Wonderlijke zondag(en)

Na mijn blogje over goede vrijdag en stille zaterdag is de wonderlijke zondag aan de beurt. Of is het wondere zondagen in het meervoud? Elke zondag wonderen en tekenen ... dan kunnen we er weer een week tegenaan.

Voor de postmoderne mens zijn wonderen aansprekend. Zichtbaar, merkbaar en tastbaar. Al zijn veel geclaimde wonderen helemaal niet zo tastbaar als het wel lijkt of beweerd wordt.

Best vreemd, als de vrijdag over het lijden gaat en de zaterdag stil is, dat we blijkbaar met die twee dagen niet zo uit de voeten kunnen. 

Lijden en stilte is niet waar we op zitten te wachten. Diep in ons hart willen we graag wat spektakel zien. Een God die nogal onzichtbaar is spreekt toch ook veel minder aan?

Daarom graag de wonderen en tekenen. Daar kun je mee aankomen bij je vrienden en bekenden. Je ziet wat gebeuren en je kunt met een goed gevoel weer naar huis.

Fragment schilderij Jan Brueghel de Oude ca 1600 

de walvis zet Jona aan land

Al zegt Hij zelf erover dat 'een boos en overspelig geslacht een teken wil'. Het lijkt in die formulering haast een verboden liefde, tekenen te willen. Zoals de Grieken wijsheid zoeken, maar ook op het verkeerde paard wedden.

Want de Joden willen iets zichtbaars. Zoals in het Oude Testament Israël een zichtbare koning wilde. 

God die hen regeerde was te anders dan de omringende volken. Zij wilden óók een koning. Misschien om er méér bij te horen? Best herkenbaar eigenlijk.

En hun Messias kwam aan het begin van het Nieuwe Testament, en ze verwachtten dat Hij toch zeker de Romeinen zou verdrijven... en toen Hij dat niet van plan was en zei: 'Ik ga lijden', was de liefde snel over. En was het ineens: 'Kruisig Hem!'.

Er was geen gelóóf. Daarom (zegt Jezus) zullen ze niets anders krijgen dan het teken van Jona. 

Jona zat drie dagen in de buik van de vis en zo zal Jezus drie dagen in de schoot van de aarde zijn.

Immers, de Joden verlangen tekenen en de Grieken zoeken wijsheid, 

maar wij prediken een gekruisigde Christus, 

voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, 

1 Korinthiërs 1:22‭-‬23

Nu zijn we tweeduizend jaar verder en willen we nog steeds wonderen, het liefst elke zondag als je de berichten moet geloven. En worden we genezen van een zere rug of ongelijke benen en mensen vinden het geweldig! - alsof God niets méér kan dan dat! En niet al iets veel groters heeft gedaan.

En voordat de lezer verontwaardigd wordt... ik heb zelf écht ongelijke benen - én voeten trouwens, nog nooit gehoord dat een voet wat groter wordt eigenlijk -

Maar voor de benen te laten bidden als een experiment of men de kunst van het genezen al machtig is ... het is me ooit gevraagd door een collegaatje die zo'n soort 'school' deed om genezingen te leren, maar nee, daar leen ik me niet voor.

Want sinds wanneer is dit waar we God mee lastig moeten vallen? Zo voelt dat voor mij. Alsof Hij sowieso lichamelijk genezing geeft. Hij kán het zeker wel, daar heb ik het niet over.

Maar als je toch vindt dat God wil genezen, zorg dan dat iemand met een dwarsleasie zoals Joni weer kan lopen. Dat legt toch veel méér gewicht in de schaal?

In deze (eind)tijd heb je m.i. ook nog de complicerende factor dat de komst van de antichrist eveneens gepaard gaat met wonderlijke zaken, maar dan bedriegelijke, onechte tekenen en wonderen.
Wees dus gewaarschuwd. De duivel is de grote imitator en de geest van de antichrist is allang in werking zegt Johannes in één van zijn brieven.

De enige échte wondere zondag was met Pasen. Toen Jezus als Jona drie dagen en nachten in de schoot van de aarde was geweest, maar - als Eersteling van de oogst - opstond uit het graf.  

'Schoven van tarwe in een veld' Vincent van Gogh, 1885

Een geweldig wonder, dat wij bevrijd zijn uit de macht van de duivel en vernieuwde mensen mogen zijn.
Onze hoop is het wonder dat we veranderd zullen worden, als Jezus terugkomt. En we verheerlijkt zullen zijn ook wat ons lichaam betreft. En Hij ons als eerstelingen van de oogst binnenhaalt.

Want wíj zijn burgers van een rijk in de hemelen, waaruit wij ook de Here Jezus Christus als verlosser verwachten, 
die ons vernederd lichaam veranderen zal, zodat het aan zijn verheerlijkt lichaam gelijkvormig wordt, 

naar de kracht, waarmede Hij ook alle dingen Zich kan onderwerpen.

Filippenzen 3:20‭-‬21 

Stille Zaterdag

Dat is toch alweer voorbij? Stille zaterdag? Ja, dat klopt, het is inmiddels Pasen geweest, we hebben weer herdacht dat Jezus niet in het graf bleef maar is opgestaan (al mag je daar vaker aan denken dan alleen met Pasen ...).

En als je gelooft heb je ook nieuw leven ontvangen, door de dood en opstanding van Jezus.
In Hem hebben we zelfs alle zegeningen ontvangen. 

- Worden alle gebeden dan verhoord? Krijgen we alles wanneer we denken dat het nodig is? -
Dat zou natuurlijk prachtig zijn (alhoewel) maar de realiteit is anders. 

Ik heb het ooit zo horen uitleggen, dat alles wat met Christus is gebeurd, ook met jou is gebeurd. En wel door het geloof. Dan ben je in Hem, zoals een brief in een envelop zit. 'Enveloped' betekent in het Engels dan ook omhuld, of omgeven ... 
En waar Hij is, daar ben ik, ook als ik het niet voel. 

Met Hem gestorven en opgestaan.
In Hem ... in de hemelse gewesten gezet.
In Hem ... alle geestelijke zegeningen ontvangen 

Als de zegeningen geestelijk zijn (de rest is bonus), dan is het ook méér te begrijpen dat we geen 'stoffelijke' zaken en welvaart kunnen claimen. Hij geeft ons andere dingen die bij de hemel horen en eeuwig zijn. (Daar hebben gelovigen in een strafkamp tenminste ook wat aan).

Met Hem gestorven - nu al

Gestorven zijn betekent ten diepste ook, dat het niet meer gaat om wat ík wil of wat ik graag wil hebben, of waar ik recht op denk te hebben;
- Dat God bijvoorbeeld zomaar ineens een nieuwe auto voor ons heeft klaarstaan als de oude het begeeft. Of een zak geld als we wat krap zitten. 
Het gaat niet om zichtbare dingen.

Want het zichtbare is tijdelijk en het onzichtbare is eeuwig 

We zijn ook niet per definitie gezond; geen ziekte meer, want je bidt - en het griepje is bij toverslag verdwenen, of de pijn, de ernstige ziekte, of die handicap..
Nee, ons lichaam is nog niet opgestaan. Het hoort bij deze (tijdelijke) schepping. 

Er is nog van alles niet oké hier op aarde. 
Het is nog geen vrede.
- En de schaapjes worden tegenwoordig in Nederland ook nog steeds opgegeten zodra er een wolf in de buurt is.

Wolf op de Veluwe

  

Alles zal nieuw worden, maar het is nog verborgen - als op Stille zaterdag. Het nieuwe is er wel, maar in de kiem. En je kan soms de moed verliezen als je om je heen kijkt in de wereld. 

De discipelen hadden daar ook last van. Na die dag van het sterven van Jezus was het stil en in hun ogen was alles voorbij. Over en uit.
En hoewel Hij erover had gesproken dat Hij zou opstaan, waren ze dat helemaal vergeten. Zij zagen wat voor ogen was, en dat was duidelijk: Jezus was dood.

Met Hem opgestaan - straks echt

Zo wachten wij nu ook, en soms denk je: 'waar blijft de belofte van Zijn komst?'
Maar Hij zal komen! En de doden in Christus zullen opstaan. 
En wij - als we dan nog op aarde leven - worden veranderd.
Eindelijk een eind aan de gebrokenheid van ons lichaam door ziekte en pijn, of door mishandeling en vervolging, ouderdom.

Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid;

er wordt gezaaid in oneer en opgewekt in heerlijkheid;

er wordt gezaaid in zwakheid en opgewekt in kracht 

Vincent van Gogh - de zaaier

Dan zijn we zoals Jezus op Paasmorgen, toen Hij opstond uit het graf. Met een lichaam wat volmaakt is en wat nooit zal sterven. 
Nu is het hier nog Stille zaterdag. Maar we weten dat het zal gebeuren. 
Hoe dan ook.

In die hoop zijn wij behouden

(Maar hoop die gezien wordt is geen hoop, 

want hoe zal men hopen op het geen men ziet?)

Indien wij echter op hopen op hetgeen wij niet zien

verwachten wij het met volharding

Via Dolorosa - Goede vrijdag

Het openingskoor van de Mattheus Passion. Voor mij overbekende klanken die ik zonder er ooit moeite voor heb hoeven doen, ook qua tekst zo kan meezingen. Enkele jaren geleden kwam er deze Nederlandse vertaling van Ria Borkent uit en het bijzondere is, dat die dezelfde authentieke sfeer oproept als het origineel. 

Dit muziekstuk van Bach is speciaal voor de Goede Vrijdag geschreven, in 1727 en oorspronkelijk bedoeld als liturgie voor de kerkdienst op die dag. Pas 100 jaar later werd het herontdekt en ook in Concertzalen uitgevoerd.

Bach was ook een heel gelovig man, en wist met deze 'Passie' waarover hij schreef, als je alleen al bedenkt dat hij meerdere van zijn kinderen naar het graf heeft moeten dragen. 

Via Dolorosa

Dit eerste gedeelte neemt je direct mee naar de plaats waar Jezus loopt in Jeruzalem, met het kruis op zijn rug en een doornenkroon... zoals een bekend opwekkingslied van nu het zegt.

De Via Dolorosa in Jerusalem that day, all the way of suffering ... is weer een ander bekend lied. Allemaal liederen gemaakt om de boodschap en de emoties die we voelen bij Jezus' lijdensweg te uiten.

 

Bach zet in deze klassieke 'Passie' twee koren tegenover elkaar, die het elkaar toeroepen, de een tegen de ander: Kom dochters van Jeruzalem, help ons klagen! Zie Hem!

"Over wie gaat het", is dan de wedervraag. 

"Het is de bruidegom!"

Kijk hoe Hij daar loopt in die oude stad.

En zo worden we zelf direct in de rol van de bruid gezet... zoals de inwoners van Jeruzalem langs de kant van de weg stonden en het aanschouwden. Zij die Hem die drie jaren hadden meegemaakt. 

En we zien Hem lopen. En we klagen en treuren méé als we zien hoe Hij gevangen genomen is en als een lam, zonder zich te verweren, de weg gaat, naar de plek van zijn dood. 

Kijk! Wat dan?

Hoe geduldig Hij is.

En kijk! Waarheen? Naar onze schuld!

Wat een liefde.

Zie! Hij draagt Hij zelfs zijn eigen kruis...

Zij dan namen Jezus, 

en Hij, zelf zijn kruis dragende, ging naar de zogenaamde Schedelplaats,

in het Hebreeuws genaamd Golgotha
Joh 19: 16,17

 Dubbelkoor

Kom, o dochters, help me klagen.

Zie hem – wie? – de bruidegom.

Zie hem – hier – zoals een lam.

Zie toch – wat? – naar zijn geduld.

Zie – waarheen? – naar onze schuld.

Zie hoe hij zijn liefde geeft

door het kruishout zelf te dragen

Hier de youtube als het filmpje hierboven het niet doet

Bij het vraag van antwoord wat er steeds klinkt, zijn het de jongens die tussendoor vertellen, hoe en waarom het Lam kwam:

Koraal (jongenskoor)

U, lam van God, onschuldig
geslacht aan ’t kruis van de schande,
altijd was u geduldig,
hoewel veracht en mishandeld.
Elk kwaad hebt u gedragen,
de wanhoop is verslagen.
Ontferm u over ons, Jezus, Heer Jezus

Wij hoeven niet meer letterlijk zoals Hij met dat kruis te lopen. Jesaja 53 zegt het vanwege de overtredingen van mijn volk is de plaag op Hem geweest. Hij heeft dat gedragen.

Maar er staat nog meer van de lijdende knecht in Jesaja. En de vraag is, kenmerken die dingen ook ons als gelovigen? 

Durven we het bijvoorbeeld ook aan, Hem te volgen in zijn verachting? 

In het verlaten worden door mensen ... niet echt populair en gevierd zijn in deze wereld.
En in mishandeling en verdrukking omdat je gelooft?

En je mond niet open doen als je onrecht wordt aangedaan? ...  dat vinden we al heel wat, raakt wel heel erg je rechtvaardigheidsgevoel. 

Genade!

Zo maar een paar dingen. Maar juist dát is genade van God, te lijden als gelovige staat in het stukje hieronder.  

Of is dat nog veel te veel een ver van ons bed show? Ook voor mij.

Wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij gaat, is mij niet waardig. Matteüs 10

Uit 1 Petrus 2

Dit openingskoor is de opmaat naar de muzikale vertelling van het lijdensverhaal uit het Matteúsevangelie, dat letterlijk de tekst volgt.

Zijn lijden ook in je eigen leven accepteren, is de Via Dolorosa naar Golgota aanvaarden, als de opmaat naar Pasen - en we wachten op de uiteindelijk bevrijding die komt met de opstanding, als Jezus terugkomt. En alle pijn en lijden voorbij zal zijn.

Ik bid dat we tot die tijd, de genade krijgen ook een lijdende knecht te willen zijn. 

40 dagen

Het kan je haast niet ontgaan, dat de 40 dagen tijd weer is aangebroken. Op de een of andere manier spreekt dat mensen aan.
En lees ik bijvoorbeeld  'dat ik deze 40 dagen niet op facebook zal zijn, maar daarna zie je me wel weer'.

Dat eerste, geen facebook kan ik begrijpen, iemand wil meer tijd besteden aan dingen die echt belangrijk zijn. En dat blijkbaar graag de 40 dagen voor Pasen. Het tweede, 'daarna zie je me wel weer' dat begrijp ik een stuk minder.
Net als mensen die echt vasten wat te heftig vinden maar bijvoorbeeld alle zoetigheid wel laten staan. En na 40 dagen er weer gewoon mee beginnen.

Heeft dit toch ook niet iets te maken met schuldgevoelens?
"- Ik ben eigenlijk niet goed bezig.
- Er mislukt zoveel.
- Ik zou eigenlijk meer met God bezig moeten zijn, meer in de bijbel lezen.
- Ik moet wat dóen.
- Mijn leven kabbelt teveel gewoon maar door.
- Ik kijk niet genoeg naar anderen om"

Natuurlijk herken ik die gevoelens ook, want we hebben als mens er volgens mij allemaal last van, dat we niet voldoen aan wie we denken te moeten zijn. En aan wat we allemaal eigenlijk zouden moeten doen als 'goede gelovigen'. Daar hebben we dan een heel verheven beeld bij.

We weten dat Jezus juist daarom kwam, omdat we zondig zijn. En tekort komen. Maar toch krijg ik ook het gevoel dat we zo in de lijdenstijd, voor goede vrijdag en Pasen, het allemaal nog even willen verdienen. Dat God dan wat méér tevreden met ons is als we deze 40 dagen weer wat meer hebben stilgestaan bij de essentie van ons geloof.
En er iets voor hebben gedáán.

Wat dat laatste zit bij ons mensen ingebakken. We willen wat doen want dat voelt goed.

Mocht je niet goed weten hoe, dan is er plenty te vinden.

De EO geeft bv tips over hoe te vasten, en hebben een speciaal tijdschrift wat je kunt bestellen - samen met 'visie' want wie weet wil je dan ook nog wel lid worden.
Of je kunt bij een krant en uitgeverij meedoen met 40 dagen schrijven. Een hele klus.
Ook bestaat er een vastenactie waarbij je geld kan doneren voor het goede doel in Afrika, een echte challenge..

Verder hebben verschillende BC-ers (bekende christenen) zich er aan gewaagd een (dag)boekje te schrijven of een andere methode van 40 dagen bezinning met gelovigen in Nederland te delen. Op de sociale media prijzen ze hun schrijfsels in deze tijd geregeld aan. 

Wilkin van der Kamp neemt je zelfs 40 dagen lang 'mee op een multimediale reis naar de zeven momenten waarop het bloed van Jezus vloeide, (op locatie gefilmd) waardoor de zeven wonderen van het kruis in jouw leven kunnen plaatsvinden' ... klinkt me nogal mystiek in de oren eerlijk gezegd, maar we willen vandaag de dag graag wat 'beleven' wat 'wonderlijk' is. 

Het  is waarschijnlijk de leeftijd, maar ik word er best wel moe van. Alles wat we allemaal kunnen dóen en laten voor het Pasen is. Het doet me wat denken aan de goede voornemens voor het nieuwe jaar.
Maar die verdwijnen voor een groot gedeelte ook in het niets als het eenmaal februari is geworden.

Waarom eigenlijk?

En misschien raak ik daarmee wel de kern van wat ik bedoel te zeggen. Want waarom 40 dagen tot Pasen je bezinnen en meedoen om iets te laten, of juist iets wél te doen wat eigenlijk steeds erbij inschiet? (en daarna er weer mee stoppen als het tegenzit)

We hoeven voor God geen betere gelovigen te worden door allerlei 'programma's' te volgen - 40 dagen lang.
 
'Het is nog niet te laat! Je kan nog meedoen! Het kan ook in minder dan 40 dagen' las ik ook nog ergens - 'en iets opgeven zoals Jezus in de woestijn deed en zo eigen zwakte en Jezus' kracht ervaren...'

Zou het allemaal echt helpen? Hij weet allang dat we het niet kunnen, en dat perfecte gelovigen niet bestaan. Hoe we ons best ook doen.

****************

We zijn afhankelijk van Jezus alleen. En God accepteert ons juist in Zijn Zoon Jezus en zal dat altijd doen!
Als dat kwartje valt...
Dan hoef ik niet elk jaar zo tegen Pasen te gaan bedenken wat ik eigenlijk nog moet verbeteren. En welke zwakke plek ik die paar weken eens aan kan pakken als ik kies hoe ik zal gaan vasten.

Dan mag ik elke dag weer, leven vanuit het besef dat het goede wat ik doe van Hem en niet van mijzelf komt. En het juist erom draait 'dat Hij het zal maken', zoals het in Filippenzen staat.

Ikzelf ga op aarde dus niet perfect worden, vergeet het maar dat dat ooit zal gebeuren.
Maar als het weer es mis gaat, mag ik altijd weer opnieuw beginnen.

Niet 40 dagen inspanning, maar elke dag genade.

Want er is vergeving.
Omdat ons Paaslam is geslacht. En het lang geleden al, Pasen is geworden.

My yoke is easy and My burden is light

Grote voorjaarsschoonmaak?

Zon, ik houd ervan, zeker als het voorjaar wordt - in de zomer mag het wel wat minder heet trouwens - maar we hebben al heel wat mooie warmere dagen achter de rug.

De echte huisvrouw houdt ook van de zon omdat ze dan zo goed kan zien waar het stof ligt en waar de poetslap nog nodig is - al vind ik dat laatste aspect persoonlijk wat minder ... maar het werkt wel als je eenmaal lekker aan de slag bent.
Als in deze tijd van het jaar het poets- en boenvirus toeslaat, betekent het dat je in vroeger tijden zeker ' in' was geweest voor de 'grote voorjaarsschoonmaak'.

En al lijkt het een typisch Nederlands verschijnsel, toch heeft dit schoonmaakfenomeen Joodse c.q. Bijbelse wortels. Het heeft zelfs met Pasen te maken, en leek het me een aardig idee om (zo'n vijf dagen na het Paasfeest) deze link eens uit de doeken te doen.
Ik vond de betreffende informatie in een Bijbels kookboek waar het volgende te lezen was:

Een week voordat Pesach gevierd wordt moet het hele huis gereinigd worden van alle meel- en gistspijzen. In de Torah staat immers: 'Er zullen zeven dagen geen gerezen producten worden gevonden in je huis'. Het is een levend houden van de traditie dat de Hebreeën zich bij de uittocht zo moesten haasten dat ze geen tijd hadden om het zuurdesembroood te laten rijzen. Alle producten die aangemerkt kunnen worden als hametz, zijn verboden.

De 'grote schoonmaak'  heeft dus eigenlijk zijn oorsprong in een voorschrift van God zelf.
En het citaat uit het kookboek vervolgt:

Pesach valt ongeveer samen met het begin van ons voorjaar. In Joodse huishoudens werd in de dagen voor het feest, driftig opgeruimd, geboend en gepoetst. Dat werkte blijkbaar zo aanstekelijk voor niet-Joodse Nederlanders, dat wij het begrip 'voorjaarsschoonmaak' eraan te danken hebben.

Bijzonder om de Joodse link die er ligt zo te ontdekken. 
Bijna zou ik denken op Bijbelse gronden weer aan de grote schoonmaak te moeten geloven. (Maar gelukkig! We zijn niet meer onder de wet.)

Ook voor ons of niet ...?

De niet-Joodse Nederlanders poetsten en boenden uiteraard niet om zuurdeeg te verwijderen maar om alles na de winter weer schoon en fris te laten zijn.
Toch heeft dit Joodse schoonmaakvoorschrift ons als christenen wel iets te zeggen. Het schoonmaken was een voorbereiding op Pesach - het eerste feest, wat gevolgd werd door het ' feest van de ongezuurde broden'. (Te lezen in Leviticus 23) De feesten in Israël hadden namelijk allemaal een diepere betekenis

Van Pesach is het natuurlijk duidelijk waar het naar toe wees. Naar ons Paaslam wat is geslacht, de Here Jezus. Zijn dood was nodig voor onze bevrijding uit de macht van satan en de slavernij van de zonde. En wij mogen schuilen achter Zijn bloed.

Het ongezuurde brood moest met haast gegeten worden. Het volk ging vertrekken uit Egypte en mocht zich niet meer de tijd gunnen het brood te laten rijzen. Daarom moest het ongezuurd, in die tijd betekende dat zonder desem gebakken worden. Dat is de eerste letterlijke betekenis.

Maar wat heeft al dat geboen en gepoets nu met Pasen te maken? Dat er vanaf Pesach zeven dagen niets ongezuurds in je huis gevonden mocht worden, waar wijst dat naartoe?

Geestelijke toepassing

De betekenis van zuurdeeg voor ons, zien we in het Nieuwe Testament. Dan is ook beter te begrijpen waarom het zo verbonden is met Pesach, oftewel voor ons Pasen (het eerste feest )... de opstanding waardoor we nieuw leven hebben ontvangen.
Het tweede feest, dat van de ongezuurde broden heeft toegepast in deze tijd, te maken met ons leven hier op aarde. Als het goed is, is er in ons dagelijks leven (na onze verlossing) namelijk ook iets te mérken van dat nieuwe leven.

'Want ook ons paaslam is geslacht', zegt Paulus; wij zijn verlost. Het verkeerde, het zondige (zuurdesem wat in de Bijbel genoemd wordt bestond uit bacteriën) moeten we daarom uit ons leven wegdoen 'opdat u een rein deeg zult zijn'. 
Dit kunnen we niet in eigen kracht (net als op de sabbath mocht er niet gewerkt worden!) maar het is mogelijk door de Geest, die ons laat zien in ons geweten waar verandering nodig is. De zon schijnt als het ware op al het stof. Hij overtuigt ons van zonde ...

Het cruciale punt is of we dit ook echt willen. Leggen we onze eigen wil en verlangens af - willen we in de praktijk van ons leven ook sterven aan onszelf - dan krijgt Christus de ruimte en worden andere dingen, de vrucht van de Geest, bij ons zichtbaar.

Heiliging, een proces

Na onze bekering zullen we niet opeens perfect zijn, dat zullen we in dit leven ook niet bereiken. Maar dat betekent niet dat het er daarom maar bij laten zitten 'want het wordt toch nooit wat!'... Petrus zegt het zó: maar gelijk Hij, die u geroepen heeft, heilig is, wordt (zo) ook uzelf heilig in heel uw wandel; 

Hoe werkt dat dan: heilig worden? Elke keer als we bij onszelf iets ontdekken wat niet klopt (bv als we de Bijbel lezen...) mogen we het belijden. Dan zijn we als die Joodse vrouwen die hun huis ontdeden van het zuurdeeg.

Misschien schrikken we zelf nog wel eens als we weer iets ontdekken in ons eigen hart. Maar God zal nooit zeggen: nou nou, dat is nu al de zoveelste keer dat je hiermee komt... of: deze zonde is te erg... Nee, Hij is getrouw en rechtvaardig om ons te vergeven, want het bloed van Jezus zijn Zoon, reinigt ons van alle zonden. Het bloed van het paaslam waar we dan elke keer achter mogen schuilen, waardoor we zijn vrijgekocht.

******************************

**************

In onderstaand filmpje wordt deze 'grote schoonmaak' op kinderlijk eenvoudige manier bezongen door Elly en Rikkert - met kinderen ...
Als we dat lied zo toepassen, kan ons leven na onze verlossing, zijn als een ongezuurd brood. En wat me opviel dat er in 1 Petrus daarna ineens staat: als je jezelf dan hebt gereinigd, (de schoonmaak hebt gedaan) hebt dan elkaar oprecht en van harte lief! Er zit dan niets meer deze liefde in de weg.

Elkaar (en God) liefhebben is in dit leven de uiteindelijke bedoeling. Dan laten we om ons heen iets zien van de Here Jezus zelf.
Wat een prachtig resultaat van Pasen!

Mijn hart is net een huis, met kamertjes en gangetjes

een voordeur met een ruit

Er hangt een fris behangetje

Het ziet er keurig uit (oh ja) het ziet er keurig uit

Maar dan, als Jezus aanklopt dan kijkt Hij in mijn keukentje

Dat is nog niet gesopt,

er ligt een heel klein leugentje dat 'k ergens had verstopt (oh wee) 

dat 'k ergens had verstopt

Hij vindt een een lelijk woord, een stukje ongehoorzaamheid

en nog een rare mop

En toch is Hij niet boos op mij

We ruimen alles op (zie zo) we ruimen alles op

Jouw hart is net een huis, met deuren en een raam ervoor

De Heer kijkt zo naar binnen

Je hoeft je niet te schamen hoor

Je mag opnieuw beginnen (toe maar)
 je mag opnieuw beginnen (echt waar)
je mag opnieuw beginnen
(kom maar...)

Bevrijding....!

 

 Spikarnas lovsång: De lofzang van de spijkers...
Tekst en muziek: Niklas Hallman

  Lyssna till sången från Golgata,
Luister naar het lied van Golgotha
hammarslagen ekar än idag.
De hamerslagen echoën tot vandaag nog na
En sång om befrielse,en sång om triumf.
Een lied over bevrijding,een triomflied.
Min skuld är utplånad, ondskan avväpnad.
Mijn schuld is weggedaan, het kwaad ontwapend.

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving,
jag är förlåten, jag kan gå fri.
ik kreeg vergeving, ik ben nu vrij.
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving
jag är förlåten, jag kan gå fri, jag kan gå fri.
ik kreeg vergeving, ik ben nu vrij, ik ben nu vrij.

Spikarna bultades genom Hans kropp,
De spijkers werden door zijn lichaam geslagen
han plågades när korset restes upp.
Hij werd gekweld toen het kruis rechtop werd gezet.
Jag är så tacksam,Han tänkte på mig;
Ik ben zo dankbaar, Hij dacht aan mij;
när Jesus dog drogs ett streck över min skuld.
toen Jezus stierf werd mijn schuld weggestreept

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving...

Jesus slet av dödens bojor och band;
Jezus rukte de boeien en banden van de dood van zich af
samma kraft är verksam än idag.
diezelfde kracht is ook vandaag nog werkzaam
En kraft till befrielse, en kraft till triumf.
Een kracht tot bevrijding, een kracht tot triomf
Tillsammans med Jesus har jag fått nytt liv.
Samen met Jezus heb ik nieuw leven gekregen.

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving...

Spikarnas lovsång genomtränger dig, Spikarnas lovsång befriar dig.
De spijkerlofzang doordringt je, de spijkerlofzang bevrijdt je.

Refrein:
Du är förlåten, du är förlåten,
Jij kreeg vergeving, jij kreeg vergeving
 Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ...
 

Een speciaal lied, op een speciale dag waarop we denken aan het sterven van de Here Jezus... (alhoewel dat voor mij niet beperkt is tot de 'paasdagen' maar altijd onze aandacht mag hebben... ) En gelukkig, dat sterven was niet het einde. Hij is opgestaan uit de doden! 
Ja, vooral in deze dagen zeggen we dat zo makkelijk lijkt het, maar denk je eens in welke kracht daarvoor nodig is geweest! Als we al gelovig zijn, mogen we weten, al mét Hem opgestaan te zijn in het nieuwe leven. En het bijzondere wat ik in dit lied zo prachtig naar voren vind komen, is dat diezelfde opstandingskracht die de dood overwon toen bijna tweeduizend jaar geleden, nu op dit moment óók nog werkzaam is, in ons, gelovigen.

Want, al ben je als gelovige al opgestaan in het nieuwe leven,  het kan zo zijn dat je er niet altijd wat van merkt - of zelfs helemáál niet! Denk er eens over na als je dat herkent. Gods kracht kan ook jou vérder bevrijden, van dingen die nog horen bij het leven zonder God en waar je als het ware nog in vast zit. Misschien niet eens erg zondige dingen maar toch...de satan is overwonnen maar vind het prima als wij dat nog niet zo merken en wil nog graag zijn invloed op ons uitoefenen. Als we ons schuldig blijven voelen, niet goed genoeg om Gods vergeving echt waard te zijn...
We zijn dan als het ware als Lazerus, die levend is gemaakt door de Heer maar nog niet in beweging kan komen omdat de windsels nog niet verwijderd zijn. Zo zijn wij soms ook niet in staat om te leven vanuit de kracht van de Heer, al zijn we opgestaan in het nieuwe leven.

De Heer wil je echt vrijmaken, door Zijn kracht die ook vandaag nog werkzaam is! Zijn woord en Geest, maar ook andere gelovigen kunnen ingeschakeld worden.... Kijk maar wat er gebeurde toen Lazarus op bevel van de Heer, uit het graf naar buiten kwam:   

De gestorvene kwam naar buiten, de voeten en de handen gebonden met grafdoeken, en er was een zweetdoek om zijn gelaat gebonden. Jezus zeide tot hen: Maakt hem los en laat hem heengaan.

Ik hoop zo dat wat jou nog vasthoudt, losgemaakt wordt en dat het echt in je hart mag doordringen:
IK ben vergeven, al mijn schuld is weggedaan, door Gods kracht. 

Ik mag vrij zijn!!

Wanneer dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult gij werkelijk vrij zijn. 

Joh 8:36

Maar wij hebben deze schat in aarden vaten, 

zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons, 

2 Kor 4: 7

opdat de God van onze Here Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve de Geest van wijsheid en van openbaring om Hem recht te kennen:

verlichte ogen [uws] harten en hoe overweldigend groot zijn kracht is aan ons, die geloven, 

Ef 1: 17,19

(Dit alles) om Hem te kennen en de kracht zijner opstanding. 

Fil. 3: 10