A scary thing ...

"They [the angels] said 'Don't be afraid.' 

We've got a little while to go yet in this life, 
and it's a scary thing,
but don't be afraid. Be of good cheer. 

He has overcome the world.  

And He has chosen to dwell in us
we ain't all that big a deal, but our Savior is.

He will walk with us through this life, 
and when it's over, He will raise us up again, and take us to be where He is.

Not because of what we've done, but because of who He is. 

Because of the love He has for us."

Een citaat van Rich Mullins met een boodschap die we aan het eind van 2015 wel gebruiken kunnen. Als je bedenkt wat er allemaal dit jaar gebeurd is, je zou er bang van worden.

Wat mij bij bleef is onder andere
- het beeld van een rij christenen in oranje pakken, ieder met hun eigen beul, op weg om te sterven op het strand van Libië;
- de hele opmars van IS, het geweld wat steeds dichterbij komt tot de aanslag in Parijs ... ;
- de vele vluchtelingen op weg naar Europa;
- de al maanden aanhoudende steekpartijen in Israël ... ;

En zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Life is a scary thing!

Ja, zo is het! Want ook in ons vrije westen is het niet meer vanzelfsprekend pais en vree. Een wereld die al overwonnen is? Ik zie er nog niets van!
Om niet bang te zijn, goede moed te hebben, dat lijkt wel heel erg in tegenspraak met de realiteit van vandaag. 

Een geestelijke strijd 

Zo gauw er dood en verderf gezaaid wordt, hoef je je echter niet af te vragen wie of wat daar achter zit; die (geestelijke) strijd, begon al in het paradijs, bij de slang met de eerste leugen tegen Eva.

Er is niets nieuws onder de zon want hij, de satan wil nog steeds alles bezitten wat van God is, en sleept de mens mee. Wereldwijde overheersing, zoals IS dat zou willen, sluit er naadloos bij aan.
En geweld en terreur, ook uit andere hoek dan de Islam, het komt uit zijn koker.

Ook in het laatste Bijbelboek zien we hem terug. We lezen daar dat er veel gelovigen gedood werden ... door onthoofding, precies zoals we het nu al meemaken.

Bijzonder is het dan wat God zegt over deze martelaren: 'Zij hebben hem (de oude slang) overwónnen. Door het getuigenis en het bloed van het Lam'.
Wat in onze ogen het meest vreselijke is wat je kan overkomen, is toch een overwinning op satan zelf.

He had chosen to dwell in us

Ja, dat is het geheim: Jezus woont in ons, en Hij heeft de overwinning behaald. Door zijn sterven en opstanding.
Daarom alléén kan ik zeggen don't be afraid, zoals de engelen zeiden bij het lege graf.
Zelfs als het de dood zou betekenen als je Hem volgt. Nu al realiteit voor zovelen.

De wereld heeft Hem gehaat, daarom zullen ze ook ons haten. Dat zit er achter - en satan heeft nog niet gecapituleerd ...
Kijk er dus niet van op als vervolging ook ons gaat raken. Want waarom zouden we méér zijn dan Hij, en het zonder lijden afkunnen ...

Alleen, als we ons leven nog teveel liefhebben, en heel druk zijn met het 'hier en nu', dan zullen we dat niet zo snappen. Dan hebben we vast ook niet veel last van haat en afwijzing - bang als we dan zijn voor alles wat we zouden kunnen verliezen; onze bezittingen, onze vrijheid om te gaan en staan waar we willen.

Niet dat ik zelf nu zo'n held ben - maar ik houd me vast aan het don't be afraid.

En dat Jezus zó veel van ons houdt ... als dat echt tot je door dringt, dat Hij met je mee gaat wat er in dit leven ook gebeurt... dan geeft dat zo'n rust. Dát is de waarheid die vrij maakt.
Zijn liefde voor ons is er ook niet omdat wij uit onszelf zulke geweldige gelovigen zijn, of zoveel beter dan anderen. (So stop trying...)

Want wij zijn niet altijd zo geweldig, maar onze Redder wel!
Als je dat bedenkt, lééf daar uit, je dagelijks leven van elke dag, doe wat je hand vindt om te doen. Onze verlossing zal komen, als Hij ons ophaalt.

Tot het zover is, wees niet bang voor wat gaat komen ... in het jaar wat voor ons ligt.
Zoals het citaat waar ik mee begon, eindigt:

"So go, and live in that awareness... 
love one another... 
read your Bible... wash your dishes... make your bed... 

and don't be afraid." 
-- R. Mullins

audio citaat

  

That where I am, there you may also be 
(dat is in ieder geval zeker!)


 In my Father's house there are many, many rooms
And I'm going up there now to prepare a place for you
That where I am, there you may also be

If I go prepare a place for you, I will come back again
And you know I am the Way, the Truth, the Life, keep my command
That where I am, there you may also be

That where I am, there you may also be
Up where the truth, the truth will set you free
In the world you will have trouble, but I leave you my peace
That where I am, there you may also be

Remember you did not choose me, no I have chosen you
The world will show you hatred, the Spirit show you truth
That where I am, there you may also be

And I've come down from the Father, it's time for me to go back up
Oh, I've come down from the Father, it's time for me to go back up
One command I leave you: Love as I have loved
That where I am, there you may also be

That where I am, there you may also be
Up where the truth, the truth will set you free
In the world you will have trouble, but I leave you my peace
That where I am, there you may also be

Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

'De Jacht'

Hoe het in de praktijk gaat worden weet ik niet. En dan bedoel ik het spel 'de Jacht' van 2 maart tot 2 april.
Maar mijn dochter *) gaat meedoen, samen met een paar vriendinnen. Ook omdat een leraar vertelde hoe leuk het de vorige keer allemaal was, met zelfs deelnemers op school in containers ... 
Dus ik zal het wel merken. 'Zorg dat je wint', dat is de boodschap. 'Schakel je doelwit uit en blijf zelf (als doelwit) buiten schot.'

Al zijn er heel wat slechtere zaken waar gelovigen hun tijd aan kunnen geven, toch ben ik niet echt enthousiast. 

En dat niet alleen omdat ik vroeger al niet hield van zo'n spel wat je met een groep deed in het bos, en je in het donker zomaar 'overvallen' kon worden door anderen... Zoals bij vlaggenroof, of douane en smokkelaar om samen sportief bezig te zijn op een kamp.

Vervolging, is het na te spelen?

Maar dit is toch anders van opzet want door dit spel zouden we leren en ervaren hoe het is vervolgd te worden. En als je dan ook nog aan Open Doors doneert, mag je officieel meedoen. Dat geeft het de status 'dat we weten waar we het over hebben'...

Open Doors laat in haar nieuwsbrief nog wel speciaal weten: 

Vervolging is geen spel

Daar kan ik helemaal mee instemmen! Maar of die mededeling helpt?

Hoe je het ook wendt of keert, deze jacht is eigenlijk gewoon een spelletje... 

Ook wordt het besef over christenvervolging nu niet echt bij iedereen aangewakkerd.

Zo sprak mijn zoon vorig jaar iemand die meedeed, maar de achterliggende gedachte? Geen idee!! Christenvervolging ervaren als doel, daar was hem niets van duidelijk geworden. 'Je wordt achterna gezeten en kan dan getikt worden en lig je eruit ...' 

Maar ook op school waar men meedoet, voert de lol die je samen hebt vooralsnog de boventoon.

Het promofilmpje van de vorige editie zou wellicht kunnen helpen om je een beeld te vormen. Een (evangelische) voorganger die iemand uit de christelijk gereformeerde kerk achterna zit, zorgde op de sociale media voor het volgende commentaar:

Grijp je kans, achtervolg een gereformeerde! 

En: Ik doe niet mee hoor, want ik kan niet zo hard rennen als Henk Stoorvogel. 

Op zich is het filmpje heel goed gemaakt, maar het komt meer over als een promo voor een EO-amusementsprogramma, dan dat het nu de impact van 'christenvervolging-in-de-praktijk' duidelijk maakt. 

Je hoeft tegenwoordig trouwens het nieuws maar te volgen en je bent al aardig op de hoogte. De vervolging op dit moment is namelijk zo ernstig en het raakt zó de geestelijke strijd die er woedt; velen 'lijden voor Jezus', zelfs tot de dood er op volgt. 

Wat me daarom ook zo verbaast, is dat deze 'Jacht' dit jaar nog gewoon georganiseerd wordt. Voor mijn gevoel is het bijna heiligschennis om er op deze manier mee om te gaan. 

We weten niet waarover we praten, óók niet als je al een keer dit spel hebt gespeeld 'om het te ervaren'. Dan ken je hoogstens de spanning die ik ook vroeger had als je tijdens een nachtspel onverwachts te grazen werd genomen.

De jeugd op een school of in een kamp, oké... met daarna goede uitleg en bespreking met elkaar, zou het hen meer bewust kunnen maken - en dat hoop je dan maar dat dat ook echt gebeurt! (En ik zal nog wel merken of dat inderdaad zo is)
Maar als volwassen mensen een maand lang met elkaar een vervolgingsspel spelen, dat lijden kan toch nooit geïmiteerd worden? 

Aan hen is de genade geschonken niet alleen in Christus te geloven 
maar ook omwille van Hem te lijden

Maar hier, in het vuur van het spel, gaat het gewoon om de spanning en het winnen. En de lol die je samen hebt, logisch. (Al doneren we als voorwaarde nog wel voor de echte vervolgden ...)

Je voelt je in dit spel zelfs meer verbonden met elkaar want ieder die meedoet is waarschijnlijk christen.

Het vergt maar éven nadenken, om te beseffen dat in het echt, het heel anders en bittere ernst is. We kennen allemaal de beelden van IS (hieronder verbeeld door een jonge koptische schilder n.a.v. de recente gebeurtenis met 21 christenen uit Egypte.)

schilderij van Wael Mories uit Caïro

locaties van strafkampen in Noord-Korea

En zouden gelovigen in Noord-Koreaanse strafkampen er nu ook echt wat aan hebben, dat we onze tijd in (christelijk) amusement steken, met een groots opgezet spel, om hen beter te begrijpen?

Spel of strijd

Hoe we ons geloof in God in praktijk brengen, lijkt in deze tijd in snel tempo, te versimpelen tot het niveau van spellen à la zeskamp en een vossejacht - alsof we niet meer zonder een spel kunnen om te begrijpen waar het echt om gaat: Jezus volgen ... het liefs buiten de schijnwerpers!

Want geloven is ten eerste een geestelijke zaak. Maar het wordt meer en meer commerciëler; alles wordt breed gedeeld, iedereen wordt op de hoogte gehouden met de laatste cijfers: hoeveel er al gedoneerd is met 'de Jacht' en hoeveel mensen nog in de race zijn. 

De teller die loopt... (net als bij andere activiteiten die zo populair zijn) Maar daar gaat het toch helemaal niet om dat wij dat allemaal weten?

Misschien is de strategische zet, dat de aandacht juist van de echte strijd wordt afgeleid... al is het doel om meer van vervolging te begrijpen. Want als de strijd geestelijk is, hoe kun je dan via een spel er meer begrip van krijgen? Onze wapens in die strijd zijn toch ook 'geestelijk'...?

Als je echt iets wil doen voor de vervolgden, doneer aan Open Doors of een andere organisatie die voor hen in de bres springt, en laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet. 
De tijd die je anders in dit zou spel zou steken, en waarin je samen lol hebt om te winnen, kun je bidden voor christenen die echt vervolgd worden. Die maand lang en hopenlijk langer ....

Ik denk en weet haast wel zeker dat ze daar veel meer baat bij hebben.

Evenals wijzelf ....

*) geplaatst met toestemming van mijn dochter

Never picture perfect

Wat is dat eigenlijk een bijzondere uitspraak: never picture perfect ... een zinnetje dat ik hoorde in een lied (klik hier) en waar je in eerste instantie niet eens echt op let...
Tot het tot je door dringt wat het eigenlijk wil zeggen... Over een farmer-and-his-wife, harde werkers zonder kapsones die het leven niet mooier wilden maken dan het was:

Never picture perfect

Just a plain man and his wife

Who somehow knew the value

Of hard work good love and real life

v.l.n.r. mijn opa, vader en tante ca 1934

And they worked to give faith hands and feet
And somehow gave it wings

Mensen zonder opsmuk of tam tam waren het. En je kwam in ieder geval niet voor verrassingen te staan, mocht je hen in het echt eens tegenkomen.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Over de realiteit

Sinds ik dit lied ken en deze uitspraak bij mij is blijven hangen, valt het me steeds vaker op wanneer mensen juist wél dat 'perfecte plaatje' willen laten zien:
Van het leven zoals ze denken dat het moet zijn - het ideaalbeeld wat zij (en veel anderen) naar buiten toe in stand willen houden: dat alles - ook in geestelijk opzicht - goed gaat en je zo gezegend wordt als je in God gelooft. Je problemen die heb je natuurlijk zo af en toe maar worden allemaal opgelost, als je maar genoeg bidt en op God vertrouwt.

En ook op een blog kun je dat ideaalbeeld laten zien (inclusief 'the perfect picture') van je huis, je gezin... Niet zo moeilijk om te doen, maar meestal is het de beschrijving van hoe je zou wíllen dat het was. 
En maar weinig mensen (of misschien wel niemand) weten dat in het echt, je leven toch wel anders is dan het lijkt. (Het stilleven op die mooie foto ziet er ook wel leuk uit, maar alles wat buiten beeld blijft, is meestal een stuk minder stijlvol ...)

Ja bij veel mensen is het always picture perfect ... En onwillekeurig ben je onder de indruk van de 'mooie' plaatjes die je voorgeschoteld krijgt. Ten minste ik heb dat wel, en vraag ik me af hoe anderen dat toch allemaal voor elkaar krijgen.

Mijn huis is meestal niet zo perfect en op orde. Als ik kook zie ik geen kans om dat hele proces ook nog es vast te leggen en te delen op de sociale media. (Met natuurlijk net een vaasje bloemen op je aanrecht in beeld.... allemaal voor de juiste sfeer ...)
En dat zijn alleen nog maar de zichtbare zaken ...

Wat de geestelijke dingen betreft begrijp ik God vaak helemaal niet. 
Mijn blogs komen ook niet als vanzelf - voordat mijn gedachten woorden hebben gekregen ben ik dagen, soms weken verder. Laat staan dat ik pasklare antwoorden heb.
En er gebeuren vaak moeilijke dingen ook in mijn directe omgeving, waar anderen vast geen last van hebben, want ik hoor ze er nooit over.
Af en toe komt er wel eens iets ter sprake, maar dan haast (waarom toch) met een verontschuldiging erbij ... 

Nee, ook als gelovige is het niet automatisch een happy life. 

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Wat zit erachter?

Het perfecte plaatje, misschien is het juist niet de bedoeling zo'n beeld te laten zien - van je leven, van jezelf als persoon. (Tenzij je natuurlijk echt perfect bent, dan mag het!) Maar volgens mij is dat niemand hier op aarde.

En daarom is het als het ware oneerlijk om je wel zó te uiten. Het is nep, niet écht. Omdat je een rol speelt. Een rol is aangeleerd (gewenst?) gedrag, wat verwacht wordt van een gelovige bijvoorbeeld. 
Instemming is in ieder geval verzekerd (geen moeilijke vragen) want het is zo heerlijk bevestigend om te lezen hoe alles altijd goed komt ... 
Als je die rol blijft spelen, hoef je niet te laten zien hoe je diep van binnen bent. Dát is het namelijk wat juist zo moeilijk is. 

Want in real life is het echt never picture perfect! Maar dat toegeven is een enge aangelegenheid. Dan wordt je kwetsbaarheid zichtbaar, dus moet je je rol wel volhouden.
Toch valt dit voor mij ook onder deze uitspraak uit de Bijbel:

Leg de leugen af en spreek waarheid ieder onder elkaar

Verbergen hoe je echt bent, is zeker als gelovige, eigenlijk heel raar. Want daarin zie je toch JUIST waaróm je Jezus nodig hebt. 
Hij is er niet voor om te zorgen dat je leven helemaal voor elkaar komt en mensen allemaal gaan zien hoe geweldig het met je gaat. Dan juist wordt het een farce van 'perfect geluk' omdat-dat-nu-eenmaal-zo-hoort. 
En krijg je het beeld wat uit onderstaande foto naar voren komt. (Ja, het is Always picture perfect bij de Eva!)

Je hoeft niet perfect te zijn, maar de foto zegt het tegenovergestelde, een knappe, uitgeruste vrouw 

- hier met een bos rozen om het gewenste plaatje compleet te maken 

(en oh ja, altijd een blije glimlach)

Maar die fijne omstandigheden hebben méér gelovigen niet, dan wél. En dat is volgens mij DE test om te bekijken of het echt volgens het evangelie is, wat er wordt beweerd. 
En gaat het blijkbaar toch om iets anders.

Never picture perfect

Door Zijn ogen naar jezelf kijken (zoals de foto zegt) laat je weten dat je geliefd bent. Iets heel anders dan perfect zijn en mooie en prachtige omstandigheden hebben. 
Geliefd zijn, daar kan iedere gelovige mee instemmen, ook de vervolgde christenen en zoveel gelovigen op aarde die lijden door ziekte en armoede ... die niet eens een eigen plek hebben om te wonen. 
Dat komt overeen met wat Jezus zegt aan zijn discipelen: in de wereld lijden jullie verdrukking. 

Waar komt toch het idee vandaan dat we recht hebben op wat anders dan dat, als we Hem echt willen volgen??!

Hij stierf voor ons, dat is genade. We zijn geliefd en vergeven. Maar nu vraagt Hij ons, mij, of ik mijn kruis op wil nemen. 
Sterven aan je zonden vinden we nog wel logisch - al is het vaak verdraaid lastig. Maar óók sterven aan je eigen verlangens, das heel andere koek (misschien wel dat perfecte huis, of het perfecte gezin ... gezond zijn, een fijn leven hebben) Geef het op!

Want toch ligt dáárin uiteindelijk de diepste vreugde die je je kunt voorstellen. 

Jezus zelf is dan de Enige die overblijft - als het echt er op aan komt en je alles los moet laten.
Dan kun je ook echt iets betekenen voor anderen bij wie het leven ook niet zo vanzelf gaat... Dan wordt Hij echt zichtbaar in je leven. En word je echt, door alles wat je meemaakt.

Daar kunnen mensen in omstandigheden die ver afstaan van de mooie happy Eva-vrouwen, van mee praten. Zij die niet anders kúnnen dan never picture perfect, al zouden ze willen.

En tegen wie Jezus zegt (en Hij zegt het ook tegen ons): 

Houd goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.

Wereld van contrasten

De wereld van vandaag is een vreemde wereld. Als ik er over nadenk was het 'vroeger' toen ik nog wat jonger was toch wel heel anders; je had het Oostblok en Rusland, de koude oorlog in volle gang... 
Maar de Muur viel en alles zou anders worden. Dat is inmiddels alweer heel wat jaren geleden.

En nu ... vanmiddag was ik bezig met rekeningen nakijken, opruimen, een nieuwe verzekering voor de tandarts... En hoe zat het met de autoverzekering, als je schadevrij rijdt krijg je namelijk korting, dus dat bewijs wel ff nog opsturen...

Wat een toestand, ons hele leven is één grote administratie - je kunt het zo gek niet bedenken of er is een regeling voor. Meestal een betalingsregeling...
Zo zijn we druk met papieren romslomp om ons leven in te dekken. 'Voor als er iets gebeurt...'

Aan de andere kant van de wereld staan er zomaar mensen voor je deur en je moet maken dat je wegkomt. Als dat nog lukt. Ingevulde belastingpapieren of een ziektekostenverzekering, dat doet er helemaal niks meer toe!

Als wij wat meemaken delen we het op de sociale media. We zijn druk met onze mooie kant te laten zien. Lekker uit eten geweest... (foto en hopelijk veel likes...) 
Delen onze inzichten en onze manier om dit en dat vooral beter te doen. We hoeven ook niets te missen van alles wat veel mensen met hun kroost beleven... (Of die kinderen er als ze ouder worden nu zo blij mee zijn dat de halve wereld mee heeft kunnen genieten van hun leuke maar soms ook vreemde gedragingen, daar wordt niet altijd aan gedacht ...) Maar likes verzekerd.

Zo zijn we ook digitaal druk om ons leven te leven... want iedereen moet vooral op de hoogte blijven.
Facebook, Googleplus, Twitter - dat laatste doe ik al helemaal niet, ik zou de hele dag bezig zijn om te bedenken wat nu een pakkende uitspraak is om te delen met mijn volgers,...

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Vanmorgen was ik het ineens zat, al dat geleuter en geklets (de mooie en opbouwende dingen zijn er ook, maar nu heb ik het even over de keerzijde). Alle aanbiedingen in je mail of waar dan ook (boek NU met 70 % korting) die je toch vooral niet mag missen - ik was er helemaal klaar mee.

Want aan de andere kant van de wereld en zelfs dichterbij, is het chaos, is de wereld bruut en moorddadig. Worden mensen afgeslacht, is er Boko Haram en Parijs.... 
En wij leven gewoon door na even geschokt te zijn. Bestellen de nieuwste must have's of boeken een paar dagen romantisch Brugge met korting, zodat we er even een paar dagen tussenuit kunnen. 
(En ook veel gelovigen zijn door deze manier van leven beïnvloed; het is de gewoonste zaak van de wereld geworden!)

Door de sociale media weet iedereen direct wat er aan de hand is, ook dat er een Jordaanse piloot levend verbrand is in een kooi. Je kunt het filmpje zien als je wilt (niet bekeken, de mededeling is voor mij al erg genoeg) of een foto bekijken... 

En waar het nog het meest democratisch aan toe gaat in die regio, dat land krijgt altijd de zwarte piet toegespeeld (sorry, ik ben uit de tijd dat je dat nog mocht zeggen zonder discriminerend te zijn). Maar Joden uit de hele wereld lijken haast in dat land Israel nog het meest veilig te zijn.

The world is helpless against jihad

Toch is er niets nieuws onder de zon!! De beheerser van deze wereld is druk vandaag de dag en laat steeds meer zijn ware gezicht zien. Want hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft.
En de omvang en brutaliteit in vergelijking met onze tegenwoordige intelectuele ontwikkeling en kennis - waar wetenschappers nu al embryo's mogen creëren uit het dna van drie personen -  het vormt een steeds groter contrast.

Want de beschaafde wereld kijkt toe maar kan niets beginnen. Wij als mensen in de westerse maatschappij die ons druk moeten maken om alle papieren zaken bij te houden om ons toch best wel luxe leven te kunnen leven en denken dat we alles in de hand hebben, wij staan machteloos.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Gisteren las ik een stukje uit Hebreeën 11. Er worden mensen (gelovigen uit het Oude testament) genoemd die ongelofelijke dingen hebben meegemaakt. Bijzondere gebedsverhoringen. Tot kinderen die uit de dood opstonden toe.

Maar dan, in de volgende verzen wordt het ineens anders. En het lijkt haast of het gaat over al die mensen die nu op de vlucht zijn en gedood worden...

Anderen werden gemarteld tot de dood erop volgde en wilden van geen vrijlating weten, omdat ze uitzagen naar een betere opstanding. 36Weer anderen kregen te maken met bespotting en geseling, zelfs met arrestatie en gevangenschap. 37Ze werden gestenigd of doormidden gezaagd, of stierven door een moordend zwaard. Ze zwierven rond in schapenvachten of geitenvellen, berooid, vernederd en mishandeld. 38Ze doolden door verlaten oorden en berggebieden en verscholen zich in grotten en holen onder de grond. Ze waren voor de wereld te goed. 39Al deze mensen, die van oudsher om hun geloof geprezen worden, hebben de belofte niet in vervulling zien gaan

Zo zijn er zoveel mensen die in deze tijd in deze situatie belanden. Laten we voor hen bidden.
Dat ze door al deze omstandigheden de Messias zullen vinden. Juist in die landen waar je als gelovige in Jezus je leven sowieso al niet zeker bent en waar het zo moeilijk is.

Dan mag je weten, als je meemaakt wat hierboven beschreven is, je deel hebt aan een betere opstanding, en het leven bij de Heer op je wacht. En dat je niet bevreesd hoeft te zijn voor de mensen die het lichaam kunnen doden... En het doen.

Onze ziel is van Hem. Bid voor hen, wij die het zo goed hebben naar de mens bekeken...
En stel je voor hoe het zou zijn als je zelf daar stond.

Zou je Jezus dan meer en harder nodig hebben dan nu het geval is misschien?

Nothing to be afraid of ...

Soms heb je zomaar een aanleiding voor een blogje. Dat betekent dat je ergens bij wordt bepaald wat je raakt. Een bepaald onderwerp in gedachten hebben, zegt bij mij namelijk nog niets over het slagen van wat je over wilt brengen. En ineens matchte het e.e.a.

Een grote tegenstelling

Zo las ik zondag een bepaalde tekst die me opviel, waar twee tegengestelde dingen worden genoemd. Maar toch horen ze onlosmakelijk bij elkaar.
En misschien omdat het contrast zo groot is, zijn er veel mensen die daarom misschien wel, maar één kant van de zaak belichten. En dat is de positieve kant, het mooie, dat wat we allemaal wel willen.

En mensen strekken zich er naar uit en zijn er soms wanhopig mee bezig om vooral gelukkig te zijn. Want daar heb ik het over, de gedachte dat God ons nu al een geweldig leven wil schenken.

Is daar dan wat mis mee? God wil toch ook dat je echt gelukkig bent? (Dat zijn dan de tegenwerpingen)
En, zegt men dan: Hij heeft het goede met je voor. Gedachten van vrede over je en niet van onheil... een wel heel veel geciteerde tekst uit het Oude Testament. En dan komt er nog achteraan wat Hij ons wil geven: een hoopvolle toekomst.

Maar nu las ik Filippenzen 3 en daar wordt eigenlijk verteld waardóór we echt gelukkig kunnen zijn als gelovige. Het is de kracht van Christus' opstanding. De kracht die er voor gezorgd heeft dat we nieuw leven hebben ontvangen.
Jezus heeft ons verlost en het is goed tussen God en ons. Dat is die ene aansprekende kant waar we als gelovigen blij van worden.

De andere kant van de medaille is het lijden en de moeilijke dingen in je leven. Dat rijmt niet zo met 'geluk' zoals we dat voor ogen hebben als mensen. Zo staat het beschreven in Filippenzen 3:

Ik wil Christus kennen en de kracht van Zijn opstanding ervaren,

delen in Zijn lijden 

en aan Hem gelijk worden in Zijn dood

De kracht van Zijn opstanding wordt hier verbonden met het moeilijke wat we liever uit de weg gaan: het delen in Zijn lijden. Tot het gelijk worden aan Zijn dood toe. 
Verder kun je zelfs niet gaan ...

Waarom hoort lijden erbij? 

Een moeilijke vraag, maar als we Jezus willen volgen en naar Hem kijken, zien we een antwoord. Hij geeft ons een andere blik op het lijden: het is onmisbaar hier op aarde. En Hij aanvaardde het. 
Anders had Hij de heerlijkheid niet in kunnen gaan.

Als dat ook voor ons geldt dat het niet zónder kan, (zoals ik denk!... want een slaaf staat niet boven zijn heer) dan blijft er niets over, dan het lijden en de moeilijkheden - waar we niets van snappen, te accepteren... 
Dan hebben we diep van binnen vrede. Ook als er aan de buitenkant gezien, in het geheel geen reden voor is. En dat heeft niets te maken met uiterlijke 'happiness'.

Want alleen als je wilt sterven aan jezelf, komt het nieuwe leven tot bloei. Dat is wat God bij ons zoekt.
En komt het er op aan of we geloven. Want onze hoop is op wat we nog niet zien, die hoopvolle toekomst die God voor ons klaar heeft liggen. 

Niet bang zijn als het lijden komt

Wees daarom niet bang voor alles wat je overkomt. In het lijden leren we Jezus ook veel dieper kennen, omdat Hij weet wat het is - zoals gezongen in dit lied wat ik al een keer eerder plaatste, en gisteren weer tegenkwam.

"I know there's bound to come some trouble to your life 
Reach out to Jesus hold on tight 
He's been there before and He knows what it's like 
You'll find He's there"

Ook Paulus kende het lijden voor Christus, hij zat gevangen in Filippi toen hij de betreffende brief schreef. 
In 2 Korinthe 11 lees je wat hij zo al meemaakte: veel in gevangenschap, slaag, in levensgevaar, vijf maal de veertig min één slagen, drie maal stokslagen, gestenigd, drie keer schipbreuk geleden, in veel gevaren, ook van mensen en zelfs van (valse) broeders, nachten zonder slaap, honger en dorst, in kou en naaktheid...

En toch ... aanzien, geleerdheid, kennis, afkomst, alles waar hij trots op kon zijn - zijn hoopvolle toekomst zei hem niets meer. Maar zag het nu als vuilnis - dat wat je aan de weg zet.
Hij wilde alleen nog maar Christus kennen ... zelfs als hij daardoor meemaakte waar ik hierboven opsom. 

Wat een voorbeeld, al moet ik er niet aan denken in zijn schoenen te staan. Voorspoed en geluk in dit leven, is niet waar het om draait, dat is bij hem wel duidelijk. En veel christenen die nu zo vervolgd worden, maar ook hen die op een andere manier lijden voor Christus, weten daar van mee te praten.

Straks is het zover en zullen we Hem zien. En hoe meer wij Hem nu al leren kennen, vaak door de diepte heen, des te meer we naar dat moment verlangen.
En als ik om me heen kijk in deze wereld, en zoveel lijden zie, hoop ik dat dat al heel snel zover zal zijn....

Tot zolang zeg ik het ook tegen mijzelf: Don't be afraid 

"There's bound to come some trouble to your life 
But that ain't nothing to be afraid of 
There's bound to come some trouble to your life 
But that ain't no reason to fear 

There's bound to come some tears up in your eyes 
That ain't nothing to be ashamed of 
I know there's bound to come some tears up in your eyes 
That ain't no reason to fear 
I know there's bound to come some tears up in your eyes 
Reach out to Jesus hold on tight 
He's been there before and He knows what it's like 
You'll find He's there"

(Rich Mullins)

Stil maar...

Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Stilte in de hemel

Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:

1 En toen Hij het zevende zegel opende, 
kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.

Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.

Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:

3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon.
 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.

En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.

De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.

Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.

Stilte - hoelang nog?

Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.

In Openbaring 6  lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...

Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.

De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...

Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.

2 Hoelang, HERE? Zult Gij mij voortdurend vergeten?

Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?

3 Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,

kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?

Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?

4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!

Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.

Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.

En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.

Stil zijn - bij lijden

Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.

Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.

Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...

Stil maar, er zál recht komen

Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.

Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....

Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^

Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn, 

op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen, 

en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,

 Openbaring 8

5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar, 

en wierp (het vuur) op de aarde; 

en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.

6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen. 

Rom 12

19 Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, 

want er staat geschreven dat de Heer zegt: 

‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... 

... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:

Psalm 61

Hear my cry, oh God

Give heed to my prayer

From the ends of the earth I call to Thee

When my heart is faint

Lead me to the rock that is higher than I

For Thou hast been a refuge for me

And a tower of strength against the enemy

A tower of strength against the enemy

And let me dwell in thy tent forever

Hear my cry, O God

Hear my cry, O Father

Hear my cry, O God