Posts tonen met het label geestelijke groei. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geestelijke groei. Alle posts tonen

donderdag 28 mei 2015

'Vliegtuigstand'

Je hebt soms van die tijden dat er van alles gebeurt in je leven, onverwachte dingen, tot het weer wat stiller wordt.
Letterlijk is het bij ons thuis vaak niet zo stil en lijkt me het wel eens heerlijk, niet al die drukte om je heen.

De figuurlijke stilte als de plotselinge storm wat is geluwd, dat is hoe ik het maar even omschrijf. Die stilte is in afwachting van wat er gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat.
En is er geduld nodig om te kunnen wachten tot het duidelijk wordt. En je niet in verwarring te laten brengen door alle geluiden om je heen, alle opmerkingen en adviezen van anderen.

Je zou het kunnen vergelijken met de vliegtuigstand. Soms staat mijn mobieltje ineens in die stand en dat betekent dat je geen berichtjes kunt ontvangen, niet kan bellen.... Je bent even onbereikbaar, zoals je onbereikbaar bent als je in het vliegtuig zit en los bent van de aarde, onderweg van de ene plek naar de andere ...
Wel even heerlijk rustig. Even bewust geen bereik. Maar uitgetild boven alles waar mensen zo druk mee zijn.




Een beetje te vergelijken met iemand die in het vliegtuig zit. Op reis. De geplande reis ging door.
Dan is er ineens die paar weken geen constante (internet)verbinding (waar we elkaar met z'n allen gek mee maken, het steeds bereikbaar moeten zijn); als je aangekomen bent op je bestemming, is het écht in de vliegtuigstand. 
Los van alles in Nederland, alle drukte en hectiek die we in ons kleine propvolle landje altijd hebben. Niet zo gek eigenlijk!
Weg van alle bureaucratie en alle regeltjes. Van de mensen die altijd druk zijn, geen tijd hebben voor de dingen die er echt toe doen in het leven. 

Nu genieten van de puurheid om je heen ... the color green ... zoals je zou willen dat het altijd was.
De natuur ervaren zoals die rechtstreeks van de Schepper komt.
Be praised for all Your tenderness ... zoals onderstaand lied het zo prachtig zegt.

~~~~~~~~

Want nee, Hij was niet in de storm, niet in de aardbeving of het vuur - al lijkt het zo omdat het zo indrukwekkend is. 
Maar in de zachte bries. In de stilte. 
In de tenderness...

En in die stilte mogen we, zoals Elia toen, bij Hem komen.
Misschien juist wel als er stormen en welhaast aardbevingen in ons leven zijn waar we God maar niet in hebben kunnen ontdekken.

Dat we dan ook echt stil durven zijn, als het ware in de vliegtuigstand.
Even onbereikbaar voor de ruis van de wereld en de omstandigheden om ons heen - zoals het ook is als je het drukke Nederland met alle sores even achter je hebt gelaten - 

Om zo tot rust te komen. Tijd nemen om te dúrven luisteren.
En te kunnen horen ... in die zachte bries.
His tenderness.




The Color Green

"And the moon is a sliver of silver
Like a shaving that fell on the floor of a Carpenter's shop
And every house must have it's builder
And I awoke in the house of God
Where the windows are mornings and evenings
Stretched from the sun
Across the sky north to south
And on my way to early meeting
I heard the rocks crying out
I heard the rocks crying out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands
Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land
Look down upon this winter wheat and be glad that You have made
Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise

And the wrens have returned and they're nesting
In the hollow of that oak where his heart once had been
And he lifts up his arms in a blessing 
for being born again
And the streams are all swollen with winter
Winter unfrozen and free to run away now
And I'm amazed when I remember
Who it was that built this house
And with the rocks I cry out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands
Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land
Look down upon this winter wheat and be glad that You have made
Blue for the sky and the color green

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands
Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land
Look down upon this winter wheat and be glad that You have made
Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise"

zondag 13 juli 2014

Liever genieten?

Laatst had ik het met iemand over oude liederen van Johan de Heer die eigenlijk niet zoveel meer worden gezongen. Maar geef mij een regel van een oud lied en negen van de tien keer zing ik zo verder. Wat je vroeger hebt geleerd blijft je blijkbaar altijd bij, tenminste is dat bij mij het geval. 
Al wist ik vaak bij bepaalde liederen absoluut niet wat ik nu zong.. (en dan gaat het over het begrijpen van de tekst...)

Maar ook bij teksten die qua Nederlands niet zo ingewikkeld zijn, daarvan wil het niet zeggen dat je dan al ten diepste beseft wat er bijvoorbeeld bedoeld wordt bij een zin als 'Glorie, glorie, halleluja. 'k Leg mijn 'al' aan Jezus voet... (In tegenwoordige taal: Ik leg alles van mij, aan de voeten van Jezus.)

In enthousiasme en liefde voor de Heer is het zeker gemeend en meende ik het vroeger ook echt, maar hoevér het strekt... Ook kun je heel blij zijn als je de beslissing hebt genomen om Jezus te volgen - no matter what! Maar toch, dan begint het pas. 

Want het leven als christen is niet alleen 'halleluja'! Er is namelijk ook iemand die er alles aan zal doen zodat jij NIET alles aan Jezus' voeten legt - al was je dat heilig van plan! - en dat het volgen van Hem ook zeker niet vanzelf zal gaan.
Zoals ik vorig jaar bij een doopdienst hoorde: "Welkom in de strijd!'.

Ook Petrus zei het trouwens al: Kijk er niet van op alsof je iets vreemds overkomt, als je beproefd wordt... 
Het is blijkbaar een logische zaak voor een volgeling van Jezus dat er strijd en beproeving is - met in het achterhoofd de tegenstander die ons dwarsboomt, heel duidelijk. 

Een gelovige met een leven wat gladjes verloopt..? Het kan natuurlijk, en ik heb vaak gedacht dat die gelovigen waar alles goed loopt, hele 'perfecte' gelovigen zijn die waarschijnlijk al veel minder zondigen dan ik nog doe.
Of zijn zij misschien niet interessant genoeg voor de duivel om tijd aan te besteden...?

Moeilijkheden en problemen die we als gelovigen tegenkomen, ik wil ze zeker niet verheerlijken, maar het zijn wel de dingen waardoor we gevormd worden - als we toestaan dat ze ons vormen. In je relaties met anderen, huwelijk of gezin, je baan, de gemeente waar je naartoe gaat, in ziekte of andere zware omstandigheden ... noem maar op...

Ik heb ervaren dat het gebruikt wordt zodat je kan groeien in je geloof, omdat het je leert af te zien van jezelf en je eigen verlangens... En dat wat je meegemaakt en geleerd hebt, zelfs jaren later weer opnieuw gebruikt kan worden - en dan ineens voor iemand anders die op je weg komt... (en ook weer voor jezelf)
Al zeg ik menselijk gezien ook: "Oh, Jezus volgen wil ik wel, maar als dat strijd en lijden gaat kosten... dat is moeilijk en wie weet wat er allemaal op mijn pad zal komen." En kwamen er dingen die ik ook nooit had kunnen denken.


Ten diepste zijn we bang voor lijden en gaan het zoveel mogelijk uit de weg. We genieten liever, het toverwoord van deze tijd. (En voordat we het weten doen we zomaar mee aan die hype...) Meer liefde voor genot (dan voor God) - in de laatste dagen is het één van dé kenmerken. 
Maar als je je leven aan de Heer hebt gegeven en die wens uit je hart komt, je 'al' aan zijn voet te leggen, dan zullen beproevingen je niet bespaard blijven.
Satan hoopt dan dat we afhaken maar het mooie is, dat door erin te volharden, Jezus zichtbaar wordt in ons leven... En wordt lijden zo een test om vol te houden, Zijn handen en voeten te zijn.

Als je nooit iets moeilijks meemaakt en je zoveel mogelijk geniet in het hier en nu - omdat dat toch ook mag... (en natuurlijk, ik geniet ook van mooie dingen in het leven ...) Als je de Heer zelf er niet bij betrekt, dan kijk je eigenlijk niet verder dan alles wat er onder de zon geschiedt, zoals Prediker het noemt... - die al adviseerde te genieten van het leven, want het is zomaar voorbij...

En je bent vast wel blij gered te zijn. Zondags is er de samenkomst en misschien door de week ook nog een keer; we hebben het goed met elkaar, maar verder ..
Is dat wat de bedoeling is?

Het is niet populair, maar als God ons er toe roept, laten we dan niet voor de test van het lijden weglopen. Dan kun je ook een getuigenis zijn naar anderen toe, van trouw en gehoorzaamheid.
Echt genieten wordt dan: de vrucht zien die er dan groeit, ten dienste van de ander.


Maar bovenal zal God van die vrucht kunnen genieten...
Omdat de Here Jezus iets meer zichtbaar is geworden op aarde, daar waar het zo hard nodig is...
En als het kan, door mij en jou, door óns heen.



Onze opdracht in de 'laatste tijd'... :
(Petrus in zijn eerste brief, hoofdstuk 4)


7 Het einde van alle dingen is nabijgekomen. Komt dus tot bezinning en wordt nuchter, 
opdat u kunt bidden. 
8 Heb bovenal bestendige liefde naar elkaar toe, want de liefde bedekt tal van zonden. 
9 Weest gastvrij naar elkaar toe, zonder morren.
10 Dien elkaar, een ieder naar de genadegave, die hij ontvangen heeft, 
als goede rentmeesters over de velerlei genade Gods. 
11 Spreekt iemand, laten het woorden zijn als van God; 
dient iemand, laat het zijn als uit kracht, door God verleend,

14 Indien u door de naam van Christus smaad lijdt, bent u zalig, 
omdat de Geest van de heerlijkheid en de Geest van God op u rust. 
15 Laat dus niemand van u moeten lijden als moordenaar, of dief, 
of boosdoener, of als een bemoeial. 
16 Indien hij echter als christen lijdt, 
 schaam u niet, maar verheerlijk God onder die naam.


zondag 23 februari 2014

Geheim Recept

Het ene blog is het andere niet - zo heeft mijn weblog geen vast onderwerp, zoals er mensen zijn die bijvoorbeeld een speciaal blog over koken hebben met allerlei bijzondere recepten. 
Bij mij is het: wat mij aanspreekt of waar ik erg mee bezig ben, daar kun je op wachten ... dat zal dan vast en zeker een keer langskomen in een blogje. Ook nu is dat het geval.

Want soms ontmoet je mensen die op een ander vlak wel haast een geheim recept lijken te hebben, al weet je als buitenstaander niet altijd direct waar ém dat nu in zit. Een geheime bron om door te kunnen of, te moeten - in het leven waar anderen alláng waren afgehaakt. 
Op het eerste gezicht valt het misschien niet eens op en gaan we er zomaar aan voorbij. Omdat we toch vaak ons niet zó in anderen verdiepen dat we de tijd nemen om hun verhaal aan te horen en daardoor te begrijpen hoe het echt met iemand is gesteld.

Daar dacht ik aan toen ik laatst bij iemand bleef eten en hij ging koken - en we aardig wat lol hadden over zogenaamd geheime recepten (koken met ontbijtkoek, ik kende het echt niet!) en over blogs - 'ja', zei hij, 'hoe meer pijn ik heb, hoe meer gekkigheid ik maak' ...
En het verwonderde mij toen ik me alwéér realiseerde dat zijn reserves zelfs allang op zijn en zei: 'Je kunt eigenlijk niet(s) meer, maar toch doe je dit weer gewoon en sta je te koken. Hoe is het mogelijk!' 
En had bewondering voor alles wat hij toch maar weer aanpakt en allemaal regelt.

Precies dát is wat er zo moeilijk is uit te leggen aan anderen, een ernstig zieke waar je niets aan kunt zien en die zich ook nog wel gewoon lijkt te redden als je hem even ziet of spreekt. Dan kan dat toch niet??
En hebben wij buitenstaanders snel ons oordeel (onze beoordeling) klaar: 'Ach, het valt allemaal nog wel mee want ik zag hem of haar laatst nog in (bijvoorbeeld) de supermarkt'. Ons niet realiserende dat die onderneming een grote berg inspanning kost waar je de hele dag tegenop ziet - te vergelijken met de halve marathon.



Alleen staan er bij zieken geen supporters langs de route om hen aan te moedigen, ze moeten het helemaal alleen doen. Er is geen lintje als erkenning dat er alweer een haast bovenmenselijke prestatie is geleverd. (In 'bloggerstermen': niet extra veel views voor deze prestatie en ook geen 'likes'...)
Integendeel, een chronisch zieke komt op allerlei vlak veel onbegrip tegen, wat het allemaal nog extra moeilijk maakt. De meesten van ons hebben er (logischerwijs) ook helemaal geen benul van wat het met iemand doet: het al jaren met veel pijn op je reserves leven. En dan: nog méér in te moeten leveren, en je wereldje steeds kleiner te zien worden. Ik ken en herken het wel, vanuit mijn naaste omgeving.

En nu leert het mij opnieuw me ervan bewust te zijn hoe snel ik iets 'for granted' neem. Ik kan nog zomaar zoveel dingen doen die voor mij de normaalste zaak van de wereld zijn (bijvoorbeeld over de dijk naar huis fietsen - zie ook de foto hierboven) maar waarvan een chronisch zieke moet zeggen: ja dat kan ik al geen jaren meer!

Bewust genieten van de gewone dingen is in die zin een opdracht voor ons, gezonde mensen, die we verplicht zijn aan de ernstig zieken onder ons... Dus ook niet meer mopperen als je vroeg weg moet, of dat het 's morgens regent maar geniet van de regendruppels - en race niet zo hard op je fiets dat je geen oog meer kunt hebben voor de mooie omgeving, de dauw in de ochtend of mooie bloemen die ergens bloeien...



Gezondheid is namelijk een extra zegen van de Heer - niet iets waar we recht op hebben, al denken veel mensen dat het wél zo is. Vanwege die gedachte wordt er vaak op een bepaalde manier naar mensen gekeken die maar niet beter worden... 'Dat zit geestelijk vast niet helemaal goed met die en die', is onbewust dan een gedachte die op kan komen. Een vreselijke gedachte!


Want wat weten wij ervan, zoveel pijn hebben en toch weer elke dag op te moeten staan. Daar weten wij niets van! Daar is heel wat méér moed voor nodig dan te denken dat je recht op gezondheid hebt en niet ziek zult worden, of misschien wel, maar er van uit te gaan dat God je toch zeker zal genezen.


Wij blijven in bed en bellen de dokter als we één klacht hebben van de vele die een chronisch zieke heeft. Zodat we morgen of anders in ieder geval volgende week ons een stuk beter zullen voelen. 

Iemand die altijd pijn heeft is al blij met een uurtje wat verlichting - van alle ziektes die hij heeft wordt er meestal geen enkele echt beter, in tegendeel, er komen juist steeds weer nare dingen bij.


<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Als we echt luisteren, kunnen we iets begrijpen van hun dagelijkse strijd om de dag (en misschien wel de uren of de minuten) door te komen. En toch ... vroeg ik me af, wat is het geheime recept waardoor er toch weer moed geput wordt terwijl er helemaal geen reden toe is?

Dan komen we bij de onzichtbare dingen want het is een bron búiten onszelf, Paulus noemt het 'de kracht die van God is' en die gaat werken als we zelf aan het eind van ons Latijn zijn. Het is de Heer zelf die elke keer weer de zin aan ons leven geeft, onze innerlijke vreugde is, zelfs bij lijden waar geen einde aan lijkt te komen.


Die kracht van God is zó nodig! Want het kost heel wat méér Godsvertrouwen en strijd om een langdurige ziekte te kunnen overgeven, dan om te geloven dat je genezen zult worden (en bij dat laatste, natuurlijk kan God genezen met één vingerknip!) Maar hoe kom ik tot acceptatie van mijn toestand als ik elke dag moet verwachten dat God mij gaat genezen?

Het accepteren ervan is juist de kunst en dat kan niemand uit zichzelf. Maar juist als je de gebrokenheid in je leven aanvaardt, dan pas kan Gods kracht daardoor openbaar worden. In de voor zieken soms wel heel letterlijk-zichtbare afbraak van de aardse tent...


<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Waarom ik dit nu schrijf? Niet alleen omdat ik het ten diepste wéét, maar omdat ik de waarheid ervan weer bevestigd zie, dat - al begrijpen we er niets van - God als de Trooster in het lijden aanwezig is en je door alles heen, met vallen en opstaan Hem kan blijven vertrouwen. En daarom nog steeds dóór kan waar het normaliter naar de mens gesproken niet meer mogelijk is.

Mijn wens en gebed is dat méér gelovigen dit geheime recept ontdekken. Om zelf óók te kunnen leven vanuit die verborgen kracht die elke gelovige in principe al heeft ontvangen. Waardoor je geestelijk kan groeien als je toelaat dat je verbroken wordt, door lijden heen - en zó Jezus meer zichtbaar wordt in je leven.


Wat er dan ook méér kan ontstaan, is luisteren en méé lijden met (chronisch) zieken, om daar zelf veel van te leren. En wees er niet bang voor - al zal het je misschien ook tranen kosten - want het is zo mooi te ontdekken dat juist in hun lijden God verheerlijkt wordt.



Ter illustratie een citaat van Joni

"Mijn dwarslaesie vormt voor mij het decor om 'te zijn voor de lof van zijn heerlijkheid'. 
En terugkijkend naar wat het ongeluk mij heeft gebracht zou ik niets willen veranderen. 
Vier samen met mij hoe God ook alles in jouw leven uitwerkt zodat jij ook, 'een lofoffer voor Jezus' zal kunnen zijn."



En een lied van Rich Mullins
die zingt van moeilijkheden en lijden die in je leven komen







'There's bound to come some trouble' 

There's bound to come some trouble to your life
But that ain't nothing to be afraid of
There's bound to come some trouble to your life
But that ain't no reason to fear 
I know there's bound to come some trouble to your life


But reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there

There's bound to come some tears up in your eyes
That ain't nothing to be ashamed of
I know there's bound to come some tears up in your eyes
That ain't no reason to fear
I know there's bound to come some tears up in your eyes


Reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there


Now, people say maybe things will get better
People say maybe it won't be long
And people say maybe you'll wake up tomorrow
and it'll all be gone !

Well I only know that maybes just ain't enough
When you need something to hold on
There's only one thing that's clear 



I know there's bound to come some trouble to your life
But that ain't nothing to be afraid of
I know there's bound to come some tears up in your eyes
That ain't no reason to fear
I know there's bound to come some trouble to your life


Reach out to Jesus, hold on tight
He's been there before and He knows what it's like
You'll find He's there




maandag 5 augustus 2013

Bloeiende orchideeën...

Met sommige planten is iets vreemds aan de hand - die doen het heel goed als het erg warm is. Een paar hiervan staan bij mij in de vensterbank. Ik heb namelijk absoluut geen groene vingers en deze planten zullen niet snel dood gaan door te weinig water: één keer in de week een beetje is wat ze nodig hebben. Samen met de kunstplantjes-waarvan-dat-niet-opvalt van de Ikea, heb ik dan toch een mooi gevulde vensterbank. Toch gaf één van de twee de laatste tijd wel érg weinig tekenen van leven, het was bijna alleen een paar kale stelen - op sterven na dood zo ongeveer.
Maar nu met de warmte van de laatste week, bloeien ze beide uitbundig; ik heb er zelfs nog nooit zoveel bloemen aan gezien. Dat is bijzonder, want de planten die ik buiten in wat potten heb, moeten minstens elke dag een dikke plens water willen ze het halen en niet verdrogen door de hitte.

Je kunt er een mooie vergelijking mee maken. Namelijk dat als onze omstandigheden misschien moeilijk of zelfs echt zwaar zijn, we zijn als die planten, en er juist dan, toch mooie bloemen te voorschijn kunnen komen (terwijl wij denken dat het niets meer wordt). Ongeveer zo als we vaak lezen over de vervolgde kerk, en bedoel ik de gelovigen in landen waar het niet gemakkelijk is om christen te zijn omdat het misschien wel je leven kost, en zeker je baan of je familie en vrienden. En toch groeit juist dáár het aantal gelovigen veel harder dan hier in Nederland, waar we uiterlijk gezien alles hebben wat ons hartje begeert. Zij weten namelijk wat het is God nódig te hebben.
Groei in hitte en met weinig water, door lijden heen klinkt tegennatuurlijk. Het is voor ons vaak onzichtbaar aan de buitenkant; wij zien iemand in de gevangenis, of in een werkkamp... of in iemands persoonlijk leven: moeilijkheden, pijn... Maar God ziet de groei, het resultaat wat ontstaat als we echt van Hem afhankelijk (willen) zijn.

En als we echt opletten en leren om ook zo te kijken, zien wij (steeds vaker hoop ik) wat God ziet....
Zoals ik in de hitte ineens al die bloemen zag aan die twee orchideeën in de vensterbank...


 Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, 
brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg.
Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, 
maar op de dingen die men niet ziet; 
want de dingen die men ziet, zijn van het ogenblik, 
maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig

woensdag 31 juli 2013

Een schat in aarden vaten ...

Gisteren was het voor enkele mensen een gedenkwaardige dag. En die personen wilde ik hier graag even kort noemen. Aan de buitenkant hadden ze zeker toen, niet veel met elkaar gemeen; het ene stel was al een succesvol zangduo, wat laatst hun 45-zangjarig jubileum heeft gevierd. De ander is inmiddels de meeste jaren van haar leven verlamd door een ongeluk. Maar deze dag verbindt hen met elkaar en dat wilde ik ook even doen.

Eerst zag ik gisterochtend een trouwfoto van Elly & Rikkert, al heel lang een muzikaal duo maar ook al heel lang samen als man en vrouw.... sinds 30 juli 1968, gisteren, 45 jaar!
Begonnen als zingende hippies hebben zij al jaren - rechtstreeks of indirect - gezongen over 'geloven' omdat zij ontdekten dat je van alles kunt proberen, maar Jezus het echte antwoord is op de diepe vragen van het leven. En juist vandaag zocht ik weer hun kinder-cd's op vanwege de logeerpartij van dochter en kleindochter.
Wat dit zangduo voor mij betekent? Hun liedjes horen wat mij betreft bij de opvoeding (zelfs zo dat ik er een hilarisch lied op kon maken bij een trouwerij) van 'Vertel het aan de mensen' tot 'Geef mij maar een knuffelgiraffe'... Hun liedjes zorgen ervoor dat ik de bijbelse waarheid tot mij kan nemen 'als een kind'. En iemand die een beetje in de bijbel thuis is, ziet hiervan de grote waarde! Een bijkomend (of is dat het grootste) 'voordeel' is dat ze ook voor kinderen zelf, zo 'to the point zijn' en die kinderen als vanzelf Gods woord binnen krijgen...
Als je opgroeit zijn er andere luisterliedjes-voor-grotere-mensen, boeken met spreuken van Rikkert voor de liefhebber, boeken van Elly.
En als je ze even niet als duo wilt horen? Allebei hebben ze inmiddels een solo-cd volgezongen.

July 30, 1967 's Avonds las ik dat dit ook een jubileumdatum voor Joni Eareckson Tada is, en wel van haar duikongeluk waarbij ze haar nek brak en verlamd raakte vanaf haar schouders. Sindsdien staat ook zij in de publieke belangstelling door de boeken die ze schreef (de meeste ervan heb ik gelezen) en er kwam een film, gemaakt van haar eerste boek over het ongeluk en wat daarna allemaal gebeurde, zij speelt hierin haar eigen hoofdrol. Zelfs heeft ze een CD gemaakt en is ook nog een kunstenares van prachtige mondschilderingen. Ze heeft inmiddels veel van de wereld gezien waarbij ze veel heeft betekend voor de gehandicapte medemens. Ook is ze al jaren gelukkig getrouwd met Ken Tada.
Het duikongeluk is inmiddels al 46 jaar geleden maar ook in die jaren daarna was het soms moeilijk, kreeg haar man een depressie en kreeg ze zelf borstkanker; haar ervaringen hiermee deelt ze op haar eigen website.

Hun gemeenschappelijke deler

Niet alleen de datum van 30 juli maar ook andere dingen hebben Joni en Elly & Rikkert inmiddels gemeenschappelijk. Hun thema: het gaat niet om onze omstandigheden maar om iets heel anders, namelijk dat we de Here Jezus kennen en Zijn leven in ons zichtbaar wordt.
Bij Elly & Rikkert zie je het terug in hun liedjes maar ook in deze titel: Vrije vogels : de omgekeerde wereld van Elly en Rikkert Zuiderveld, het boek van Herman Veenhof over hun leven. Jezus maakt alles anders is de boodschap. En zij weten waar ze het over hebben want ze hebben het gezocht in oosterse religies, drugs en allerlei andere dingen. Tot ze het antwoord vonden in Jezus zelf.
Ook daarom kan Joni zeggen dat haar leven goed is en dat mét haar quadriplegie, lees maar op haar website wat ze zelf zegt over deze jubleumdatum van haar duikongeluk:
"Mijn dwarslaesie vormt voor mij het decor om 'te zijn voor de lof van zijn heerlijkheid'. En terugkijkend naar wat het ongeluk mij heeft gebracht zou ik niets willen veranderen. Vier samen met mij hoe God ook alles in jouw leven uitwerkt zodat jij ook, 'een lofoffer voor Jezus' zal kunnen zijn." 
Als je zoiets zegt als gezond mens, wie alles voor de wind gaat, wat heeft dat te zeggen? Maar iemand die aan den lijve ondervindt wat het is niets te kunnen, en dan echt alles schade - onbelangrijk - te achten, omdat het erom gaat dat de Here Jezus steeds groter voor ons wordt, die heeft recht van spreken. Want het gaat om de eer van God in ons leven, en - zelfs al hebben wij een groot lijden te verduren zoals Joni -, daarin is onze blijdschap en vrede. En dat heeft zij ervaren, niet in haar bekendheid en wat ze allemaal heeft mogen doen, maar juist in de gevolgen van het duikongeluk - want zo heeft zij Jezus gevonden. 

Dit lied van Elly & Rikkert, zou ook Joni´s lied kunnen zijn. Het bezingt de kracht die gelovigen overal op de wereld in allerlei verschillende situaties, ontdekt hebben. De kracht van God die we in ons leven nodig hebben en die Hij ons niet alleen wil géven, maar voor ons wil zijn, omdat Hij Zichzélf aan ons geeft....
Die kracht van God in ons, wens ik jullie allemaal toe.


Een Schat In Aarden Vaten
Tekst & Muziek: Elly & Rikkert Zuiderveld
(2 Korintiërs 4)

Al zijn we vervolgd, we zijn niet verlaten
Al dragen we boeien, toch zijn we vrij
Zowaar als ik leef, ik sterf alle dagen
Want Jezus wil groeien in mij
En we hebben een schat in aarden vaten
Een mens is zo breekbaar, hij is zo kapot
Maar die heerlijke kracht die alles te boven gaat
Is niet van ons maar van God
Is niet van ons maar van God

Al weet je geen raad, Jezus is zeker
Steeds in de druk, maar nooit in het nauw
Ga je met Jezus, dan drink je Zijn beker
Want Hij wil groeien in jou
En we hebben een schat in aarden vaten
Verbroken te worden gaat niet zonder pijn
Maar de schat blijft bewaard en in onze zwakheid
Kan Hij juist machtig zijn
Kan Hij juist machtig zijn

We hebben een schat in aarden vaten
Als alles vervalt dan breekt ook het vat
Maar we willen voor Hem ons leven hier laten
't Gaat Hem alleen om de schat
't Gaat Hem alleen om de schat


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Linkwithin

http://www.linkwithin.com/install?platform=blogger&site_id=2144441&url=http%3A//gerda-overvanallesennogwat.blogspot.com/&email=evanschagen61%40gmail.com#