Guido Gezelle's Brugge

Dankzij de kinderen liepen we vorige week in Brugge, een mooi stadje in Vlaanderen, vlakbij de kust. Hoewel we geen tijd meer hadden om ook daadwerkelijk naar de kust te gaan. 

Brugge kende ik niet echt en dan heb je toch ineens dat je voor verassingen komt te staan. Want wie kwamen we er tegen (alhoewel hij minzaam op ons neer keek en we niet in gesprek konden) ...

Guido Gezelle, de Vlaamse dichter in brons.
We waren er op 5 mei, bijna op de dag af 185 jaar na zijn geboorte op 1 mei 1830. Brugge is zijn geboorteplaats en ook zagen we verder heel wat moois van het stadje, waarvan de binnenstad nog redelijk authentiek is. Met weinig tot geen schreeuwerige reclameborden die de gevels en het straatbeeld ontsieren. 
Ook het verkeer is heel wat rustiger, met af en toe een auto, een bus; en fietsers, die zag je geregeld.

standbeeld uit 1930

geboortehuis Guido Gezelle (1830-1899)

de Grote markt

Brugge, met de beroemde zwanen

Iets over het werk van Guido Gezelle

Altijd als ik de naam van deze priester-dichter hoor, denk ik aan mijn opa, die dit gedichtje van Guido Gezelle in mijn poësie-album schreef:

Mij spreekt de blomme 

Mij spreekt de blomme een tale,

Mij is het kruid beleefd,

Mij groet het altemale,

Dat God geschapen heeft!

Opa als landbouwer, hield van de natuur, kende - in mijn herinnering - alle vogels met hun eigen geluiden, alle planten en bloemen. 
Hij deed altijd 'een rondje tuin' als hij vroeger bij ons thuis was. Even kijken hoe 'het land' erbij ligt...

De 'blommekes', ze spraken voor hem ervan 'dat God geschapen heeft'...

Ja, al het moois in de natuur is volgens dit gedichtje, als het ware een groet, een bericht van God zelf: zie je hoe mooi het allemaal is? Het spreekt van Mij. Ik heb het gemaakt!

Om dat bericht op te pikken is er wel iets nodig, dat je ziel luistert ... en wil horen en zien wat God vertelt door Zijn schepping heen. 
Dan gaat je hart ervoor open. 

En dat is juist zoals Guido Gezelle het omschreef in een van zijn andere gedichtjes: (ook heel bekend, stond die dan in een album van één van mijn zussen?)

als de ziele luistert

Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teeken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken,

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet..

als de ziele luistert!

1859

In het ruisen van de bladeren van de bomen, de golven in het water, de wind en de wolken geeft de natuur getuigenis van God - in oud vlaams: vertolkt 't diep gedoken Woord zoo zoet' :)

Zo zegt de Bijbel het ons ook, dat als we om ons heen kijken, we met ons verstand kunnen bedenken (doorzien) dat alles wat we zien in de schepping niet zómaar ontstaan is. Zeggen dat er geen God is, is dan eigenlijk niet mogelijk ... 

Misschien is dit wat God mensen die nog nooit van Jezus hebben gehoord, later zal vragen: wat heb je dan gedaan met het getuigenis in Mijn schepping?

Heb je Mij er in gezien?
In de schoonheid van de schepping, die voor ieder zichtbaar is ...

... als onze ziel echt luistert!

- Hoe kunnen mensen nog meer iets van God zien en horen, 
wie weet komt dan een andere keer...

Bij het nieuwe jaar: "God knows"...

BOVENSTAAND gedicht ken ik al heel lang - aangehaald in een bekend veelgelezen boek van 'vroeger' en was al benieuwd of anderen het ook nog kennen... Ik heb het altijd onthouden omdat het toen al indruk op mij maakte. Nu zocht ik het laatst op - via internet is alles te vinden nietwaar - en wat schetst mijn verbazing? Ik kreeg niet alleen het gedichtje te zien, maar kwam tot de ontdekking dat het maar een klein citaat is van een nog langer gedicht, én dat het grote bekendheid heeft, zeker in Groot Brittannië. Sinds ik de achtergrond weet, kom ik het ook steeds tegen. De dichteres, Minnie Haskins, schreef het in 1908 en kreeg hiervoor naar men zegt, de inspiratie nadat ze door een raam neerkeek op een oprijlaan die leidde naar het hek in de verte.....

KING George de VI heeft dit gedicht gebruikt bij zijn kersttoespraak op de radio in 1939; een moment waarop de tweede wereldoorlog net was begonnen en veel soldaten wisten de oorlog in te moeten gaan - een donkere tijd....  Erg mooi om dan die woorden mee te krijgen, je vertrouwen op God te mogen stellen door je hand in Zijn Hand te leggen. Zo ga je pas echt 'veilig over de drempel' het nieuwe jaar in, heel wat anders dan wat Wim Kan ermee bedoelde en in een Oudejaarsconference de hele zaal liet meezingen.....

DEZE titel is niet voor niets "GOD KNOWS" en het vervolgt: 'so heart be still..'
Wij weten niet wat er in de toekomst ligt maar Hij kent wel de weg die er gaat komen; dat is de reden dat ik vertrouw dat we ons ook kunnen laten leiden door de duisternis heen, zelfs al is het misschien wel die van Psalm 23. De Heer wil ons troosten en leiden ook door Zijn woord; een lamp voor onze voet en een licht op ons pad om het stukje te kunnen overzien wat we per dag te gaan hebben.

Mijn wens is dat we 'AT THE GATE OF THE YEAR'..allemaal ons vertrouwen op God durven stellen in alles wat dit nieuwe jaar ons brengt. 

Nederlandse vertaling van bovenstaand gedicht

Ik zei tot de man die aan de poort van het nieuw jaar stond
Geef mij een licht, zodat ik veilig het onbekende binnen kan gaan
Maar hij antwoordde: Ga in de duisternis en leg je hand in de hand van God,
Dat zal beter voor je zijn dan licht, en veiliger dan een bekende weg. 

klik hier voor de volledige tekst