Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

'Lord of the Rings'- had het anders moeten gaan?

'Well that was incredibly easy'.

'yes it was'

'can you imagine what it would be like if we had walked the entire way'

don't be silly *laughter*

'Lord of the Rings' is het welbekende epos van Frodo die met de 'Fellowship' op reis gaat om uiteindelijk de Doemberg te bereiken waar hij de Ring die (de begeerte tot) het kwaad belichaamd, in moet laten verdwijnen ... zodat de ban wordt doorbroken, Saruman en zijn Orks en alles wat bij hem hoort, vernietigd wordt...
Natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot maar is het een lange weg tot het doel is bereikt: ze verduren allerlei ontberingen, veldslagen en andere moeilijkheden  (en een zinnetje uit een idioomboek van Engels komt ineens boven drijven: they endured many hardships..) - ook onderling - waardoor duidelijk wordt waar ze werkelijk diep in hun hart 'voor staan'... totdat ze uiteindelijk daar aankomen en de missie is voltooid...

Vanmiddag lieten mijn zonen, natuurlijk onder luid gelach, me dit filmpje zien: Hoe Lord of the Rings af had moeten lopen... en dan geen marathon van drie avondvullende films, maar binnen enkele minuten is de klus geklaard: de ene helft van de Fellowship leidt Sauron af, en op een Adelaar is binnen no time het doel bereikt en de ring vernietigd in de 'Doemberg'.
Dat is mooi, zou je zeggen, zo kan het dus ook. Maar... we hebben dan het hele verhaal gemist (het leven, zei David) - al vind ik dat wat betreft de Orks die in allerlei veldslagen zich van hun slechtste kant laten zien, geen probleem.
Maar ineens drong het tot mij door dat het veel váker zo is, we tegenwoordig direct ons doel willen bereiken, geen geduld meer hebben. Onze maatschappij gaat voor het 'nuttige' en het aangename, en als dat minder wordt, haken we snel af.
Daardoor missen we ook de dingen die op het eerste gezicht  alleen maar lastig en vervelend, of zelfs geheel overbodig lijken te zijn. Maar die schijnbaar overbodige dingen, moeilijkheden die we liever kwijt dan rijk zijn, brengen ons ook iets... En dat is soms veel waardevoller dan je zo op het eerste gezicht denkt.

Ook een ander Epos, die van de 'Lord of Lords' had heel anders af kunnen lopen als Jezus voor 'de kortste route'  had gekozen. Dan had Hij de gevallen schepping kunnen vernietigen om zo Gods eer te redden. Maar Hij, de Schepper van hemel en aarde koos de moeilijke weg en is er niet voor  teruggedeinsd mens te worden, een weg van vernedering en lijden te gaan, tot de dood erop volgde! Hoe komen wij dan aan het idee - ja ook wij als gelovigen denken dat vaak! - dat lijden ons voorbij zal gaan en ons leven 'happy' moet verlopen??

We kunnen het ons niet echt voorstellen maar toch heeft Jezus als mens zo gehoorzaamheid geleerd, juist door het lijden. En dat is ook het doel wat de Heer met ons heeft. Vandaar dat we als we tot geloof komen niet direct bij Hem zijn, maar nog gewoon verder leven op aarde, 'op reis zijn' om te leren wat er in ons hart is - door allerlei moeilijkheden en problemen heen te volharden. Kortom: het leven niet uit de weg te gaan maar uit Zijn hand te aanvaarden en te leren Hem te vertrouwen.
Dat mogen we weer verder uitdelen en zo de fellowship ervaren, kunnen we elkaar troosten en bemoedigen op de weg; ook hén die de weg bijna afgelegd  en het doel bijna bereikt hebben. En velen zijn óns voorgegaan die ons als het ware aanmoedigen vol te houden tot het eind.

Wat zou het mooi zijn als de Heer als Hij terugkomt - of aan het eind van ons leven, zal kunnen zeggen:
En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn Naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. (In het Engels is dat dezelfde uitdrukking die ik hierboven gebruikte: "You  have endured hardships...")
En het doel van alles wat we hier meemaken onderweg: dat we uiteindelijk overwinnen en het eeuwige leven grijpen..
Frodo ging terug naar de Gouw, maar uiteindelijk vertrekt hij overzee naar de Elfen... Wij hebben iets concretere beloften, die God Zelf ons geeft.
Ik hoop dat we allemaal onze reis volbrengen en daar aankomen waar velen al ons zijn voorgegaan. En we al de zegeningen die Hij ons belooft, uiteindelijk met elkaar delen...

beloften van de Heer voor hen die overwinnen:
uit Openbaring hoofdstuk 2

uit Openbaring hoofdstuk 3