Wereld van contrasten

De wereld van vandaag is een vreemde wereld. Als ik er over nadenk was het 'vroeger' toen ik nog wat jonger was toch wel heel anders; je had het Oostblok en Rusland, de koude oorlog in volle gang... 
Maar de Muur viel en alles zou anders worden. Dat is inmiddels alweer heel wat jaren geleden.

En nu ... vanmiddag was ik bezig met rekeningen nakijken, opruimen, een nieuwe verzekering voor de tandarts... En hoe zat het met de autoverzekering, als je schadevrij rijdt krijg je namelijk korting, dus dat bewijs wel ff nog opsturen...

Wat een toestand, ons hele leven is één grote administratie - je kunt het zo gek niet bedenken of er is een regeling voor. Meestal een betalingsregeling...
Zo zijn we druk met papieren romslomp om ons leven in te dekken. 'Voor als er iets gebeurt...'

Aan de andere kant van de wereld staan er zomaar mensen voor je deur en je moet maken dat je wegkomt. Als dat nog lukt. Ingevulde belastingpapieren of een ziektekostenverzekering, dat doet er helemaal niks meer toe!

Als wij wat meemaken delen we het op de sociale media. We zijn druk met onze mooie kant te laten zien. Lekker uit eten geweest... (foto en hopelijk veel likes...) 
Delen onze inzichten en onze manier om dit en dat vooral beter te doen. We hoeven ook niets te missen van alles wat veel mensen met hun kroost beleven... (Of die kinderen er als ze ouder worden nu zo blij mee zijn dat de halve wereld mee heeft kunnen genieten van hun leuke maar soms ook vreemde gedragingen, daar wordt niet altijd aan gedacht ...) Maar likes verzekerd.

Zo zijn we ook digitaal druk om ons leven te leven... want iedereen moet vooral op de hoogte blijven.
Facebook, Googleplus, Twitter - dat laatste doe ik al helemaal niet, ik zou de hele dag bezig zijn om te bedenken wat nu een pakkende uitspraak is om te delen met mijn volgers,...

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Vanmorgen was ik het ineens zat, al dat geleuter en geklets (de mooie en opbouwende dingen zijn er ook, maar nu heb ik het even over de keerzijde). Alle aanbiedingen in je mail of waar dan ook (boek NU met 70 % korting) die je toch vooral niet mag missen - ik was er helemaal klaar mee.

Want aan de andere kant van de wereld en zelfs dichterbij, is het chaos, is de wereld bruut en moorddadig. Worden mensen afgeslacht, is er Boko Haram en Parijs.... 
En wij leven gewoon door na even geschokt te zijn. Bestellen de nieuwste must have's of boeken een paar dagen romantisch Brugge met korting, zodat we er even een paar dagen tussenuit kunnen. 
(En ook veel gelovigen zijn door deze manier van leven beïnvloed; het is de gewoonste zaak van de wereld geworden!)

Door de sociale media weet iedereen direct wat er aan de hand is, ook dat er een Jordaanse piloot levend verbrand is in een kooi. Je kunt het filmpje zien als je wilt (niet bekeken, de mededeling is voor mij al erg genoeg) of een foto bekijken... 

En waar het nog het meest democratisch aan toe gaat in die regio, dat land krijgt altijd de zwarte piet toegespeeld (sorry, ik ben uit de tijd dat je dat nog mocht zeggen zonder discriminerend te zijn). Maar Joden uit de hele wereld lijken haast in dat land Israel nog het meest veilig te zijn.

The world is helpless against jihad

Toch is er niets nieuws onder de zon!! De beheerser van deze wereld is druk vandaag de dag en laat steeds meer zijn ware gezicht zien. Want hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft.
En de omvang en brutaliteit in vergelijking met onze tegenwoordige intelectuele ontwikkeling en kennis - waar wetenschappers nu al embryo's mogen creëren uit het dna van drie personen -  het vormt een steeds groter contrast.

Want de beschaafde wereld kijkt toe maar kan niets beginnen. Wij als mensen in de westerse maatschappij die ons druk moeten maken om alle papieren zaken bij te houden om ons toch best wel luxe leven te kunnen leven en denken dat we alles in de hand hebben, wij staan machteloos.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Gisteren las ik een stukje uit Hebreeën 11. Er worden mensen (gelovigen uit het Oude testament) genoemd die ongelofelijke dingen hebben meegemaakt. Bijzondere gebedsverhoringen. Tot kinderen die uit de dood opstonden toe.

Maar dan, in de volgende verzen wordt het ineens anders. En het lijkt haast of het gaat over al die mensen die nu op de vlucht zijn en gedood worden...

Anderen werden gemarteld tot de dood erop volgde en wilden van geen vrijlating weten, omdat ze uitzagen naar een betere opstanding. 36Weer anderen kregen te maken met bespotting en geseling, zelfs met arrestatie en gevangenschap. 37Ze werden gestenigd of doormidden gezaagd, of stierven door een moordend zwaard. Ze zwierven rond in schapenvachten of geitenvellen, berooid, vernederd en mishandeld. 38Ze doolden door verlaten oorden en berggebieden en verscholen zich in grotten en holen onder de grond. Ze waren voor de wereld te goed. 39Al deze mensen, die van oudsher om hun geloof geprezen worden, hebben de belofte niet in vervulling zien gaan

Zo zijn er zoveel mensen die in deze tijd in deze situatie belanden. Laten we voor hen bidden.
Dat ze door al deze omstandigheden de Messias zullen vinden. Juist in die landen waar je als gelovige in Jezus je leven sowieso al niet zeker bent en waar het zo moeilijk is.

Dan mag je weten, als je meemaakt wat hierboven beschreven is, je deel hebt aan een betere opstanding, en het leven bij de Heer op je wacht. En dat je niet bevreesd hoeft te zijn voor de mensen die het lichaam kunnen doden... En het doen.

Onze ziel is van Hem. Bid voor hen, wij die het zo goed hebben naar de mens bekeken...
En stel je voor hoe het zou zijn als je zelf daar stond.

Zou je Jezus dan meer en harder nodig hebben dan nu het geval is misschien?

Vakantie!?

"Ik neem een paar weken vakantie". 

Het lijkt een doodnormale opmerking zo in de zomer, wanneer veel mensen erop uit trekken, om zich te ontspannen en nieuwe energie op te doen. Zeker in een tijd waar ieder zichzelf zomaar voorbij rent en veel mensen zichzelf terugvinden met een burn-out.

Toch was het niet zo'n vanzelfsprekende uitspraak als het wel lijkt. Want het was niet van iemand met een drukke baan buitenshuis, die zoals elk jaar zijn opgebouwde vakantiedagen eens even wilde opnemen. Om dan later weer uitgerust en met nieuwe energie aan de slag te kunnen gaan.

<><><><><><><><>

Het was een chronisch zieke die die wens uitte en ik kon inmiddels begrijpen hoe die werd bedoeld omdat ik al een tijdje 'meeloop' in de dingen die hij zo meemaakt in zijn dagelijks leven. Maar het is váker zo, dat men een heel verkeerd beeld heeft bij zo'n situatie.

En is de gedachte: 'zo iemand die vanwege zijn ziekte ook geen baan heeft ... die heeft het toch niet druk? Hij kan elke dag naar eigen inzicht indelen, zo laat opstaan als hij zelf wil... Eigenlijk is zo iemand altijd vrij en heeft geen verplichtingen.'
Als een soort lang weekend. Zo zou je tegen hun leven aan kunnen kijken als je niet verder nadenkt en die situatie vanuit de verte beschouwt (alhoewel ook dichterbij men het allemaal te ingewikkeld kan vinden).

Maar sinds ik een beetje achter de schermen kijk in de wereld van de chronisch zieken, zie ik hoe gecompliceerd het allemaal is. En krijg ik een soort stoomcursus waarom in de praktijk van hun leven, de zaken vaak heel anders liggen dan je denkt te weten als gezond persoon.

Vakantie waarvan?

Want hoezo altijd vrij ... iemand die chronisch ziek is en altijd pijn heeft, heeft NOOIT vrij. En dat niet alleen, hij is permanent hard aan het werk, om zijn lijf en de pijn te overleven.
Dat wat niemand ziet en dus het moeilijkste uit is te leggen - en dan nog niet gesnapt wordt.

Het betekent ook: nooit weekend; daar waar bijna de hele maatschappij op vrijdagmiddag een diepe zucht slaakt en aan twee vrije dagen begint, is dat voor de chronisch zieke geen optie. Was het maar zo, dan wist je door de weeks: 'straks op vrijdagmiddag kan ik eindelijk weer even echt mij ontspannen omdat mijn pijn even weg is (of in ieder geval gezakt tot op een acceptabel level) en daarmee mijn rare en doodvermoeiende lichamelijke klachten ook minder worden."

Dat zou nog es een weekend zijn! Maar zo is het niet, elke dag is hetzelfde in de strijd om de uren of zelfs de minuten door te komen.

Hoezo een druk leven?

Verder is het leven mét alle pijn, juist daardoor ook heel druk. 

'Maar je moet toch juist niet veel doen als je pijn hebt?' zo is dan een logische reactie van ons als leken... 

Misschien goed om daarom met een vergelijking duidelijk te maken hoe dat zit.

Stel je als gezond mens eens voor dat je ineens bepaalde klachten krijgt. Je gaat dan naar de huisarts, die doet een onderzoekje en verwijst je door. Dat betekent weer wachten op een afspraak, telefoontjes plegen. 'Prikt u eens even bloed en laat een foto maken...' En als er dan niet echt wat uitkomt ga je toch verder op zoek. Je kijkt es op internet, maakt weer opnieuw een afspraak ...

Je bent zo weer een paar weken verder. Met die ene vervelende klacht. Wat een gedoe!

Een chronisch zieke heeft een scala aan klachten (die niet keurig op hun beurt wachten maar allemaal door elkaar lopen) die zoveel last en pijn veroorzaken dat je het niet kunt negeren. Het zijn de zogenaamde systeemziekten die ervoor zorgen dat je hele lichaam ontregelt is en die steeds weer voor nare verrassingen zorgen.

 
Dit alles maakt dat hun leven heel druk is en bol staat van verplichte bezoekjes naar wéér de huisarts en allerlei specialisten. Want ook bij hen spookt het door het hoofd wat er aan de hand zou zijn en willen ze graag uitsluitsel - en moet je voor de ene klacht naar die specialist maar voor een andere klacht weer naar een andere (ja, komt u nog maar een keer terug ... en: zoekt u maar een goede arts voor dit en dit, want wij kunnen niet echt wat voor u doen...)

En helaas 'moet' het allemaal, het kan niet anders. Maar het is doodvermoeiend om altijd maar weer met je lichaam bezig te moeten zijn. (En dan laat ik de normale bezigheden en verplichtingen die er natuurlijk ook nog zijn, nog buiten beschouwing)

nu even niet ....

Toch graag ... vakantie!

Vandaar dat dan toch de verzuchting kan komen waar ik dit blogje mee begon: 'Oké, ik ga vakantie houden. Ik lees en denk niet meer over ziektes en klachten die ik heb. Ik plan deze paar weken geen doktersconsult, ziekenhuisbezoekjes enzovoort ... Eigenlijk doe ik het gewoon een paar weken zónder. 

Ik doe even gewóón zoals andere mensen. Probeer alles wat met ziektes te maken heeft te negeren of praat er in ieder geval even niet meer over. 

Ik onderneem een 'dagje uit' - sowieso een (in)spannende aangelegenheid maar ik wil het zo graag - al kan ik het allang niet meer. (Want als ik alles naliet wat ik écht niet meer kan, dan bleef ik de hele dag in bed en was mijn leven allang opgehouden.)

Dus doe ik het onmogelijke ook al ben ik helemaal kapot na die geweldige dag. En al geniet ik geweldig, voel ik ze al aankomen, the day(s) after ... en realiseer ik me weer hoeveel energie de meest normale dingen me kosten.'

Maar lukt het ook?

Waar een gezond mens niet eens bij nadenkt maar gewoon dóet, bestaat alles wat je als zieke bijvoorbeeld op zo'n dag nog doet, uit een constant afwegen hóe en óf dit wel lukt - en zo meteen moet je weer dat ...
En merk je (in je zelf georganiseerde vakantie van dokters en ziekenhuizen) dat het een mooi idee is: gewoon gaan leven en dingen doen, plannen maken, en dat het misschien éventjes zo lijkt, maar het eigenlijk niet meer lukt.
Omdat je ziek bent ... en je misschien van dokters en ziekenhuizen even vakantie kan nemen, maar van je zieke lijf nooit.

En dat jijzelf alleen degene bent die beslist dat je déze dag of dit moment niets kan, maar de volgende dag wél wat doet (al voel je je er eigenlijk ook niet toe in staat).

En dat het zo mooi zou zijn als mensen dat gewoon zouden accepteren; dat je als chronisch zieke zelf het heft in handen hebt om je leven te leiden hoe jij dat zelf - meestal alleen op je wilskracht - (nog) kan.

<><><><><><><><>

Hier dacht ik aan, omdat ik volgende week wél echt met vakantie ga. We stouwen de auto vol, stappen in en gaan acht dagen naar Tsjechië.
Even helemaal weg lijkt echt zo'n reclamekreet maar heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen. Omdat ik écht even helemaal weg kan uit mijn normale omgeving en situatie waar ik dagelijks in zit.

Ik kan genieten van een andere land en een gebied wat ik niet ken. Hoef nergens meer aan te denken waar ik me normaal druk om moet maken.
En ... kan dit doen zonder pijn die je zo beperkt en die je altijd meedraagt bij wat je ook doet - zelfs als je op je buitenlandse vakantieadres bent ...

Zoals ik in een vorig blogje zei, is het goed dat ik erbij nadenk dat bijvoorbeeld deze vakantie niet vanzelfsprekend is. Omdat er velen zijn die dat niet meer zo kunnen: daar genieten van de natuur ... van Gods schepping, als figuranten in een schilderstuk wat Hij heeft gemaakt ...

Gods schepping geschilderd

             Korenveld en bergen - Vincent van Gogh ca 1889

Ja alles wat ik zo heb mee-beleefd de afgelopen tijd, heeft mij méér oog gegeven en méér dankbaar gemaakt voor de mensen om mij heen, voor alles wat ik heb ... met minder de blik op wat er niet is, en wat er niet meer kan, op alles wat me eigenlijk teveel is.

Een dankbaarheid en andere kijk op het leven die ik heb gekregen juist door iemand te leren kennen die mij welkom heeft geheten in die zo ándere wereld, de wereld van de chronisch zieken.

Bóvenal heb ik Gods liefde en genade dieper en rijker gezien dan bij alle gezonde mensen en in alle succes wat we menselijk gezien in ons leven kunnen hebben ...
En dat is genade en de grootste winst die een mens kan ontvangen.

Is de tirannie verdreven?

Zondagavond een stukje gezien van de dodenherdenking op de Dam. De bekende beelden ... Alexander en Maxima in het zwart, zij leggen een krans en daarna is het twee minuten stil ... er wordt een gedicht gelezen en nog meer kransen gelegd ...
Ik zie veel mensen daar op de Dam en zo van bovenaf gefilmd herken ik het goed sinds ik er vorig jaar met de kinderen heb rondgelopen en op een bankje daar heerlijk in de zon zat...

Dat ik daar toen zo kon zitten was vrijheid, die er vast niet geweest zou zijn als niet veel mensen hun leven hadden gewaagd en gegeven zo'n 70 jaar geleden alweer. Want ook Nederland was bezet door de Duitsers.
Ik herinner me een uitspraak die mijn opa vroeger deed, dat de Duitsers van plan waren hen te deporteren naar Polen, zodat hier ruimte 'Lebensraum' zou komen voor hun eigen volk ... in ieder geval betrof dat dan de boerderijen en het bouwland. Waarschijnlijk was het uiteindelijke doel de deportatie van de gehele Nederlandse bevolking.

Zover is het niet gekomen, gelukkig. Anders had ik niet in vrijheid op de Dam kunnen rondlopen denk ik ... En dat laatste is natuurlijk maar een klein voorbeeldje van vrijheid. Wij kunnen ook nog steeds in vrijheid over ons geloof praten, naar een kerk gaan ... gaan en staan waar we willen; kortom: in vrijheid leven hier in Nederland.

In die zin mogen we heel dankbaar zijn dat er veelal jonge jongens die Nederland en Europa nog nooit hadden gezien, de strijd zijn aangegaan en als je wel eens op de Grebbeberg bent geweest, of in Limburg waar er een ereveld is van veel omgekomen geallieerden, kan ik daar alleen maar grote bewondering voor hebben.
Deze mensen stonden ergens voor; hun dood was nodig om de tirannie te verdrijven (om met ons volkslied te spreken), de overheersers te kunnen verslaan.

De tegenwoordige vrijheid...

Maar als ik dit alles bedenk tijdens de dodenherdenking, dan gaan mijn gedachten onwillekeurig verder. Misschien wat zwaar om te zeggen, maar ik vraag me af waar het naartoe gaat met de wereld, waar de vrijheid die zo zwaar bevochten is in 1945, ons heeft gebracht.

De problemen waar men tegenwoordig voor komt te staan, zijn bijna onoplosbaar; qua klimaat, qua wereldbevolking maar ook zeker politiek gezien... de brandhaarden in de wereld zijn nog lang niet geblust en mocht er eentje doven, komen er zo weer anderen voor in de plaats. Wat ook opvalt is dat het wereldwijd geldt en alle zaken die spelen onderling verband hebben. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het egoïsme en de liefdeloosheid die we om ons heem zien.

De tijd van tegenwoordig wordt ook beschreven in de Bijbel, en lijkt het er alle schijn van te hebben dat we leven in de laatste tijd die de huidige wereld gegund is. Mensen zijn veel te veel bezig met zich zelf om nog aan God te denken en ook de andere kenmerken die genoemd worden zijn zeer herkenbaar voor deze tijd. Uiteindelijk zal er een wereldleider opstaan die de strijdende partijen overal tot elkaar zal weten te brengen. Maar het zal een valse vrede blijken te zijn die van korte duur is (mijns inziens de ruiter op het witte paard voor de meer geïnteresseerden). 

Daar gaat het naartoe - al zullen de gelovigen van nu dit niet meemaken.
En dat doet mij elke keer weer wat, als ik bijvoorbeeld zo'n dodenherdenking zie.

Ook in Israël was het zondag Memorial Day... Na de moord op zes miljoen Joden, is er voor hen een eigen staat, maar ook nog steeds geen vrede. En herdachten zij bij een herdenkingsceremonie, 23.169 omgekomen soldaten sinds het begin van de staat Israël, met 1 minuut stilte. 'We still live by the sword but we strive for peace'...
Velen van hen zullen (zoals ik het zie) de valse messias aannemen... En ook voor hen lijken de problemen dan in eerste instantie opgelost tot deze anti-messias zijn ware gezicht laat zien. 
Die zware tijd ligt nog vóór hen ... Ook dat raakt mij als ik zo'n ceremonie in Israël zie en daar bij nadenk.

Aardse vrijheid

Er is nog een ander punt als we over vrijheid nadenken. Het gaat namelijk over dit leven hier, waarvoor zovelen gestorven zijn, want die geldt ons aardse bestaan. Het echte probleem wat speelt zit echter dieper dan dat wat wij kunnen zien. 
Vanmorgen kwam het ook nog even ter sprake (en was een goed voorbeeld ervan) dat na zoveel jaren van strijd in Soedan men eindelijk de vrijheid heeft waar zolang voor is gevochten. En wat gebeurt er? Er is geen vrede maar er komt nieuwe strijd, nu tussen de verschillende stammen waardoor de oorlog nooit ten einde lijkt te kunnen komen.
Maar ook de situatie in Syrië en nu recent in de Oekraïne, laten zien dat de honger naar macht onverzadigbaar is.

De reden dat het nog steeds zo moeizaam is overal, is dat mensen zonder God niet permanent en in echte vrede zullen kunnen samenleven. Ons hart is in zichzelf egoïstisch (arglistig boven alles staat er) en in de diepte van ons hart - ik kijk nu naar mijzelf - zijn we allemaal tot de meest vreselijke dingen in staat. Onder invloed van degene die nog steeds de overste van deze wereld wordt genoemd.

In één woord gezegd: we zijn zondig. Daar kan geen geallieerde opmars bij D-day tot een overwinning in mei 1945, wat aan veranderen... Zelfs niet de vele levens die er gegeven zijn voor de vrijheid.

Wat is echte vrijheid?

We hebben méér nodig om echt vrij te kunnen zijn dan aardse vrijheid van (aardse) overheersers. Wij moeten bevrijd worden van de zonde. Daarvoor is het nodig de persoon te kennen die als enige dit echt kan wáármaken.
In Lucas 4 zien we Jezus in de synagoge en Hij leest bij het begin van zijn openbare optreden, het volgende uit de profeet Jesaja:

18 De Geest des Heren is op Mij, daarom, dat Hij Mij gezalfd heeft, om aan armen het evangelie te brengen; 19 en Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren.

En zegt Hij daarna: 'dit is voor uw ogen vervuld.' Met andere woorden: Ik ben jullie redder en bevrijder van zonde en dood waarin jullie gevangen zaten ... 

Hebreeën 1 sluit hierbij aan dat Jezus door zijn dood de duivel heeft onttroond, en zo 'allen bevrijd die gedurende hun hele leven door angst voor de dood tot slavernij waren gedoemd.'

Duivel en dood, zij zijn verslagen al wachten we nog op de uiteindelijke capitulatie.
Maar door het geloof hebben we (zelfs als we op dit moment misschien wel zwaar moeten lijden) nú al eeuwig leven ontvangen. Leven dat reikt óver de dood heen. En zal ons lichaam misschien nog moeten sterven als de Heer nog niet is gekomen, dat eeuwige leven kan ons niet meer worden afgenomen.

Echte vrede?

Als het zover zal zijn dat Israël Jezus zal aanvaarden als hun Vredevorst, zal dan eindelijk het 'aangename jaar des Heren' aan kunnen breken, waar Jezus over las toen, in de synagoge. Dan wordt de overwinning zichtbaar.

Dat is ook wat de engel al aan Maria vertelde: Hij ontvangt de troon van zijn vader David waar Hij 'als koning zal heersen tot in eeuwigheid en zijn koningschap zal geen einde hebben.'

Dan is de tirannie verdreven en is er eindelijk óók vrede op aarde, vrede die allereerst begint in ons hart.

Ik droomde 

(Rikkert Zuiderveld)

Ik droomde dat de kernbom was afgeschaft
dat niets de aardse vrede kon verstoren
Tot ik plotseling gedreun van laarzen hoorde
en soldaten met hun stenguns zag
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de stenguns werden weggebracht
Het werd weer stil je kon de vogels horen
in een harmonie die niemand kan verwoorden
Tot 'k het flitsend spel van messen zag
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de messen werden weggegooid
Opeens was heel de wereld als herboren
Toen voelde ik de pijn van scherpe woorden
die als pijlen werden rondgestrooid
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de woorden werden weggedaan
'k Zag eindelijk die nieuwe morgen gloren
en alles werd weer stil zoals het hoorde
Maar ik zag harten vol met haat
waarmee de ene mens de andere vermoordde

Ik droomde dat de harten werden afgeschaft
Ik werd wakker en ik schreeuwde door de nacht:
Geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
Geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
O geef mij een zuiver hart
Een zuiver hart
Geef mij...

Een laatste oproep... van het grootste belang!

Sommige mensen vallen op. Omdat ze niet alleen echt iets te vertellen hebben, maar er ook naar handelen. Zo keken de kinderen laatst een film over de oppositieleidster Aung San Suu Kyi van Birma. Ik denk dan ook aan iemand als Nelson Mandela, een krachtige persoonlijkheid die verzoening predikte nadat hij zo lang gevangen gezeten had. En ik vroeg me af hoe mensen die Christus niet kennen toch ook dingen kunnen zeggen en doen, die zo bijzonder tot de verbeelding kunnen spreken en bij iedereen in de wereld bewondering en respect afdwingen. 
Van Mandela wordt trouwens wel gezegd dat hij christen is, maar het is iets wat niet heel duidelijk naar voren komt. En als zijn 'christen-zijn' iets is, zoals ik ook las, waar men nog onderzoek naar doet (alsof we hem moeten ´claimen´ voor de eigen groep) lijkt me dat toch wat vreemd... een gelovige zúl je namelijk herkennen.

Vanmorgen lees ik via een linkje de krant, zie ik ineens een artikel over Nelson Mandela en voilá, er staat precies wat hem zo bijzonder maakt:

"Mandela zorgde na zijn vrijlating in 1990 voor hoopvolle verbondenheid tussen de verschillende bevolkingsgroepen in Zuid-Afrika. De op verzoening gerichte blik was naar voren gericht. Mandela sprak Engels en Afrikaans, droeg in 1995 het shirt van het zegevierende Zuid-Afrikaanse rugbyteam en bezocht zelfs de weduwe van Apartheidspoliticus Hendrik Verwoerd in het bejaardenhuis. De ontnuchtering was na de euforische wittebroodsweken echter onvermijdelijk. Mandela werd als president opgevolgd, bleef actief ten bate van Zuid-Afrika met zijn eigen stichting, maar verdween met het klimmen der jaren steeds meer naar de achtergrond. "

Nu is hij ziek, alhoewel inmiddels weer thuis, en men vreest de dag van zijn overlijden. Want hij is inmiddels 94, hoogbejaard - al deed hij als 'gewone' bejaarde altijd al veel méér dan voorstelbaar is, alsof hij al die jaren in gevangenschap al zijn energie had opgespaard om die positief te gebruiken voor zijn land - en als hij er straks niet meer is, is er grote kans dat alles waar hij voor stond, onderlinge verdraagzaamheid en echte acceptatie, heel snel verdwijnt. Daar ging het artikel over en als een soort alarmkreet stond erboven: Laat Mandela nog één keer spreken. Want, zoals het artikel zegt:

 'De enige die met gezag de onderlinge verkettering in Zuid-Afrika opheft, is Nelson Mandela. Het is van het grootste belang dat hij voor zijn sterven nog eenmaal zijn stem verheft. '

Er kan maar zo een vergelijkbare situatie ontstaan als bij de geschiedenis van Jozef in Egypte, toen het ook gedaan was met de verdraagzaamheid nadat er een Farao kwam 'die hem (Jozef) niet gekend had' en niets wist van hoe Jozef de hele toenmalige wereld van de hongersnood had gered.
Zo heeft Mandela door zijn sterke karakter, die samenbindende factor kunnen zijn, ook kende hij de normen en waarden die Christus uitdroeg. Ieder mens heeft daar in zijn hart ook 'weet' van, tenzij je je geweten al het zwijgen op hebt kunnen leggen... Nadat hij werd opgepakt, heeft hij al die jaren in gevangenschap gedwongen na kunnen denken, en koos daarna voor een vreedzame oplossing, verzoening 'niet door kracht of geweld'. Dit kon hij vervolgens uitdragen als president, - maar dat is het dan. De echte verandering van mensen en hier van een heel volk, is nog wel een ander verhaal.  

Een andere 'grote der aarde'

Jezus van Nazareth heeft altijd gehandeld naar wat Hij sprak - en spreekt (ook bij de velen die Hem alleen zien als een lichtend voorbeeld) nog steeds tot de verbeelding. Ook hij heeft afscheidsgesprekken gehad speciaal met zijn discipelen, voordat Hij stierf. 
Wat bijzonder dat wij na 2000 jaar nog die boodschap kunnen lezen; je ziet er zo duidelijk wat Hij belangrijk vond om door te geven aan hen die achterbleven: Hij wilde dat ze niet ongerust zouden zijn omdat Hij hen al snel zou verlaten en vertelt hen precies waar Hij heen gaat. Maar zegt ook: 'Daarheen weten jullie de weg!' Het cruciale gegeven? Dat Hem de zaken niet uit de hand lopen als Hij er niet meer is maar dat alles geregeld is.

Alles zo goed regelen dat mensen in 'jouw geest' kunnen handelen zal Mandela ook trachten te doen, maar méér kunnen de 'gewone' groten der aarde niet voor elkaar krijgen, zij moeten het doen met 'de laatste woorden' - die je tegenwoordig via de media wel steeds weer opnieuw kunt zien en horen. Maar toch... het blijft iets wat van buitenaf naar binnen moet komen.

Zijn meerwaarde

Wat is het dat Jezus méér doet? Hij predikt ten eerste verzoening met Gód en dat is wat de discipelen aanvaard hebben en kan Hij hen zeggen: 'Ik laat jullie niet als wezen achter, Ik kom tot u.' En Hij belooft hen de Trooster, die zo bijzondere goed kan 'troosten' omdat Hij IN de harten van de gelovigen zal komen wonen. Zo zullen mensen niet alleen 'in zijn geest' kunnen handelen - nee, dit gaat verder, zij zullen door Zijn Geest kunnen leven en handelen!  
Vanaf dat moment op het Pinksterfeest, is er inderdaad éénheid; de eerste gemeente 'was één van hart en ziel en er was niemand onder hen die zelfs iets nodig had, want zij hadden alles gemeenschappelijk'. Dat is nog eens saamhorigheid en éénsgezindheid! De Heilige Geest  bewerkt namelijk die verandering van het hart die nodig is. En wel van binnenuit, zodat mensen - ook bij de afwezigheid van de Grote Leider Zelf - in Zijn voetsporen verder kunnen gaan. 


Misschien vind je dit vreemd, maar dit is zelfs een betere situatie voor hen die op aarde achterbleven, dan toen ze Jezus nog lichamelijk bij zich hadden. Want die Trooster zal hen ook alles leren wat ze eerder niet konden vatten, en in herinnering brengen wat de Here Jezus bij Zijn leven op aarde heeft gezegd.

Eindeloze vrede

Hele landen tot vreedzaam samenleven brengen... sommige 'groten der aarde' laten al iets zien van vrede en gerechtigheid. Maar de broze vrede in Noord-Ierland werd ook net nu, alweer verstoord door een wat ontactische politieke beslissing.  
Echte vrede, dat zal pas lukken als Jezus Christus Koning zal zijn en het Vrederijk aanbreekt. Hij zal het stichten met recht en gerechtigheid.
Zover is het nu nog niet. Nu mogen wij als gelovigen in deze tijd, laten zien dat er als eerste de noodzakelijke verandering en echte vrede in je hart kan zijn...

...niet door kracht noch geweld, maar door mijn Geest! 

zegt de HERE der heerscharen.

in Zacharia 4:7

Over de vader en de zoon

Al zijn alle 10 'mooiste Bijbelverhalen' inmiddels bekend, ik ben nu bij het verhaal op de vijfde plek: de gelijkenis van de verloren zoon. Rembrandt heeft al een prachtig schilderij aan de terugkeer van deze zoon gewijd, Henry Nouwen schreef er een inmiddels beroemd boek over en ook op andere manieren kwam het dichtbij. Wat zou ik er nog van kunnen zeggen? Misschien daarom wel, wil ik het nu eens niét hebben over dat wat bij de meeste mensen bekend is: 'zoon vertrekt met erfenis, verbrast die in het buitenland en komt, na bij de varkens te hebben gezeten terug bij zijn vader, die - op de uitkijk staande - hem uit de verte aan ziet komen en hem in zijn armen sluit...'

Wat mij de laatste tijd namelijk nogal bezig houdt is een boek wat ik las, met het verhaal van een zoon die alles weet, maar er uiteindelijk voor kiest om bij de Vader weg te gaan... of moet ik zeggen: bij God vandaan, die hij waarschijnlijk nooit als vader heeft gezien. De achtergrond waartegen het speelt is mij erg bekend en geeft zo het verhaal extra impact.

Als ik de betreffende gelijkenis in Lucas 15 lees en de twee zonen zie - we zéggen altijd dat het over 'de verloren zoon' gaat maar er staat: Iemand had twee zonen - dan heeft de hoofdpersoon uit het boek, voor mij méér weg van de oudste zoon, die jaloers was toen zijn verloren broer terugkwam en het gemeste kalf werd geslacht, er groot feest gevierd werd... Want hij verlangt diep in zijn hart ook naar zo'n soort welkom van de vader - om diens blijdschap en liefde te zien voor hém. Voor hem is er nooit flink uitgepakt; hij bleef netjes thuis en zijn erfenis is er nog niet doorheen gejaagd. En hij is verontwaardigd. 

Hier zie je het gevaar geïllustreerd dat er ligt in 'het altijd er al zijn', 'alles kennen' met je verstand. Ik herken het feit dat je 'alles' weet omdat je erbij opgegroeid bent, je geen aanwijsbare bekering hebt meegemaakt. Het kan echter verdraaid lastig zijn om van het verstandelijke weten dan bij het hart terecht te komen. Het hart waar je uiteindelijk moet zijn om God ook echt als een liefdevolle Vader te zien en te ervaren...

Want terwijl deze oudste zoon zo dicht in de nabijheid van de vader was, is het besef daarvan nooit echt doorgedrongen. En de liefde van de vader, die voor het grijpen ligt, heeft nog nooit zijn hart getroffen. Je zou bijna zeggen dat hij zelfs met zijn verstand deze liefde niet heeft gekend en was het alleen plichtsbesef dat hij bij de vader bleef en zijn werk deed...

'Echt' worden

Dit alles zie ik terug in het betreffende boek waar ik al wat interviews van heb gezien en wat ik nu las: De vader en de zoon... en de zoon weet alles en heeft zich altijd aangepast maar het was een masker... Maar nu, na vele jaren neemt hij er geen genoegen meer mee om een religieus leven te leiden wat er aan de buitenkant helemaal OK uitziet: je spreekt de woorden en redenaties uit zoals het gebruikelijk is onder de christenen waaronder je opgroeit, je gedraagt je op de manier die van je verwacht wordt, maar alleen uit plichtsbesef.

En natuurlijk, iedereen moet in zo'n omgeving op een bepaald moment keuzes maken omdat je toch in zekere zin worstelt om de wereld van thuis en wat je 'buiten' tegenkomt, met elkaar in overeenstemming te brengen - met alles wat daarbij komt kijken.

Het verhaal in dit boek gaat echter veel verder, beschrijft de bevrijding van knellende banden, van verwachtingen van je omgeving die te hoog gegrepen waren. Het laat zien dat je er niet kómt als je in twee werelden leeft en uiterlijk te zijn waar je innerlijk een aversie tegen hebt. De boodschap en teneur van het boek is, dat het goed is om echt te worden en aan het eind heeft de hoofdpersoon zijn masker laten vallen - al hield dat in dat hij zijn geloof vaarwel moest zeggen. Die bevrijding is alle moeite waard, ook al 'trekken' veel mensen het niet dat hij helemaal 'nieuw', ánders is geworden. Hij is daar óók vrij van: 'het zij zo, ik zit er niet mee'.
Tot het laatste zinnetje - als hij zich af heeft gevraagd of liefde nog terug kan komen en hij 'nu voor het eerst somber' langs zijn gesprekspartner naar buiten kijkt.  
En was de boodschap voor mij ineens een stuk minder bevrijdend dan het eerst leek.

'Jezelf vinden' is tegenwoordig helemaal in en ik ben het er wel mee eens dat je dan een eind bent. Maar velen zien dit als het eindpunt (soms zelfs als een bekering - tot God of een thuiskomen) terwijl het een begin is. In dit verhaal waar de auteur eigenlijk zijn eigen geschiedenis beschrijft (al heet de hoofdpersoon anders en is het één en ander in een andere setting gezet), lijkt het voltooien van die zoektocht ook het eindpunt te zijn. De relatie met zijn aardse vader is nu beter dan ooit, ze weten wat ze aan elkaar hebben en natuurlijk is het een geweldige ervaring helemaal jezelf kunnen zijn. Ook kan hij nu uiten wat hij heel lang alleen maar dácht: dat hij God al lang geleden vaarwel heeft gezegd - als een parallel met de oudste zoon in Lucas 15, die naar mijn idee, aan het eind van de gelijkenis meer de verloren zoon lijkt te zijn en het is niet duidelijk hoe het afloopt.

Zo noemt de auteur van het boek zich na 'zijn dood' en 'wedergeboorte' (zoals hij zijn proces benoemt) meer een 'agnost' ... weet niet meer of God er is.


Geef je hart

Maar toch, al is het boek af, het verhaal gestopt, het eind is nog open. Want hij kent de Bijbel van haver tot gort, dat Boek wat nogal wat pretenties heeft. Het was ook erg onwerkelijk om al de bekende teksten in het verhaal tegen te komen, afstandelijk becommentarieerd door iemand die weet waar het over gaat maar de essentie niet heeft opgepakt - want de liefde ontbreekt, gezien de harde en veroordelende preken van de hoofdpersoon/voorganger uit het boek.
En als dit verhaal dan éigenlijk gaat over echtheid en echt wórden, wens ik dat hij - al is het misschien pas over een tijd, zelf zal gaan onderzoeken wat er ‘echt’ is aan alles wat voor hem altijd alleen theorie is gebleven. 
Alleen God is in staat barrières in het leven van mensen weg te halen, mede door ons gebed. Ook in het leven van de schrijver, zodat hij antwoord zal krijgen op de vragen die hij vroeger niet stelde... toen het sowieso niet gebruikelijk was om te praten over de diepere dingen en wat je ergens van vond. Hij is nu zover om de waarheid te zeggen, dat religie waar je hart niet bij betrokken is, niets voorstelt... dat je daar wel zonder kunt! 

Het zou zo mooi zijn als hij zijn zoektocht voortzet en gaat ontdekken dat Jezus synoniem is voor 'echtheid'...  en als je aan Hem je hart verliest, hij uiteindelijk ook zijn hemelse Vader zal vinden.
Dan ben je pas echt thuis! Bij de Vader die tegen zijn oudste zoon zegt: Kind, jij bent altijd bij mij (je hebt altijd alles over Mij geweten!) en al het mijne is van jou. 

Die thuiskomst wens ik alle 'oudste zonen' en dochters, toe. Want alles wat van de Vader is, ligt op jou te wachten.

Het meisje in de kooi (en hoe ze eruit werd bevrijd)

Wat zou je nu moeten vertellen over onderstaand lied, wat voor veel kinderen toch wel HET kamplied was vorige week. In het Duits is de boodschap toch niet voor iedereen direct duidelijk - je zingt zomaar woorden met anderen mee die je eigenlijk niet begrijpt. Dan is het mooi om het ook te horen in je eigen taal zodat je weet waar het precies over gaat.
En ook dan moet het nog duidelijk worden in je hart. Want het lezen en met je verstand weten is niet genoeg. Hoe worden de dingen die in de Bijbel verteld worden, echt in je leven, hoe word je bijvoorbeeld echt vrij van dingen die je tegenhouden om een echte discipel van de Heer te kunnen zijn - het onderwerp van de kampweek. Een verhaal kan nog wel eens helpen, zoals de Here Jezus ook gelijkenissen vertelde aan zijn discipelen om iets duidelijk te maken.

Het verhaal...

cop. Elvera

En gelukkig, ook dit jaar hadden we in het kamp iemand in het bezit van een verteltalent... met deze keer het verhaal van het meisje in de kooi... Nou dat was een prachtig mooi meisje - en haar kooi? Daarin was ze gelukkig, het was een mooie grote kooi, van goud en er stonden prachtige meubels in, ook een mooi harp dus ze kon zelf muziek maken... ze kon er zelfs dineren aan een prachtige tafel met een kroonluchter erboven; ze kreeg de lekkerste en gezondste maaltijden die je je voor kunt stellen.
Maar ... hoe kon ze nu gelukkig zijn in een gouden kooi? ... Ze was daar gelukkig omdat ze niet anders wist - dit was haar plekje waar ze haar hele leven al woonde. Ze had geen idéé van een wereld buiten waar je kon gaan en staan waar je wilde, waar je wind door de haren blies, je de vogels kon horen zingen, de zee... waar grote bossen waren en prachtige bergen waarop je een geweldig uitzicht had...
Maar goed, je raadt het al, op een dag komt er een jongeman die net een geweldige erfenis had gehad naar het betreffende kasteel waarin de kooi stond. En hij heeft er alles voor over haar uit die kooi te laten gaan zodat ze een normaal leven kan leiden. Met hem - want hij was natuurlijk op slag verliefd op haar geworden toen hij haar had gezien. En hij moet z'n hele bezit verkopen om haar vrij te krijgen. Je zou zeggen dat ze een gat in de lucht springt als het zover is.


Maar nee, ze is doodsbang om haar veilige kooi te verlaten! Ze smeekt hem om bij haar in de kooi te komen wonen... Het kost de jongeman dan ook veel inspanning en eigenlijk dwingt hij haar mee naar buiten. Maar ze blijft ongelukkig; in de bossen is ze bang dat de takken op haar vallen en ook ergens anders blijft het eng. De vogels kunnen haar pikken en de wereld is zo groooot, dat kent ze niet. Haar eigen kooi was zo veilig. Ze trouwen en  kiezen er voor te gaan wonen in een klein huisje aan de zee, maar ze blijft altijd binnen want de wijde wereld is haar nog steeds veel te wijd. En haar bruidegom ziet haar wegkwijnen maar kan niks doen. Uiteindelijk is ze zo zwak geworden dat ze alleen nog maar op bed ligt. Dan denkt hij ineens aan de koning die bijzondere gaven bezit. De koning wil onmiddellijk komen als de jongeman naar het paleis is gereisd en hem verteld heeft van zijn jonge vrouw de hele dag op bed ligt omdat ze bang is om vrij te zijn - eigenlijk nog steeds vast zit in haar kooi. Want al is ze niet meer letterlijk gevangen door die gouden kooi, in gedachten verlangt ze ernaar daar weer te zijn - eigenlijk houdt de kooi houdt haar nog steeds gevangen.

cop. Elvera

En wat is de bijzondere gave die de koning haar geeft nadat hij mee is gereisd naar dat kleine huisje aan de zee? Liefde, die de angst overwint... Lees het zelf maar:

 'Ja', zei hij zachtjes, je angst houdt je gevangen meisje. Die angst is je gevangenis, maar ook meteen een veilige schuilplaats. Het beste tegengif voor angst is liefde! Dat heb ik van een oude dokter geleerd die ik jaren gelden heb ontmoet. Hij legde zijn handen op het hoofd van zijn patiënten en zo stroomde de liefde door hun hele lichaam.'

Werden ze dan beter?' fluisterde ze.

'Alleen als ze bereid waren hun hart open te stellen voor die liefde'. antwoordde de koning. 'Sommigen wilden dat niet. En jij meisje? Wil jij het wel? Als je bereid bent je hart met liefde te lasten vullen, zullen de tralies van angst steeds verder doorbuigen, totdat ze breken en dan ben je vrij.'

'Ja, dat wil ik', fluisterde ze. 'Kunt u dat nu voor me doen?'

'Nee', antwoordde hij zachtjes. 'Eerste moet je zelf de keuze maken om uit de kooi te stappen en die achter je te laten'. 

Maar ik durf niet naar buiten te gaan.'snikte ze. 

'Waar ben je bang voor? Dat mensen je zullen kwetsen?

 O nee, ik weet wel dat er eigenlijk niets is om bang voor te zijn, maar ik weet gewoon dat ik bang zal zijn.'

De koning verjaagt haar angst en schenkt haar zijn eigen moed en levenslust. Maar dan is ze er nog niet...Hij vraagt haar of ze bereid is de volgende ochtend om twaalf uur hem te komen opzoeken in zijn paleis. Als het zover is, staat hij in spanning te wachten. Want, al heeft hij haar de moed gegeven om de angst te overwinnen, ze zal zelf moeten opstaan van haar bed en naar buiten gaan, die wijde wereld in om naar hem toe te komen...
En hij wacht, het wordt vijf over twaalf, tien over twaalf, half één, één uur...
Zou ze in de gaten hebben dat wat ik haar heb geschonken, groot genoeg is om haar angst los te laten, zodat ze de vrijheid kan 'aanpakken' door naar het paleis van de koning te reizen?
Ja!! Hij moet nog even geduld hebben maar dat vindt hij niet erg... Tegen een uur of twee ziet hij haar in de verte aankomen. Eindelijk wil ze ook uit haar kooi zijn en durft de wijde wereld in te gaan, op weg naar het paleis.. De liefde heeft de angst laten verdwijnen.
De koning gaat later nog vaak op bezoek in het kleine huisje aan de zee, waar nu een gelukkig gezin woont met een paar kinderen die altijd blij zijn als de koning er weer eens langskomt...

In het boek stond boven dit verhaal de tekst:

Wie Christus heeft vrijgemaakt die is waarlijk vrij. Laat u niet weer een slavenjuk opleggen...

 Galaten 5: 1

En het slavenjuk kan van alles zijn, je angst.. Maar ook kun je denken dat je nog niet echt vrij bent, omdat er iets nog niet zo OK is in je leven, je gedachten zeggen dat je eerst perfect moet zijn.. Weet dan dat Jezus gestorven is voor al je zonden. Hij zegt nooit: Nou, dit is nu de 540e keer dat je deze fout maakt, wel iets te veel. Ik vergeef het nu niet meer. Nee, Jezus heeft al je zonden al gedragen op het kruis. Christus heeft ons vrijgemaakt van alles wat ons vasthield, we zijn uit de kooi gehaald en mogen nu in het nieuwe leven wandelen... een hele nieuwe wereld om te ontdekken, alles wat God voor ons heeft klaarliggen. Ook als we misschien bang zijn voor de (onbekende) toekomst, dan mogen we weten dat God erbij is.

Het 'kamplied' Meine Zeit

                                            
   Het lied hieronder sluit hier helemaal op aan... Je omstandigheden kunnen zomaar weer die kooi zijn waar je denkt weer in te zitten. Het refrein zegt: als we Hem vertrouwen hoeven we niet meer bang te zijn. Ik hoop dat we in ons leven steeds weer opnieuw ontdekken dat dit waar is.

 een filmpje vanuit Afrika, Meine Zeit uitgelegd in het Engels 

- zingen vanaf 2.59...

Meine Zeit....

Meine Zeit    steht in deinen Händen  Nun kann ich ruhig sein  ruhig sein in Dir  Du gibst geborgenheit  Du kannst alles wenden                  Gib mir ein festes Herz  mag es fest in Dir  Sorgen quälen und werden mir zu groß  Mutlos frag ich: Was wird morgen sein?  Doch du liebst mich,  du läßt mich nicht los Vater, Du wird bei mir sein! Hast und Eile, Zeitnot und Betrieb nehmen mir gefangen, jagen mig  Herr, ich rufe  Komm und mach mich frei Führe du mich Schritt für Schritt     Es gibt Tage die bleiben ohne Sinn Hilflos seh ich, wie der Zeit verrinnt   Stunden Tage, Jahre gehen hin   und ich frag, wo sie geblieben sind

Heer mijn leven is in Uw sterke handen 'k hoef niet meer bang te zijn Mijn rust vind ik in U U geeft geborgenheid U zult nooit veranderen Geef mij vertrouwen maak mij sterk in in U  Al mijn zorgen worden me te zwaar  en ik weet niet wat de toekomst brengt Maar Uw liefde  houdt mij altijd vast! Vader U zult bij mij zijn Vele dingen, drukten van de dag nemen mij volledig in beslag en ik roep U: Kom en maak mij vrij Leidt U mij toch stap voor stap! Er zijn dagen die zo doelloos zijn  en mijn leven zomaar verder gaat Uren, dagen, jaren gaan voorbij 'k Vraag waarom de tijd  soms niet blijft staan...