In de arena

Een boek wat altijd grote indruk op mij heeft gemaakt is "In de Arena" van Isobel Kuhn, jarenlang zendelinge geweest in China en Thailand. Waar ik me nu toe wil beperken (als dat lukt) is het gezichtspunt waar de titel van spreekt, namelijk dat we als gelovigen ons bevinden in de arena. Niet die van Ajax om hen daar aan te moedigen, maar wijzélf zijn in dit beeld een schouwspel ...

Zo'n schouwspel zijn is niet iets waar we in de eerste instantie heel blij van worden. Het is geen glitter en glamour, geen 'kijk ons nu eens stoer en geweldig zijn', het is niet aantrekkelijk voor ons vlees, ons ik (oftewel ons ego)...

Dat is ook duidelijk als we de tekst lezen in 1 Korinthe 4 waar Paulus het benoemd in vers 9 (waarbij hij waarschijnlijk doelde op de gelovigen die in die dagen in Rome voor de leeuwen werden gegooid...)

Want het schijnt mij toe, dat God ons, apostelen, 

de laatste plaats heeft aangewezen als ten dode gedoemden, 

want wij zijn een schouwspel geworden voor de wereld, 

voor engelen en mensen. 

Als we in de Arena staan, zegt hij, kijken we de dood in de ogen en engelen en mensen zien toe hoe wij het ervan af brengen, kunnen we volhouden of stoppen we ermee ...
Het leven van een christen gaat blijkbaar niet over rozen, over eer ontvangen en belangrijk zijn, al zijn er mensen die zich zo gedragen...
Dan zijn we als mensen die nu al verzadigd en rijk zijn en eigenlijk handelen we dan alsof we al koning zijn, hier op aarde... zien we in vers 8:

Maar natuurlijk – u bent al helemaal verzadigd, u bent al rijk, 
u bent al koningen geworden zonder ons.

 Was u maar koningen geworden, dan zouden wij het ook zijn.

Maar zo is het niet! - wás dat maar zo, zegt Paulus, jullie grijpen op de dingen vooruit, want dan was ik het mét u geworden ... (en inderdaad, eens zullen we met Christus koningen zijn over de wereld - dan is het pas de tijd van eer ontvangen, al zal het heel anders zijn dan dat wij met ons menselijk verstand kunnen bedenken...)

Nee, die tijd van macht en aanzien is nog niet aangebroken. Integendeel, lees maar mee: 

vers 10: Want wij zijn dwaas, zegt Paulus in de verzen die volgen, al denken júllie wijs te zijn. 

Wij zijn zwak en niet in ere, maar jullie zijn sterk en populair zouden we nu zeggen, in ieder geval belangrijk in ogen van mensen. 

vers 11: Wij verduren allerlei lijden en hebben een zwervend leven, zoals Jezus ook geen plaats had om Zijn hoofd neer te leggen.
En in al het lijden verdragen we en zegenen we... 

vers 13: Zijn als het uitvaagsel van de wereld 
en als klap op de vuurpijl zijn we aller voetveeg geworden.

Paulus liet over zich heen lopen...
Dat gaat ver...! Maar de gelovigen aan wie hij schrijft worden door hem terechtgewezen om zijn voorbeeld daarin te volgen! Het voorbeeld van niet zómaar iemand, maar van een apostel... niet de eerste de beste... Ook Jezus zelf heeft deze boodschap voor ons: wie zijn leven haat in deze wereld om Mijnentwil, die zal het vinden...

Hiervoor is volharding nodig want lijden en verdrukking volhouden gaat niet vanzelf - het is strijden. 

Misschien komen we door eigen lijden ineens in de Arena terecht en zijn we zo een schouwspel. Of misschien lijden wijzelf niet rechtstreeks, maar zijn we deelnemers in het lijden van een ander - en kun je zó ‘helpen dragen’ voor zover dat mogelijk is. Ook dan sta je ineens in de Arena en doe je mee in de strijd.

Hierover lezen we iets in Hebreeën 10 vers 32 en 33:

Herinnert u de dagen van weleer, toen u zo vaak lijden doorworsteld hebt,

- hetzij zelf een schouwspel van smaad en verdrukking, 

- hetzij deelnemende aan het lot van hen, die in zo'n toestand verkeerden.

Het doel...

De strijd waar Isobel in haar boekje zoveel voorbeelden van geeft, heeft een doel en zij beschrijft dat als volgt:

"De beproevingen van ons christenen in de 20e (voor ons de 21e) eeuw, lijken op strijdperken in de hedendaagse Arena van de wereld. En de ongelovige ziet toe en raakt er alleen van onder de indruk, wanneer hij er de werking van Gods macht in ziet. Het doel van de 'Arena-ervaring'  is niet gelegen in onze bestraffing, maar in het feit dat God Zich hierin openbaart."

Dit gevolg is niet iets wat we altijd direct kunnen zien en begrijpen... Het doel wordt namelijk alleen zichtbaar als de kruik, het aarden vat, 'ikzelf' gebroken wordt.
Niet door nu al koning te zijn en macht te hebben, maar door strijd en lijden heen. Want pas dan als we onszelf verliezen, kan Christus zichtbaar worden in ons. En daar gaat het God om...

Laten wij allemaal, die strijden in de Arena, dat doen met oog voor elkaar. Zo elkaar ook de troost en bemoediging geven die we zelf van God ontvingen toen het moeilijk was. En als we weten welke vreugde voor ons ligt, kunnen we volhouden... met Jezus zelf als ons voorbeeld. Dan maakt de schande en het lijden niet meer uit (zie de teksten onderaan...).

En dat schrijf ik niet omdat ik dit uit mezelf zou kunnen, maar hoop nu en elk moment als het zover is, de genade ervoor te krijgen vol te kunnen houden. En zo in de strijd te volharden tot we bij Hem zelf in de hemel aangekomen zijn. 

Of, nog mooier, tot Hij ons komt halen... 

Want dat kan vandaag nog!

 Geloofd zij de God en Vader van onze Here Jezus Christus, 
de Vader der barmhartigheden en de God aller vertroosting,
die ons troost in al onze druk, 
zodat wij hen, die in allerlei druk zijn, 
troosten kunnen met de troost, 
waarmede wijzelf door God vertroost worden. 

 2 Korinthe 1, vers 3 en 4


Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, 

de leidsman en voleinder van het geloof, 

die, om de vreugde, die vóór Hem lag, 

het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, 

en nu zit aan de rechterzijde van de troon van God. 

 Vestigt uw aandacht dan op Hem!

Hebreeën 12 vers 2 en 3

Een leeg huis...

Een leeg huis is een titel van een bekend boekje. Zo'n boekje wat je dan vroeger op je lijst zette voor Nederlands - want het was niet al te dik. :) Maar nu is het voor ons ook zover: 'ons' huis is leeg, vandaag is de sleuteloverdracht...

En gisteren gingen we nog even voor het laatst naar binnen... op de fiets het bekende paadje af langs de voordeur achterom... en even kijken of de buurvrouw in de kamer zit. Dan de achterdeur - met het bekende klikje en ook hoe de deur in het slot valt is ineens wat je dan opvalt... Een huis heeft eigen geluiden ook als je de keuken in komt (die was nog niet heel erg anders want een aanrecht met kastjes staat er natuurlijk nog). Maar door de volgende deur in de kamer gekomen, zie je de sporen van leven; vloerbedekking met de afdrukken van het orgel (nam dat zoveel ruimte in??) en inderdaad als een huis leeg is, is het wel érg duidelijk dat de muren en plafonds een beurt nodig hebben. De kamer is leeg en groot... En als we verder lopen naar boven... de kasten zijn leeg... er hangen nog gordijnen maar verder is het een huis wat zijn taak er op heeft zitten.

Loslaten is niet makkelijk, vooral als iets je heel dierbaar is geweest. Maar toch ontkom je er niet aan in dit leven. En leert het me ook weer iets, namelijk dat je niet moet vasthouden wat eigenlijk voorbij is... Al wil je er soms niet aan omdat het bekende vertrouwd is en daarom de indruk wekt dat dát het is...
Soms is het ineens zover, wij nu vanwege het logische gegeven van 'te oud' zijn van moeder om alles nog te kunnen doen. Soms moet je loslaten vanwege andere redenen, gedwongen door omstandigheden die niet bij de normale loop van het leven horen... En dat is nog véél moeilijker.

++++++++++

De volgelingen van de Here Jezus kenden dit probleem ook. Drie jaar hadden ze met de Here Jezus gewandeld, Hij had hen veel geleerd en uiteindelijk was Hij gevangen genomen en gekruisigd - een vreselijke tijd, was alles dan voor niets geweest?
En Maria is in de graftuin als ze Hem tegenkomt en Hij haar naam noemt: Maria!
En dan, wordt het weer zoals het was? Nee, dat niet, want Hij zegt tegen haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader; maar ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God, (Joh 20.) 

Maria had de Heer net teruggevonden en nu moest ze Hem alweer loslaten, Zijn taak was volbracht en het ging nu niet meer om Zijn zichtbare aanwezigheid. Zoals Jezus al had verteld aan de discipelen bij de gesprekken bij het Avondmaal: Je zult Mij nu niet meer zien maar Ik stuur de Geest. Die zal jullie troosten en zo zal Ik in jullie zijn. Tot ik weerkom en jullie tot Mij neem...
Waar het nu om draait is geloof en niet: zien en dáárom wel kunnen vertrouwen. Zoals Paulus het zegt dat wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen. 2 Kor. 5: 7.

Dat is wat wij als gelovigen nu al 2000 jaar mogen doen, zoals Abraham ook geloofde en daarom genade vond in de ogen van God...
En hij, de vader van alle gelovigen, woonde in tenten en was een vreemdeling.... Laat ons dat dan niet vreemd voorkomen als we daar iets van ervaren in ons leven. Abraham had hier geen blijvende stad maar verwachtte de toekomstige, de stad met fundamenten. Dáár was hij naar op weg:

 

zij hebben beleden, dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde, maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland. (uit Hebr. 11)

Ook leven we nu nog letterlijk in een aardse tent, ons lichaam en de heilige Geest zucht met ons mee omdat we overkleed willen worden, dat is onze hoop.
Straks, misschien al snel, arriveren we samen in die hemelse stad met fundamenten:

En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is.  En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn,  en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.  En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. (Openbaring 21)

Iets waar ik zo ineens bij stil te stond op deze speciale dag, voor ons toch ook een omzien in dankbaarheid. Maar tegelijk leren dat het in je leven ten diepste gaat om de dingen die niet zichtbaar zijn. Laat het zo zijn dat we door het geloof, onze blik steeds meer dáárop richten.
Want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig!

Een (tuin)land vol....

Eindelijk is het half mei en wordt het tijd voor de echte lente. In ons landje betekent dat vaak: enkele dagen mooi weer en daarna plotseling weer een drastische temperatuurdaling ... zo is het ook nu ineens weer wat kouder en natter.
Waar ik gisteren toch even de tijd voor nam, was naar Tuinland rijden om wat plantjes te kopen voor in een paar potten - maar nam me wel voor om het daar bij te laten, want voordat je het weet geef je er veel meer geld uit dan je oorspronkelijk wilde. Tuin is bij Tuinland namelijk een breed begrip, de winkel is een land vol planten en struiken maar er zijn ook andere artikelen te koop van tuinmeubelen (dat is nog wel logisch) tot kleding, serviesgoed, kleine huisdieren en allerlei tuinaccessoires. Verleidingen te over. Ook kun je er koffiedrinken en lunchen. Vroeger was er een ballenbak maar die heb ik niet meer gezien.

Toen ik weer thuiskwam was de onvermijdelijke vraag: 'En? Heb je veel gekocht?' Nu had ik wel iets meer plantjes bij me dan mijn plan was geweest, maar ik had me wel aan mijn voornemen 'alleen plantjes' gehouden. En wat is 'veel' als je nog wel méér mee had kunnen nemen.
'Nee hoor, ik heb heel veel NIET gekocht', was mijn reactie. Bijvoorbeeld een houten bank voor in de tuin compleet met kussen erin (279 euro), kussens voor op de bank in de zithoek (minstens 16,95 per stuk), prachtige planten in basket (19,95) en nog wel meer. Maar ik bleef standvastig en heb het allemaal mijn neus voorbij laten gaan.

Ook mijn dochter zag allerlei mooie dingen: een spiegel, een sleutelkastje... en ze wilde ook wel vissen want we hebben toch nog een aquarium op zolder mam! En de hamstertjes die door de kooi wriemelden zagen er ook wel erg schattig uit en die kooi hebben we ook nog! (Ja, maar er is nu een cavia! En nee, ik schiet je niets voor, als je wat wilt hebben zul je moeten sparen)
Ja, zuinigheid met vlijt was vroeger in ieder geval een deugd en in deze tijd nog wel eens noodzaak.


Een heel andere benadering ...

Weet je waar het de omgekeerde wereld is? Waar het juist de bedoeling is dat je zoveel mogelijk meeneemt van wat er allemaal te vinden is? Het land waar God ons als gelovigen al heeft gezet - samen met Christus. Er liggen prachtige dingen voor ons klaar en daar hoeven we niet zuinig mee te zijn. Maar het gekke is dat we ons er vaak gedragen of we alles wat daar voor ons uitgestald is, nog moeten afrekenen bij de kassa en daarom maar mondjesmaat wat meenemen. Pak wat je pakken kan! mag je hier zeggen. Dat klinkt zo hebberig en we noemen dat eigenlijk asociaal. Maar de Heer wil graag dat we alles gebruiken en in bezit nemen waar Hij Zijn hemelse 'land' vol mee heeft liggen.

Want, het zijn geestelijke zegeningen en soms kan dat nog wel eens het probleem zijn. Een lang leven of veel bezittingen zoals de Israëlieten beloofd werd als ze God gehoorzaamden, is veel beter voor te stellen. En als we nog erg met ons leventje hiér bezig zijn, hebben die hemelse dingen ons ook daarom misschien, niet zoveel zeggen en leeft het niet echt voor ons. Of - een andere oorzaak - je denkt misschien: ´Is dit wel voor mij bedoeld? Ik ben daar toch helemaal niet goed genoeg voor?´

Maar alles wat God ons heeft gegeven is in Christus te vinden. Hij is daar al in de hemel en als we gaan begrijpen dat God ons gelovigen met Hem vereenzelvigt, dan is het een geweldige rust om te beseffen dat we alles al hebben ontvangen. We zijn gered, dat weten we vaak wel. Maar we hoeven óók niet meer zelf aan het werk, om bijvoorbeeld rechtvaardig te worden, heilig of wijs... Zelf zouden we dat ook nooit kunnen volbrengen. Zoals Paulus het ons zegt: 'uit Hem bent u in Christus Jezus, die ons van God is geworden: wijsheid, rechtvaardigheid, heiliging en verlossing'. Hij koos ons voordat de wereld begon, zijn nu kind van de Vader geworden en zelfs zóón! Hij wilde ons bij Zich hebben. Ja, Mét Christus wil Hij ons ook alle dingen schenken.

En hoewel we ons vaak niet zo gezegend vóelen, mogen we weten dat het toch wáár is. Laten we er niet zo zuinigjes mee omspringen maar het aanpakken en gebruiken! Ervan genieten. Ja, dat is onze opdracht zoals Collossenzen 3 ook zegt:

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, 
waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. 
Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn,

zodat we ook vanzelf meer zullen gaan leven als mensen die al in de hemel thuishoren. Dan laten we nu, om ons heen al een stukje hemel op aarde zien...

Meedoen belangrijker dan winnen?

De Olympische Spelen, nu aan de gang in Londen, blijven spreken tot de verbeelding. Dat is wel duidelijk als je kijkt naar de aandacht van de media, en hoe het halen van een Olympische medaille in de sport als het hoogst haalbare succes wordt gezien. De Spelen draaien om verbroedering van mensen en zeker als het soms zo moeilijk is om iets van die verbroedering te zien in de wereld van vandaag, is het als het ware een strohalm die we vastgrijpen en hopen we dat het ooit vérder zal gaan dan alleen in de sport. En daar is er zeker al wat te zien! Sporters uit landen die politiek gezien elkaar bevechten, staan broederlijk naast elkaar op het podium. Mannen en vrouwen zijn gelijkwaardige deelnemers (en dat betekent niet dat ze in alle disciplines beiden in dezelfde wedstrijd aan de start verschijnen want er zijn nu eenmaal wel verschillen!) en als er één plek is waar je ook als niet-blanke al decennia lang geheel geaccepteerd wordt, is het de sportwereld.

De essentie
Maar hoe is het ooit begonnen in het oude Griekenland? Een blogje wat ik las zegt hier wel aardige dingen over. De Spelen waren er toen allereerst ter ere van de goden en startten dan ook in Olympia bij de tempel van Zeus. De deelnemers offerden en beloofden de goden plechtig om niet vals te spelen. Meedoen was voorbehouden aan mannen al moest je ook geen 'barbaar' zijn, dan kwam je er bij de oude Grieken ook niet aan te pas. En al is winnen het ultieme resultaat wat voor de enkeling te bereiken is, de Olympische gedachte is dat 'het gaat om het meedoen en niet om het winnen...' - oftewel niet de knikkers maar het spel. Zoals te lezen in deze uitspraak uit het eind van de 19e eeuw:

Het belangrijke in het leven is niet de triomf, maar de strijd, 

het essentiële is niet om te hebben gewonnen maar om goed te hebben gestreden. 

(Pierre de Coubertin - oprichter van de moderne Olympische Spelen...)

Voor hem was het meest belangrijke punt om de strijd op een juiste manier te voeren. Maar toch, de wedstrijd winnen is een grote eer die wordt beloond met goud, zilver of brons. In het oude Griekenland was het de lauwerkrans die de winnaar kreeg omgehangen... En een winnaar die geroemd en geëerd is noemen we nog steeds gelauwerd...
Toen ik las over de krans, dacht ik direct aan Paulus die dit ook enkele keren aanhaalt in het Nieuwe Testament. Mensen in zijn tijd wisten ook precies waar hij het over had, als hij zegt dat een sporter in de renbaan alles wat hem hindert moet afleggen totdat de eindstreep gehaald is. Het is een mooie vergelijking die wedstrijd en van een sporter kunnen we ook als gelovige heel wat leren.

De goede strijd
Anders dan Pierre de Couberin, legt Paulus de nadruk op beide zaken: niet alleen de strijd maar ook de overwinning:

Strijd de goede strijd van het geloof, grijp het eeuwige leven waartoe je geroepen bent

Paulus tegen Timoteus

Als gelovigen hebben we ook die goede strijd te voeren - zoals lopers in de renbaan en jagen we naar het doel. We gaan we voor de prijs van de hemelse roeping. En het lijkt een paradox, maar het is daarmee niét de bedoeling iedereen in de wedstrijd dan maar voorbij te jagen. Nee, ook hier geldt dat zelf verliezen betekent dat je juist zal winnen en hebben we tijdens onze loop juist oog voor anderen die niet verder kunnen. Hen mogen we opbeuren en ondersteunen. Zo zullen zij ook behouden aan kunnen komen.
Op de foto zien we hiervan een prachtig voorbeeld: een atlete die een ander voorthielp en niet aan de eigen zege dacht... haar de laatste 30 meters meenam en het eerst over de finish hielp - In een sportwedstrijd een unicum.

Het draait hier allemaal om de verantwoordelijkheid zó te lopen als past bij mensen die al gered en in de hemel gezet zijn vanaf het moment van bekering. Om hier op aarde ook zo te leven zal echter niet vanzelf gaan en kost strijd... we worden zomaar afgeleid door alles wat er in en om ons heen gebeurt...

Er zijn ook in Londen, velen getuige van de wedstrijden. Onder hen veel oud-sporters die precies weten weten wat de deelnemers doormaken en ze moedigen hen daarom extra aan om vol te houden.
Ook wij hebben een 'wolk van getuigen' - alle geloofshelden uit Hebreeën 11 die ons aanmoedigen om vól te houden als we het erbij laten zitten, als we dreigen te verslappen of zelfs stoppen met onze race...
Maar het beste is de Heer in het oog houden; Hij is onze leidsman die als eerste de loop volbracht. Hoe meer we op Hem gaan lijken, hoe meer we net als Hij kunnen volharden om dóór te gaan.

Onze prijs: het eeuwige leven
Als we uiteindelijk aan de finish zijn gekomen, ligt 'de onverwelkelijke krans' klaar. En al schrijft Paulus: Weet u niet dat zij die in de renbaan lopen, allen wel lopen, maar dat slechts één de prijs ontvangt? Loop dan zo dat u die verkrijgt...  tóch zal het later in de hemel niet één heel bijzondere snelle en perfecte gelovige zijn die als enige de krans heeft behaald. Het bijzondere van deze loop is, dat ieder die op de juiste manier zijn of haar race 'loopt', aan het eind de prijs zal behalen. Bij een sportwedstrijd niet mogelijk maar bij God kan dat samengaan en kunnen we aan het eind van de race met Paulus zeggen:

 Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, 

ik heb het geloof behouden;  

voorts ligt voor mij gereed de krans der rechtvaardigheid, 

welke te dien dage de Here, de rechtvaardige rechter, mij zal geven, 

doch niet alleen mij, 

maar ook allen, die zijn verschijning hebben liefgehad. 

2 Timoteus 4: 7 en 8

Gods wens, onze hoop?

Vorig jaar was ik bij een concert van Sela - ze waren bezig met een nieuwe CD en we hoorden daar natuurlijk allerlei nummers van... Welke vond ik toen ook alweer zo mooi? Dat kan je zomaar weer vergeten als het maar lang genoeg geleden is. Maar ik denk wel dat het onderstaand lied was, en -  met gevaar voor een discussie over de uitverkiezing - ... toch een blogje hierover.

En ik las nu bij de tekst dat dit lied gemaakt is n.a.v. Efeze 1 en 2 en Kolossenzen 1 en 2. En met die uitverkiezing ben ik het helemaal eens! Wij christenen zijn hemelburgers die deel hebben aan Christus... onze hoop! Uitgekozen om de hemel te bevolken...
Een dat is een heel andere plek dan de gelovigen van het Oude Testament en uit andere 'tijden' dan nu, later zullen hebben -  zij die het aardse koninkrijk binnen zullen gaan, vanaf de grondlegging van de wereld voor hen klaargemaakt...

En misschien wil je later liever op de aarde leven omdat we ons daar een veel betere voorstelling van kunnen maken  - we zijn vaak toch nog zo aards, dat is ook wat we kennen als we om ons heen kijken. En de schepping is erg mooi, zelfs in de gevallen staat. Een schepping waarvan de vloek is opgeheven zal helemaal geweldig zijn om in te leven.

Als op aarde dan ook nog gerechtigheid heerst, waar mensen God gehoorzamen en Hij de koning zal zijn, maakt het nog meer bijzonder. Hierover lees je ook veel in de Psalmen - en in de kerk zing je dan ook nog eens daarvan; vandaar dat die aardse toekomst veel meer tot de verbeelding spreekt dan 'altijd in de hemel zijn'... - alleen maar zingen de hele dag, al zou ik dat niet zo erg vinden...

Maar die hemelse hoop en roeping, dat hemelse koninkrijk? Hoe zit het daarmee? Is dat dan voor eventjes als ons leven op aarde voorbij is, totdat de Here Jezus terugkomt 'en we allemaal op de nieuwe aarde zullen leven', zoals veel wordt gedacht? Wat is er nu zo speciaal aan die hemelse verkiezing?
Dat is die heel bijzondere plek die God voor ons heeft bestemd (al durf ik de woorden bijna niet in de mond te nemen) Jij en ik - alle gelovigen nu, die samen de gemeente vormen, zijn speciaal gegeven aan de Here Jezus. Als het ware een cadeau van de Vader aan Zijn Zoon... te lezen in Johannes 17 en het houdt veel méér in dan 'gered zijn' ...
Hier lees je Gods gedachten om ons tot Zijn kinderen te maken, vóórdat er ooit een zondeval was geweest - waarvan we gered moesten worden. Zelfs voordat deze schepping er was! En de Here Jezus wil dat 'zij bij Hem zijn die U mij hebt gegeven'... Zo dichtbij dat we de bruid worden genoemd, die één lichaam is met de Heer. Dat is de uitverkiezing die boven de aardse bestemming van de andere mensen uitgaat!

- Dat Adam en Eva intussen gezondigd hadden maakt het allemaal ingewikkelder, en het lijkt dan of de verkiezing erom draait of we gered zijn of niet - het gered zijn is natuurlijk een voorwaarde, maar eigenlijk een heel ander onderwerp -

En de Heer wil graag dat we weet gaan krijgen van deze bijzondere dingen (het was iets nieuws wat nooit eerder bekend was) zodat we vanuit die hoop leven: Christus Zelf uit de hemel te verwachten...
En zoals deze tekst het zegt, hebben we hiervoor de wijsheid van de Geest nodig. Hij is het onderpand in ons, de zekerheid dat het echt zal gebeuren. Dan zullen we al die rijkdommen en 'heerlijkheden' van de Here Jezus zien - waar we nu nog geen idee van hebben ...
En hebben de Vader en Zijn Zoon, eindelijk mensen bij zich, die dat huis van de Vader vol maken.

Zullen we Hem daar niet voor danken dat Hij ons bij Zich wilde hebben?

Gezegend is de Vader, die ons gezegend heeft 

Ons liefdevol gekozen en deel aan Christus geeft.

Met Hem zijn wij gestorven, begraven in zijn dood,

om opgewekt te leven; te leven van de hoop

Geworteld zijn in Christus, die ons zijn vruchten geeft,

van hoop, geloof en liefde; de vruchten van de Geest.

Vergevende de ander, verdragende elkaar,

gekleed in medeleven; zo dienen wij elkaar!

Geprezen is de Vader, die ons verzekerd heeft,

van liefde en genade; een leven door de Geest.

Wat kan ons van Hem scheiden? 

Geen leven en geen dood.

Wij roepen: Abba Vader: Uw goedheid is zo groot!