet zo uit de voeten kan zoals ik wel zou willen, die vind ik zelf totaal onbelangrijk als ik ze bekijk in dat hemelse perspectief. Laat staan dat ik zou vinden dat God wil dat ik lichamelijk gezond ben - nee, het lijden van deze tijd weegt niet op tegen de heerlijkheid die over ons geopenbaard zal worden, en daarmee is de heerlijkheid far more important dan wat ik hier nu op mijn bordje heb. Ik mag in geloof wandelen en zeker weten dat God iets beters voor mij in petto heeft.

Wandelen in geloof, dat wens ik ook voor gelovigen die op dit moment met lijden en dood te maken hebben. De hoop waardoor je kunt doorleven, is het geloof dat we kinderen, of andere dierbaren die ons ontvallen zijn, of die we zelfs nooit bewust gekend hebben, terug zullen zien. En dan helemaal zoals God ze heeft bedoeld. Wat een troost geeft dat en wat een bemoediging, goede moed om door te kunnen gaan, ook al is het leven soms zo zwaar.

Hoe meer we God vertrouwen en hoe meer de hemelse dingen die in de bijbel beschreven zijn, ja Jezus Zelf, voor ons gaan leven, hoe meer je je aardse leven in dat hemelse licht kan zien. En voor de dingen die je echt noodzakelijk nog wél wil zien in dit leven (bv bekering van geliefden) daar wil God je vertrouwen geven dat bidden voor bekering een gebed is naar Zijn wil - een gebed dat Hij zeker zal verhoren!



Wandelen in de goede werken van God

Wandelen is een ontspannen bezigheid, je bent niet krampachtig je leven aan het leiden maar je mag ‘wandelen’, rustig aan en op je pad vind je dat wat je hand vindt om te doen. En dat zijn de goede werken die God zelf voor jou heeft klaarliggen.
Geloof ik dat God voor mij speciaal die werken om te doen heeft bedacht? Werken waarmee ik dan anderen mag dienen. Dat is voor mij hoop en geloof voor elke dag. Ik hoef me dan niet meer heel druk te maken over allerlei vraagstukken in de wereld; God weet precies hoe het erbij staat en Hij heeft in deze wereld voor mij klaarliggen wat ik mag doen, mijn taak van Hem die ik mag vervullen.
En wat ik ook meemaak, Hij is erbij in dit leven van elke dag, maar met geloof en uitzicht op de heerlijkheid die voor jou en mij zal komen als we Hem liefhebben; Hij zal ons uiteindelijk daar brengen, in dat hemelse vaderland.

En nu?                                        

Ik wil elke dag in geloof vragen wat God voor mij te doen heeft, en daarin mag ik gaan wandelen. Daar heb ik nog wel wat te winnen, want de duivel wil ons graag van ons geloof en onze hoop af hebben en ons maar wat graag vullen met allerlei andere dingen, die misschien niet super verkeerd zijn, maar niets met God van doen hebben - en welke goede werken blijven ongedaan liggen omdat ik niet ‘bij de les ben’ maar me af laat leiden?

Abraham is zo’n geloofsheld, die God bleef vertrouwen in alles wat hij meemaakte. Hij zette zijn zinnen niet op het aardse beloofde land, maar verwachtte de stad met fundamenten. En met hem zijn er de vele geloofsgetuigen uit Hebreeën 11, die vol goed moed bleven, al zijn ze gestorven zonder het beloofde verkregen te hebben. 

Lees maar eens wat ze verder meemaakten.
Hun leven door geloof spreekt nog tot de verbeelding.
Voor jou ook?
Laten we hen daarin navolgen!

 

 

Hoop op de terugkeer van Christus

Het woordje ‘hoop’ is net als ‘geloof’ in het dagelijks gebruik van dat woord best wel vaag. ‘Ik ben klaar met al dat gezeur, ik geloof het nu wel’… of: ‘ik hoop dat dit avontuur goed afloopt.’ Zeker weet je het allemaal niet. In de Bijbel is dat anders en is hoop de vaste grond, een zeker weten. Daarbij denk ik aan een tekst uit Hebreeën 11: 1 - en het mooie is dat juist daar geloof en hoop aan elkaar worden verbonden: “Het geloof is de zekerheid van de dingen die men hoopt, en het bewijs van de dingen die men niet ziet”.

Hoop voor de discipelen: Christus komt terug

Hoop op de terugkeer van Christus werd direct bij de hemelvaart al aan de discipelen gegeven, door de engelen die hen verzekerden dat deze Jezus (dus niet een ander die zich zo voordoet! maar: déze Jezus) die ze naar de hemel hebben zien gaan, op dezelfde wijze terug zal komen. En uit profetieën uit het Oude Testament weten we dat Zijn voeten op die dag zullen staan op de Olijfberg. Precies de plek waar Hij ook als laatste stond en vanwaar de discipelen Hem na staarden toen Hij vertrok naar de hemel.

Er is voor ons nog een ander aspect aan de ‘hoop op Zijn terugkeer'. En ook daar wordt over gesproken door Jezus, voordat Hij naar de hemel ging. Dat betreft de belofte dat Hij de Heilige Geest zou zenden zodra Hij naar de Vader terug zou zijn gegaan.
Nu ik dit schrijf hebben we net hemelvaart gevierd en de zondag na Hemelvaart wordt ook wel de ‘wezenzondag’ genoemd: de zondag dat Jezus al naar de hemel is maar de Trooster nog niet is gekomen. De discipelen moesten in de stad wachten totdat dat zou gebeuren.

Hoop doordat we de Geest hebben: Christus komt terug

Die belofte werd door Jezus zelf heel stellig uitgesproken in Johannes 16: Ik zal u niet als wezen achterlaten, Ik kom tot u. En in Lucas 24 op de Olijfberg, vlak voordat Hij wegging: Ik zorg dat de belofte van de Vader komt, wacht in de stad totdat die in vervulling is gegaan.
En met Pinksteren was het zover en gebeurde er iets wat nog nooit eerder in de geschiedenis was voorgekomen: door de Heilige Geest woont Christus in de gelovige. Christus in ons wordt daarom ook wel ‘de christelijke hoop’ genoemd. Dat betekent dat Zijn inwoning in ons lichaam ervoor zorgt dat het zeker is dat Jezus voor ons terug zal komen!

 

Het is als bij het spelletje ‘pandverbeuren’ dat we vroeger wel speelden op verjaardagsfeestjes. Ieder kind gaf iets specifieks van zichzelf af en dat werd dan uitgedeeld onder elkaar. Daarmee wist je zeker dat de persoon van wie je bijvoorbeeld een ring had, niet weg zou gaan voordat hij of zij die ring terug had gekregen - en anders zeker weten(!) terug zou komen om zijn of haar rechtmatige bezit op te eisen.
Zo heeft God ons Zijn Geest gegeven als onderpand van onze erfenis in de hemel. Omdat Zijn Geest in ons woont, zijn wij daarmee ook zeker dat Christus voor ons terugkomt en ons ophaalt. Zijn Geest is de eerste gave, het pand dat we van Hem hebben gekregen en een bewijs dat we in de hemel horen. Dit kunnen we lezen in 2 Korinthe 1:22 waar staat: ‘God, Die de Geest als onderpand in onze harten heeft gegeven.’

 

Weet je zeker dat Hij in je woont? Dan is het daarmee zeker dat Jezus ook jou komt halen. Zijn Geest is het bewijs dat je van Hem bent en recht hebt op ‘de erfenis die in de hemelen voor ons is weggelegd’ (Efeze 1:14)

 

​Als we nog op aarde zijn als Jezus ons komt halen, zullen we veranderd worden in een oogwenk, en samen met de dan ook opgestane gelovigen, gaan we Hem tegemoet in de lucht. 'Zo zullen we altijd met de Heer zijn' staat er in 1 Tess 4:17. Dan zijn we echt vrij, verlost van ons aardse lichaam waarin we altijd nog struggelen met de zonde, moeilijkheden en pijn ervaren.

 

Hoop voor de schepping: Christus komt terug

En last but not least: ook de schepping die eveneens zucht en struggelt, is in verwachting (in barensnood staat er zelfs) en zal delen in deze hoop van de kinderen van God, ze zal bevrijd worden tot de heerlijkheid die wij dan al hebben. Dan zal de woestijn bloeien als een roos en het kind zal spelen bij het hol van een adder. De vloek waaraan God deze schepping onderworpen heeft (en we zien het om ons heen!) zal dan opgeheven zijn, als Christus is teruggekomen.​

Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om (de wil van) Hem, die haar daaraan onderworpen heeft, maar in hoop, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. Want wij weten, dat tot nu toe de hele schepping in al haar delen zucht en in barensnood is.
En niet alleen zij, maar ook wij zelf, [wij,] die de Geest als eerste gave ontvangen hebben, zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam. Want in die hoop zijn wij behouden. Maar hoop, die gezien wordt, is geen hoop, want hoe zal men hopen op hetgeen men ziet? Indien wij echter hopen op hetgeen wij niet zien, verwachten wij het met volharding. (Rom 8: 20-25)

 

Laten we met volharding op de uitkijk staan en Hem elke dag verwachten, zoals Jezus ook ernaar verlangt en niet kan wachten om óns te zien. De Geest en de Bruid zeggen: kom! Die roep op de laatste bladzijde van de Bijbel klinkt.

Roep je mee?

    

Wonderlijke zondag(en)

Na mijn blogje over goede vrijdag en stille zaterdag is de wonderlijke zondag aan de beurt. Of is het wondere zondagen in het meervoud? Elke zondag wonderen en tekenen ... dan kunnen we er weer een week tegenaan.

Voor de postmoderne mens zijn wonderen aansprekend. Zichtbaar, merkbaar en tastbaar. Al zijn veel geclaimde wonderen helemaal niet zo tastbaar als het wel lijkt of beweerd wordt.

Best vreemd, als de vrijdag over het lijden gaat en de zaterdag stil is, dat we blijkbaar met die twee dagen niet zo uit de voeten kunnen. 

Lijden en stilte is niet waar we op zitten te wachten. Diep in ons hart willen we graag wat spektakel zien. Een God die nogal onzichtbaar is spreekt toch ook veel minder aan?

Daarom graag de wonderen en tekenen. Daar kun je mee aankomen bij je vrienden en bekenden. Je ziet wat gebeuren en je kunt met een goed gevoel weer naar huis.

Fragment schilderij Jan Brueghel de Oude ca 1600 

de walvis zet Jona aan land

Al zegt Hij zelf erover dat 'een boos en overspelig geslacht een teken wil'. Het lijkt in die formulering haast een verboden liefde, tekenen te willen. Zoals de Grieken wijsheid zoeken, maar ook op het verkeerde paard wedden.

Want de Joden willen iets zichtbaars. Zoals in het Oude Testament Israël een zichtbare koning wilde. 

God die hen regeerde was te anders dan de omringende volken. Zij wilden óók een koning. Misschien om er méér bij te horen? Best herkenbaar eigenlijk.

En hun Messias kwam aan het begin van het Nieuwe Testament, en ze verwachtten dat Hij toch zeker de Romeinen zou verdrijven... en toen Hij dat niet van plan was en zei: 'Ik ga lijden', was de liefde snel over. En was het ineens: 'Kruisig Hem!'.

Er was geen gelóóf. Daarom (zegt Jezus) zullen ze niets anders krijgen dan het teken van Jona. 

Jona zat drie dagen in de buik van de vis en zo zal Jezus drie dagen in de schoot van de aarde zijn.

Immers, de Joden verlangen tekenen en de Grieken zoeken wijsheid, 

maar wij prediken een gekruisigde Christus, 

voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, 

1 Korinthiërs 1:22‭-‬23

Nu zijn we tweeduizend jaar verder en willen we nog steeds wonderen, het liefst elke zondag als je de berichten moet geloven. En worden we genezen van een zere rug of ongelijke benen en mensen vinden het geweldig! - alsof God niets méér kan dan dat! En niet al iets veel groters heeft gedaan.

En voordat de lezer verontwaardigd wordt... ik heb zelf écht ongelijke benen - én voeten trouwens, nog nooit gehoord dat een voet wat groter wordt eigenlijk -

Maar voor de benen te laten bidden als een experiment of men de kunst van het genezen al machtig is ... het is me ooit gevraagd door een collegaatje die zo'n soort 'school' deed om genezingen te leren, maar nee, daar leen ik me niet voor.

Want sinds wanneer is dit waar we God mee lastig moeten vallen? Zo voelt dat voor mij. Alsof Hij sowieso lichamelijk genezing geeft. Hij kán het zeker wel, daar heb ik het niet over.

Maar als je toch vindt dat God wil genezen, zorg dan dat iemand met een dwarsleasie zoals Joni weer kan lopen. Dat legt toch veel méér gewicht in de schaal?

In deze (eind)tijd heb je m.i. ook nog de complicerende factor dat de komst van de antichrist eveneens gepaard gaat met wonderlijke zaken, maar dan bedriegelijke, onechte tekenen en wonderen.
Wees dus gewaarschuwd. De duivel is de grote imitator en de geest van de antichrist is allang in werking zegt Johannes in één van zijn brieven.

De enige échte wondere zondag was met Pasen. Toen Jezus als Jona drie dagen en nachten in de schoot van de aarde was geweest, maar - als Eersteling van de oogst - opstond uit het graf.  

'Schoven van tarwe in een veld' Vincent van Gogh, 1885

Een geweldig wonder, dat wij bevrijd zijn uit de macht van de duivel en vernieuwde mensen mogen zijn.
Onze hoop is het wonder dat we veranderd zullen worden, als Jezus terugkomt. En we verheerlijkt zullen zijn ook wat ons lichaam betreft. En Hij ons als eerstelingen van de oogst binnenhaalt.

Want wíj zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, 
die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, 

naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen.

Filippenzen 3:20‭-‬21 

Stille Zaterdag

Dat is toch alweer voorbij? Stille zaterdag? Ja, dat klopt, het is inmiddels Pasen geweest, we hebben weer herdacht dat Jezus niet in het graf bleef maar is opgestaan (al mag je daar vaker aan denken dan alleen met Pasen ...).

En als je gelooft heb je ook nieuw leven ontvangen, door de dood en opstanding van Jezus.
In Hem hebben we zelfs alle zegeningen ontvangen. 

- Worden alle gebeden dan verhoord? Krijgen we alles wanneer we denken dat het nodig is? -
Dat zou natuurlijk prachtig zijn (alhoewel) maar de realiteit is anders. 

Ik heb het ooit zo horen uitleggen, dat alles wat met Christus is gebeurd, ook met jou is gebeurd. En wel door het geloof. Dan ben je in Hem, zoals een brief in een envelop zit. 'Enveloped' betekent in het Engels dan ook omhuld, of omgeven ... 
En waar Hij is, daar ben ik, ook als ik het niet voel. 

Met Hem gestorven en opgestaan.
In Hem ... in de hemelse gewesten gezet.
In Hem ... alle geestelijke zegeningen ontvangen 

Als de zegeningen geestelijk zijn (de rest is bonus), dan is het ook méér te begrijpen dat we geen 'stoffelijke' zaken en welvaart kunnen claimen. Hij geeft ons andere dingen die bij de hemel horen en eeuwig zijn. (Daar hebben gelovigen in een strafkamp tenminste ook wat aan).

Met Hem gestorven - nu al

Gestorven zijn betekent ten diepste ook, dat het niet meer gaat om wat ík wil of wat ik graag wil hebben, of waar ik recht op denk te hebben;
- Dat God bijvoorbeeld zomaar ineens een nieuwe auto voor ons heeft klaarstaan als de oude het begeeft. Of een zak geld als we wat krap zitten. 
Het gaat niet om zichtbare dingen.

Want het zichtbare is tijdelijk en het onzichtbare is eeuwig 

We zijn ook niet per definitie gezond; geen ziekte meer, want je bidt - en het griepje is bij toverslag verdwenen, of de pijn, de ernstige ziekte, of die handicap..
Nee, ons lichaam is nog niet opgestaan. Het hoort bij deze (tijdelijke) schepping. 

Er is nog van alles niet oké hier op aarde. 
Het is nog geen vrede.
- En de schaapjes worden tegenwoordig in Nederland ook nog steeds opgegeten zodra er een wolf in de buurt is.

Wolf op de Veluwe

  

Alles zal nieuw worden, maar het is nog verborgen - als op Stille zaterdag. Het nieuwe is er wel, maar in de kiem. En je kan soms de moed verliezen als je om je heen kijkt in de wereld. 

De discipelen hadden daar ook last van. Na die dag van het sterven van Jezus was het stil en in hun ogen was alles voorbij. Over en uit.
En hoewel Hij erover had gesproken dat Hij zou opstaan, waren ze dat helemaal vergeten. Zij zagen wat voor ogen was, en dat was duidelijk: Jezus was dood.

Met Hem opgestaan - straks echt

Zo wachten wij nu ook, en soms denk je: 'waar blijft de belofte van Zijn komst?'
Maar Hij zal komen! En de doden in Christus zullen opstaan. 
En wij - als we dan nog op aarde leven - worden veranderd.
Eindelijk een eind aan de gebrokenheid van ons lichaam door ziekte en pijn, of door mishandeling en vervolging, ouderdom.

Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid;

er wordt gezaaid in oneer en opgewekt in heerlijkheid;

er wordt gezaaid in zwakheid en opgewekt in kracht 

Vincent van Gogh - de zaaier

Dan zijn we zoals Jezus op Paasmorgen, toen Hij opstond uit het graf. Met een lichaam wat volmaakt is en wat nooit zal sterven. 
Nu is het hier nog Stille zaterdag. Maar we weten dat het zal gebeuren. 
Hoe dan ook.

In die hoop zijn wij behouden

(Maar hoop die gezien wordt is geen hoop, 

want hoe zal men hopen op het geen men ziet?)

Indien wij echter op hopen op hetgeen wij niet zien

verwachten wij het met volharding

Nothing to be afraid of ...

Soms heb je zomaar een aanleiding voor een blogje. Dat betekent dat je ergens bij wordt bepaald wat je raakt. Een bepaald onderwerp in gedachten hebben, zegt bij mij namelijk nog niets over het slagen van wat je over wilt brengen. En ineens matchte het e.e.a.

Een grote tegenstelling

Zo las ik zondag een bepaalde tekst die me opviel, waar twee tegengestelde dingen worden genoemd. Maar toch horen ze onlosmakelijk bij elkaar.
En misschien omdat het contrast zo groot is, zijn er veel mensen die daarom misschien wel, maar één kant van de zaak belichten. En dat is de positieve kant, het mooie, dat wat we allemaal wel willen.

En mensen strekken zich er naar uit en zijn er soms wanhopig mee bezig om vooral gelukkig te zijn. Want daar heb ik het over, de gedachte dat God ons nu al een geweldig leven wil schenken.

Is daar dan wat mis mee? God wil toch ook dat je echt gelukkig bent? (Dat zijn dan de tegenwerpingen)
En, zegt men dan: Hij heeft het goede met je voor. Gedachten van vrede over je en niet van onheil... een wel heel veel geciteerde tekst uit het Oude Testament. En dan komt er nog achteraan wat Hij ons wil geven: een hoopvolle toekomst.

Maar nu las ik Filippenzen 3 en daar wordt eigenlijk verteld waardóór we echt gelukkig kunnen zijn als gelovige. Het is de kracht van Christus' opstanding. De kracht die er voor gezorgd heeft dat we nieuw leven hebben ontvangen.
Jezus heeft ons verlost en het is goed tussen God en ons. Dat is die ene aansprekende kant waar we als gelovigen blij van worden.

De andere kant van de medaille is het lijden en de moeilijke dingen in je leven. Dat rijmt niet zo met 'geluk' zoals we dat voor ogen hebben als mensen. Zo staat het beschreven in Filippenzen 3:

Ik wil Christus kennen en de kracht van Zijn opstanding ervaren,

delen in Zijn lijden 

en aan Hem gelijk worden in Zijn dood

De kracht van Zijn opstanding wordt hier verbonden met het moeilijke wat we liever uit de weg gaan: het delen in Zijn lijden. Tot het gelijk worden aan Zijn dood toe. 
Verder kun je zelfs niet gaan ...

Waarom hoort lijden erbij? 

Een moeilijke vraag, maar als we Jezus willen volgen en naar Hem kijken, zien we een antwoord. Hij geeft ons een andere blik op het lijden: het is onmisbaar hier op aarde. En Hij aanvaardde het. 
Anders had Hij de heerlijkheid niet in kunnen gaan.

Als dat ook voor ons geldt dat het niet zónder kan, (zoals ik denk!... want een slaaf staat niet boven zijn heer) dan blijft er niets over, dan het lijden en de moeilijkheden - waar we niets van snappen, te accepteren... 
Dan hebben we diep van binnen vrede. Ook als er aan de buitenkant gezien, in het geheel geen reden voor is. En dat heeft niets te maken met uiterlijke 'happiness'.

Want alleen als je wilt sterven aan jezelf, komt het nieuwe leven tot bloei. Dat is wat God bij ons zoekt.
En komt het er op aan of we geloven. Want onze hoop is op wat we nog niet zien, die hoopvolle toekomst die God voor ons klaar heeft liggen. 

Niet bang zijn als het lijden komt

Wees daarom niet bang voor alles wat je overkomt. In het lijden leren we Jezus ook veel dieper kennen, omdat Hij weet wat het is - zoals gezongen in dit lied wat ik al een keer eerder plaatste, en gisteren weer tegenkwam.

"I know there's bound to come some trouble to your life 
Reach out to Jesus hold on tight 
He's been there before and He knows what it's like 
You'll find He's there"

Ook Paulus kende het lijden voor Christus, hij zat gevangen in Filippi toen hij de betreffende brief schreef. 
In 2 Korinthe 11 lees je wat hij zo al meemaakte: veel in gevangenschap, slaag, in levensgevaar, vijf maal de veertig min één slagen, drie maal stokslagen, gestenigd, drie keer schipbreuk geleden, in veel gevaren, ook van mensen en zelfs van (valse) broeders, nachten zonder slaap, honger en dorst, in kou en naaktheid...

En toch ... aanzien, geleerdheid, kennis, afkomst, alles waar hij trots op kon zijn - zijn hoopvolle toekomst zei hem niets meer. Maar zag het nu als vuilnis - dat wat je aan de weg zet.
Hij wilde alleen nog maar Christus kennen ... zelfs als hij daardoor meemaakte waar ik hierboven opsom. 

Wat een voorbeeld, al moet ik er niet aan denken in zijn schoenen te staan. Voorspoed en geluk in dit leven, is niet waar het om draait, dat is bij hem wel duidelijk. En veel christenen die nu zo vervolgd worden, maar ook hen die op een andere manier lijden voor Christus, weten daar van mee te praten.

Straks is het zover en zullen we Hem zien. En hoe meer wij Hem nu al leren kennen, vaak door de diepte heen, des te meer we naar dat moment verlangen.
En als ik om me heen kijk in deze wereld, en zoveel lijden zie, hoop ik dat dat al heel snel zover zal zijn....

Tot zolang zeg ik het ook tegen mijzelf: Don't be afraid 

"There's bound to come some trouble to your life 
But that ain't nothing to be afraid of 
There's bound to come some trouble to your life 
But that ain't no reason to fear 

There's bound to come some tears up in your eyes 
That ain't nothing to be ashamed of 
I know there's bound to come some tears up in your eyes 
That ain't no reason to fear 
I know there's bound to come some tears up in your eyes 
Reach out to Jesus hold on tight 
He's been there before and He knows what it's like 
You'll find He's there"

(Rich Mullins)

Voorbij ...

Dit blogje is bijna een soort vervolg op mijn vorige: Stil maar... naar de eerste woorden van het bekende lied, wat dan ook zegt, wacht maar ...
Eigenlijk een nogal passief gebeuren, dat lied waarvan de tekst zegt dat het op aarde nu nog allerlei ellende is maar wacht maar af, alles zal nieuw worden, de hemel en de aarde...
Wie daar voor zal zorgen en hoe dat verder allemaal in z'n werk gaat wordt niet echt duidelijk.

Een nieuwe hemel is sowieso moeilijk voor te stellen omdat wij mensen de hemel nog niet kennen.
Wat de aarde betreft denken velen tegenwoordig dat we als christenen hier toch al aardig het volmaakte leven kunnen bereiken; we zullen nog dood gaan maar verder...? Pijn en ziekte hoeven er niet meer te zijn omdat de Heer wil dat we gelukkig zijn. En mocht je onverhoopt toch ziek worden en pijn lijden, dan is het natuurlijk de bedoeling dat je beter wordt - als een groot getuigenis van Gods macht.

Laatst las ik zelfs bij iemand dat je als gelovige pas sterft als je oud en van het leven verzadigd bent, zoals er genoemd wordt in Psalm 91. Rouw om een vroege dood, wat een onzin.... God wil dat we een lang en gelukkig leven leiden....

Als mensen zo eenzijdig gaan denken en Bijbellezen, kan dat maar zo de oorzaak zijn, dat er bij hen geen troost en bewogenheid meer kán zijn met mensen, die wél hiermee te maken hebben.
- En wat is überhaupt de taak van de Trooster die we hebben ontvangen, als er niet zoveel te troosten is omdat we het als gelovigen sowieso hier goed zullen hebben? -

In de Bijbel lees ik ook hele andere dingen, met name in het nieuwe testament: Geduldig zijn in de verdrukking, wenen met de wenenden... Met andere woorden: Ga met hén mee die lijden. Al kun je nooit echt hun pijn voelen en hun omstandigheden ervaren zoals zij die aan den lijve ondervinden....

Om na te volgen

Alleen Jezus is degene die volmaakt met ons kan meevoelen, Hij besloot zijn heerlijkheid af te leggen en zelf mens te worden. Hij die een volmaakte plek bezat bij de Vader, wilde die afstaan - maar ook vrijwillig ellende, smaad, onrecht en lichamelijke pijn ondergaan tot de dood erop volgde. En dat alles uit liefde en om ons te redden.
Wat een voorbeeld liet Hij ons na.

Sommige mensen laten dit volgen van Christus echt zien in concrete daden. Zoals Vincent van Gogh, waar ik laatst een docu over zag. (En dat sprak mij zo aan dat het spontaan in dit blogje terecht kwam)
In Franstalig België gekomen, ging hij (na de erbarmelijke omstandigheden van de mijnwerkers daar te hebben gezien) bewust bij hen wonen om in hun ellende te delen - al ging hij niet de mijnen in om er ook te werken.

Zo zag ik ineens de vergelijking, dat we nooit helemaal in het lijden van anderen kunnen delen, maar wel zo dicht mogelijk erbij mogen komen en hen zo béter begrijpen dan wanneer we vanuit de verte hen 'het beste' toewensen...

Vincent van Gogh, De terugkeer van de mijnwerkers. Marcasse, Borinage, 
na april 1881. Inkt, potlood en penseel. 
Otterlo, Museum Kröller-Müller State Museum

Alles wordt nieuw

Pijn en lijden, ziekte en dood - het hoort nog bij deze wereld -  hier mogen en kunnen we nog mee-lijden en troost geven en krijgen ... Pas bij de beschrijving van een aarde die nieuw is, lezen we dat 'de eerste dingen' voorbij zijn gegaan.
En dan worden er niet allerlei zondige zaken genoemd, zoals bijvoorbeeld moord en doodslag, leugen en bedrog ... Nee, er staan ándere dingen die er niet meer zullen zijn, waar ieder mens, ook de gelovige, sinds de zondeval mee te maken heeft: rouw, geklaag, dood, tranen en pijn... - want de schepping is nu nog onderworpen aan de vruchteloosheid ...

In zekere zin zijn wij als gelovigen, de eerstelingen van de nieuwe schepping - we zijn nu al gered en geestelijk vernieuwd. Maar straks volgt ook ons lichaam en zal het helemaal nieuw worden.

Als de nieuwe hemel en aarde er zijn, zal eindelijk alles nieuw zijn.
Het donker van de nacht waar de mijnwerkers elke week opnieuw in moesten afdalen..., het is er niet meer.
God zelf woont bij de mensen en het Lam zal ons licht zijn - als Hij de tranen van onze ogen heeft afgewist en dood, rouw en geklaag, ziekte en pijn definitief voorbij zullen zijn.

en God zelf zal bij hen zijn, 

4 en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, 

noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

5 En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: 

Zie, Ik maak alle dingen nieuw.
uit Openbaring 21

No more tears

No more tears, do you hear

there won't be any crying

won't have to fear of what dying can do

We will all be shining new

No more fear, do you hear

there won't be any sorrow
won't have to fear what tomorrow can do
We will all be shining ...
new

Nothing but goodness
nothing but peace
nothing but heaven's
sweet release

Don't you know
 its all coming through
One day we'll be
shining new

And God shall wipe away all tears from their eyes; 

and there shall be no more death, 

neither sorrow, 

nor crying, 

neither shall there be any more pain: 

for the former things are passed away.

Revelation 21

Love isn't love until ...

'n Mooie foto en een uitspraak erbij die ik mooi genoeg vond om hier te plaatsen. Het is ook een opmerking die aanzet tot nadenken of het wáár is: Love isn't love 'til you give it away... dat liefde alleen zo genoemd mag worden als je het ook weggeeft. Want als ik een heleboel liefde in mijn hart heb voor bijvoorbeeld mijn kinderen, dan is dat voor mijn gevoel al genoeg om te zeggen: 'Ja ik heb mijn kinderen lief!' Toch heeft liefde altijd gevolgen, zoals ook een tekst zegt dat een moeder haar baby niet kan vergeten maar er altijd voor zal zorgen ...

God geeft zichzelf

Of God ook liefde is, wordt in de wereld vaak betwijfeld - dan kijken mensen naar alle moeilijke, onbegrijpelijke dingen die er gebeuren en - als God liefde was had Hij dit vast niet toegestaan! -  dat lijkt een heel logische uitspraak. Ook gelovigen worstelen met dit probleem van het lijden in de wereld.
De oorzaak ervan is dat we genomen hebben (en sindsdien némen...) van de vrucht in het paradijs. Om als God te willen zijn, boven onze macht te willen grijpen - terwijl het een gave is die God ons wil géven.
Satan begon er al mee; hij wilde als God zijn en fluisterde Eva dezelfde leugen in, want als je toch 'valt' als belangrijke engel, dan het liefs met zoveel mogelijk slachtoffers in je kielzog...

Maar God néémt niet zonder het ook te vergoeden ... en zijn het vaak de sceptici die Hem allerlei negatieve hoedanigheden toeschrijven. Hij gééft! 
In de eerste plaats geeft Hij Zichzelf want Hij IS liefde. Hij kan niet anders dan geven. De Here Jezus gaf zichzelf, zelfs tot de dood erop volgde.. 

Geven wij onszelf?

Hebben we de Here Jezus lief, dan willen we onszelf toch ook aan Hém geven? Dan kán die beslissing verstrekkende gevolgen hebben. Misschien kost die beslissing je huis, misschien je werk, je gezondheid... je kind, misschien je man of je vrouw - alles wat we hier op aarde als zégen kunnen ervaren, daarvan kan God zeggen: "wil je dat ook aan Mij geven?..."
Dat is moeilijk en kan heel wat strijd kosten, maar als we het in Gods handen kunnen leggen - het zó als het ware aan Hem terúggeven, dan is dat de oplossing om misschien heel onbegrijpelijke dingen te kunnen accepteren als uit Zijn hand.
En als we dat weten - dat Hij liefde is -  maar ook die liefde ervaren hebben in ons hart, dan hoop ik dat je dat vast kan houden. Oók als je zware en onbegrijpelijke dingen meemaakt die je iets kosten wat je niet denkt aan te kunnen. Maar toch, er zal uiteindelijk iets véél waardevollers voor je klaar liggen als je hier in dit leven 'los moet laten'. 

Want God is liefde! en daarom geeft Hij je altijd iets veel mooiers terug dan wat je éérst bezat. Het probleem is dat we dat in eerste instantie niet zien; ook de mensen om ons heen zien misschien iemand zoals Job, die eenzaam op de vuilnisbelt zat en werd bespot en gemeden. - Maar Job zondigde in alles wat hij meemaakte niet en wist: 'Mijn Verlosser leeft...!' En God zegende hem uiteindelijk nog meer dan vroeger. Aardse zegeningen waren het voor Job, hij kreeg weer een hele rij kinderen, en veel meer bezittingen dan hij vroeger had. -

En wij gelovigen van het Nieuwe Testament?

Voor ons in deze tijd, is een groot geloof in de Heer en aardse zegen niet als vanzelfsprekend aan elkaar gekoppeld. Anders dan in het Oude Testament wordt tegen óns gezegd dat we ons niet moeten verwonderen, als we bijvoorbeeld vervolgd worden: 'Ze hebben Mij vervolgd, ze zullen ook jullie vervolgen' is de boodschap voor de discipelen. 'Ze hebben Mij gehaat, ze zullen ook jullie haten'. Duidelijk dat we niet iets groots zijn in deze wereld:

Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, 

dat wij kinderen Gods genoemd worden, en wij zijn het (ook). 

Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet kent. 

En wat betreft veel bezittingen en een lang leven als je de Heer gehoorzaamd? Heel fijn als God je dat geeft! Het kan! Maar in tijden van economische crisis kun je er toch niet vanuit gaan dat Hij je die wel zal besparen. Zéker niet als er tegen Timoteus wordt gezegd dat we als gelovigen tevreden moeten zijn met voedsel en onderdak - niks geen grote plantage en een heel wagenpark... of een tweede huis in het buitenland en elk jaar enkele grote vakantiereizen.
En gezondheid en een lang leven is een zegen, maar deze schepping lijdt nog steeds en Romeinen 8 is duidelijk: Oók ons lichaam is nog aan de vruchteloosheid onderworpen en daarom zuchten wij in afwachting van de verlossing van ons aardse lichaam! En is dat te weinig bewijs? Lees dan maar eens 2 Kor 4:

Maar wij hebben deze schat in aarden vaten,

zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons: 

 in alles zijn wij in de druk, doch niet in het nauw; 

om raad verlegen, doch niet radeloos;

vervolgd, doch niet verlaten; ter aarde geworpen, doch niet verloren;

 te allen tijde het sterven van Jezus in het lichaam omdragende, 

opdat ook het leven van Jezus zich in ons lichaam openbare.

Wat Gods liefde (terug)geeft

Wat er op ons te wachten ligt is een erfenis in de hemel! Dát is waar we op hopen en logischerwijs - zegt Paulus - is die hoop iets wat je hier nog niet ziet. Want hoe kun je hopen op iets wat je al ziet?
Het betekent dat wat God voor ons heeft klaarliggen niet in aardse voorspoed zit ... alle luxe waarmee je je kan omringen kun je namelijk zien. Ook altijd gezond zijn is niet vanzelfsprekend; het zijn niet de zegeningen die een gelovige in het Nieuwe Testament kenmerkt. Ziekte en dood zijn nog steeds de algemene gevolgen van de zondeval. Jezus Zelf geeft het ook al aan dat het een mens niets baat, als hij de hele wereld wint - alle rijkdom en aanzien en wat er meer te krijgen is. Als je daarmee schade lijdt aan je ziel, heb je helemaal niets gewonnen! Geloven, het draait om je ziel!
En het onzichtbare, wat we hopen, dat verwachten we met volharding!! Ook als we menselijk gezien hier op aarde 'verliezers' zijn en misschien wel iets van Job weg  hebben...

Ons loon komt op de strijd en is nu al grote geestelijke winst - onzichtbaar aan de buitenkant, maar een kracht binnenin ons. Liefde van God Zelf die we mogen ervaren in zware omstandigheden. Maar met een belofte in Rom 8: 17,18:

 Indien wij delen in zijn lijden, is dat om ook te delen in zijn verheerlijking.

Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd 

niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden.

En hoe vergoed Hij ons dan 'gemis' wat we hier en nu ervaren? Dat zegt Jezus ons zelf in Mattheus 19:

En een ieder, die huizen of broeders of zusters

 of vader of moeder of kinderen of akkers 

heeft prijsgegeven om mijn naam, 

zal vele malen meer terugontvangen 

en het eeuwige leven erven.

Laten we elkaar aanmoedigen om vol te houden als er strijd en lijden is. En als broers en zussen liefde weggeven aan de ander - Love, give it away! Ook mogen we voor elkaar bidden en dat is zo belangrijk!
Tot de Heer komt en onze hoop werkelijkheid zal worden. Dan zullen we Hem eindelijk zien en alles wat God ons wil geven - alles wat Hij bereid heeft voor degenen die Hem liefhebben.

Ik kijk er naar uit! Jullie ook??

Een leeg huis...

Een leeg huis is een titel van een bekend boekje. Zo'n boekje wat je dan vroeger op je lijst zette voor Nederlands - want het was niet al te dik. :) Maar nu is het voor ons ook zover: 'ons' huis is leeg, vandaag is de sleuteloverdracht...

En gisteren gingen we nog even voor het laatst naar binnen... op de fiets het bekende paadje af langs de voordeur achterom... en even kijken of de buurvrouw in de kamer zit. Dan de achterdeur - met het bekende klikje en ook hoe de deur in het slot valt is ineens wat je dan opvalt... Een huis heeft eigen geluiden ook als je de keuken in komt (die was nog niet heel erg anders want een aanrecht met kastjes staat er natuurlijk nog). Maar door de volgende deur in de kamer gekomen, zie je de sporen van leven; vloerbedekking met de afdrukken van het orgel (nam dat zoveel ruimte in??) en inderdaad als een huis leeg is, is het wel érg duidelijk dat de muren en plafonds een beurt nodig hebben. De kamer is leeg en groot... En als we verder lopen naar boven... de kasten zijn leeg... er hangen nog gordijnen maar verder is het een huis wat zijn taak er op heeft zitten.

Loslaten is niet makkelijk, vooral als iets je heel dierbaar is geweest. Maar toch ontkom je er niet aan in dit leven. En leert het me ook weer iets, namelijk dat je niet moet vasthouden wat eigenlijk voorbij is... Al wil je er soms niet aan omdat het bekende vertrouwd is en daarom de indruk wekt dat dát het is...
Soms is het ineens zover, wij nu vanwege het logische gegeven van 'te oud' zijn van moeder om alles nog te kunnen doen. Soms moet je loslaten vanwege andere redenen, gedwongen door omstandigheden die niet bij de normale loop van het leven horen... En dat is nog véél moeilijker.

++++++++++

De volgelingen van de Here Jezus kenden dit probleem ook. Drie jaar hadden ze met de Here Jezus gewandeld, Hij had hen veel geleerd en uiteindelijk was Hij gevangen genomen en gekruisigd - een vreselijke tijd, was alles dan voor niets geweest?
En Maria is in de graftuin als ze Hem tegenkomt en Hij haar naam noemt: Maria!
En dan, wordt het weer zoals het was? Nee, dat niet, want Hij zegt tegen haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God, (Joh 20.) 

Maria had de Heer net teruggevonden en nu moest ze Hem alweer loslaten, Zijn taak was volbracht en het ging nu niet meer om Zijn zichtbare aanwezigheid. Zoals Jezus al had verteld aan de discipelen bij de gesprekken bij het Avondmaal: Je zult Mij nu niet meer zien maar Ik stuur de Geest. Die zal jullie troosten en zo zal Ik in jullie zijn. Tot ik weerkom en jullie tot Mij neem...
Waar het nu om draait is geloof en niet: zien en dáárom wel kunnen vertrouwen. Zoals Paulus het zegt dat wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen. 2 Kor. 5: 7.

Dat is wat wij als gelovigen nu al 2000 jaar mogen doen, zoals Abraham ook geloofde en daarom genade vond in de ogen van God...
En hij, de vader van alle gelovigen, woonde in tenten en was een vreemdeling.... Laat ons dat dan niet vreemd voorkomen als we daar iets van ervaren in ons leven. Abraham had hier geen blijvende stad maar verwachtte de toekomstige, de stad met fundamenten. Dáár was hij naar op weg:

 

zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde, maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. (uit Hebr. 11)

Ook leven we nu nog letterlijk in een aardse tent, ons lichaam en de heilige Geest zucht met ons mee omdat we overkleed willen worden, dat is onze hoop.
Straks, misschien al snel, arriveren we samen in die hemelse stad met fundamenten:

En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is.  En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn,  en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.  En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. (Openbaring 21)

Iets waar ik zo ineens bij stil te stond op deze speciale dag, voor ons toch ook een omzien in dankbaarheid. Maar tegelijk leren dat het in je leven ten diepste gaat om de dingen die niet zichtbaar zijn. Laat het zo zijn dat we door het geloof, onze blik steeds meer dáárop richten.
Want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig!