Maleficent 2 - de adder onder het gras

- In dit tweede blogje over de film Maleficent probeer ik voor mezelf (maar jullie mogen meelezen) te verwoorden hoe je als gelovige met die veranderende moraal over goed en kwaad om moet gaan en waar je het nog meer terug ziet -

Ja, waarin zit m.i. het gevaarlijke van deze film? (klik hier voor de bespreking van de inhoud). Een lastige vraag die die ik hier probeer te beantwoorden...
En ik hoef niet eens zelf te bedenken waar ik eens zal beginnen want het wordt me wel heel gemakkelijk gemaakt door onderstaande afbeelding die ik vond. Het is zelfs een officiële Disney-poster om de film te promoten.

Als ik de tekst bij de afbeelding tot me door laat dringen, is het wel duidelijk dat deze film Maleficent een (niet eens verkapte) oproep is tot het goedpraten van 'evil'... zelfs al zou het alleen maar een promotie-uitspraak zijn om mensen te prikkelen vooral te gaan kijken.

Ook de trailer (die ik niet had gezien van te voren) laat de zwarte kant zien die aanwezig is in de film, maar die je zomaar op de koop toe neemt omdat het verhaal op zich boeit en je wilt weten hoe het afloopt.

Embrace your inner evil... Heb je al die slechte gevoelens in je.. geef er aan toe, neem wraak als je dat wilt. Omarm het kwaad in je - want (laat de film ons zien) uiteindelijk zal het ten goede keren en zal de liefde die er ook nog ergens in je hart is, overwinnen.
Liefde die overwint, het lijkt zo'n goede boodschap. Maar hier zit er toch een adder(tje) onder het gras.

strategie van de duivel

Over adders gesproken, de verwarring die zo wordt gecreëerd doet me denken aan - en is - de strategie van satan (de oude slang), ook wel 'duivel' (diabolo. de door elkaar gooier) genoemd.
Hij is de expert in het mengen en verwarring zaaien. Niet alleen wil hij dat we het slechte accepteren - en dat doen we als het tot positief resultaat leidt, ook vermengt hij op een hele subtiele manier het slechte met het goede. En hij brengt het zo geraffineerd, dat we er intrappen. 

Een bekend voorbeeld is wicca, waar vooral (jonge) meisjes intuinen. Je doet er toch goede dingen mee, wat kan het dan voor kwaad? Niet beseffende wie er achter zit, de duivel, die weer een op het eerste gezicht positief effect van wicca, gebruikt om naïeve mensen in zijn val te lokken.

Maar ook gelovigen laat hij niet met rust en probeert op allerlei manieren te infiltreren, kan het niet rechtstreeks dan subtiel door mensen te gebruiken die een vals (d.i. ook een vermengd) evangelie brengen... Waardoor je de echte genade van Jezus niet kunt leren kennen ...

Waarheid en leugen worden zo gemengd - bij zo iemand die zich daarvoor laat gebruiken, is er geen zelfonderzoek, maar manipulatie van de waarheid en huichelarij, een zich anders voordoen dan hoe men in werkelijkheid is. 
De werkwijze bestaat dan ook in het gebruik van strategieën, overal zit wat achter om maar het gewenste doel te bereiken.

Wees niet verbaasd dat het zo gaat

Jezus zelf maakt al duidelijk dat het zo zal gaan, bij de gelijkenis van de zaaier. De duivel zaait daar stiekem ander zaad, dolik, haast niet te onderscheiden van de echte tarwe. En zo groeit het samen op tot de oogst. 

Maar ook Paulus doet vlak voordat hij er niet meer zal zijn, een dringende oproep om waakzaam en alert te zijn. 'Want' zegt hij, 'er zullen er grimmige wolven binnen komen, die de kudde niet zullen sparen. En zelfs uit uw eigen midden zullen mannen (vrouwen) opstaan die verkeerde dingen spreken.' 
Dat gaat ver ... 

Wat triest dat vooral mensen die beter zouden moeten weten, zich laten gebruiken door de tegenstander en zo andere gelovigen op een dwaalspoor brengen, als wolven in schaapskleren. 
De oorzaak is dat mensen iets willen 'zijn', en 'discipelen achter zich te krijgen' zoals Paulus het verder zegt in Handelingen 20. Het gaat om eigen aanhangers, om populariteit en aanzien. Niet om Jezus. 
Zij zijn verblind en gaan eigenlijk alleen voor zichzelf en hun eigen (geestelijk/religieuze) succes.

hoe kom je er achter?

Dit alles kunnen onderscheiden gaat niet vanzelf, daarvoor is het noodzakelijk dat we de waarheid liefhebben. En dat is niet de juiste theorie kennen, het zijn niet de juiste regeltjes toepassen, maar de waarheid is een Persoon. 
Jezus zelf is de waarheid en als we Hem liefhebben, is door de Geest zijn liefde ook in ons hart aanwezig. En zullen we op een gegeven moment aanvoelen dat er iets mis is bij iets of iemand - en het kunnen doorzien. 

Een belangrijke toetsteen daarvoor is de liefde, want die komt van God. En die ontbreekt bij de brengers van een verkeerd evangelie - er is geen echte liefde en bewogenheid voor medegelovigen (ze zijn in wezen keihard voor anderen). Ten diepste ontbreekt dan ook de liefde voor Jezus, want Hij is vol goedheid, liefde en erbarmen... 

Als iemand zegt: Ik heb God lief, maar hij haat zijn broeder of zuster

is hij een leugenaar.

Want iemand kan onmogelijk God, die hij nooit gezien heeft, liefhebben

als hij de andere die hij wel ziet, niet lief heeft.
(uit de 1e brief van Johannes, hst 4 vers 20)

Uit onszelf kunnen we dat ook niet, anderen liefhebben. We hebben Hem nodig om ons met zijn liefde te vullen zodat we die kunnen uitdelen. 
Want ware goedheid en liefde komen niet vanuit het kwade, uit de koker van de duivel (al brengt hij het nog zo aansprekend en begrijpelijk mooi) maar alleen van God zelf.

Ik hoop dat mede door dit blogje, je erover na gaat denken en ook leert zien waardoor de duivel in deze tijd infiltreert en aan het werk is. 
En we zo mensen daarvoor kunnen waarschuwen en bekend maken met de echte, ware liefde en goedheid van God. Zodat zij ook uit de duisternis getrokken worden, en overbracht worden in het Koninkrijk van de Zijn zoon Jezus. 
Daar waar echte liefde heerst.

Wie liefheeft kent God, want God is liefde

Wie niet leef heeft kent God niet

want God is liefde

Leer mij uw liefde, waar ik ook ben
Leer mij uw liefde, zodat ik U ken...

Maleficent 1 - Doornroosje anders

Vorige week bekeek ik samen met mijn al wat oudere kinderen een recente Disney film ... niet omdat ik die zelf nu zo graag wilde zien, maar om met hen mee te kijken hoe het betreffende verhaal uitgewerkt was. Op zich was ik daar wel benieuwd naar, want in de film zien we Doornroosje terug, die onder een vloek komt door een boze fee, en na zich te hebben geprikt aan een spinnewiel, honderd jaar zal moeten slapen.

Voor iedereen wel bekend wat er in dat sprookje gebeurt en ook heel helder wie er goed en wie er slecht is - volgens mij hét kenmerk van sprookjes dat die scheidslijn duidelijk getrokken wordt.
Al vond ik in de bekende tekenfilm-versie van Doornroosje het allemaal wel erg ver (te ver) gaan op het moment dat prins Philip uit het kasteel van de boze fee ontsnapt is en zij alle duivels uit de hel roept, en in een vuurspuwende draak verandert. Het kwaad ten top, dat wel...! (Bij ouderwetse videobanden kon er gelukkig nog gemanipuleerd worden, en hadden we dat gedeelte er tussenuit geknipt)
Maar de held overleeft het allemaal en is het eind goed al goed, als hij Aurora wakker kust en ze nog lang en gelukkig leven.

Maar nu was alles anders. Ook geen tekenfilm deze keer maar veel echter, met echte mensen ... De hoofdpersoon was dit keer niet Doornroosje, maar de boze fee, Maleficent. In het begin van de film een best wel heel lief feeën-meisje-met-hoorntjes en grote zwarte vleugels, waarmee ze door het bos scheert en het rijk aan haar voeten ligt. 

En ze maakt kennis met Stefan, een jongen uit het aangrenzende rijk (ja, de echte fans herkennen die naam al) en hij komt er als dief direct al niet best af. Maar zij zorgt er voor dat het allemaal nog goed voor hem afloopt. 

En ze leren elkaar beter kennen en lijken elkaar te vinden - al laat hij zich daarna in geen jaren meer zien. Want hij heeft een verborgen agenda en wil koning van zijn eigen land worden.

Als hij eindelijk weer terugkomt is het niet om Maleficent zelf, maar is het hem alleen om haar grote vleugels te doen. En laat haar zónder vleugels achter - zijn enige kans de oude koning (die op sterven ligt) te kunnen opvolgen. 

Want de plechtige belofte die de oude koning ooit deed aan zijn volk: 'het naburige rijk in te nemen', is nog steeds niet bewaarheid. En met een verslagen Maleficent is de kans dat dat ooit zal lukken, flink toegenomen; de vleugels die Stefan meeneemt naar de oude koning dienen daarvoor als bewijs. En zo is de troon is voor hem.

Maleficent voelt zich verraden als zij ontdekt dat Stefan haar gebruikt heeft om zijn honger naar macht te stillen. Zij is verbitterd en vol van wraakgevoelens en de liefde in haar hart is veranderd in haat.

- Tot zover eerst even het verhaal. En wat ik voor mezelf helder op papier probeer te krijgen, is best wel moeilijk te omschrijven maar ik ga een poging wagen... -

De boze fee uit Doornroosje, ze blijkt door dit verhaal ineens heel wat minder kwaadaardig. Als mensen weten we toch allemaal wat teleurstellingen en gekwetste gevoelens zijn, en kunnen we heel goed haar verbittering en woede begrijpen.
De boodschap die de film ons voorschotelt is: 'ze was nog wel zo'n lief meisje toen ze klein was. Het leven heeft haar zo slecht gemaakt'.
En je zou haast medelijden met haar krijgen... want ze kan er toch niks aan doen?

Degene die in het verhaal Doornroosje 'goed' is zoals prins Stefan? Hier is hij als opgeschoten jongen al een dief, als de film net begint, al vat hij liefde op voor Maleficent, liefde die ondersneeuwt en verdwijnt door zijn ambities. 

En zo wordt zij door zijn toedoen, wat ze is in het verhaal van Doornroosje: de belichaming van het kwaad.
En (denken we nu collectief) valt het eigenlijk heel erg met haar mee, als je haar achtergrond maar kent - ze is lang niet zo gevaarlijk en slecht als we wel dachten. Ze is gewoon slecht behandeld. Dat is het! en ook maar een slachtoffer van haar omstandigheden.

Alles is anders maar valt dat mee?

De verwarring die zo ontstaat, over wat (of wie) goed en slecht is (slecht? ach dat valt toch wel mee ... eigenlijk best wel sympathiek, die slechteriken, die 'goeden' is ook niet alles) dat is nu typisch iets van deze tijd. Als er maar een positieve uitwerking is, maakt het niet uit wat voor oorsprong het heeft. Het gaat om het resultaat.

De scheidslijn tussen goed en kwaad is onduidelijk en vaag geworden en het worden relatieve begrippen.
Het gevaar: met verkeerde machten in aanraking te komen en daar afstand van moeten nemen - dat is niet meer wat je er van leert.
Kijk maar hoe het verder gaat ...

Maleficent neemt wraak door een vloek uit te spreken over het pasgeboren dochtertje van koning Stefan. Maar in de loop der tijd ontdekt ze dat ze van Aurora is gaan houden; ze kan haar niet meer missen. Maar wat nu, want de vloek bestaat nog steeds ...
En nadat het meisje zich toch heeft geprikt aan het spinnewiel, kan prins Philip met zijn kus de betovering niet verbreken. Echte liefde bestaat er niet?
Maar dan is daar ineens de oplossing: de (ware liefdes)kus van Malificent op het voorhoofd van Doornroosje, doet haar ontwaken uit haar 'doods'slaap.
Terwijl prins Philip als de oorspronkelijke held, het nakijken heeft, hij komt er in dit verhaal eigenlijk niet meer aan te pas, al zien we hem nog even terug als Aurora terugkeert in het land van Maleficent.
De twee buurlanden zijn nu in vrede verenigd, het einde van een knappe vervorming van het oorspronkelijke verhaal van Doornroosje.

Ik noemde het al even echt iets van deze tijd: het door elkaar lopen van het goede en het slechte.
Uiteindelijk is hier het slechte niet zo slecht ... want zelfs de van oorsprong (oh nee, slecht gemáákte!) boze fee, kan ineens vanuit liefde Doornroosjes vloek verbreken.Opvallend is ook hoe het met Stefan afloopt. Nadat hij koning werd door een gemene list, zien we hem in het verdere verloop van de film als iemand met zware psychische problemen, iemand die niet meer normaal kan handelen, laat staan regeren. Want ook hij is (in navolging van de bedrogen Maleficent) alleen maar uit op wraak als zijn dochter Aurora onder de vloek van haar komt te liggen. 
'Goed' is ook al niet meer zo duidelijk.

Doornroosje wordt uiteindelijk gelukkig in het rijk van Maleficent, die op háár beurt heeft geleerd dat ondanks haar duivelse wraak, ze nog liefde kon opvatten voor Aurora en haar daardoor uit de slaap kon laten ontwaken.
Koning Stefan is niet meer in beeld, en prins Philip heeft ook al geen belangrijke daad kunnen verrichten.

Waar is de moraal van het verhaal

Juist waar een sprookje om bekend stond: goed en kwaad duidelijk laten zien en onderscheiden (het ligt er juist wel heel dik bovenop!) en zo het kunnen ontwikkelen van een goede 'moraal', juist dát is uit dit verhaal verdwenen. 
'Het goede overwint en het kwaad wordt gestraft', dat is inderdaad niet meer echt terug te vinden. 

Ja, alles is wel héél anders geworden en je bekijkt de personen op een heel andere manier. En zo leren kinderen, jeugd in deze tijd, dat het niet uitmaakt waar het goede of kwade vandaan komt, als er uiteindelijk maar het gewenste ('goede') resultaat is.
Maar toch, er zitten wel consequenties aan deze manier van denken.

Ook de Bijbel spreekt namelijk heel anders over goed en kwaad en als je dat loslaat kijk je als vanzelf ook heel anders naar situaties; je wordt als het ware verblind voor de geestelijke werkelijkheid die er is. 
Maar over die kant wilde ik het een andere keer hebben.

~ Wordt vervolgd ~

Barfi! - a must-see movie...

Gisteren zag ik samen met de jongens een film - mam, die vind je wel mooi! ... En dat was zo, al is het een film die je nog een keer wil zien omdat er nogal wat flashbacks in voorkomen en ingewikkelde situaties zó door elkaar heen lopen, dat ik wat moeite had om alles direct te plaatsen.

De film wordt eigenlijk verteld als een herinnering van een Indiase vrouw, Shruti, dan al wat op leeftijd, en begint op het moment dat haar grote liefde dood gaat. Ze blikt terug op haar leven met hem, waarin ze niet de moed heeft gehad om de juiste keuzes te maken - toen ze het eindelijk deed, was ze te laat...

Barfi ontmoet Shruti

Waar gaat het verhaal over...

Het eigenlijke verhaal begint met een flashback die je doet belanden in de jaren 70. Nadat zij en haar geliefde elkaar uit het oog hebben verloren, wordt haar hulp ingeroepen en wordt ze plotseling weer met hem geconfronteerd - je ziet als kijker niet waaróm maar hij is opgepakt door de politie.

Dan is het ineens zes jaar eerder als de film overspringt naar die eerste kennismaking. We zien in een uitgebreide flashback, hoe de hoofdpersoon, de doofstomme 'Barfi', (zo genoemd omdat het de manier is waarop hij zijn eigen naam uitspreekt) ondanks zijn beperking, het leven toelacht. Hoe hij overal humor in ziet, met oog voor detail, hij kleine dingen op hun waarde schat. En  je ziet hem heel creatief uit de hoek komen om de aandacht van Shruti te trekken. Zij overwint haar begrijpelijke skepsis en al is ze verloofd met iemand anders, ze gaat van hem houden; het lijkt goed uit te pakken..

Totdat hij de stoute schoenen aantrekt en bij haar ouders op bezoek gaat om de hand van hun dochter te vragen - dat kan hij natuurlijk niet letterlijk en geeft hen een brief waar de vraag in gesteld wordt. Maar het antwoord is 'nee', de moeder van het meisje heeft haar dochter ook al net duidelijk gemaakt, haar verloofde te trouwen - en illustreerde de noodzaak daarvan door haar mee te nemen naar een speciale plek in het bos waar een oude liefde van haarzelf aan het werk is. Haar boodschap: 'Ik ga hier nog regelmatig heen... kijk wat er van mijn oude liefde terecht is gekomen.'

Barfi en Jilmil

En onder deze druk, wijst Shruti Barfi af, al is ze ongelukkig met de hele situatie. (Scène in de stromende regen...) En hij is gefrustreerd, begrijpt er niets van waarom ze niet wil, doet nog wel weer een poging om in contact te komen, met z'n fiets naast het treinraampje... maar tevergeefs... (De film is trouwens ook een ode aan de fiets...)

Zij trouwt met haar verloofde. Hij leert een autistisch meisje, Jhilmil, steeds beter kennen en ze kunnen wonderwel met elkaar overweg; Jhilmil is bang voor de meest normale dingen en hoe hij haar weet te bereiken, is heel speciaal om te zien. Zijn bijna kinderlijke, onbevangen manier van leven, sluit aan bij haar belevingswereld en langzamerhand zie je bij haar het vertrouwen groeien...  
Zie bijvoorbeeld de foto: als zij van slag is, gaat hij iets doen wat ze herkent en méé gaat doen: al bladeren schoppend door het bos lopen.

- De rol die haar vader in haar omstandigheden speelt, is nogal gecompliceerd, met een vermeende ontvoering en achtervolgingen door de politie. Hoe er een spelletje is gespeeld en er een vooropgezet plan was, is iets wat pas later allemaal duidelijk wordt. Een extra reden om dat zelf maar te gaan kijken! -

De moraal van het verhaal...

En ik dacht na over de eigenlijk boodschap van de film. 'Barfi is misschien niet helemaal compleet, maar zijn liefde is dat wél', is de conclusie die Shruti moet trekken. En oh, ironie, waar haar moeder juist voor had gewaarschuwd, als ze met Barfi zou trouwen, zou ze leven in doodse stilte, wordt juist bewaarheid bij haar verloofde-zonder-gebrek, als ze in haar huwelijk de doodse stilte ervaart van het ontbreken van echte liefde...
En Jhilmil, in 'onze' ogen ook geen compleet mens... of kijken we daar nu anders tegenaan? Zij durfde in tegenstelling tot Shruti wel op tijd de goede keus te maken. En de film eindigt wat die flashbacks betreft, voor mij onverwacht... maar mooi. :)  Hoe, dat vertel ik hier niet!

En ineens belanden we dan als kijker weer waar we ook begonnen... Barfi ligt in een ziekenhuis op sterven. Shruti neemt afscheid, ze heeft de keus gemaakt, voor de liefde te gaan en heeft Barfi door een onbaatzuchtige beslissing, uiteindelijk echt gelukkig gemaakt.
Jhilmil neemt ook afscheid, ze slaat de deken terug en gaat bij hem liggen...

'Wie veracht de dag der kleine dingen...' is een tekst waar ik aan denk als ik Barfi zie in deze film, hij veracht de kleine dingen namelijk niet. En: wie een compleet mens is, is hij/zij die liefde kan geven zonder berekening. Dat zijn in deze film juist de mensen die in de ogen van de maatschappij niet volwaardig zijn. Shruti weet dat uiteindelijk ook, zij heeft begrepen waar het om gaat.
En al denk je soms even dat je in een slapstick bent beland (en schijnen er veel scénes uit beroemde films in te zitten, die ik trouwens niet ken...) - de zuivere kijk op het leven komt daar steeds weer tussendoor. Het geeft de film voor mij net zo'n speciale sfeer als: 'La vita è bella'...

Toepassing...

Ja, onbaatzuchtig liefhebben is iets heel moois, wat ook de boodschap is die God Zelf ons geeft. En zien we dat juist de mensen die dénken dat ze alles voor elkaar hebben, doofstom en misschien wel autistisch zijn... want, ze hebben niet gehoord en kunnen niet begrijpen waar het écht om draait in het leven.
De Farizeers en Schriftgeleerden hoorden ook, zonder te begrijpen en ze dachten er al te zijn. Ook gelovigen kunnen denken dat het met hen wel goed zit. Wij zijn rijk en hebben aan niets gebrek. 'Maar jullie weten niet dat je arm en blind en naakt bent', zegt Jezus dan.

En dit was geen christelijke film ... toch was het een illustratie van die boodschap en is het duidelijk dat er een keuze noodzakelijk is.
Heb je dat nog niet gedaan, kiezen? De tekst vervolgt: Ik raad je aan bij Mij te kopen goud, ogenzalf en kleding... opdat je weer ziet, en je naaktheid niet meer zichtbaar is. Wees ijverig en bekeer je!
Hij klopt ervoor bij je aan. Hoor wat de Geest zegt en doe open! Dan kun je iets ontvangen wat nog veel verder gaat dan het liefhebben van andere mensen in dit leven hier op aarde, namelijk liefhebben tot in het eeuwige leven.

En dat gun ik jullie allemaal!

Achtste-groepers huilen niet...?

Gistermiddag ben ik met vijf kinderen naar een film geweest. Alhoewel het onderwerp nu niet bepaald vrolijk was, was het toch een goede keus - zelfs als verjaardagsfeestje. Het ging over 'achtste-groepers' en de meiden die ik mee had, zijn volgend jaar zover. In die zin leuk om even in hun leefwereld te kruipen bij het bekijken van de film (een andere dochter is nu achtste-groeper) en wat zijn ze eigenlijk dan al groot...

Het ging over ziek worden en doodgaan; de hoofdpersoon is een stoer meisje uit groep acht die midden in dat schooljaar met z'n bijzondere activiteiten, leukemie blijkt te hebben. Dat is natuurlijk een heftig onderwerp en ik keek onder tijd dan ook geregeld even de rij langs om te informeren hoe het ging maar het was zo verfilmd dat het goed te doen was voor kinderen - al was het duidelijk dat de meesten het niet echt droog hielden.

Het verhaal werd belicht van uit de hoofdpersoon zelf, die als ze hoort dat ze naar het ziekenhuis moet, zegt dat ze daar toch geen tijd voor heeft vandaag - of het niet een andere dag kan. Nee... en als ze in de lift in het ziekenhuis aan haar ouders vraagt wat 'oncologie' betekent, geen genoegen neemt met een vaag antwoord en dan snel even aan een verpleegkundige dezelfde vraag stelt, onder het mom van: ïk moet een spreekbeurt houden...

Ik ben natuurlijk zelf 'ouder' en kijk je met bepaalde ogen naar de ouders - om hen te zien denken, als je de arts aan Akkie hoort uitleggen wat er aan de hand is, met behulp van heen en weer rijdende auto'tjes, soldaatjes die horen te vechten en punaises die de boel komen verstoren... Je ziet ze bezorgd zijn - moeder gaat bijvoorbeeld mee naar het schoolkamp om een oogje in het zeil te houden ... maar in de film komt naar voren wat het kind denkt, dat ze weer gewoon wil zijn.

Als tweede verhaallijn zie je de onderlinge verhoudingen in de klas een rol spelen. Akkie als voetballend meisje kan nu niet rekenen op de sympathie van de beste voetballer van de klas - wat heet, ze hebben slaande ruzie. In de loop van het verhaal zie je dat er een reden is dat deze Joep zo negatief is, hij heeft het thuis niet makkelijk met een strenge pa en waarom komt hij niet op bezoek in het ziekenhuis? In de loop van het verhaal zie je dat de relatie tussen hen verandert. Het komt uiteindelijk zover hij samen met een andere vriend van Akkie het voor elkaar krijgt om op het ziekenhuisterrein een voetbalwedstrijd te spelen - die Akkie als verrassing vanuit haar bed door het raam heen, kan volgen.

En dan dokter 'snor'... echt zo'n sympathieke meelevende arts, die ik al even noemde. Akkie sluit met hem de deal: Hij maakt haar beter - kan hij dat niet, dan zal hij z'n snor afscheren.
- Wat de kinderen die de film keken, als meest indrukwekkend benoemden, was het moment dat dokter 'snor' zónder snor binnenkomt - en er zonder woorden voor iedereen duidelijk is dat de hoofdpersoon het niet zal redden. -
Als ze overlijdt wordt dat niet echt benoemd, - de beelden maken dat duidelijk - direct daarna zie je dat Joep en een andere goede vriend van Akkie (bij de herinneringstafel waar ook een foto van haar staat) het uiteindelijk weten: Achtste-groepers huilen wèl als er een medeklasgenootje overlijdt... omdat ze haar allemaal missen.

+++++++++++++++++++++

Ja, dat viel me weer op. Het is me eerder opgevallen en heb het zelf ook zo ervaren, dat de dood van iemand waar je van houdt, heel erg is. Maar dat het je óók laat zien wat liefde is. Het 'missen' betekent dat je hield van die persoon die er niet meer is. En dat kan bij al het verdriet, een hele mooie kant zijn die je juist dán ervaart. (Helaas zo actueel nu er gisteren zoveel 'achtste-groepers' omgekomen zijn in een busongeluk)

In deze film zie je dat de klas een hechte groep wordt - samen verenigd in het verdriet om Akkie die erg ziek is - waarvan iedereen uiteindelijk moet accepteren dat ze echt dood zal gaan. En om haar te herinneren spelen ze samen een speciaal voetbaltoernooi. De arts en de juf, de ouders, je ziet ze allemaal aan de kant juichen als er een doelpunt gemaakt wordt...

++++++++++++++++++++

Als vanzelf denk ik dan ook aan Iemand anders die gestorven is. Ook die dood heeft grote gevolgen. En dat niet alleen voor een schoolklas die hecht wordt in het gemeenschappelijke verdriet. Zijn dood hecht ontelbaar veel mensen aan elkaar. De Here Jezus stierf namelijk om de verstrooide kinderen Gods bijeen te brengen staat er in Johannes 11; jou en mij, als we geloven in Hem. Wij hangen niet als los zand aan elkaar maar zijn één volk geworden - vanuit alle stammen en talen.

En zoals wij weten dat we van iemand hielden die gestorven is, omdat we die persoon missen, is het bij de Heer ook zo: Hij mistte ons omdat Hij van ons hield. En om ons bij Zich in de hemel te kunnen hebben (dat gaat namelijk niet zomaar omdat wij zondig zijn) moest Hij sterven ... Zoals Eva kon ontstaan toen Adam in een diepe slaap was. En hechten wij ons aan Hem bij Wie we thuishoren.
Wat bijzonder. Het begon bij Hem toen we Hem nog niet eens kenden! En misschien ken jij Hem ook nog niet, maar Hij kent jou wel en is ook voor jou zover gegaan om je niet meer te hoeven missen.

Als je er 'ja' op zegt, is er dat grote gevolg: Dan hebben wij Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. En hebben we niet een béétje liefde ontvangen, nee, de liefde is onze harten uitgestort.... door de Heilige Geest. Dat betekent: Hij heeft niets achtergehouden! Iets om eens weer goed door te laten dringen en vanuit die liefde mogen we leven - zoals Akkies vrienden het toernooi speelden in haar geest...
Maar ook kent Hij onze vergeetachtigheid en geeft ons Zijn 'herinneringstafel': In het brood en de wijn zien we elke keer weer, dat Hij voor ons stierf én ons één maakte. Verdrietig dat Hij zoveel moest lijden, maar blij om onze redding, die zeker is!

Aan het eind van ons leven, of liever nog veel eerder, zullen we als gelovigen overal vandaan, elkaar allemaal zien bij Hem - als Hij ons komt halen om zo voor altijd met Hem te wezen...

The King's speech

Vorige week ben ik naar de film: The King's speech geweest. En waarom? Niet omdat deze film nogal wat nominaties had gekregen en inderdaad enkele Oscars in de wacht heeft gesleept, dat was pas de volgende dag...
Ik had verschillende redenen om die film graag te willen zien, in willekeurige volgorde noem ik een paar.
Het is een waar gebeurde geschiedenis aan het Britse hof: een koningszoon die tegen wil en dank de troon moet bestijgen - hij dacht eerst de dans te kunnen ontspringen maar helaas gaf zijn broer er de brui aan. Buiten dat hij er natuurlijk niet op had gerekend is er een andere complicerende factor: hij stottert - en als je iets niet kunt hebben in die functie, is het dat; je zult geregeld toespraken moeten houden voor een groot publiek. En dat publiek werd net in die tijd aardig uitgebreid door het fenomeen 'radio', een belangrijk middel in de communicatie tussen vorst en volk...
 

King George VI declares the war 3 sept 1939

Zo kom ik bij nog een andere reden om het hierover te hebben: één van mijn eerdere blogjes ging toevallig over diezelfde koning die in 1939 een beroemd geworden kersttoespraak voor de radio hield en zo zijn onderdanen - ook de soldaten die de oorlog in moesten, rechtstreeks kon bemoedigen. Dat lichtje ging me direct op toen ik las waar deze film 'The Kings speech' precies over ging.
Verder was het nieuw voor mij dat deze George VI zo'n moeite had met spreken en het voor hem haast een bovenmenselijke beproeving was om inderdaad koning te moeten worden; zeker vroeger werd er over dit soort persoonlijke problemen wel aardig geheimzinnig gedaan - zo zie je ook dat hij eigenlijk gewoon voor de leeuwen geworpen werd - geen mens die bedacht dat er misschien eerst een oplossing gezocht moest worden voor zijn spraakprobleem toen hij na zijn vader en oudere broer voor 't eerst een officiële toespraak moest houden voor een microfoon: dat apparaat zou wel zorgen dat alles goed zou gaan. 

Zijn vrouw heeft hem in die tijd erdoor gesleept; zij heeft doorgezet en gezorgd dat hij bij een beroemde maar onorthodox werkende spraakleraar terecht kwam. Koning George VI is al overleden in 1952, maar deze Elisabeth - beter bekend als the Queen mum, heeft een zeer hoge leeftijd bereikt. Voor haar waren er zulke pijnlijke herinneringen verbonden met dit hele onderwerp, dat deze film pas naar haar dood is gemaakt alhoewel het script voor wat oorspronkelijk een toneelstuk moest worden, in de jaren tachtig van de vorige eeuw al gereed was.

Waarom spreekt deze film het grote publiek zo aan? Geen actie en veel bombarie maar iemand met een groot probleem wat zijn hele wezen beïnvloedt.... 
Het is blijkbaar een herkenbaar, zo menselijk gegeven - al zal het niet bij iedereen die ook ergens 'mee zit', 'stotteren' zijn.  Iedereen kan invoelen - en nu ook zien - hoe groot de strijd is die dat geeft en aan alle kanten remmend werkt, zeker als je ineens toch koning moet worden. En je ziet de worsteling om ermee aan de gang te gaan - eerst de aanloop tot zijn toespraak op Wembley in 1925, als hij via een microfoon een stadion vol mensen moet toespreken, de starende blikken en de frustratie door de keiharde confrontatie met wat hij niet kan, normaal uit zijn woorden komen. Vervolgens zijn er enkele stottertherapieën die geen soelaas bieden en dan nu, meer dan tien jaar later deze nieuwe poging om bij die coach met de uitzonderlijke werkwijze, van zijn grote spraakprobleem verlost te worden... En - toen nog - Albert, die op een gegeven moment aangeeft: 'als er nu even technisch wordt gekeken wat er aan de hand is, en dat wordt rechtgezet, is het klaar.' Maar het lag wat ingewikkelder, hij moest op voet van gelijkheid met zijn coach diens aanbevelingen opvolgen... en gelukkig hadden ze later (weer) de noodzakelijke vertrouwensband om de therapie tot een succes te kunnen maken, en een vriendschap die bleef bestaan tot zijn dood.

Ik zal hier niet het hele verloop van de film verklappen maar het was de moeite waard om te zien - ook omdat het niet een probleem is wat aan het eind als sneeuw voor de zon verdwenen is - succes hoeft niet altijd te betekenen dat je al je problemen zomaar achter je kan laten, wel dat je ermee aan de gang gaat en zo tot oplossingen kan komen... Zo is hij in staat om zonder noemenswaardig gestotter The King's speech te houden bij zijn aantreden als koning en bijvoorbeeld ook bij zijn toespraak naar aanleiding van de oorlogsverklaring aan de Duitsers op 3 september 1939, zie bovenstaande foto. 
Voorwaarde voor hem is de steun en aanwezigheid van zijn spraakcoach die hem door deze toespraak heen helpt en de nieuwe Koning eist diens aanwezigheid dan ook bij elke openbare gelegenheid waar hij het woord moet voeren..

Over twee personen in de Bijbel 

Wat me het zetje gaf om het over deze film te hebben in een blogje was iets wat ik las over Paulus, de grote apostel en daarom in onze ogen zéker een groot en geweldig redenaar - ja, dat zouden we denken. Groot betekent ... en dan vullen we van alles in met onze menselijke gedachten en redenaties.
Maar in 1 Korinthe staat toch heel wat anders. En ik was bij u in zwakheid, met vrees en veel beven. Zo, dat was Paulus! Die tekst die kende ik wel maar laatst kwam ik nog weer één tegen over Paulus die me nooit zo was opgevallen: ik, die in persoonlijk verkeer schuchter ben.  In zwakheid, in vrezen en beven, schuchter... 
En dan houdt het nog niet op... Anderen hebben ook zo hun ideeën over hem:Want zijn brieven, zegt men, zijn wel gewichtig en krachtig, maar zijn persoonlijke verschijning is zwak en zijn spreken betekent niets, aldus zijn tegenstanders... Toch gaf hij blijk van daadkracht als het er op aankwam.

Vrees of angst, het werkt verlammend, je voelt je onzeker en durft geen initiatieven meer te nemen. Wel heeft het als resultaat dat je Gods kracht nodig hebt, en gaat ook die tekst meer spreken: als ik zwak ben, ben ik machtig. Waarom is dat zo? Waarom kan het niet zonder, zou je denken. Misschien dat we zo vertrouwen mogen leren om toch te gaan, te doen waar je juist die angst voor hebt. Dan ook kan de Heer laten zien dat Hij er voor ons is. Hij is als die spraakcoach, altijd op de achtergrond aanwezig, en die wetenschap is onze kracht.

Maar ook is Hij zo barmhartig dat Hij ons tegemoet wil komen in onze zwakheden. 
Want er ook nog een andere grote Godsman die niet zo welbespraakt was. Mozes had bij wijze van spreken wel honderd uitvluchten om het volk niet te gaan leiden... en zijn uiteindelijke tegenwerping is dat hij al nooit een groot spreker was: ik ben zwaar van mond en zwaar van tong - spreek onduidelijk en moeizaam. Zelfs toen God Zelf hem zei dat Hij hem tot mond zou zijn. Mozes blijft bang! Dan wordt God 'toornig' maar geeft toch een oplossing: Ik geef je je broer Aäron, die mag als je mond zijn. Dat is toch mooi! En Mozes wordt hiermee niet weggezet als een minder capabel persoon (zo beoordelen wij dat dan menselijk!) maar God zegt nota bene dit: zo zal hij u tot een mond zijn en gij zult hem tot God zijn.  
Die broer die hij in geen jaren had gezien wordt zijn rechterhand, vult hem aan, neemt over wat hij niet kan. En de Heer regelt dat zo even tussen neus en lippen door - Aäron was zelfs al onderweg - en geeft dan nóg een keer de opdracht. Ja, als Hij wil dat we iets zullen doen voor Hem, zal Hij de middelen daartoe geven. (En we zijn niet dom in zijn ogen)

Diezelfde broer zien we ook terug in een ander gedeelte van Exodus, als er strijd wordt gevoerd: Mozes moet de staf omhoog houden en dan is het volk aan de winnende hand. Gaan zijn handen naar beneden, heeft de vijand de overhand. Maar Mozes wordt moe, Hij kan het niet volhouden - en de strijd zou verloren worden .. maar daar zijn Aäron en Hur, zij ondersteunen Mozes zodat de staf omhoog kan blijven tot de Israëlieten de overwinning hebben behaald. Ook hier in deze geschiedenis weer de hulp die we mogen krijgen van anderen, Mozes heeft hulp van zijn broer Aäron: hij spreekt voor hem en hier ondersteunt hij hem tijdens de strijd.

Zo geeft God ons voorbeelden in de Bijbel van personen die grote Godsmannen worden genoemd, maar toch zwak waren, met angst en beven ergens aan begonnen - of niet eens durfden te beginnen. Die angstige Mozes is door God gebruikt om een groot volk uit te leiden en God sprak met hem van aangezicht tot aangezicht zoals je met een vriend spreekt. In Hebreeën 11 wordt hij beschreven als één van de geloofshelden die standvastig bleef! En de andere vreesachtige broeder, apostel Paulus mocht geheimenissen die hij van de Heer ontvangen had, openbaren aan de heidenen als hun speciale apostel.  Veel nieuwtestamentische brieven zijn door hem geschreven... 

Wat we hier van leren en steeds opnieuw weer moeten bedenken, is dat de Heer ons kan gebruiken ondanks onze zwakheid, en misschien wel juist omdat we zwak zijn.  Want we zullen ook niet plotseling ophouden met zwak te zijn, maar zullen een andere blik erop krijgen zodat ons onvermogen zal worden tot het verwachten van de Heer, als onze Coach die bij ons is, en die altijd groter is dan waar we tegenover komen te staan... 
Bij de Heer werkt alles net anders en Hij heeft een heel andere definitie van geloofshelden dan wij.
Dan zullen we ontdekken - en misschien weet je het al wel in theorie, maar heb je nog nooit ontdekt dat het echt zo werkt! -  dat we onze kracht bij Hem mogen halen: dat Hij die in ons is, onze kracht is.