Ditlied wat we laatst met koor zongen sprak me aan, en dan vooral ook de tekst. Het gaat ten eerste over God zélf die zegt: 'ga met Mij mee',en die volmaakte vrede en rust kan geven.
Toch heeft het ook met ons te maken, zoals omschreven in dit citaat:
I don’t believe that God chose you, and blessed you so that you could
heap those blessings up upon yourself. I believe God chose you, and you,
and you, and every one of you others, because He wants to make a
difference in this world. And you know what? That He left the Church
here, and the Church is the only group of people, and the Church is the
only institution in the world that can bring about a change. This
government cannot do it, so stop depending on the government.
Educational systems cannot do it, so stop trusting educational systems.
The Church was chosen by God to make a difference.
'Niet op regeringen vertrouwen', dat sprong er voor mij ook speciaal uit vanwege alles wat er in de wereld gaande is. Maar ook het intellect, dat is het niet. En dan de clou, die me aan het denken zette,de Gemeente van Christus is de enige groep mensen die een verandering kan brengen en het verschil kan maken. Jezus zei het ook al: Jullie zijn het licht van de wereld en het zout van de aarde. Wij zijn Gods handen en voeten in deze wereld, door anderen 'mee te nemen' en hen Jezus te laten zien. Er voor hen te zijn op hun reis - and make a difference. En dat mag ons wat kosten, misschien kost het je wel alles.
“Never forget what Jesus did for you. Never take lightly what it cost
Him. And never assume that if it cost Him His very life, that it won't
also cost you yours.”
De foto's pasten perfect, ze nodigen je uit om het pad te volgen, en hoeveel beter is het om dat samen te doen. Met God. Maar ook met elkaar en speciaal met anderen die wel wat gezelschap en hulp kunnen gebruiken. Die Jezus nodig hebben. En tegen hen te zeggen:
'Come, walk with me ...'
Come walk with me
and find rest for your soul
here by my side you"ll be blessed and made whole again
peace for your life when its broken apart
the wonder of my endless love
restore in your heart
Oh how I long for My love to be yours
All that I give you, will make you secure in Me
Light for our journey, the promise of peace
The beauty of My Spirit
shining over your face
Let me dry your tears
wash away your fears
when your heart is crying in the night
I will be your strenght
I will be our guide
I will lead you on into the Light
Come walk with me
and find rest for your soul
here by My side you"ll be blessed and made whole again
peace for your life when its broken apart
the wonder of My endless love
restore in your heart
"Christianity is about learning to love like Jesus loved
and Jesus loved the poor and Jesus loved the broken.”
Wat heeft een deur en een klink in Paleis het Loo nu te maken met een diepzinnig theologisch onderwerp waar je ellenlange discussies over kunt voeren? Niet heel voor de hand liggend inderdaad, maar het verband leg ik hieronder uit.
Laatst vroeg ik me namelijk af wat er nu uiteindelijk belangrijk is voor je geloof. En dan bedoel ik als het er op aankomt, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Waar draait het dan eigenlijk om? Alles weten? Of veel doen?
Een theologisch dispuut kan interessant zijn, maar voornamelijk is het je eigen verstand wat opgebouwd wordt; je hebt alles nog meer op een rijtje, qua uitleg. En dat kan je een gevoel van zekerheid geven, je hebt er in ieder geval grip op (en daar houden we van). Waar ik verder druk mee ben, wat ik in mijn blogjes zeg, waar ik mijn dagen mee
vul, is dat als het er op aankomt nog steeds waardevol? Of léék het alleen maar relevant,
maar slaat alles wat je ooit deed ten diepste vaak de plank mis?
Belangrijke vraagstukken?
Daar dacht ik over na naar aanleiding van bepaalde vragen waar je maar zó, heel lang mee bezig kan zijn om die uit te pluizen. Bijvoorbeeld 'of we zélf nog iets in te brengen hebben als het om onze redding gaat, of dat het allemaal buiten ons omgaat'.
De meest extreme uitspraak die ik me in dit verband herinner is, 'dat we zelf de deur van ons hart niet open kunnen doen, alles komt van God'. En de 'fantastische' uitleg hierbij was dat aan de binnenkant van de deur geen klink zit. (Dat moet je natuurlijk ook wel beweren als je zo stellig bent dat alles buiten onszelf omgaat!) En nu komt de link met Paleis het Loo waar ik vorige week een dagje naartoe was:
De
deur in één van de paleisvertrekken deed me hieraan denken, bijna onzichtbaar weggewerkt in de muur,
compleet
met behang en zelfs lambrisering. Je zou niet weten hoe je die moest
openen, hebt eerst zelfs niet in de gaten dat het een deur is ... (misschien ook alleen voor de bedienden die zo
onzichtbaar naar binnen konden komen en ook weer konden verdwijnen) Natuurlijk, ik snap de gedachte die achter deze vraag zit. Want wie zijn wij mensen, om zelf iets aan onze omstandigheden te kunnen veranderen? De redding komt van God zelf toen Hij mens werd en stierf. Helemaal mee eens! Maar toch, bij de wel erg ver gaande uitspraak dat als Jezus aanklopt 'er zelfs geen klink is', is de wens de vader van de gedachte. Want God stelt ons vanaf onze kant gezien, toch voor een keus. We hebben eigen verantwoordelijkheid, zo was het al op de eerste bladzijde van de Bijbel. Zijn stem horen en open doen is nodig:
Ik sta aan de deur en Ik klop.
Als iemand mijn stem hoort en de deur
opent, zal ik binnenkomen,
en we zullen samen eten, Ik met hem en hij
met Mij.
Waarom de één wel ja zegt en de deur opent en de ander niet, dat begrijp ik ook niet. Dat is een mysterie. Al kun je er uren en dagen lang over praten. Hier komen we namelijk op het terrein van het hart, van geloof en vertrouwen. En dat is niet te beredeneren.
Steeds meer is het me duidelijk dat geloof en redding niet te maken hebben met een pakketje regels en de juiste manier van Bijbeluitleg. Ook
het hete hangijzer 'of God mij de redding schonk, of dat ik het als
eerste aanpakte', is een puur theoretische kwestie en als het er op aan komt, niet
relevant.
Het gaat er om of je Jezus kent, of zijn Leven in je is, dat leven wat nooit meer ophoudt. 'Ik ben de weg de waarheid en het Leven'. Dat is wat er belangrijk is, als het er op aan komt, in het zicht van de dood.
Het is geloof en overgave. Aan Iemand. Zonder alle kennis te bezitten en alle antwoorden te (willen) weten.
Vragen die blijven
Wat er met anderen zal gebeuren? Dat laat ik aan God zelf over, Hij die de harten doorgrondt zoveel beter dan dat ik aan de buitenkant denk te kunnen ... En komt de vraag van Petrus in mijn gedachten als Jezus hem heeft verteld wat zijn weg zal zijn: ‘En wat gebeurt er met hem (Johannes), Heer?’
Hoe herkenbaar trouwens... het 'willen weten'. En dan zegt Jezus:
‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom.
Volg jij Mij.’
En al kunnen we uit de Bijbel wel halen welke gebeurtenissen er in de toekomst zullen plaatsvinden, de details ervan, dat weten we niet. Het evangelie blijft echter hetzelfde: geloof in Jezus! Want God heeft ons lief en gaf daarom zijn eigen Zoon. 'Verloren gaan' is blijkbaar een realiteit die ernstig genoeg is, dat Hij ervoor wilde sterven. Jezus vraagt nu van ons persoonlijk, wat Hij Petrus ook zei: 'Volg jij Mij!' Dat we dan ook zichtbaar liefde hebben onder elkaar, want alleen daardoor zal ieder het kunnen zien dat we Zijn discipelen zijn.
Dit blogje is bijna een soort vervolg op mijn vorige: Stil maar... naar de eerste woorden van het bekende lied, wat dan ook zegt, wacht maar ... Eigenlijk een nogal passief gebeuren, dat lied waarvan de tekst zegt dat het op aarde nu nog allerlei ellende is maar wacht maar af, alles zal nieuw worden, de hemel en de aarde... Wie daar voor zal zorgen en hoe dat verder allemaal in z'n werk gaat wordt niet echt duidelijk. Een nieuwe hemel is sowieso moeilijk voor te stellen omdat wij mensen de hemel nog niet kennen. Wat de aarde betreft denken velen tegenwoordig dat we als christenen hier toch al aardig het volmaakte leven kunnen bereiken; we zullen nog dood gaan maar verder...? Pijn en ziekte hoeven er niet meer te zijn omdat de Heer wil dat we gelukkig zijn. En mocht je onverhoopt toch ziek worden en pijn lijden, dan is het natuurlijk de bedoeling dat je beter wordt - als een groot getuigenis van Gods macht. Laatst las ik zelfs bij iemand dat je als gelovige pas sterft als je oud en van het leven verzadigd bent, zoals er genoemd wordt in Psalm 91. Rouw om een vroege dood, wat een onzin.... God wil dat we een lang en gelukkig leven leiden.... Als mensen zo eenzijdig gaan denken en Bijbellezen, kan dat maar zo de oorzaak zijn, dat er bij hen geen troost en bewogenheid meer kán zijn met mensen, die wél hiermee te maken hebben. - En wat is überhaupt de taak van de Trooster die we hebben ontvangen, als er niet zoveel te troosten is omdat we het als gelovigen sowieso hier goed zullen hebben? - In de Bijbel lees ik ook hele andere dingen, met name in het nieuwe testament: Geduldig zijn in de verdrukking, wenen met de wenenden... Met andere woorden: Ga met hén mee die lijden. Al kun je nooit echt hun pijn voelen en hun omstandigheden ervaren zoals zij die aan den lijve ondervinden.... Om na te volgen Alleen Jezus is degene die volmaakt met ons kan meevoelen, Hij besloot zijn heerlijkheid af te leggen en zelf mens te worden. Hij die een volmaakte plek bezat bij de Vader, wilde die afstaan - maar ook vrijwillig ellende, smaad, onrecht en lichamelijke pijn ondergaan tot de dood erop volgde. En dat alles uit liefde en om ons te redden. Wat een voorbeeld liet Hij ons na. Sommige mensen laten dit volgen van Christus echt zien in concrete daden. Zoals Vincent van Gogh, waar ik laatst een docu over zag. (En dat sprak mij zo aan dat het spontaan in dit blogje terecht kwam) In Franstalig België gekomen, ging hij (na de erbarmelijke omstandigheden van de mijnwerkers daar te hebben gezien) bewust bij hen wonen om in hun ellende te delen - al ging hij niet de mijnen in om er ook te werken. Zo zag ik ineens de vergelijking, dat we nooit helemaal in het lijden van anderen kunnen delen, maar wel zo dicht mogelijk erbij mogen komen en hen zo béter begrijpen dan wanneer we vanuit de verte hen 'het beste' toewensen...
Vincent van Gogh, De terugkeer van de mijnwerkers. Marcasse, Borinage, na april 1881. Inkt, potlood en penseel. Otterlo, Museum Kröller-Müller State Museum
Alles wordt nieuw
Pijn en lijden, ziekte en dood - het hoort nog bij deze wereld - hier mogen en kunnen we nog mee-lijden en troost geven en krijgen ... Pas bij de beschrijving van een aarde die nieuw is, lezen we dat 'de eerste dingen' voorbij zijn gegaan. En dan worden er niet allerlei zondige zaken genoemd, zoals bijvoorbeeld moord en doodslag, leugen en bedrog ... Nee, er staan ándere dingen die er niet meer zullen zijn, waar ieder mens, ook de gelovige, sinds de zondeval mee te maken heeft: rouw, geklaag, dood, tranen en pijn... - want de schepping is nu nog onderworpen aan de vruchteloosheid ... In zekere zin zijn wij als gelovigen, de eerstelingen van de nieuwe schepping - we zijn nu al gered en geestelijk vernieuwd. Maar straks volgt ook ons lichaam en zal het helemaal nieuw worden. Als de nieuwe hemel en aarde er zijn, zal eindelijk alles nieuw zijn. Het donker van de nacht waar de mijnwerkers elke week opnieuw in moesten afdalen..., het is er niet meer. God zelf woont bij de mensen en het Lam zal ons licht zijn - als Hij de tranen van onze ogen heeft afgewist en dood, rouw en geklaag, ziekte en pijn definitief voorbij zullen zijn.
en God zelf zal bij hen zijn,
4 en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen,
en de dood zal niet meer zijn,
noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn,
want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.
5 En Hij, die op de troon gezeten is, zeide:
Zie, Ik maak alle dingen nieuw. uit Openbaring 21
No more tears
No more tears, do you hear
there won't be any crying
won't have to fear of what dying can do
We will all be shining new
No more fear, do you hear
there won't be any sorrow won't have to fear what tomorrow can do We will all be shining ... new Nothing but goodness nothing but peace nothing but heaven's sweet release Don't you know its all coming through One day we'll be shining new
And God shall wipe away all tears from their eyes;
Stilte, ineens kom ik dit begrip op verschillende manieren tegen. Vorige week zat ik bijvoorbeeld in de stiltecoupé, oftewel 'silence' zoals het ook op de ramen staat (en een vader met zijn zoontje gingen ineens over op fluistertoon toen ze dat ontdekten).
In dit blogje wilde ik wat vertellen over verschillende soorten 'stiltes' die mij de laatste tijd opvallen.
^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^
Stilte in de hemel
Een onverwachtse stilte kwam ik tegen in Openbaring 8 - als 'een stilte voor de storm' in afwachting van iets wat gaat komen. Die stilte kan onheilspellend maar tegelijkertijd vol eerbied zijn en was er ineens bij de opening van het zevende zegel:
1En toen Hij het zevende zegel opende, kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang.
Het is opvallend wat we daar lezen; er is al van alles gebeurd... zes zegels zijn al verbroken, al heel wat oordelen zijn over de aarde gegaan. En ineens staat alles even stil, zelfs een half uur.
Dat wat er ná deze stilte komt, is blijkbaar iets heel bijzonders en zeven engelen krijgen bazuinen, maar ze blazen nog niet.
Eerst wordt de aandacht gevraagd voor een andere engel met een gouden schaal:
3 En er kwam een andere engel, die met een gouden wierookschaal bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon. 4 En de rook van het reukwerk, mèt de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op.
En na misschien voor sommige gebeden letterlijk wel ééuwen of zelfs duizenden jaren van wachten, is dit het moment dat God er zijn antwoord op gaat geven.
De gebeden der heiligen (hier ook al eerder genoemd) schreeuwen om recht. Recht wat de gelovigen die ze hebben uitgesproken, op aarde niet hebben gekregen.
Al die tijd waren ze nog niet verhoord - maar zien we hier, wél GEhoord! God heeft ze niet achteloos naast zich neergelegd, ze zijn bewaard in de hemel op die gouden schalen, die laten zien dat het niet zómaar iets is, maar dat die gebeden voor Hem grote waarde hebben. Hij is er niet doof voor.
Stilte - hoelang nog?
Dat is wat we vaak wel denken: God hoort ons niet, als er geen antwoord komt. En als we bidden om uitkomst, komt er uit de hemel soms (of zelfs veel vaker) alleen een oorverdovende stilte.
In Openbaring 6 lezen we over de martelaren die gedood zijn om hun getuigenis... hun vraag is hoelang het nog gaat duren voordat God hen zal wreken. Een actuele vraag als we kijken naar Noord-Korea en andere landen...
Maar ook gelovigen in andere zware omstandigheden dan rechtstreekse vervolging, kunnen veel onrecht meemaken - pijn, onbegrip en andere moeilijkheden die ze moeten verdragen.
De reden blijft vaak duister, geen briefjes die naar beneden dwarrelen waar de gouden tip opstaat zodat we weten hoe te handelen... en dat kan bij tijd en wijle zo zwaar zijn dat we het niet meer weten. En bidden lijkt dan zinloos...
Het is dezelfde vraag die David ook al naar God uitriep in Psalm 13 (één van de vele voorbeelden) .. en profetisch horen we Jezus tot God roepen in zijn lijden.
Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?
3Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,
kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?
Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?
4 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!
Gelovigen die nu in deze zelfde omstandigheden zijn, en dit uitroepen, zijn in goed gezelschap zou je kunnen zeggen.
Dit aardse lijden wat we hier beschreven zien, is wat voor ons ook het moeilijkst is. Ik zit er niet op te wachten en vlucht er het liefste voor weg. Maar ook het verdragen van onrecht - daar ben ik niet goed in.
Als ik dit zo opschrijf, is het goed om ons te realiseren dat mensen die nu erg moeten lijden, daar ook niet om hebben gevraagd - zij hebben het evenmin gewild.
En de vraag is: hoe moet je het lijden wat je meemaakt NÚ, volhouden... als je niet weet hoe het zal aflopen en er geen uitzicht op verbetering is?
Ik weet er geen antwoord op.
Stil zijn - bij lijden Het enige wat ik echt kan doen voor anderen die lijden is: stil zijn en er zijn, en zó mee-lijden in wat zij meemaken. Zoals Jezus ook huilde bij het graf van Lazarus, waar Hij de dood aan het werk zag (de vijand die verslagen moest worden). Hen aanhoren in alles waar ze doorheen moeten, zonder beoordeling en allerlei goedbedoelde adviezen.
En dat 'stil zijn' is niet gemakkelijk maar is te leren als we echt willen luisteren.
Wel kunnen we bidden, al is dat in zo'n situatie ook soms stil en zonder woorden, 'want wij weten niet wat we zullen bidden naar behoren' zegt Paulus in Romeinen 8. En worden het meer 'zuchten' - maar de Géést bidt voor ons, als wij zelf niets meer hebben, met onuitsprekelijke (stille!) verzuchtingen.
Jezus zei het ook tegen de discipelen: 'weet dat Satan jullie voor zich heeft opgeëist om jullie als graan te mogen zeven. Maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken.'
De satan is nog niet veranderd. Echt een 'Jezusvolger' willen zijn... dat.is voor hem nog steeds genoeg reden om zo iemand uit te willen schakelen - en dat kan door lijden wat je kan overweldigen...
Stil maar, er zál recht komen
Zolang het nog stil blijft en we nog moeten wachten op antwoord, mogen we toch weten niet alléén te staan - de Geest is er die voor ons bidt te volharden in de hoop, en ook Jezus bidt voor ons dat ons geloof zal standhouden.
Maar laten we als gelovigen ook méér naar elkaar omzien, want we hebben elkaar nodig.
En al zal het bij tijd en wijle steeds weer een strijd zijn, hoop ik dat we uiteindelijk zover komen 'stil te zijn' voor de Heer. Dat we 'het waarom niet weten', en het 'geen oplossing hebben' ons niet meer onrustig maakt. En we ondanks misschien wel een leven vol vragen, tóch (blijven) vertrouwen dat Hij er is.
Als we weten dat Hij ons liefheeft en eens recht zal doen ....
Dit is mijn wens en gebed voor mensen die lijden, maar ook voor hen die naast hen durven gaan staan.
^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^
Als het vuur van het altaar waar de al die onverhoorde gebeden op uitgestort zijn,
op de aarde wordt geworpen, zullen de engelen op hun bazuinen blazen,
en zal God alles wreken wat zijn geliefden op aarde ooit is aangedaan,
Openbaring 8
5 En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar,
en wierp (het vuur) op de aarde;
en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.
6 En de zeven engelen, die de zeven bazuinen hadden, maakten zich gereed om te bazuinen.
Rom 12
19Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn,
want er staat geschreven dat de Heer zegt:
‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden ... ... alles waarvoor zij tot Hem hebben geroepen om recht:
'n Mooie foto en een uitspraak erbij die ik mooi genoeg vond om hier te plaatsen. Het is ook een opmerking die aanzet tot nadenken of het wáár is: Love isn't love 'til you give it away... dat liefde alleen zo genoemd mag worden als je het ook weggeeft. Want als ik een heleboel liefde in mijn hart heb voor bijvoorbeeld mijn kinderen, dan is dat voor mijn gevoel al genoeg om te zeggen: 'Ja ik heb mijn kinderen lief!' Toch heeft liefde altijd gevolgen, zoals ook een tekst zegt dat een moeder haar baby niet kan vergeten maar er altijd voor zal zorgen ...
God geeft zichzelf Of God ook liefde is, wordt in de wereld vaak betwijfeld - dan kijken mensen naar alle moeilijke, onbegrijpelijke dingen die er gebeuren en - als God liefde was had Hij dit vast niet toegestaan! - dat lijkt een heel logische uitspraak. Ook gelovigen worstelen met dit probleem van het lijden in de wereld. De oorzaak ervan is dat we genomen hebben (en sindsdien némen...) van de vrucht in het paradijs. Om als God te willen zijn, boven onze macht te willen grijpen - terwijl het een gave is die God ons wil géven. Satan begon er al mee; hij wilde als God zijn en fluisterde Eva dezelfde leugen in, want als je toch 'valt' als belangrijke engel, dan het liefs met zoveel mogelijk slachtoffers in je kielzog... Maar God néémt niet zonder het ook te vergoeden ... en zijn het vaak de sceptici die Hem allerlei negatieve hoedanigheden toeschrijven. Hij gééft! In de eerste plaats geeft Hij Zichzelf want Hij IS liefde. Hij kan niet anders dan geven. De Here Jezus gaf zichzelf, zelfs tot de dood erop volgde..
Geven wij onszelf?
Hebben we de Here Jezus lief, dan willen we onszelf toch ook aan Hém geven? Dan kán die beslissing verstrekkende gevolgen hebben. Misschien kost die beslissing je huis, misschien je werk, je gezondheid... je kind, misschien je man of je vrouw - alles wat we hier op aarde als zégen kunnen ervaren, daarvan kan God zeggen: "wil je dat ook aan Mij geven?..." Dat is moeilijk en kan heel wat strijd kosten, maar als we het in Gods handen kunnen leggen - het zó als het ware aan Hem terúggeven, dan is dat de oplossing om misschien heel onbegrijpelijke dingen te kunnen accepteren als uit Zijn hand. En als we dat weten - dat Hij liefde is - maar ook die liefde ervaren hebben in ons hart, dan hoop ik dat je dat vast kan houden. Oók als je zware en onbegrijpelijke dingen meemaakt die je iets kosten wat je niet denkt aan te kunnen. Maar toch, er zal uiteindelijk iets véél waardevollers voor je klaar liggen als je hier in dit leven 'los moet laten'.
Want God is liefde! en daarom geeft Hij je altijd iets veel mooiers terug dan wat je éérst bezat. Het probleem is dat we dat in eerste instantie niet zien; ook de mensen om ons heen zien misschien iemand zoals Job, die eenzaam op de vuilnisbelt zat en werd bespot en gemeden. - Maar Job zondigde in alles wat hij meemaakte niet en wist: 'Mijn Verlosser leeft...!' En God zegende hem uiteindelijk nog meer dan vroeger. Aardse zegeningen waren het voor Job, hij kreeg weer een hele rij kinderen, en veel meer bezittingen dan hij vroeger had. -
En wij gelovigen van het Nieuwe Testament? Voor ons in deze tijd, is een groot geloof in de Heer en aardse zegen niet als vanzelfsprekend aan elkaar gekoppeld. Anders dan in het Oude Testament wordt tegen óns gezegd dat we ons niet moeten verwonderen, als we bijvoorbeeld vervolgd worden: 'Ze hebben Mij vervolgd, ze zullen ook jullie vervolgen' is de boodschap voor de discipelen. 'Ze hebben Mij gehaat, ze zullen ook jullie haten'. Duidelijk dat we niet iets groots zijn in deze wereld:
Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven,
dat wij kinderen Gods genoemd worden, en wij zijn het (ook).
Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet kent.
En wat betreft veel bezittingen en een lang leven als je de Heer gehoorzaamd? Heel fijn als God je dat geeft! Het kan! Maar in tijden van economische crisis kun je er toch niet vanuit gaan dat Hij je die wel zal besparen. Zéker niet als er tegen Timoteus wordt gezegd dat we als gelovigen tevreden moeten zijn met voedsel en onderdak - niks geen grote plantage en een heel wagenpark... of een tweede huis in het buitenland en elk jaar enkele grote vakantiereizen. En gezondheid en een lang leven is een zegen, maar deze schepping lijdt nog steeds en Romeinen 8 is duidelijk: Oók ons lichaam is nog aan de vruchteloosheid onderworpen en daarom zuchten wij in afwachting van de verlossing van ons aardse lichaam! En is dat te weinig bewijs? Lees dan maar eens 2 Kor 4:
Maar wij hebben deze schat in aarden vaten,
zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons:
in alles zijn wij in de druk, doch niet in het nauw;
om raad verlegen, doch niet radeloos;
vervolgd, doch niet verlaten; ter aarde geworpen, doch niet verloren;
te allen tijde het sterven van Jezus in het lichaam omdragende,
opdat ook het leven van Jezus zich in ons lichaam openbare.
Wat Gods liefde (terug)geeft Wat er op ons te wachten ligt is een erfenis in de hemel! Dát is waar we op hopen en logischerwijs - zegt Paulus - is die hoop iets wat je hier nog niet ziet. Want hoe kun je hopen op iets wat je al ziet? Het betekent dat wat God voor ons heeft klaarliggen niet in aardse voorspoed zit ... alle luxe waarmee je je kan omringen kun je namelijk zien. Ook altijd gezond zijn is niet vanzelfsprekend; het zijn niet de zegeningen die een gelovige in het Nieuwe Testament kenmerkt. Ziekte en dood zijn nog steeds de algemene gevolgen van de zondeval. Jezus Zelf geeft het ook al aan dat het een mens niets baat, als hij de hele wereld wint - alle rijkdom en aanzien en wat er meer te krijgen is. Als je daarmee schade lijdt aan je ziel, heb je helemaal niets gewonnen! Geloven, het draait om je ziel! En het onzichtbare, wat we hopen, dat verwachten we met volharding!! Ook als we menselijk gezien hier op aarde 'verliezers' zijn en misschien wel iets van Job weg hebben...
Ons loon komt op de strijd en is nu al grote geestelijke winst - onzichtbaar aan de buitenkant, maar een kracht binnenin ons. Liefde van God Zelf die we mogen ervaren in zware omstandigheden. Maar met een belofte in Rom 8: 17,18:
Indien wij delen in zijn lijden, is dat om ook te delen in zijn verheerlijking.
Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd
niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden.
En hoe vergoed Hij ons dan 'gemis' wat we hier en nu ervaren? Dat zegt Jezus ons zelf in Mattheus 19:
En een ieder, die huizen of broeders of zusters
of vader of moeder of kinderen of akkers
heeft prijsgegeven om mijn naam,
zal vele malen meer terugontvangen
en het eeuwige leven erven.
Laten we elkaar aanmoedigen om vol te houden als er strijd en lijden is. En als broers en zussen liefde weggeven aan de ander - Love, give it away! Ook mogen we voor elkaar bidden en dat is zo belangrijk! Tot de Heer komt en onze hoop werkelijkheid zal worden. Dan zullen we Hem eindelijk zien en alles wat God ons wil geven - alles wat Hij bereid heeft voor degenen die Hem liefhebben.
Longer than there've been fishes in the ocean Higher than any bird ever flew Longer than there've been stars up in the heavens I've been in love with you. Stronger than any mountain cathedral Truer than any tree ever grew Deeper than any forest primeval I am in love with you. I'll bring fire in the winters You'll send showers in the springs We'll fly through the falls and summers With love on our wings. Through the years as the fire starts to mellow Burning lines in the book of our lives Though the binding cracks and the pages start to yellow I'll be in love with you. I'll be in love with you. Longer than there've been fishes in the ocean Higher than any bird ever flew Longer than there've been stars up in the heavens I've been in love with you I am in love with you..
Oh,
weer een gouwe ouwe... dat wil zeggen een liedje wat boven komt als ik
denk aan onvergetelijke melodietjes. De evergreens in mijn hoofd. En nu
ik er wat over wil zeggen, bekijk ik eigenlijk pas de tekst echt.
Flarden ervan ken ik...
Bij deze bijvoorbeeld de eerste woorden: Longer than
... langer dan... en volgt er een opsomming van dingen die er al zijn
zolang we ons kunnen voorstellen (vissen in de zee en sterren aan de
hemel) of die hoger zijn (dan welke vogel dan ook kan vliegen) - zo lang
qua tijd en zo hoog qua afstand is mijn liefde voor jou.
Ja, dat is het terugkerende thema: "Ik houd al van je sinds ... of: zal van je houden...
En
het volgende couplet trekt de vergelijking met een monumentale berg
maar de liefde is toch sterker. En ook waarachtiger dan welke boom die
ooit groeide - dieper dan welk bos dan ook...
De 'bridge' laat
zien dat er een reactie komt:
Er is niet alleen een prachtige opsomming
hoe geweldig het met de liefde is gesteld, maar we gaan sámen het jaar
door: 'Ik breng het vuur in de winter... de warmte als het koud is en
jij zorgt voor de verfrissende lentebuien. En samen beleven we de zomers
en het najaar... al de seizoenen in ons leven.
En als door de
jaren heen het vuur minder wordt, als de zinnen in ons levensboek al
ingebrand zijn - hoewel dan het boek wat uit de band raakt en de
bladzijden vergelen - tóch zal ik nog steeds van je houden...'
En is de circel rond met de herhaling van het eerste couplet.
********
Heel mooi
als we liefde kennen voor een ander persoon, die zo voelt als hier
beschreven! Al lijkt het hier in dit mierzoete liefdesliedje, alsof het
altijd, je hele leven lang samen rozengeur en maneschijn is ... 'Want
onze liefde is groter en dieper, sterker dan wat dan ook op deze wereld.
Bestond eigenlijk ook al voordat alles hier op aarde er was...'
Eigenlijk
lichterlijk 'overdone' om dat zo te zeggen, maar á la, in een liedje mag
dat allemaal. Het zit eigenlijk vol met hyperbolen om maar duidelijk te
maken dat de liefde onverwoestbaar is.
Toch
is de liefde die we hier op aarde kennen niet altijd zo volmaakt als
hier wordt geschilderd en is het niet zo vanzelfsprekend dat het zo
uitpakt. Misschien is het wel een liefde die van één kant komt... of is
de gezamenlijke liefde toch niet zo sterk geweest als die grote berg...
We
worden vaak teleurgesteld, en zelfs als je ooit gelukkig getrouwd bent,
kunnen zich situaties of misschien wel langere tijdsperioden voordoen,
dat de gevoelens voor elkaar verdwenen lijken en je helemáál niet 'op de
vleugelen van de gezamenlijke liefde voor elkaar' door het jaar heen
zweeft, met je hoofd in de wolken en onaantastbaar voor alles wat er
verder om je heen gebeurt...
**********
Iemand
waarvan ik zéker weet dat hij al van mij hield voordat er vissen in de
zee zwommen..., vóór de schepping zelfs bestond, is de Here Jezus. Hij vertelt
het aan Zijn Vader in het Hogepriesterlijk gebed: al vóór de
grondlegging van de wereld heeft God Zijn Zoon maar óók ons, liefgehad.
Ja, God IS liefde. Zijn Zoon stierf voor mensen toen zij nog helemaal niet naar Hem vroegen.
Als
je in Hem gelooft: dat Hij (uit liefde!) voor jóu is gestorven om de
weg naar God vrij te maken, dan komt Hij met Zijn Geest wonen in je hart. Pas dan
kunnen we anderen zó liefhebben als God het heeft bedoeld en 1 Korinthe
13 ons duidelijk maakt.
Want daar staat
dat - zelfs als we alles kennen wat er hier op aarde te kennen valt,
en bergen van geloof hebben - als er geen liefde te bespeuren is (Christus Zelf in ons hart ...) we dan 'niets' zijn.
(Lees
dat maar eens, ook allemaal hyperbolen in de eerste verzen om de
boodschap maar zo duidelijk mogelijk over te laten komen.)
Ja, alleen als we Christus kennen, zijn we in staat in de buurt te
komen van de onvoorwaardelijke liefde van God zelf, zoals er verder
beschreven staat. En die liefde vergaat nimmermeer, nooit... ja, dan kun je pas zingen over een liefde die écht langer meegaat.
De liefde is lankmoedig,
de liefde is goedertieren,
zij is niet afgunstig,
de liefde praalt niet,
zij is niet opgeblazen,
zij kwetst niemands gevoel,
zij zoekt zichzelf niet,
zij wordt niet verbitterd,
zij rekent het kwade niet toe.
Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid.
Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.
Geloof is de sleutel om deze liefde te ontvangen en dan is 'Gods liefde in onze harten uitgestort', zegt Paulus aan de
gelovigen in Rome.
Zo'n mooie uitdrukking vind ik dat! 'Uitstorten' is
namelijk niet een zuinig scheutje... Maar zoals je een emmer water
helemaal kan leegkieperen in de tuin, als het warm is en je pas gepoote
plantjes hebben water nodig - zó heeft God de Vader al Zijn liefde in je
hart uitgestort. Hij heeft niets achtergehouden!
Als Christus in ons hart woont, worden we (inderdaad net als plantjes!) geworteld en gegrond in de liefde en dat heeft bijzondere gevolgen:
Dan zullen wij samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is,en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat
Ik kan het me haast niet voorstellen dat die geweldige
belofte (Christus' liefde echt te kennen) aan ons is gegeven. Laten we
het samen méér hébben over die liefde van God in ons hart - anders kom
je er ook niet achter hoe groot die is. Ook belangrijk om de Bijbel te
lezen want zo ontdek je steeds meer hoe ver Zijn liefde ging - tot het
einde had Hij ons lief staat er zelfs!
Misschien is het al een begin om het door te laten dringen, dat Jezus degene was die van jou hield
.... longer than there were fishes in the oceans, higher than very bird ever flew...
Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, heb ook Ik u liefgehad....
Dit is een tekst uit Johannes 15, en niet heel onbekend denk ik - je zou er bijna overheen lezen, of niet? ... We zijn soms zo aan een tekst gewend, ook aan deze - hebben we nog in de gaten wat hier eigenlijk staat? Iets nogal onbegrijpelijks! En dan niet op de manier van een gedeelte zoals bijvoorbeeld in Filippenzen, waar de zinsconstructie en uitdrukking zo moeilijk is... Bij deze tekst ligt het wat anders. Het is qua taalgebruik een eenvoudige zin, een vergelijking die niet moeilijk is. Het is meer het onbegrijpelijke zoals in Psalm 139, waar David zegt: Het begrijpen is mij te wonderbaar, te verheven, ik kan er niet bij. (En dat over het feit dat de Heer al zijn wegen kent en Zijn hand op hem legt...) Datzelfde gevoel bekruipt me ook als ik bovenstaande tekst beter lees.
Zoals de Vader de Here Jezus heeft liefgehad... Dat snappen we nog wel. De Vader hield van de Zoon, het was Zijn eniggeborene en er was een volkomen eenheid en volmaakte liefde. Maar dan staat er zomaar achter, alsof het de normaalste zaak van de wereld is: ... zo heb Ik ook u liefgehad. En dat is heel andere koek. Het betekent dat de Here Jezus mij heeft liefgehad, even volmaakt als de Vader Hém liefhad. En dát snappen we niet want wij zijn toch niet volmaakt zoals de Here Jezus? Hij is de Zoon waarin de Vader al Zijn welbehagen vond! Wat is er nu in ons te zien wat Hem zou aantrekken om ons lief te hebben?
Misschien, als ik een antwoord zou kunnen bedenken, dat het een ander soort liefde is dan waar wij aan denken. Goddelijke liefde, 'Agapè', is namelijk een liefde die gééft, zonder iets terug te willen ontvangen. Daar zijn wij mensen niet goed in, het zit er zo ingebakken dat we iets terug willen als we liefde geven - al is het onbewust. Onze liefde bestaat vaak uit némen. Zo niet bij God. En wij denken meestal zooo menselijk. We kunnen ons niet voorstellen DAT God
ons liefheeft gehad - want wij hadden niets te bieden. En liefde voor Hem? ...
die hadden we nog niet eens toen Hij al aan ons dacht!
Het was mooi dat ik toen ik hierover nadacht, in een bekend dagboekje de tekst uit Hooglied las: 'Dark I am, yet lovely...' Ja, de Heer zag blijkbaar iets in ons, al voelen wij ons dat niet waard. Hij wilde zelfs voor ons sterven. God kan nu onze zonden vergeven... de weg kwam vrij ons tot Zijn kinderen te maken. Daarom kon Jezus ook tegen Maria en Zijn discipelen zeggen: "Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader."
En het gaat nog verder, we zijn zelfs de bruid van Christus geworden, Zijn lichaam - zoals Adam het zei over Eva: Zij is vlees van mijn vlees en been van mijn gebeente... En in tegenstelling tot wat wij vaak zien: namelijk alles wat nog niet in orde is en wat hier nog ontbreekt, gelden voor ons ook nu al, ál die mooie dingen die de Heer over ons zegt (klik) : Je bent mooi mijn liefste, er is geen gebrek aan je - Je zonden zijn je vergeven - Jullie hebben de volheid in Christus ontvangen - Volmaakt in Christus...
Wat is dat vaak een contrast met onze eigen gedachten en daden! Ook voor God zijn we de bruid van Zijn Zoon - stralend zonder vlek of rimpel. Te lezen in Efeze 5
Zouden we dan niet ook van Hem houden, onze hemelse Bruidegom? Hij heeft alles gedaan voor ons! Menselijk gezien al logisch dat we dankbaar zijn! De tekst hier bovenaan vervolgt met: Blijf in mijn liefde... die liefde zit nu in ons hart door de Heilige Geest en zó kunnen we graag en van harte doen wat Hij wil ...
Laten we nu óók kijken met Gods ogen - naar onszelf, maar ook: in de ander op zoek gaan naar het mooie wat de Heer in hen ziet! En zo onze broeder (en zuster) liefhebben... Ja, we zijn door Hem uit de duisternis geroepen tot zijn licht - we mogen nu van die grote daden vertellen om ons heen (de laatste tekst uit het dagboekje wat ik las). Wat zou het mooi zijn dat het ook steeds meer zichtbaar is bij ons als gelovigen, dat we bij Hem, onze Heer horen!
Refrein van Het lied van de prachtige bruid:
Out of the darkness, redeemed from the night Bathed in His glory, reflecting His light Oh what a beautiful bride!
