Lastige Bijbelteksten ... Ik heb er ooit al eens een paar blogjes aan gewijd. En dat hielp me toen wel om het een en ander wat beter te snappen.
Nu dacht ik ineens aan een gedeelte waarin Jezus iets zegt over de onrechtvaardige (valse) Mammon. Over geld dus. En kun je die tekst maar zo helemaal verkeerd bekijken. Want geld is ook de wortel van alle kwaad. Hoe kun je er dan vrienden mee maken? Maar toch is dat het advies wat we van Jezus zelf krijgen.
<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>
Een gelijkenis over geld Het betreffende gedeelte van Lucas 16 gaat over een rentmeester die er niet veel van bakt; zijn heer ontdekt het en de rentmeester ziet de bui al hangen: hij wordt de laan uitgestuurd. En wat nu?? 'Werken op het land kan ik niet en voor bedelen schaam ik mij'... Eigenlijk is hij een vent van niks.
Slim maakt hij daarom onder de schuldenaars nog snel even wat vrienden (met het geld van zijn heer!) - ben je mijn heer honderd vaten olijfolie schuldig? maak er maar gauw vijftig van - ... zo kan hij nog ergens terecht als hij zo meteen ontslagen is. Moet je slim zijn? Maar zijn die mensen daarom zijn vrienden? Nee, onder het mom van 'wat ben ik toch goed voor jullie', gebruikt hij hen voor eigen doeleinden. En zijn heer krijgt niet wat hem toekomt. Zo zijn de kinderen van de wereld heel wat slimmer dan de kinderen van het licht... is de boodschap van Jezus. En je zou kunnen concluderen dat het helemaal oké is als mensen je aardig gaan vinden omdat je hen flink wat geld toeschuift. Een vreemde gedachte ... Het doet me een beetje denken aan één van mijn kinderen die vroeger een super-soaker had gekregen en plotseling vonden allerlei jongetjes hem aardig en begon het geslijm. Maar over echte vriendschap zegt het niks. Al was de situatie iets anders dan bij de rentmeester, het laat wel zien dat er zómaar verkeerde motieven in het spel komen, als het gaat om bezittingen en geld.
De betreffende uitspraak: 'maak vrienden met de onrechtvaardige Mammon' gaat niet alleen maar over het weggeven van je geld. Het gaat ook over de onrechtvaardigheid ervan. Het is inderdaad de bron van alle kwaad (óók voor gelovigen...)
Het is blijkbaar heel lastig om er 'goed' mee om te gaan, niet alleen voor jezelf als je er veel van bezit, maar juist als je het weggeeft. Kijk maar naar de rentmeester; hij deed ook iets goeds met zijn geld, maar hij had een dubbele agenda (allerlei verborgen motieven). Bovendien was het geld van een ander waar hij mooie sier mee maakte.
<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>
In deze gelijkenis over de Mammon (de god van het geld) kun je wel heel duidelijk zien waar het mis kan gaan als er geld in het spel is. Ook in deze tijd zie je dezelfde dingen gebeuren. Al denkt men iets goeds te doen, zelfs dan kan het uiteindelijk verkeerd uitpakken, want geld is ook macht... en daar vallen veel mensen voor. Misschien zelfs zonder dat ze het door hebben. Je kan het - heel slim - bedekken met mooie (vrome) woorden ... maar ten diepste is dan toch de Mammon je afgod geworden. En daar is nog wel meer over te zeggen. Maar vanwege de lengte, komt de verdere toepassing toch maar in een volgend blog.
Somsis het goed om iets wat je qua tekst al kent, eens even in een andere taal te horen om er zo meer bij bepaald te worden. En deze keer was het dit lied van Keith Green, en ik hoorde het Martin Brand zingen in het Nederlands. Een lied om te bemoedigen en te troosten. Helemaal geschreven vanuit Gods perspectief en je ziet dat Hij wéét wat onze situatie is en waar onze strijd ligt.
My son, My son, why are you striving?
You can't add one thing to what's been done for you
I did it all while I was dying
Rest in your faith, My peace will come to you
Het gaat over de worsteling die een kind van God kan hebben. Maar, zegt dit lied, waarom strijd je eigenlijk zo? Dat is helemaal niet nodig. Want al hebben we vaak het idee nog van alles voor Hem te moeten doen om acceptabel te zijn in Zijn ogen, het is totaal overbodig!! Je kan zelfs niet één ding toevoegen aan wat er al voor jou is gedaan. I did it all while I was dying ... (Volbracht is het plechtige bekende woord.) Als je er nog niet zeker van bent, dan maakt je dat onrustig ... Misschien is er nog niet iets helemaal oké met mij, denk je dan. En als je naar jezelf kijkt is dat ook zo. Maar nog iets doen, vanwege je eigen onvolmaaktheid... nee, dat hoeft niet meer! Wij mogen rusten. :)
Toch is het leven is niet altijd makkelijk, al weten we dat alles goed is tussen God en ons - en het lied vervolgt:
My child, My child, why are you weeping?
You will not have to wait forever
That day and that hour is in My keeping
The day I'll bring you into Heaven
Keith hoeft niet meer te wachten
En alleen God weet wanneer de tijd gekomen is dat je in de hemel mag zijn en het lijden hier voorbij is: moeilijke omstandigheden, vervolging, ziekte en pijn... pijn door rouw en verlies... Al lijkt er in onze beleving geen einde aan te komen, you will not have to wait forever, is wat Hij ons verzekert. Later zal de tijd dat we het hier op aarde zo moeilijk hadden, zo kort lijken ... Al weten we niet of we nog sterven voordat Hij gekomen is. Maar ook dát is wat God weet, al onze dagen, zegt Psalm 139.
God ziet ons ook als alle gelovigen bij elkaar. Jezus houdt van ons, we zijn 'His precious bride'. Hij weet wat zijn bruid meemaakt en het moment is dichtbij dat Hij zal komen om ons eindelijk in zijn armen te sluiten. En we worden aangemoedigd om ook sámen (als zijn bruid) vol te houden.
My precious bride, the day is nearing
When I'll take you in My arms and hold you
I know there are so many things that you've been hearing
But you just hold on to what I have told you
Waar het om gaat
Steeds komt het refrein terug, met de boodschap dat wanneer we God gaan prijzen (en dan vanuit ons hart en niet door 'even' een praise-song te zingen) er iets bijzonders gebeurt. Namelijk dat we daardoor zelf door Hem, gezegend worden. Ineens ben je minder met je eigen omstandigheden bezig, met je twijfels, je pijn en alles wat er in ons leven speelt; er komt meer in onze gedachten hoe geweldig God is. En hoe Hij naar ons kijkt:
For when I hear the praises start
My bride, I want to rain upon you
Blessings that will fill your heart
Oh, I see no stain upon you
Because you are My child and you know Me
To Me you're only holy
En soms heb je ineens zoiets dóór (wat je in theorie al wel wist) en gaat die waarheid léven. Dat we voor God heilig zijn, al blijft dat mij nog steeds verbazen dat het zo is Ook in het lijden, kunnen we dat soms toch: Hem prijzen. Met in je hart een blijdschap en vrede die alleen van Hemzelf kan komen. Want de omstandigheden zelf geven er geen aanleiding toe. In al het lijden, horen we bij Hem en treed je in zijn voetsporen. Het is wat Jezus zelf ook ervaarde hier op aarde. Later zal alleen dát overblijven, wat we voor Hem hebben gedaan. Het oog hebben voor de noden van anderen (de minste van mijn broeders) ...
Maar ook zal al het lijden nu, ineens van zo grote waarde blijken te zijn, omdat we het voor Hém hebben verdragen.
Nothing that you've done will remain
Only what you do for Me
Just what you do for Me
What you do for Me
Just what you do for Me
En voor nu? Het enige wat (ook nu al) belangrijk is, is dat we van Hem zijn. Dat is waar ik toch óók heel blij van kan worden. Want alles wat ik fout doe en waar ik nog zo onvolmaakt in ben, en wat me zó kan frustreren, dáár gaat het niet om. En later ziet God - ook bij mij persoonlijk, alleen wat ik voor Hem heb gedaan. De rest is dan echt verleden tijd. Ik wens dat jij ook daardoor zijn vrede kan ervaren, en rust, in wat voor omstandigheden je ook bent. Dat God van jou (en mij) kan zeggen:
Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.
^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^
Stilte in de hemel
Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:
1En toen Hij het zevende zegel opende, kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.
Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.
Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:
3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon. 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.
En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.
De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.
Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.
Stilte - hoelang nog?
Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.
In Openbaring 6 lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...
Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.
De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...
Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.
Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?
3Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,
kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?
Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?
4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!
Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.
Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.
En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.
Stil zijn - bij lijden Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.
Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.
Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...
Stil maar, er zál recht komen
Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.
Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....
Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.
^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^
Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn,
op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen,
en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,
Openbaring 8
5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar,
en wierp (het vuur) op de aarde;
en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.
6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen.
Rom 12
19Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn,
want er staat geschreven dat de Heer zegt:
‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... ... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:
De titel van dit blogje gaat over de uitwerking van 'vuur' die zo verwoestend kan zijn - en toch wil ik beginnen met het mooiste, als christen te mogen weten wat de Heer allemaal voor ons heeft gedaan, waardoor we nu Gods kinderen zijn geworden en altijd op elk moment bij Hem terecht kunnen. Iets waar we eeuwig dankbaar voor zullen zijn. Want, het was niet zomaar iets, wat Hij daarvoor moest doen:
Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde,in wie wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden.
Hier staat alles in: dat we zondaars waren maar dat God de Zoon van zijn liefde heeft gegeven voor ons - die Zoon heeft ons verlost uit de macht van de duisternis en ons overgebracht naar zijn eigen Koninkrijk. Het klinkt als een spannend sprookje met een happy end, maar voor ons is het werkelijkheid geworden! Hij heeft ons in de vrijheid gebracht. Toch is het leven meestal niet zo sprookjesachtig - ten eerste als we naar onszelf kijken, maar ook andere gelovigen kunnen ons soms teleurstellen - of zelfs laten schrikken door hun uitspraken of gedrag en dan zijn we maar zo het zicht op de Heer kwijt. En als we ons dan afvragen hoe het met 'die en die' zal aflopen, zegt de Heer (net als bij Petrus) tegen ons: "Wat gaat het jou aan? Volg jij Mij!', onze eerste verantwooordelijkheid, Hem volgen. Laten we die verantwoordelijkheid ook nemen want Christus zal ons later zelf bevragen: 'Wat heb je gedaan met je leven?' als een beoordeling van onze werken (niet om te kijken of we wel gered zijn). Hij heeft namelijk goede werken voor ons klaar liggen 'opdat wij daarin zouden wandelen'... en als we wandelen door de Geest komt dat helemaal goed, want dan voldoen we als vanzelf niet aan wat ons 'vlees' allemaal wel zou willen.
De beoordeling van onze (mijn) werken - het drukt me met de neus op de feiten: hoe ben ik bezig in mijn dagelijks leven... Alles wat ik doe, doe ik dat 'als voor de Heer', omdat Hij dat van me vraagt, of is het eigen eer? Voor de Rechterstoel van Christus is het zover en moet alles wat ik gedaan heb openbaar worden. Op die dag verschijnt het vuur dat mijn werken zal toetsen... - en hoeveel blogjes zullen de toets niet kunnen doorstaan - om het even concreet te maken... of welke werken heb ik misschien links laten liggen en helemaal niet uitgevoerd? Als het 'eigen werk' was dat openbaar wordt, is het als hooi, stro en stoppelen... het verdwijnt door het vuur, en er blijft niks van over. Je bent verkeerd bezig geweest toen je bouwde op het fundament. Het fundament wat er ligt is de Heer zelf en wat daarop wél blijft bestaan, zijn de werken van goud, zilver en kostbaar gesteente - bestand tegen het vuur. Iets wat we wél mee mogen nemen de eeuwigheid in. Voor die werken die fireproof zijn, in Gods kracht verricht, zullen we loon ontvangen. Het vuur kan onszélf niet aantasten en verbranden, maar als er van ons werk niets overblijft (al leken het op aarde misschien machtige bouwwerken!) worden we gered maar als door vuur heen.
Paulus beschrijft het als volgt in 1 Korinthe 3 :
10 Naar de genade Gods, die mij gegeven is, heb ik als een kundig bouwmeester het fundament gelegd, waarop een ander voortbouwt.
Maar ieder zie wel toe, hoe hij daarop bouwt.
11 Want een ander fundament, dan dat er ligt, namelijk Jezus Christus, kan niemand leggen.
12 Is er iemand, die op dit fundament bouwt met goud, zilver, kostbaar gesteente, hout, hooi, of stro, 13 ieders werk zal aan het licht komen.
Want de dag zal het doen blijken, omdat hij met vuur verschijnt,
en hoedanig ieders werk is, dat zal het vuur uitmaken.
14 Indien het werk, dat hij erop gebouwd heeft, standhoudt, zal hij loon ontvangen,
15 maar indien iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden, maar hij zelf zal gered worden,
maar als door vuur heen.
Op die dag zal bij iédere gelovige het verborgene aan het licht komen en wordt er uiteindelijk recht verschaft.. Grote namen onder de gelovigen, misschien blijft er van sommigen waar we tegenop zagen niets over - is hun bouwwerk als een hooiberg waar de brand in gaat. En andere gelovigen die in onze ogen geen zichtbare grote daden verricht hebben? Zijn zij juist als die genodigde waartegen de Heer zei: 'Kom op een plaats zitten dichter bij Mij...' De vraag is, zijn we trouw geweest in wat ons is toevertrouwd. Dan is er een beloning voor ons weggelegd. En als we over weinig getrouw zijn geweest, zal Hij ons over veel stellen... Laten we er méér mee bezig zijn hoe we ons dagelijks leven in dienst van God kunnen stellen en ons steeds afvragen wat Zijn wil is, in situaties die we tegenkomen... De oproep is aan ons allemaal:
8 Want jullie waren vroeger duisternis, maar nu zijn jullie licht in de Here;
wandel als kinderen van het licht,
9 – want de vrucht van het licht bestaat in louter goedheid en gerechtigheid en waarheid –,
10 en toets wat de Here welbehagelijk is.
11 En neem geen deel aan de onvruchtbare werken van de duisternis,
maar ontmasker ze veeleer,
15 Ziet dus nauwlettend toe, hoe jullie wandelen, niet als onwijzen, maar als wijzen,
16 de gelegenheid te baat nemend, want de dagen zijn kwaad.
17Wees daarom niet onverstandig, maar tracht te verstaan, wat de wil van de Heer is.
18 En bedrink u niet aan wijn, waarin bandeloosheid is, maar wordt vervuld met de Geest,
19 en spreek onder elkaar in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen,
en zingt en jubelt de Here van harte,
20dankt te allen tijde in de naam van onze Here Jezus Christus God, de Vader, voor alles,
21 en wees elkaar onderdanig in de vreze van Christus.
Het was een voorjaar waarbij we nogal wat geduld moesten hebben. Ja, bij mij hangt al het winterspul nog aan de kapstok. Zelfs eind mei was het nog zo koud en dan kun je echt verlangen naar de zon en de zomer.
Dat deed me ineens een vergelijking trekken. Ook op een ánder vlak wacht iedereen op de zon... en dan bedoel ik rechtvaardigheid en vrede om ons heen en in de hele wereld. Maar pas als ´de zon der gerechtigheid' op zal gaan, zal het echt zover zijn.
En ondertussen doen we er allemaal erg ons best voor om dit nu al op aarde te verwezenlijken. We zijn druk in de politiek om te zorgen dat er een eerlijke verdeling komt van ons voedsel, van geld... En
de VN is druk om de vrede te bewaren, stuurt waarnemers,
onderhandelaars, en zelfs vredesmissies naar oorlogsgebieden. Er worden
verdragen gesloten... maar als de ene brandhaard geblust lijkt, is er ergens anders alweer iets aan de hand. En hun motto: dan zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden, - een tekst genomen van de profeet Jesaja,is nog lang niet verwezenlijkt.
In ons persoonlijk leven kan, ook voor gelovigen, rechtvaardigheid soms ook zo ver weg lijken. Dat kan in het klein voorkomen maar ook op grótere schaal maken we dat wel eens mee en het heeft vaak grote impact, zeker als het 'hier en nu' niet rechtgezet wordt. Ja, als de waarheid niet ´gehoord' wordt is dat vaak moeilijk te accepteren. Kleine kinderen hoor je het al zeggen: "Het is niet eerlijk!" als er een ruzie is bijvoorbeeld en dat geeft ons allemaal herkenning.
Onrecht verdragen (laat ik maar bij mezelf blijven) daar ben ik niet goed in. Want het doet pijn en gaat tegen mijn gevoel in. En wie wil nu niet dat de mensen om ons heen een juiste blik op ons hebben of op wat we mee maken? Dat willen we allemaal.
Onrecht verdragen vanwege andere gelovigen is nog wel het moeilijkste - en toch komt zo'n situatie veel voor en een objectieve kijk van anderen (of beter: een geestelijke beoordeling) wordt in zo'n situatie nog wel eens uit het oog verloren. 'Als onrecht in de gemeente plaatsvindt, ga dan niet naar de wereldlijke
rechter', waarschuwt Paulus in 1 Kor. 6. 'Want waarom zou je recht zoeken bij
ongelovigen? Lijdt liever onrecht, laat je te kort doen...' Iets wat we uit onszelf zeker niet kunnen!
Een mooie illustratie: Davids helden
In het Oude Testament wordt een mooi beeld gegeven van een situatie dat er onrechtvaardigheid is, en het nog niet de tijd is dat de dingen recht gezet kunnen worden. Ik doel op David, al gezalfd door Samuel maar (als de rechtmatige toekomstige koning) moet hij vluchten voor Saul, die hem naar het leven staat en hij ontkomt naar de
spelonk van Adullam. Ook zijn familie voegt zich daar bij hem volgens het eerste boek Samuel. In totaal schuilen er bij hem 400 man. Davids helden worden ze genoemd. Maar als je in het volgende vers leest wie dat zoal zijn, klinkt het niet zo heldhaftig:
Ook voegde zich bij hem ieder die in
moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die
verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer
vierhonderd man. (1 Sam. 22:2)
Zo was het toen, maar zo is het ook nu. Wij horen ook bij die Heer die straks pas echt zichtbaar koning zal worden, maar nu nog verworpen is en niet meetelt voor de machtigen in deze wereld. Hij, die nooit terugschold en als Hij leed niet dreigde maar het overgaf en ook wacht tot het zover is dat er recht gedaan zal worden ...
Bij Hem mag je schuilen als je in moeilijkheden verkeert, je misschien ook wel verbitterd bent door wat je overkomen is - als je onrechtvaardig hebt geleden. Ook ieder die een schuldeiser had, staat er - nou, we zijn als mens allemaal schuldig voor God - en de enige plek om te ontkomen is in die spelonk van Adullam. Laten wij nu in deze tijd, een held zijn van de ware David en daar bij Hem schuilen ...
- Als we dat doen is Hij voor óns nu al de morgenster, die opgegaan is in onze harten (en tegelijkertijd is dit een prachtig beeld dat Hij eerst komt om ons te halen als de morgenster - de ster die in het diepst van de nacht aan de hemel verschijnt vóórdat de zon opgaat...) -
Daarna zal het eindelijk zover zijn dat Christus terugkomt in macht en heerlijkheid, als de Zon der gerechtigheid die opgaat over de aarde - en zal er recht gedaan worden. Dan is het ook de tijd dat de gebeden worden verhoord, die nu naar ons idee niet eens gehóórd worden, omdat er niets lijkt te gebeuren.
Er zal vrede en gerechtigheid zijn waar we nu zo naar kunnen verlangen, ook als we naar de wereld om ons heen kijken. Want ook dan pas, zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden. Niet als de VN de touwtjes in handen heeft, maar als Jezus Koning is geworden en de volken zullen wandelen in Zijn licht - zoals Jesaja het eeuwen geleden al voorspelde.
En Hij zal richten tussen volk en volk en
rechtspreken over machtige natiën.
Dan zullen zij hun zwaarden tot
ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen;
geen volk zal tegen
een ander volk het zwaard opheffen, en zij zullen de oorlog niet meer
leren.
Huis van Jakob, komt,
laten wij wandelen in het licht des HEREN.
Jesaja 2: 4 en 5
