Posts tonen met het label wederkomst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wederkomst. Alle posts tonen

vrijdag 30 juni 2023

Hoop op de terugkeer van Christus

Het woordje ‘hoop’ is net als ‘geloof’ in het dagelijks gebruik van dat woord best wel vaag. ‘Ik ben klaar met al dat gezeur, ik geloof het nu wel’… of: ‘ik hoop dat dit avontuur goed afloopt.’ Zeker weet je het allemaal niet. In de Bijbel is dat anders en is hoop de vaste grond, een zeker weten. Daarbij denk ik aan een tekst uit Hebreeën 11: 1 - en het mooie is dat juist daar geloof en hoop aan elkaar worden verbonden: “Het geloof is de zekerheid van de dingen die men hoopt, en het bewijs van de dingen die men niet ziet”.

Hoop voor de discipelen: Christus komt terug

Hoop op de terugkeer van Christus werd direct bij de hemelvaart al aan de discipelen gegeven, door de engelen die hen verzekerden dat deze Jezus (dus niet een ander die zich zo voordoet! maar: déze Jezus) die ze naar de hemel hebben zien gaan, op dezelfde wijze terug zal komen. En uit profetieën uit het Oude Testament weten we dat Zijn voeten op die dag zullen staan op de Olijfberg. Precies de plek waar Hij ook als laatste stond en vanwaar de discipelen Hem na staarden toen Hij vertrok naar de hemel.

Er is voor ons nog een ander aspect aan de ‘hoop op Zijn terugkeer'. En ook daar wordt over gesproken door Jezus, voordat Hij naar de hemel ging. Dat betreft de belofte dat Hij de Heilige Geest zou zenden zodra Hij naar de Vader terug zou zijn gegaan.
Nu ik dit schrijf hebben we net hemelvaart gevierd en de zondag na Hemelvaart wordt ook wel de ‘wezenzondag’ genoemd: de zondag dat Jezus al naar de hemel is maar de Trooster nog niet is gekomen. De discipelen moesten in de stad wachten totdat dat zou gebeuren.



Hoop doordat we de Geest hebben: Christus komt terug

Die belofte werd door Jezus zelf heel stellig uitgesproken in Johannes 16: Ik zal u niet als wezen achterlaten, Ik kom tot u. En in Lucas 24 op de Olijfberg, vlak voordat Hij wegging: Ik zorg dat de belofte van de Vader komt, wacht in de stad totdat die in vervulling is gegaan.
En met Pinksteren was het zover en gebeurde er iets wat nog nooit eerder in de geschiedenis was voorgekomen: door de Heilige Geest woont Christus in de gelovige. Christus in ons wordt daarom ook wel ‘de christelijke hoop’ genoemd. Dat betekent dat Zijn inwoning in ons lichaam ervoor zorgt dat het zeker is dat Jezus voor ons terug zal komen!

 

Het is als bij het spelletje ‘pandverbeuren’ dat we vroeger wel speelden op verjaardagsfeestjes. Ieder kind gaf iets specifieks van zichzelf af en dat werd dan uitgedeeld onder elkaar. Daarmee wist je zeker dat de persoon van wie je bijvoorbeeld een ring had, niet weg zou gaan voordat hij of zij die ring terug had gekregen - en anders zeker weten(!) terug zou komen om zijn of haar rechtmatige bezit op te eisen.
Zo heeft God ons Zijn Geest gegeven als onderpand van onze erfenis in de hemel. Omdat Zijn Geest in ons woont, zijn wij daarmee ook zeker dat Christus voor ons terugkomt en ons ophaalt. Zijn Geest is de eerste gave, het pand dat we van Hem hebben gekregen en een bewijs dat we in de hemel horen. Dit kunnen we lezen in 2 Korinthe 1:22 waar staat: ‘God, Die de Geest als onderpand in onze harten heeft gegeven.’

 

Weet je zeker dat Hij in je woont? Dan is het daarmee zeker dat Jezus ook jou komt halen. Zijn Geest is het bewijs dat je van Hem bent en recht hebt op ‘de erfenis die in de hemelen voor ons is weggelegd’ (Efeze 1:14)

 

​Als we nog op aarde zijn als Jezus ons komt halen, zullen we veranderd worden in een oogwenk, en samen met de dan ook opgestane gelovigen, gaan we Hem tegemoet in de lucht. 'Zo zullen we altijd met de Heer zijn' staat er in 1 Tess 4:17. Dan zijn we echt vrij, verlost van ons aardse lichaam waarin we altijd nog struggelen met de zonde, moeilijkheden en pijn ervaren.

 

Hoop voor de schepping: Christus komt terug

En last but not least: ook de schepping die eveneens zucht en struggelt, is in verwachting (in barensnood staat er zelfs) en zal delen in deze hoop van de kinderen van God, ze zal bevrijd worden tot de heerlijkheid die wij dan al hebben. Dan zal de woestijn bloeien als een roos en het kind zal spelen bij het hol van een adder. De vloek waaraan God deze schepping onderworpen heeft (en we zien het om ons heen!) zal dan opgeheven zijn, als Christus is teruggekomen.​


Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om (de wil van) Hem, die haar daaraan onderworpen heeft, maar in hoop, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. Want wij weten, dat tot nu toe de hele schepping in al haar delen zucht en in barensnood is.
En niet alleen zij, maar ook wij zelf, [wij,] die de Geest als eerste gave ontvangen hebben, zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam. Want in die hoop zijn wij behouden. Maar hoop, die gezien wordt, is geen hoop, want hoe zal men hopen op hetgeen men ziet? Indien wij echter hopen op hetgeen wij niet zien, verwachten wij het met volharding. (Rom 8: 20-25)

 

Laten we met volharding op de uitkijk staan en Hem elke dag verwachten, zoals Jezus ook ernaar verlangt en niet kan wachten om óns te zien. De Geest en de Bruid zeggen: kom! Die roep op de laatste bladzijde van de Bijbel klinkt.

Roep je mee?

    




zaterdag 14 april 2018

Stille Zaterdag

Dat is toch alweer voorbij? Stille zaterdag? Ja, dat klopt, het is inmiddels Pasen geweest, we hebben weer herdacht dat Jezus niet in het graf bleef maar is opgestaan (al mag je daar vaker aan denken dan alleen met Pasen ...).

En als je gelooft heb je ook nieuw leven ontvangen, door de dood en opstanding van Jezus.
In Hem hebben we zelfs alle zegeningen ontvangen. 

- Worden alle gebeden dan verhoord? Krijgen we alles wanneer we denken dat het nodig is? -
Dat zou natuurlijk prachtig zijn (alhoewel) maar de realiteit is anders. 

Ik heb het ooit zo horen uitleggen, dat alles wat met Christus is gebeurd, ook met jou is gebeurd. En wel door het geloof. Dan ben je in Hem, zoals een brief in een envelop zit. 'Enveloped' betekent in het Engels dan ook omhuld, of omgeven ... 
En waar Hij is, daar ben ik, ook als ik het niet voel. 

Met Hem gestorven en opgestaan.
In Hem ... in de hemelse gewesten gezet.
In Hem ... alle geestelijke zegeningen ontvangen 

Als de zegeningen geestelijk zijn (de rest is bonus), dan is het ook méér te begrijpen dat we geen 'stoffelijke' zaken en welvaart kunnen claimen. Hij geeft ons andere dingen die bij de hemel horen en eeuwig zijn. (Daar hebben gelovigen in een strafkamp tenminste ook wat aan).

Met Hem gestorven - nu al

Gestorven zijn betekent ten diepste ook, dat het niet meer gaat om wat ík wil of wat ik graag wil hebben, of waar ik recht op denk te hebben;
- Dat God bijvoorbeeld zomaar ineens een nieuwe auto voor ons heeft klaarstaan als de oude het begeeft. Of een zak geld als we wat krap zitten. 
Het gaat niet om zichtbare dingen.

Want het zichtbare is tijdelijk en het onzichtbare is eeuwig 

We zijn ook niet per definitie gezond; geen ziekte meer, want je bidt - en het griepje is bij toverslag verdwenen, of de pijn, de ernstige ziekte, of die handicap..
Nee, ons lichaam is nog niet opgestaan. Het hoort bij deze (tijdelijke) schepping. 

Er is nog van alles niet oké hier op aarde. 
Het is nog geen vrede.
- En de schaapjes worden tegenwoordig in Nederland ook nog steeds opgegeten zodra er een wolf in de buurt is.


Wolf op de Veluwe
  
Alles zal nieuw worden, maar het is nog verborgen - als op Stille zaterdag. Het nieuwe is er wel, maar in de kiem. En je kan soms de moed verliezen als je om je heen kijkt in de wereld. 

De discipelen hadden daar ook last van. Na die dag van het sterven van Jezus was het stil en in hun ogen was alles voorbij. Over en uit.
En hoewel Hij erover had gesproken dat Hij zou opstaan, waren ze dat helemaal vergeten. Zij zagen wat voor ogen was, en dat was duidelijk: Jezus was dood.

Met Hem opgestaan - straks echt

Zo wachten wij nu ook, en soms denk je: 'waar blijft de belofte van Zijn komst?'
Maar Hij zal komen! En de doden in Christus zullen opstaan. 
En wij - als we dan nog op aarde leven - worden veranderd.
Eindelijk een eind aan de gebrokenheid van ons lichaam door ziekte en pijn, of door mishandeling en vervolging, ouderdom.



Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en opgewekt in onvergankelijkheid;
er wordt gezaaid in oneer en opgewekt in heerlijkheid;
er wordt gezaaid in zwakheid en opgewekt in kracht 


Vincent van Gogh - de zaaier

Dan zijn we zoals Jezus op Paasmorgen, toen Hij opstond uit het graf. Met een lichaam wat volmaakt is en wat nooit zal sterven. 
Nu is het hier nog Stille zaterdag. Maar we weten dat het zal gebeuren. 
Hoe dan ook.


In die hoop zijn wij behouden
(Maar hoop die gezien wordt is geen hoop, 
want hoe zal men hopen op het geen men ziet?)

Indien wij echter op hopen op hetgeen wij niet zien
verwachten wij het met volharding



maandag 5 december 2016

In een oogopslag ...

Je zou het bijna gaan geloven, dat je leven zichtbaar voor je ligt, zodra je je laptop opstart. De kreet bovenaan mijn scherm 'het leven in één oogopslag' suggereert dat ook echt zo is, alles helemaal gedigitaliseerd en overzichtelijk ingedeeld. Dat laatste zou ik wel goed kunnen gebruiken maar verder?
Alsof je leven bestaat in het gebruiken van allerlei handige apps om te kunnen leven. 

Op de afbeelding is het één en ander te zien, google chrome als je browser, een rekenmachine en 'aan de slag' - alhoewel ik niet denk dat dan alles ineens gebeurt wat ik hier in huis bv moet doen... de was, koken, en met mijn gezinsleden omgaan, samen met hen leven.



Toch zit er ook veel waarheid in deze uitspraak. Want in hoeverre bepalen de sociale media met alle berichtjes van vrienden of volslagen vreemden, snapchat, het nieuws via de nos of een andere site, écht onze dag? 
Een nieuwsfanaat leefde vroeger van journaal tot journaal. Maar tegenwoordig weten we bijna van minuut tot minuut wat er in de wereld gebeurt en het kan niet anders of we zijn er in ons hoofd mee bezig.
Vandaar dat ook iedereen overal over mee wil praten en we overal een mening over horen te hebben. (En we denken alles te weten maar luisteren en kijken meestal dezelfde - eenzijdig berichtende - media als graadmeter van 'de' waarheid ... en de leugen wordt grif geloofd, kijk naar wat de VN allemaal over Israël beweert)

Zo gaat onze dag voorbij, in twee betekenissen: de tijd verstrijkt terwijl we bezig zijn bij te houden hoe het in de wereld is. Maar ten tweede gaat de dag voorbij in de betekenis van wasted time.
En die dag komt niet meer terug.

Het was vandaag mooi weer en daarom ging ik vanmiddag bewust naar buiten, een eindje fietsen. Genieten van de frisse lucht en de kou. Van een landweggetje en van de dijk met weids uitzicht over de uiterwaarden en in de verte de IJssel... (op de dijk heb ik geen foto's gemaakt, de batterij was leeg)













Gods schepping waar je hoofd tot rust komt als het leven zo vol is met informatie waarvan we denken/menen, dat we dat allemaal tot ons moeten nemen... 

Voor je het weet leef je met z'n allen inderdaad alleen nog maar in een digitale wereld waarin we allemaal met elkaar verbonden zijn. Maar wat voor verbondenheid is dat dan... alles moeten delen en verplicht reageren en liken via de schermpjes...? 
Als je je best doet kun je heel wat volgers hebben maar misschien ben je beter af met twee echte vrienden in real life, zoals Rikkert Zuiderveld weer eens raak opmerkte.

Iets willen zijn. Dat kan heel snel op het wereldwijdeweb. Ik kan bijvoorbeeld geld gaan verdienen met dit blog door er advertenties op te plaatsen. Al moet ik dan eerst een kook- of handwerkblog starten om veel meer volgers te krijgen, ik kan mezelf gaan profileren en flink promoten.

Tegenwoordig ben je ook zo steenrijk, als je maar over de populaire onderwerpen vlogt. 'Wat zit er in mijn tas' en 'ik heb vandaag geshopt' zijn voorbeelden waar het dan allemaal over gaat. Niet perse verkeerd maar het is waar veel jeugd mee bezig is en is zo zonder diepgang.

En zijn we alle ellende via het nieuws in de wereld zat, vluchten we in het wel en wee van de celebraties. Zo stort je je in de nep wereld van vermaak en beter en nog mooier worden.

De andere kant

Het is eng, maar ons leven in één oogopslag, is nu ook al méér waarheid dan we denken. Internet en daardoor overheden weten veel meer van ons dan we beseffen. Dat is al te merken aan heel simpele dingen, dat als je gezocht hebt op een bepaald onderwerp, je ineens 'voorgestelde berichten' te zien krijgt die aan die zoekopdracht gerelateerd zijn. Maar ook kan dat al zover gaan dat bepaalde overheden christenen de toegang weigeren vanwege wat van hen bekend is via internet.
Alles waar we ooit op hebben gezocht, welke pagina's of websites we leuk vinden of waar we wel eens reageren ... het is allemaal bekend bij Big Brother, he is watching us.

Ik denk dat het echt zo is dat de voordelen van internet en sociale media niet meer opwegen tegen de nadelen. Maar hoe draai je dit terug? De ontwikkelingen gaan maar door. Hier thuis ben ik inmiddels zover dat als ik de tv aan wil hebben ik gewoon iemand erbij roep die weet hoe die ingewikkelde 'multifuncionele' afstandsbediening werkt. 
Waar is de tv gebleven die gewoon een knop heeft om em aan te zetten??
Zoals Terlouw dat zich afvroeg over de touwtjes die vroeger nog uit de brievenbussen hingen.

Maar die tijd komt niet meer terug, we moeten mee met de ontwikkelingen of we nu willen of niet. En zo worden we met elkaar afhankelijk gemaakt van de techniek. Valt het internet ooit es helemaal uit, dan heb je de poppen aan het dansen.
Wordt het internet beheerst door verkeerde machten, zijn de poppen eveneens aan het dansen. En dat zal gebeuren.

Vroeger wist je niet hoe dat nu in de praktijk zou kunnen: niet kunnen kopen of verkopen zonder een teken op je hand of voorhoofd, zoals er staat in Openbaring. Nu zeggen we, oh ja, een chip, no problem.
En de twee getuigen die voor de hele wereld zichtbaar dood blijven liggen in de straten van Jeruzalem, dat is ook geen vraag meer, In Jeruzalem worden al permanent camera's geplaatst die het tempelplein in de gaten houden. En via de live verslaggeving van tegenwoordig kunnen we dat inderdaad allemaal meemaken.
Net als de wederkomst van Christus op de Olijfberg. Elk oog zal Hem zien. 
Als je daarbij nadenkt...

Wat zijn we (als gelovigen) dichtbij onze verlossing, ik denk nog veel dichterbij dan we beseffen. In een oogopslag is het zover. 


U kent immers de huidige tijd: het moment is gekomen waarop u uit de slaap moet ontwaken,
want de redding is ons meer nabij dan toen we tot geloof kwamen. 
De nacht loopt ten einde, de dag nadert al.
Laten we ons daarom ontdoen van de praktijken van de duisternis 
en ons omgorden met de wapens van het licht. 

Laten we daarom zo eerzaam leven als past bij de dag 
en ons onthouden van drinkpartijen, ontucht en losbandigheid, tweespalt en jaloezie. 
Omkleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan uw eigen wil, die begeerten in u opwekt.


Laten we Hem verwachten als kinderen van de dag en het licht. Zodat we kunnen ontkomen aan de Big Brother-tijd die gaat komen hier op aarde ...
Dat mensen in één oogopslag aan ons kunnen zien waar het echt om gaat: leven is Jezus liefhebben en Hem willen volgen.
Wat zou dat een geweldig getuigenis van de Waarheid zijn zodat nog velen ook gered zullen worden.









dinsdag 6 september 2016

Stuurbekrachtiging

In het licht van wat er een paar weken geleden in Nice gebeurde (en elders in de wereld) stelt het natuurlijk helemaal niks voor, maar in het gewone dagelijkse leven heb je wel eens tegenslagen die erg lastig kunnen zijn.
Bijvoorbeeld apparaten in huis die ineens uitvallen. Of je laptop die niet meer dicht wil (en prompt had mijn mobiel ook kuren)


Ineens was er ook iets met de auto, ik merkte het direct aan het stuur. En wat bleek, dat de stuurbekrachtiging het niet meer deed.
Het lijkt altijd een makkie; als de extra ondersteuning het doet is er niks aan de hand. Maar zónder is het ineens duidelijk hoe onmisbaar die stuurbekrachtiging is.
Want nu kon ik niets met die zware auto beginnen.

Misschien wel een heel erg voor de hand liggende vergelijking. maar in het leven van een gelovige is er ook iets wat te vergelijken is met een stuurbekrachtiging.
Alleen hebben we dat (net als bij een auto) niet zo in de gaten. We doen onze dagelijkse dingen, maken van alles mee, moeilijke en minder moeilijke dingen. We bidden tot God en geloven dat Hij er is.

Maar merken we reëel Zijn aanwezigheid en hulp? In de praktijk lijkt het vaak zo dat we toch zelf moeten handelen. Zoals je zelf de auto bestuurt.
Want er komen geen briefjes uit de hemel, al zou dat best wel es handig zijn als je iets moet beslissen en het is allemaal niet zo duidelijk.

Iemand zei eens tegen mij: Ik probeer het een tijdje zonder Hem - toen het leven zo zwaar was dat het haast niet uit zou maken of God er nu wél of niet zou zijn...
Uitzetten van de stuurbekrachtiging zou je dat kunnen noemen.

En toch, waar zouden we zijn zonder Zijn steun?

Als Hij er niet zou zijn dan zou de diepste liefde en geborgenheid ontbreken. De bodem zou onder het bestaan wegvallen, al kan het leven (ook van een gelovige!) zo moeilijk zijn dat de vraag kan opkomen: Waar is Zijn hulp dan ... waar is die bekrachtiging?




God-loos zou het leven pas écht zin-loos zijn.
Want God is liefde en licht, vrede...
En Hij is de degene die leven en adem en alles aan allen geeft - ook ongelovigen leven bij de 'gratie Gods' om het maar eens plechtig te zeggen.

Stel je een wereld voor waarin de liefde, vrede en het licht helemaal zijn verdwenen: dan heb je pas écht een wereld zonder God.
En de duivel wil het maar wat graag bereiken dat de gelovigen het af laten weten en God vaarwel zeggen. En zo zijn liefde en licht niet meer verspreiden, en we door allerlei omstandigheden zijn vrede kwijtraken.

Dat is denk ik onze strijd, om toch, ondanks alles wat er gebeurt, Zijn lichtdragers te zijn,  en Zijn vrede uit te delen om ons heen.
Hijzelf steunt en helpt ons, al is dat meestal niet in allerlei grootse zichtbare dingen, in succes en voorspoed of allerlei gebeden die verhoord worden.
Nee, onze stuurbekrachtiging valt vaak niet zo op.

Maar dit is wat Hij ons wél belooft:

Zie Ik ben met u al de dagen 


Hoe dan?
Door Zijn eigen Geest - daar bij de hemelvaart aan de discipelen beloofd, zodat ze kracht zouden ontvangen als hun Meester niet meer bij hen zou zijn.

Die Geest die ook ons bekrachtigt, al weten we soms of meestal niet hoe.
Want nu al meer dan tweeduizend jaar later geldt die belofte nog steeds: Hij is met ons al de dagen die er nog zullen zijn.

En wil ons leiden. Ook nu er zoveel gebeurt in de wereld - het was de zomer van de angst las ik vandaag. Vanwege alle onzekerheden van terreur, ik noemde al Nice, Maar ook vervolging, mensen die op de vlucht zijn, politieke situaties.

En die Geest zegt met ons: Kom! Want als Hij terug komt zal dat alles voorbij zijn: ziekte, dood en ellende, pijn, verdriet en gemis.
Ik kan niet wachten ...



woensdag 17 december 2014

'When I hear the praises start'

Soms is het goed om iets wat je qua tekst al kent, eens even in een andere taal te horen om er zo meer bij bepaald te worden. En deze keer was het dit lied van Keith Green, en ik hoorde het Martin Brand zingen in het Nederlands.

Een lied om te bemoedigen en te troosten. Helemaal geschreven vanuit Gods perspectief en je ziet dat Hij wéét wat onze situatie is en waar onze strijd ligt. 




My son, My son, why are you striving?
You can't add one thing to what's been done for you
I did it all while I was dying
Rest in your faith, My peace will come to you

Het gaat over de worsteling die een kind van God kan hebben. Maar, zegt dit lied, waarom strijd je eigenlijk zo? Dat is helemaal niet nodig. Want al hebben we vaak het idee nog van alles voor Hem te moeten doen om acceptabel te zijn in Zijn ogen, het is totaal overbodig!!
Je kan zelfs niet één ding toevoegen aan wat er al voor jou is gedaan. I did it all while I was dying ... (Volbracht is het plechtige bekende woord.)

Als je er nog niet zeker van bent, dan maakt je dat onrustig ... Misschien is er nog niet iets helemaal oké met mij, denk je dan. En als je naar jezelf kijkt is dat ook zo. Maar nog iets doen, vanwege je eigen onvolmaaktheid... nee, dat hoeft niet meer! Wij mogen rusten. :)


Toch is het leven is niet altijd makkelijk, al weten we dat alles goed is tussen God en ons - en het lied vervolgt:

My child, My child, why are you weeping?
You will not have to wait forever
That day and that hour is in My keeping
The day I'll bring you into Heaven

Keith hoeft niet meer te wachten

En alleen God weet wanneer de tijd gekomen is dat je in de hemel mag zijn en het lijden hier voorbij is: moeilijke omstandigheden, vervolging, ziekte en pijn... pijn door rouw en verlies... 
Al lijkt er in onze beleving geen einde aan te komen, you will not have to wait forever, is wat Hij ons verzekert.
Later zal de tijd dat we het hier op aarde zo moeilijk hadden, zo kort lijken ... Al weten we niet of we nog sterven voordat Hij gekomen is. Maar ook dát is wat God weet, al onze dagen, zegt Psalm 139.

God ziet ons ook als alle gelovigen bij elkaar. Jezus houdt van ons, we zijn 'His precious bride'. Hij weet wat zijn bruid meemaakt en het moment is dichtbij dat Hij zal komen om ons eindelijk in zijn armen te sluiten.
En we worden aangemoedigd om ook sámen (als zijn bruid) vol te houden. 

My precious bride, the day is nearing
When I'll take you in My arms and hold you
I know there are so many things that you've been hearing
But you just hold on to what I have told you


Waar het om gaat

Steeds komt het refrein terug, met de boodschap dat wanneer we God gaan prijzen (en dan vanuit ons hart en niet door 'even' een praise-song te zingen) er iets bijzonders gebeurt. Namelijk dat we daardoor zelf door Hem, gezegend worden. Ineens ben je minder met je eigen omstandigheden bezig, met je twijfels, je pijn en alles wat er in ons leven speelt; er komt meer in onze gedachten hoe geweldig God is. En hoe Hij naar ons kijkt:

For when I hear the praises start
My bride, I want to rain upon you
Blessings that will fill your heart
Oh, I see no stain upon you
Because you are My child and you know Me
To Me you're only holy

En soms heb je ineens zoiets dóór (wat je in theorie al wel wist) en gaat die waarheid léven. Dat we voor God heilig zijn, al blijft dat mij nog steeds verbazen dat het zo is

Ook in het lijden, kunnen we dat soms toch: Hem prijzen. Met in je hart een blijdschap en vrede die alleen van Hemzelf kan komen. Want de omstandigheden zelf geven er geen aanleiding toe.
In al het lijden, horen we bij Hem en treed je in zijn voetsporen. Het is wat Jezus zelf ook ervaarde hier op aarde.

Later zal alleen dát overblijven, wat we voor Hem hebben gedaan. Het oog hebben voor de noden van anderen (de minste van mijn broeders) ...
Maar ook zal al het lijden nu, ineens van zo grote waarde blijken te zijn, omdat we het voor Hém hebben verdragen. 

Nothing that you've done will remain
Only what you do for Me
Just what you do for Me
What you do for Me
Just what you do for Me

En voor nu?

Het enige wat (ook nu al) belangrijk is, is dat we van Hem zijn. Dat is waar ik toch óók heel blij van kan worden. Want alles wat ik fout doe en waar ik nog zo onvolmaakt in ben, en wat me zó kan frustreren, dáár gaat het niet om.
En later ziet God - ook bij mij persoonlijk, alleen wat ik voor Hem heb gedaan. De rest is dan echt verleden tijd.


Ik wens dat jij ook daardoor zijn vrede kan ervaren, en rust, in wat voor omstandigheden je ook bent. 
Dat God van jou (en mij) kan zeggen:


En steeds wanneer jouw loflied klinkt
daalt zegen op je neer
tot heel je hart verzadigd is
Ik zie geen aanklacht meer omdat je hoort bij Mij
door genade, 
rechtvaardig voor de Vader
Niets wat jij ooit deed houdt stand
alleen wat je deed met Mij
alleen wat je deed in Mij

(vertaling Martin Brand)







donderdag 6 november 2014

Wings of Gold

Close our eyes Lord, and fly us on wings of gold...  
wings of gold that will carry us to Zion 
We will dream of a place that is far away 
for how sweet is the air in the land where we belong

Voor mij een bekend lied van the New London Chorale, en nu we het instuderen met The Choir Company, valt het inderdaad op dat het een hoog meedein- c.q. inhaakgehalte heeft als je de melodie hoort (eveneens te constateren bij het koor op de achtergrond - zie filmpje helemaal onderaan)
Ook een hoog galmgehalte. En is het dus de kunst dát niet te gaan doen.


Het lied zou ook zeker niet misstaan bij André Rieu (en stiekem leek het de 'dames' ook nog wel wat om ook in zo'n baljurk op het podium te staan - alhoewel dat idee er éven is, maar als we weer echt nadenken, we toch liever voor gewoon neutraal zwart gaan, wat ook meer bij de inhoud past :) )


Als je de tekst echt tot je door laat dringen is het duidelijk waar het over gaat; het is een lied vol heimwee, verdriet en verlangen. Heimwee naar het land waar zij niet meer zijn, maar hun gedachten zijn er permanent zou je haast denken. Deze ballingen dromen van dat land, en de tijd dat zij weer dáár zullen zijn waar ze thuishoren en waar hun hart (nog steeds) is.

Het origineel van Verdi heet dan ook: Hebrew Slaves Chorus en 
komt uit de opera 'Nabucco'. Het gaat over Hebreeuwse ballingen, in Babylon, in het land van Koning Nebucadnezar, verlangend naar hun land wat ze hebben moeten verlaten. Gebaseerd op het Bijbelboek Jeremia en Daniel, personen die ook naar dat verre vreemde land weggevoerd waren.


-o-o-o-o-o-o-o-o-

Waar dit lied ook aan appelleert, is het heimwee wat mensen kunnen hebben naar het land waar ze gelukkig zijn, en waar hun hart ligt. 
Als ze de ogen sluiten zijn ze er ... Al wonen ze er niet maar zouden dat zo graag willen; de moeilijkheden en problemen in het leven hier en nu, zo achter kunnende laten. In het land waar ze tot rust kunnen komen en het leven is zoals het ooit bedoeld is..

En dat kan ook in overdrachtelijke zin het geval zijn, als we problemen hebben in ons leven en we 'heimwee' hebben naar een plek waar het allemaal goed is.




Maar ook als gelovige zou dit gevoel van heimwee ons allemaal bekend moeten zijn. Omdat we ons niet meer thuis voelen in deze wereld; 'This world is not our home' de persoon waar we het meest van houden is er namelijk niet. Jezus is ons voorgegaan ... naar het land waar wij ook eenmaal aan zullen komen. En we hebben droefheid omdat Hij hier niet is, de bruidegom is afwezig en wij missen Hem!



Hear our prayers from our hearts Lord, and answer them 
Hear your children en lead them back to Jerusalem ....


En we dromen ervan hoe het zal zijn, straks als we daar ook eindelijk aangekomen zijn, in de hemel. En het liefst zouden we willen dat de Heer ons er NU al naartoe bracht, 'hear our prayers, take us there' en we in het nieuwe Jeruzalem zullen zijn. 
Op gouden vleugelen zegt het lied (al zou ik zelf meer denken aan de machtige vleugels van een adelaar. De grote vogel die zo zijn jongen beschermt.)



We will take all or cares to the land over the sea
and we'll rest on the banks of the Jordan

Hear our prayers, take us there
Give us wings, set us free
to live in the land - that we love





De ballingen bidden en hopen ... en zijn later ook teruggekeerd.

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

Laten wij ook erbij nadenken dat ons ware Thuis in de hemel is. Dan zoeken we de dingen die boven zijn - waar Christus is - zegt Paulus er achteraan, want om Hem draait het allemaal. Hij is er al, daarom: Bedenk de dingen die boven zijn, niet die op de aarde zijn.

Als je daar echt mee bezig gaat, zorgt dat er ook voor dat je meer vrij bént en meer vrij wórdt van de dingen die ons hier zo bezig kunnen houden. Dingen waar je in gevangen kan zitten. Maar God wil ons in de vrijheid stellen, ons als het ware vleugels geven door het geloof. 'Give us wings, set us free' is toch ook onze wens. 
En al hebben we dan ook een gevoel van heimwee, te horen in ons lied, in de geest kunnen we al zijn waar ons hart is, in the land that we love ...'


Oh how sad is the sound of our song
But how sweet is the dream of our homeland

A sweet dream, omdat Jezus zelf daar is.

Close our eyes Lord and fly us on wings of gold
Oh how sweet is the air in the land where we belong 
Hear our prayer, take us there
where we belong
Hear our prayer, take us there 
where we belong
Hear our song, hear our song ...


Ja, hoor ons gebed 
en breng ons waar we Thuis horen ...




" Va, pensiero, sull'ali dorate "/ "Fly, thought, on golden wings,"

Hebrew Slaves Chorus



The new London Chorale: Wings of Gold




woensdag 22 oktober 2014

Ben je er klaar voor?

De laatste dagen sta ik paraat. Dat wil zeggen dat ik elk moment gebeld kan worden, waarop ik in de auto stap om naar mijn dochter te gaan. Maar wanneer het precies zover is weet ik niet; een bevalling laat zich niet voorspellen.
Wel is mijn omgeving ingelicht, ik kan zo weg van mijn werk als het nodig is. En natuurlijk heb je het erover dat het spannend is maar ook weer heel mooi om mee te mogen maken.


Wat praktisch gezien wel een mooie bijkomstigheid is, is dat ik ineens méér 'bij' ben met mijn huishouden dan anders het geval is. Ik zorg dat de wasmand leeg is - al ligt er zomaar weer van alles in. De strijk is net weggewerkt en ook de badkamer en de kamer hebben een goede beurt gehad. Ik roep geregeld: 'Neem je spullen mee naar boven' ... schoolboeken, een tas, schoenen die rondslingeren... (anders ook wel, maar nu ben ik er meer op gespitst dat die opdrachten ook uitgevoerd worden)
Want het is niet handig als ik met rommel wegga ... Ik kan er beter voor zorgen alles in goede orde achter te laten als het zover is en ik vertrek.

Al is het minder heftig dan toen ik zelf zwanger was; toen stond ik met een dikke buik op een tafel (het meest stabiele meubelstuk) om de kozijnen in de kamer te schilderen, want dat was in mijn beleving super-noodzakelijk voordat de baby kwam.

o-o-o-o-o-o-o-o-o

Eigenlijk zouden we ook zó met de komst van de Here Jezus bezig moeten zijn - de bevalling is aanstaande, want de wereld is in barensnood, de weeën beleven we wel heel erg mee in deze tijd!

Zitten we daarom ook op het puntje van onze stoel, zoals Elly en Rikkert het zingen... staan we verlangend (op onze tenen) op de uitkijk, weten mensen om ons heen dat we in verwachting zijn van Zijn komst? Dat zou mooi zijn!

Zijn we echt zover?


Ik sta er wel weer even bij stil of ik echt weg kan uit dit aardse leven (zoals ik op mijn werk ook heb overlegd) of zit ik hier nog echt gebakken? Zijn bepaalde dingen in mijn ogen onmisbaar, of denken we zelf niet gemist te kunnen worden? Dan neemt het leven Hier en Nu nog een (veel te) grote plek in. 

Terwijl wat er écht toe doet, véél meer te maken heeft met ons leven Straks. Wat pas echt zichtbaar zal worden als Jezus terugkomt: dat we zonen en dochters van God zelf zijn - dan eindelijk ook verlost van ons aardse lichaam wat nog lijdt aan zonde en ziekte...

'Hier weg kunnen' heeft ook te maken met of ik mijn zaakjes op orde heb. Een mooie parallel met mijn plotseling opgeleefde huishoudelijke verrichtingen. Zelfs ook letterlijk, want een grote puinhoop in je huis is zeker geen goed getuigenis naar de mensen om je heen. 
Je leven geestelijk op orde hebben, is misschien nog wel belangrijker ... hebben we nog wat op te ruimen, iets goed te maken naar anderen toe, iets te vergeven? Doe dat dan voordat die mogelijkheid er niet meer is en het blijft liggen.

Een gewetensvraag ...


Weet onze omgeving dat we bij Jezus horen? H
et zou wel erg vreemd zijn als mensen om ons heen dat pas doorhebben, als Hij komt. Omdat ze er nooit iets van hebben gemerkt, maar dán pas als we openbaar worden als zijn zonen en dochters ... (want we waren niet zo geïnteresseerd in ons leven Daar en Straks ... in 'de dingen die boven zijn')

Wie meer voor de bijkomende (aardse) zegeningen gaat, hoeft Hem nog niet zo nodig te ontmoeten; de hemel 'waar Christus is', en alles wat daarmee te maken heeft is dan meer een 'ver van mijn bed show', het leven hier, daar draait het allemaal om.

Ik zou daarom ons allemaal (mijzelf ook!) willen aansporen als dat nog niet zo is, Jezus op de eerste plek te zetten. Je tijd, je energie, je liefde ... give it away aan de mensen om je heen. Wandel zoals Hij gewandeld heeft! Zoals een lied het zegt:

Let mercy lead, let love be the strength in your legs 
And in every footprint that you leave , there'll be a drop of grace 

Juist in je eigen omgeving is dat nog wel eens veel moeilijker dan je denkt. Maar wat zou het mooi zijn als veel meer gelovigen nu al openbaar worden als Jezus-volgers, die er naar uitzien dat Hij komt!

o-o-o-o-o-o-o-o-o

Hopelijk is het snel zover, dat de baby waar ik op wacht, geboren gaat worden, maar zéker zo graag, wens ik dat Jezus komt om ons te halen.

Want als je Hem liefhebt kan je niet wachten om Hem te ontmoeten, verlost van alles wat hier nog zwaar en moeilijk is. 
Om dan voor altijd bij Hem Thuis te zijn.

M
He will never break His promise 
though the stars should break faith with the sky 
my Deliverer is coming, my Deliverer is standing by 

(ben je er klaar voor?)


woensdag 25 december 2013

But who may abide ...


Haggaï 2:7-8, Maleachi 3:1 ... gesproken:
Thus saith the Lord, The Lord of Hosts: Yet once, a little while, and I will shake the heav'ns and the earth, the sea, and the dry land; and I will shake all nations, and the desire of all nations shall come. The Lord whom ye seek, shall suddenly come to His temple, ev'n the messenger of the convenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of Hosts.
Want zo zegt de Here der heerscharen: Een ogenblik nog, een korte wijle, dan zal Ik de hemel en de aarde, de zee en het droge doen beven; Ja, Ik zal alle volken doen beven en de kostbaarheden van alle volken zullen komen; plotseling zal tot zijn tempel komen de Here, die gij zoekt, namelijk de Engel des verbonds, die gij begeert: Zie, Hij komt, zegt de Here der Heerscharen.
Maleachi 3:2

But who my 

abide the day 
of His coming? 
And who shall stand when He appeareth? 
Doch wie kan de dag van zijn komst verdragen, en wie zal bestaan, als Hij verschijnt? 

Er is niets nieuws onder de zon, de woorden over de komst van de Messias van Maleachi zijn nog steeds actueel... Maar ook tweeduizend jaar geleden was het al de vraag: wie zit er op Hem te wachten als Hij komt? En het was duidelijk dat er maar weinig mensen waren die er naar uit zagen. Gelukkig was er Maria.... Maar ook Simeon en Anna, van hen staat er dat zij 'de vertroosting van Israël' verwachtten op hun hoge leeftijd...

Denk je dat eens in: jaar in jaar uit leefden zij in Israël wat de oude luister en glorie verloren had. Een provincie van Rome waar de Joden nog per gratie hun eigen bestuur en godsdienst mochten uitoefenen. Geen glimp meer van de glorietijd van koning David, laat staan een tempel die zo indrukwekkend mooi was als die van Salomo.... (De tempel die onder Ezra herbouwd was deed de ouderen die in tranen uitbarsten omdat deze niet te vergelijken was met wat er eerder had gestaan.) En al had koning Herodes de tempel nog verfraaid... Simeon en Anna zagen er om zich heen niets van maar verwachtten hun Messias zoals God zelf hen had beloofd.
En ineens daar op het tempelplein waren Jozef en Maria en mochten zij een klein baby'tje in hun armen nemen. En hun ogen zagen het heil van God - nog niet in volle omvang, maar hun Messias was geboren!


Wie hem verder kwamen vereren waren de herders en wijze mannen uit een heel ver land. De toenmalige koning deed er echter alles aan om van deze koning die vermoedelijk geboren was af te komen en moordde alle kindertjes van Bethlehem onder de twee jaar uit... want in Bethlehem Efrata zou de koning geboren worden...
Hij kwam tot de Zijnen maar ze hebben Hem niet aangenomen: Wij hebben geen koning, alleen de keizer!

En wij?

En hoe is het gesteld met degenen die Hem wel hebben aangenomen, verwachten wij Hem wel? En dan bedoel ik niet alleen Zijn wederkomst, daar zien wij hopenlijk naar uit!! Maar ook mogen wij ons afvragen: Verwacht ik ook dat Hij bij mij is elke dag ... dat Hij jou en mij zal leiden en troosten heel de weg die we te gaan hebben. Zoals in een bekend lied we ook de nabijheid van de Heer wensen: ( hetzelfde woord als in de tekst uit Maleachi maar dan in een wat andere betekenis)


Abide with me!  Blijf bij mij Heer...

Dat is wat de Emmausgangers ook vroegen... toen, vlak na de kruisiging en ze figuurlijk gesproken even helemaal de weg kwijt waren. Ze waren onderweg naar |Emmaus en ineens wandelde iemand een stukje met hen mee en hij merkte hun gemoedstoestand op; hij vroeg. Waarom zijn jullie zo bedroefd?..
En zij vertelden hem waar ze zo mee zaten, dat hun hele toekomstperspectief in duigen lag... Vanwege de dood van hun geliefde Meester.
Dat was het moment waarop Hij hen alles uitlegde wat in de Schriften over Hem ging. Want Hij die ineens met hen meeliep, was Degene die gestorven was, en die ze zo misten... En zijn woorden belandden rechtstreeks in hun hart en daardoor kwam als vanzelf de vraag: Heer, het is al laat, blijf bij ons! 'Abide with us!' Ze drongen zelfs sterk aan want Hij deed alsof Hij verder wilde gaan. Hij wil als het ware van ons hóren: Abide with us!
Toen herkenden zij Hem bij het breken van het brood; hun ogen werden geopend...

And who shall stand when He apeareth? 

Hebben we die vraag al aan Hem gesteld? Dan opent Hij ook onze ogen zodat we Hem herkennen.
En dan, met Zijn Geest in ons, kunnen we zijn komst verdragen. Geen angst meer voor het oordeel; dat is op Hem neergekomen.
Als we willen dat Hij bij ons blijft en we nu al met Hem willen leven... if He abides with us... dan mogen we weten dat we (als het zover is) mét Hem zullen verschijnen in heerlijkheid. Want wie bij Hem horen zijn op het moment dat het oordeel aanbreekt, allang met Hem verenigd en voor ons is het: We shall be with Him, when He appears!

- we zullen zelfs samen mét Hem de oordelen uitoefenen; dat is iets wat ik niet begrijp, maar het staat in de Bijbel en is voor mij dan ook een duidelijk bewijs dat we als gelovigen, zelf niet meer geoordeeld zullen worden - dit even terzijde als verduidelijking :)

Misschien is het al heel snel zover, en voor ieder zichtbaar dat we bij Jezus horen.
Zijn weg begon in Bethlehem in een stal maar leidde naar het kruis. Maar Hij stond ook op uit de doden... Zó heeft Hij ons bevrijd van de dood en het oordeel. We zijn vrij!
Iets om altijd dankbaar voor te zijn!

***********

Indien wij dan met Christus gestorven zijn,
geloven wij, dat wij ook met Hem zullen leven,
(uit Rom. 8)

 Want gij zijt gestorven en uw leven is verborgen met Christus in God.
 Wanneer Christus verschijnt, die ons leven is, 

zult ook gij met Hem verschijnen in heerlijkheid.
(uit Collosenzen 3)

 Hij kwam tot het zijne, en de zijnen hebben Hem niet aangenomen. 
 Doch allen, die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven om kinderen Gods te worden, 
hun, die in zijn naam geloven; 
 die niet uit bloed, noch uit de wil des vlezes, noch uit de wil eens mans, 
doch uit God geboren zijn.


Want:

 Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond
 en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd, 
een heerlijkheid als van de eniggeborene des Vaders, 
vol van genade en waarheid.
(uit Johannes 1)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Linkwithin

http://www.linkwithin.com/install?platform=blogger&site_id=2144441&url=http%3A//gerda-overvanallesennogwat.blogspot.com/&email=evanschagen61%40gmail.com#