"This is how it feels to be free!"

       Eindelijk is het zover: sinds een maand of twee, drie kunnen wij thuis de zender Family 7 ontvangen.... 'k had er al vaak wat over gehoord (" gisteren weer zoiets leuks gezien....") en vond het dan wel jammer dat wij het technisch gezien niet voor elkaar kregen om die programma's te bekijken. Niet dat ik nu overal fan van ben, maar nu kan ik zomaar oude documentaires zien, een concert van Oslo Gospel Choir, of nog wat anders.

En een tijdje geleden zag ik in een flits het 'Brooklyn Tabernacle Choir' voorbijkomen, zingend op een groot podium.... Die setting herkende ik onmiddellijk van een filmpje van youtube wat sinds enkele maanden op mijn hyves staat; juist dat betreffende lied had voor mij iets speciaals, vanwege de tekst die mij in die tijd bijzonder aansprak...

Het hele optreden ademde een speciale sfeer, er werd gezongen met hart en ziel maar kwam ook zo aan bij de toehoorders - Ik drukte dan ook direct de opnameknop in om dit alles nog eens helemaal aandachtig terug te kunnen zien -  Gelukkig! want er bleek een bijzonder verhaal aan dit filmpje vast te zitten!

This is how it feels to be free

Bij het bekijken van het programma kwam ik er al vrij snel achter dat het wel een heel ander Angola is waar dit lied wordt gezongen, dan het gelijknamige land in Afrika, waar ik tot nu toe het betreffende optreden had geplaatst. Degenen die in hun rode shirts zo vol overgave dit refrein meezingen, zijn Afro-Americans met hun roots inderdaad in het verre Afrika, maar eveneens zijn zij gevangenen in de grootste staatsgevangenis van de Verenigde Staten in de staat Louisiana; wie hier opgesloten zit, zit er levenslang - veroordeeld voor moord met voorbedachte rade of medeplichtigheid aan moord.
En juist hier, waar hun vrijheid geëindigd is, en menselijkerwijs er ook niet heel veel kans - 15% - is dat zij ooit deze plek weer verlaten dan door de dood, zingen ze deze woorden mee:

There is a wall that has been standing  since the day that Adam fell

Sin is where it started and sin is why it held

Speaking as a prisoner who was there and lived to tell

I remember how it fell

But in a cross I found a doorway and a hand that held a key

And when the chains fell at my feet, for the first time I could see

Chorus:

This is how it feels to be free

This is what it means to know that I am forgiven

This is how it feels to be free

To see that life can be more than I imagined

This is how it feels to be free Yeah!

See, once I've tasted freedom, then the walls could bind no more

since mercy gave me wings to fly 

like an eagle I can soar

klik hier voor de volledige tekst

Over deze gevangenis

Dit Angola heeft een roerige geschiedenis waarvan bij het linkje in het kort ook iets wordt verteld en het geschetste beeld is niet rooskleurig: in de jaren zeventig was 'The Farm' zelfs de meest gewelddadige gevangenis van de Verenigde Staten en ook daarna is er nog een muur tussen de 3200 gevangenen en vrije mensen...

Want hier geldt maar één wet: 'sterk zijn en anders nog sterker om er te overleven, mensen gedragen zich er uiteindelijk als beesten...' aldus een uitspraak van één van de bewakers.

Maar, waar de informatie die ik heb gelezen ook op andere sites, over dit Angola het daarbij laat, gaat deze documentaire verder en laat behalve dit troosteloze beeld, ineens een heel andere kant zien, een kant van hoop - waarom wordt hierover verder bijna gezwegen?

Want, als licht wat uit die duisternis tevoorschijn komt, is deze gevangenis geworden tot een plek waar een getuigenis klinkt van hoop in hopeloosheid en werd het voor velen een weg tot redding....  Daarom kunnen zij vol overgave meezingen met de liederen over vrijheid en vergeving, ontvangen door de onvoorstelbare liefde van God voor zondaren....

Kan er nog beter bewijs geleverd worden dat die boodschap van bevrijding en vergeving wel waar moet zijn? Of is het evangelie hier 'opium voor het volk' om hen rustig te houden? 

Enkele leden van het Brooklyn Tabernacle Choir vertellen dat ze eerder hebben opgetreden in gevangenissen maar dat het hier anders was; ze ervaarden hier zo de kracht van het evangelie en zagen gevangen die echt een relatie met de Here Jezus hebben. De titel van de documentaire is dan ook: Miracle of Hope - en er komen enkele gevangenen aan het woord die ervan getuigen dat dat de Heer bij hen kwam...

...om een blijde boodschap te brengen en 
om te verbinden gebrokenen van hart, 
om voor gevangenen vrijlating uit te roepen 
en voor gebondenen opening der gevangenis; 

- uit Jesaja 61 vers 1 

en gelezen door de Here Jezus in Lucas 4 

 bij het begin van Zijn openbare werk in Israël... 

Een paar gevangenen vertellen hun verhaal

Op youtube vond ik inmiddels een kort filmpje van diezelfde documentaire die ik zo ineens zag, en hier is een korte beschrijving te lezen van de DVD die ervan is gemaakt; de gevangenis komt naar voren juist als de kans om God te leren kennen - je hebt ook niets anders meer over en kan Hij eindelijk tot je doordringen - het is niet een plek waar het te laat is, waar je het bij Hem ook verbruid hebt.  

Je leest er over een gevangene “Bishop” Eugene Tanniehill, 'a 7th grade dropout' veroordeeld in 1960 voor moord bij een gewapende beroving die 47 jaar vast zat. Hij kwam tot geloof en kwam vrij in 2007.

Een andere gevangene - nu pastor - vertelt in deze documentaire zijn verhaal, veroordeeld voor moord met voorbedachte rade en medeplichtigheid - groeide op in New Orleans in een zeer gewelddadige buurt en zijn meeste vrienden stierven voor hun achttiende. Hij vroeg zich steeds af wanneer hij aan de beurt was, voelde zich opgejaagd en had al twaalf keer dood kunnen zijn...  Hij was aan het eind van zijn latijn en riep God aan in zijn cel, en: had vrede!; die verandering kwam alleen door de Here Jezus. Nu vertelt hij dit aan andere gevangenen die hierdoor ook tot geloof komen. Hun levens veranderen, ze kunnen bijvoorbeeld weer vaders zijn voor hun gezin - en zij geven het ook weer door.

Ook was een gevangene satanist, hield zijn eigen 'dienst' in zijn cel, had op een geven moment een bijl gemaakt en was van plan zijn medegevangenen allemaal om te brengen; op weg naar de ruimte waar hij dit wilde doen vond hij zichzelf ineens terug in de kapel en is nu christen geworden, God hield hem tegen. Zijn tatoeage 666 bestempelde hij nu als een getuigenis waar God hem van had gered.

Wat mij erg aansprak was dat deze mensen echt veranderd zijn en het niet een zoethoudertje is - juist als je naar alle waarschijnlijkheid levenslang opgesloten zit, kun je pas echt getuigen dat Gods vrijheid ware vrijheid is, niet afhankelijk van je uiterlijke situatie maar gebaseerd op iets anders: nieuw leven wat niet meer gebonden is aan de zonde, van slaaf kom je in de vrijheid.

Ook als je al een gelovige bent kun je bepaalde belemmeringen hebben waardoor je die vrijheid niet ten volle kunt ervaren, ook daarvoor is Gods kracht aanwezig om dit weg te doen; dan kom je echt te weten hoe die innerlijke vrijheid voelt, die je door Zijn vergeving hebt ontvangen.
Ja, door het kruis is de muur afgebroken en zelfs als je levenslang tussen vier muren zit kun je dan zingen:

This is how it feels to be free

This is what it means to know that I am forgiven!

om hierover nog iets te lezen: klik hier

Nachtrust...

Nadat ik gisternacht mijn toevlucht had gezocht in het bed van mijn jongste dochter die zelf om de één of andere reden bij pa en ma in het grote bed was komen liggen, was ik benieuwd of anderen herkennen dat er tijden zijn dat dit aspect nogal ongeordend kan verlopen...

Meestal vind ik het niet zo'n probleem dat er even eentje komt buurten - het komt ook beslist minder voor dan jaren geleden toen ze nog jonger waren. Eigenlijk was ik oorspronkelijk de mening toegedaan dat kinderen in hun eigen bed horen - als ze als baby/klein kind wakker werden en niet meer konden slapen, ging ik dan ook keurig verantwoord voor mijn idee met hen naar beneden om ze na kortere of meestal langere tijd weer in hun eigen bed te leggen...

Maar op een bepaald moment had ik genoeg van het gesleep en gedraaf heen en weer midden in de nacht en heb ik gewoon besloten het dekbed op te tillen en ze te laten aanschuiven, pedagogisch verantwoord of niet... dan kon ik tenminste doorslapen...

afb. © Elvera

Maar deze keer was mijn dochter echter nogal kabaal aan het maken vanwege haar verkoudheid, dat kwam mijn ene oor in - aan de andere kant lag mijn man ook verkouden te zijn.

Dat was voor mij - naast het gevoel als een sardientje in een blik te liggen - het sein te denken: ik ga er even vandoor, en kon nog net in het donker zonder benen breken in de kamer van mijn dochter haar bed vinden. Wat daar naast veel speelgoed ook aanwezig was was ... rust!

Toen dacht ik ineens aan die tekst dat de Zoon des mensen geen plek heeft om Zijn hoofd neer te leggen...

Wat een contrast en wat zijn wij dan eigenlijk bevoorrecht - zelfs hebben we nog een ander bed als het nodig is!

afb. © Elvera

Vannacht kwam een andere dochter vertellen 'dat ze zo'n nachtmerrie had' en even bij mama in bed wilde... en behalve een contrast is er ook een parallel te zien.
Want al is het misschien niet zo pedagogisch verantwoord om kinderen teveel toe te staan wat dat betreft, het is heel mooi als ze bij je komen als er wat aan de hand is. Dat is namelijk een teken dat ze zich veilig voelen als vader of moeder er maar is. En zo mogen we hun veiligheid zijn, maar dat niet alleen: we mogen ze ook leren dat er maar één echte veilige plek is.
En als je dan groter wordt, en je vader of moeder is niet meer (altijd) in je directe nabijheid, moet je vertrouwen dat ze er wel zijn, al lig jij in je eigen bed en zijn zij een deur verder.

Zo mag je ook leren te vertrouwen op je hemelse Vader en weet je ook dat je bij Hem een veilige plek hebt - en om dat te leren ben je ook nooit te oud. :)
We mogen naar Hem toe gaan met alles waar we mee zitten en Hij stuurt ons niet weer terug om het maar zelf op te knappen, maar zegt: vertrouw maar dat Ik er ben al zie je Mij niet...
En dan kan er van alles aan de hand zijn in je leven, en misschien slaap ik niet meteen in, lig ik wel eens wakker ergens van, dat mogen we dan aan Hem vertellen - maar omdat onze Vader er is, kunnen wij ook veilig gaan slapen...

In vrede leg ik mij neer

en meteen slaap ik in,

want u, HEER, laat mij wonen

in een vertrouwd en veilig huis. 

Psalm 4: 9

The King's speech

Vorige week ben ik naar de film: The King's speech geweest. En waarom? Niet omdat deze film nogal wat nominaties had gekregen en inderdaad enkele Oscars in de wacht heeft gesleept, dat was pas de volgende dag...
Ik had verschillende redenen om die film graag te willen zien, in willekeurige volgorde noem ik een paar.
Het is een waar gebeurde geschiedenis aan het Britse hof: een koningszoon die tegen wil en dank de troon moet bestijgen - hij dacht eerst de dans te kunnen ontspringen maar helaas gaf zijn broer er de brui aan. Buiten dat hij er natuurlijk niet op had gerekend is er een andere complicerende factor: hij stottert - en als je iets niet kunt hebben in die functie, is het dat; je zult geregeld toespraken moeten houden voor een groot publiek. En dat publiek werd net in die tijd aardig uitgebreid door het fenomeen 'radio', een belangrijk middel in de communicatie tussen vorst en volk...
 

King George VI declares the war 3 sept 1939

Zo kom ik bij nog een andere reden om het hierover te hebben: één van mijn eerdere blogjes ging toevallig over diezelfde koning die in 1939 een beroemd geworden kersttoespraak voor de radio hield en zo zijn onderdanen - ook de soldaten die de oorlog in moesten, rechtstreeks kon bemoedigen. Dat lichtje ging me direct op toen ik las waar deze film 'The Kings speech' precies over ging.
Verder was het nieuw voor mij dat deze George VI zo'n moeite had met spreken en het voor hem haast een bovenmenselijke beproeving was om inderdaad koning te moeten worden; zeker vroeger werd er over dit soort persoonlijke problemen wel aardig geheimzinnig gedaan - zo zie je ook dat hij eigenlijk gewoon voor de leeuwen geworpen werd - geen mens die bedacht dat er misschien eerst een oplossing gezocht moest worden voor zijn spraakprobleem toen hij na zijn vader en oudere broer voor 't eerst een officiële toespraak moest houden voor een microfoon: dat apparaat zou wel zorgen dat alles goed zou gaan. 

Zijn vrouw heeft hem in die tijd erdoor gesleept; zij heeft doorgezet en gezorgd dat hij bij een beroemde maar onorthodox werkende spraakleraar terecht kwam. Koning George VI is al overleden in 1952, maar deze Elisabeth - beter bekend als the Queen mum, heeft een zeer hoge leeftijd bereikt. Voor haar waren er zulke pijnlijke herinneringen verbonden met dit hele onderwerp, dat deze film pas naar haar dood is gemaakt alhoewel het script voor wat oorspronkelijk een toneelstuk moest worden, in de jaren tachtig van de vorige eeuw al gereed was.

Waarom spreekt deze film het grote publiek zo aan? Geen actie en veel bombarie maar iemand met een groot probleem wat zijn hele wezen beïnvloedt.... 
Het is blijkbaar een herkenbaar, zo menselijk gegeven - al zal het niet bij iedereen die ook ergens 'mee zit', 'stotteren' zijn.  Iedereen kan invoelen - en nu ook zien - hoe groot de strijd is die dat geeft en aan alle kanten remmend werkt, zeker als je ineens toch koning moet worden. En je ziet de worsteling om ermee aan de gang te gaan - eerst de aanloop tot zijn toespraak op Wembley in 1925, als hij via een microfoon een stadion vol mensen moet toespreken, de starende blikken en de frustratie door de keiharde confrontatie met wat hij niet kan, normaal uit zijn woorden komen. Vervolgens zijn er enkele stottertherapieën die geen soelaas bieden en dan nu, meer dan tien jaar later deze nieuwe poging om bij die coach met de uitzonderlijke werkwijze, van zijn grote spraakprobleem verlost te worden... En - toen nog - Albert, die op een gegeven moment aangeeft: 'als er nu even technisch wordt gekeken wat er aan de hand is, en dat wordt rechtgezet, is het klaar.' Maar het lag wat ingewikkelder, hij moest op voet van gelijkheid met zijn coach diens aanbevelingen opvolgen... en gelukkig hadden ze later (weer) de noodzakelijke vertrouwensband om de therapie tot een succes te kunnen maken, en een vriendschap die bleef bestaan tot zijn dood.

Ik zal hier niet het hele verloop van de film verklappen maar het was de moeite waard om te zien - ook omdat het niet een probleem is wat aan het eind als sneeuw voor de zon verdwenen is - succes hoeft niet altijd te betekenen dat je al je problemen zomaar achter je kan laten, wel dat je ermee aan de gang gaat en zo tot oplossingen kan komen... Zo is hij in staat om zonder noemenswaardig gestotter The King's speech te houden bij zijn aantreden als koning en bijvoorbeeld ook bij zijn toespraak naar aanleiding van de oorlogsverklaring aan de Duitsers op 3 september 1939, zie bovenstaande foto. 
Voorwaarde voor hem is de steun en aanwezigheid van zijn spraakcoach die hem door deze toespraak heen helpt en de nieuwe Koning eist diens aanwezigheid dan ook bij elke openbare gelegenheid waar hij het woord moet voeren..

Over twee personen in de Bijbel 

Wat me het zetje gaf om het over deze film te hebben in een blogje was iets wat ik las over Paulus, de grote apostel en daarom in onze ogen zéker een groot en geweldig redenaar - ja, dat zouden we denken. Groot betekent ... en dan vullen we van alles in met onze menselijke gedachten en redenaties.
Maar in 1 Korinthe staat toch heel wat anders. En ik was bij u in zwakheid, met vrees en veel beven. Zo, dat was Paulus! Die tekst die kende ik wel maar laatst kwam ik nog weer één tegen over Paulus die me nooit zo was opgevallen: ik, die in persoonlijk verkeer schuchter ben.  In zwakheid, in vrezen en beven, schuchter... 
En dan houdt het nog niet op... Anderen hebben ook zo hun ideeën over hem:Want zijn brieven, zegt men, zijn wel gewichtig en krachtig, maar zijn persoonlijke verschijning is zwak en zijn spreken betekent niets, aldus zijn tegenstanders... Toch gaf hij blijk van daadkracht als het er op aankwam.

Vrees of angst, het werkt verlammend, je voelt je onzeker en durft geen initiatieven meer te nemen. Wel heeft het als resultaat dat je Gods kracht nodig hebt, en gaat ook die tekst meer spreken: als ik zwak ben, ben ik machtig. Waarom is dat zo? Waarom kan het niet zonder, zou je denken. Misschien dat we zo vertrouwen mogen leren om toch te gaan, te doen waar je juist die angst voor hebt. Dan ook kan de Heer laten zien dat Hij er voor ons is. Hij is als die spraakcoach, altijd op de achtergrond aanwezig, en die wetenschap is onze kracht.

Maar ook is Hij zo barmhartig dat Hij ons tegemoet wil komen in onze zwakheden. 
Want er ook nog een andere grote Godsman die niet zo welbespraakt was. Mozes had bij wijze van spreken wel honderd uitvluchten om het volk niet te gaan leiden... en zijn uiteindelijke tegenwerping is dat hij al nooit een groot spreker was: ik ben zwaar van mond en zwaar van tong - spreek onduidelijk en moeizaam. Zelfs toen God Zelf hem zei dat Hij hem tot mond zou zijn. Mozes blijft bang! Dan wordt God 'toornig' maar geeft toch een oplossing: Ik geef je je broer Aäron, die mag als je mond zijn. Dat is toch mooi! En Mozes wordt hiermee niet weggezet als een minder capabel persoon (zo beoordelen wij dat dan menselijk!) maar God zegt nota bene dit: zo zal hij u tot een mond zijn en gij zult hem tot God zijn.  
Die broer die hij in geen jaren had gezien wordt zijn rechterhand, vult hem aan, neemt over wat hij niet kan. En de Heer regelt dat zo even tussen neus en lippen door - Aäron was zelfs al onderweg - en geeft dan nóg een keer de opdracht. Ja, als Hij wil dat we iets zullen doen voor Hem, zal Hij de middelen daartoe geven. (En we zijn niet dom in zijn ogen)

Diezelfde broer zien we ook terug in een ander gedeelte van Exodus, als er strijd wordt gevoerd: Mozes moet de staf omhoog houden en dan is het volk aan de winnende hand. Gaan zijn handen naar beneden, heeft de vijand de overhand. Maar Mozes wordt moe, Hij kan het niet volhouden - en de strijd zou verloren worden .. maar daar zijn Aäron en Hur, zij ondersteunen Mozes zodat de staf omhoog kan blijven tot de Israëlieten de overwinning hebben behaald. Ook hier in deze geschiedenis weer de hulp die we mogen krijgen van anderen, Mozes heeft hulp van zijn broer Aäron: hij spreekt voor hem en hier ondersteunt hij hem tijdens de strijd.

Zo geeft God ons voorbeelden in de Bijbel van personen die grote Godsmannen worden genoemd, maar toch zwak waren, met angst en beven ergens aan begonnen - of niet eens durfden te beginnen. Die angstige Mozes is door God gebruikt om een groot volk uit te leiden en God sprak met hem van aangezicht tot aangezicht zoals je met een vriend spreekt. In Hebreeën 11 wordt hij beschreven als één van de geloofshelden die standvastig bleef! En de andere vreesachtige broeder, apostel Paulus mocht geheimenissen die hij van de Heer ontvangen had, openbaren aan de heidenen als hun speciale apostel.  Veel nieuwtestamentische brieven zijn door hem geschreven... 

Wat we hier van leren en steeds opnieuw weer moeten bedenken, is dat de Heer ons kan gebruiken ondanks onze zwakheid, en misschien wel juist omdat we zwak zijn.  Want we zullen ook niet plotseling ophouden met zwak te zijn, maar zullen een andere blik erop krijgen zodat ons onvermogen zal worden tot het verwachten van de Heer, als onze Coach die bij ons is, en die altijd groter is dan waar we tegenover komen te staan... 
Bij de Heer werkt alles net anders en Hij heeft een heel andere definitie van geloofshelden dan wij.
Dan zullen we ontdekken - en misschien weet je het al wel in theorie, maar heb je nog nooit ontdekt dat het echt zo werkt! -  dat we onze kracht bij Hem mogen halen: dat Hij die in ons is, onze kracht is.
 

De gelukkige prinses

            Sprookjes, die verhalen die zo mooi kunnen zijn en - voor kinderen verteld - meestal goed aflopen. Vaak komen er prinsessen in voor die aan de man - of eigenlijk aan de prins moeten worden gebracht. Om dan zo te kunnen gaan regeren - als de prins nog een groot koninkrijk meeneemt is het helemaal geslaagd in het sprookje en ze leven uiteraard nog lang en gelukkig.

En is de hoofdpersoon geen prinses? Dan is er geen man overboord, aan het einde van het sprookje is ze waarschijnlijk een prinses geworden door haar sprookjesprins te trouwen...

Laatst was ik in de bieb en keek eens even rond voor één van de kinderen. Ik kwam toen een iets minder cliché sprookjesboek tegen; de rode draad in het boek is dat het allemaal prinsessesprookjes zijn, maar toch nét even anders. Ook waren ze niet erg lang, net leuk genoeg om even voor te lezen. Dat doe ik niet meer erg vaak bemerkte ik, maar dit boek stimuleerde me om dit voorlezen toch eens weer wat meer op te gaan pakken. Misschien dat ik de betreffende dochters dan ook wat aan het lezen krijg.

En inderdaad waren het niet de cliché prinsessen, maar ze hadden allemaal zo hun aparte eigenschappen waar dan wonderwel een betreffende prins bij paste - die uiteraard ook wat minder cliché was dan gewoonlijk het geval is.

Eén verhaaltje was zo dat ik aan het eind spontaan in de lach schoot vanwege de onverwachtse wending wat natuurlijk toch een happy-end bleek te zijn. (Verhalen zonder enigszins een happy-end, al moet het ook niet heel erg voorspelbaar, geven me sowieso altijd een nogal onbevredigend gevoel).  

        Het prinsesje zie je zitten op een troon, zij wacht op de koets van een keizerlijk echtpaar dat haar komt keuren voor hun zoon. Pa en ma koning en koningin uiteraard erg gelukkig 'ben zo blij voor je kind!' als blijkt dat de deal wordt gesloten: de prinses is goedgekeurd en zal meegaan om te trouwen met de keizerszoon om zo het uiteindelijk te brengen tot keizerin. Alleen, deze gelukkige prinses volgens de titel van het betreffende verhaaltje, is net aan het dromen over hoe het is een gewoon meisje te zijn, en heeft helemaal geen zin om met het keizerlijk paar mee te gaan en ze glipt door een tuinpoortje weg, belandt zo in de gewone wereld.

Die is helemaal niet zo ideaal als ze zich had voorgesteld want niemand bemoeit zich met haar. Toch vindt ze dat niet erg ( ik vond het wat onlogisch maar dat kan in sprookjes) want wat ze wel heeft is vrijheid! Ze kan gaan en staan waar ze wil en hoeft geen keizerin te worden en dat is wat ze verlangde. Hoe het afloopt?

Lees zelf maar:

Ze liep een park in. Bij de vijver ging ze in het gras zitten.
Op een blad van een witte waterlelie zat een kikker. Hij keek haar smekend aan.
Hij is natuurlijk een betoverde kikker, dacht ze. Als ik hem kus wordt hij vast weer een prins.
De prinses was een lief meisje.
Voorzichtig boog ze zich voorover en kuste de groene mond.
De kikker werd geen prins.
De prinses werd een kikker.

Stomverbaasd zat ze naast hem op het groene waterlelieblad.
Het duurde niet lang of ze dook met de betoverde prins het water in en vergat de keizer, haar ouderlijk huis, alles.
Ze was net als haar kikkerman, overgelukkig.

Wat maakte mij nu eigenlijk aan het lachen? Natuurlijk dat je denkt dat de kikker een prins, of in ieder geval weer mens wordt - de prinses die ineens een kikker is en stomverbaasd door deze metamorfose naast haar kikkerman (in sprookjes kun je dan blijkbaar ook ineens getrouwd zijn :P ) op een lelieblad zit, is blijkbaar komisch genoeg. Je verwacht dit ook niet: een kikker is een vies beest, met van die bolle ogen die van die onverwachtse sprongen kan maken... Nu niet iets wat vertedering oproept, mij in ieder geval geen uitroep ontlokt in de trend van: Ach, wat schattig... En gezellig met je kikkerman onder water leven, we kunnen niet bedenken wat daar nu de aardigheid van is.... Mooi is dat de prinses op deze manier haar gelijke heeft gevonden, dat is wel positief. Maar verder? Het was erg onverwachts en de boodschap is natuurlijk dat als je helemaal gelijk gestemd bent, het niet uitmaakt wat je bent.... Maar kikker worden? In het echte leven gebeurt zoiets natuurlijk ook niet. We willen (ik wil)  liever een happy-end van kikker wordt weer prins en trouwt met prinses. 

Nee, in het gewone leven kom je dit inderdaad niet tegen, al las ik laatst een artikeltje over mensen die zo close zijn met hun hond dat het bijna een huwelijk lijkt... En wie zou er gelukkig mee zijn om echt een kikker te worden? In dit sprookje was de prinses ook ineens vergeten dat ze ooit een prinses was geweest, in een paleis had gewoond en keizerin had moeten worden. Dat hielp natuurlijk mee om hen tot een gelukkig kikkerpaar te maken.

Nee, er is niemand die zijn of haar mens zijn aflegt uit liefde voor een kikker, om het sprookje maar even aan te houden. Misschien raar dat ik dit nu zo op het echte leven betrek, want dit is toch een sprookje? Dan kan dat allemaal, het is dan niet ongeloofwaardig. Het viel me trouwens later pas op dat de kikker toch een betoverde prins was, en hij sleept eigenlijk de prinses mee in de betovering, zij verbreekt die niet.

          In het echt..... 'in real life' was er echter wel Iemand die Zich verlaagde, vanuit Goddelijke heerlijkheid: God Zelf, en mens werd, en dan ook nog een door ieder veracht mens... Staan we daar wel eens bij stil hoe bijzonder - ongelooflijk! - het is dat Hij dat toch maar deed? De Schepper die in Zijn schepping kwam, er deel vanuit ging maken... En dan ook nog geheel vrijwillig. Dat is nog een veel grotere vernedering dan een mens die per ongeluk een kikker wordt,  'dat kan natuurlijk ook niet in het echt', zeggen we dan.

En Hij werd mens en dan niet om zo op die manier dit leven wat te veraangenamen en met ons samen hier lang en gelukkig te leven. Hij werd mens om daarna weer te komen tot dat living happely ever after, en ons óók dat eeuwige leven te geven. Maar daarvoor moest er wel meer gebeuren dan alleen mens worden: Hij moest sterven - ja wij zijn in zekere zin ook betoverd, 'under a spell'- er is iets mis gegaan, dat eeuwige leven hebben we verspeeld. En alleen door die allerdiepste vernedering, kon Hij ons redden - de 'betovering' waardoor we in de macht waren van de satan kon alleen zo worden verbroken. En het enige wat wij daarvoor moeten doen is dat accepteren: Ja, zo was het met mij en dat sterven heeft Hij ook voor mij gedaan....

Deze tekst is dan ook bijna gemaakt voor deze sprookjes'setting': door Zijn liefde die Hij heeft laten zien, te beantwoorden, er actief op te reageren, mag je bij Hem schuilen en ben je veilig. En zou je iemand niet lief kunnen hebben die alles voor je over heeft gehad? Dan kun je toch ook geloven in Hem, Hem helemaal aanvaarden. Hij geeft ons dan een hogere positie dan zelfs Adam en Eva vóór de zondeval ooit hebben gehad: wij mogen delen in die koninklijke heerlijkheid - we zijn mede-erfgenamen geworden van de Here Jezus, onze Prince of Peace...

Ik schrijf het nu neer omdat ik vanuit de bijbel weet dat het zo is, maar het klinkt als een sprookje, haast niet te geloven... Alleen zal dit sprookje echt werkelijkheid worden.

Een oud nummer van Second Chapter of Acts heeft hetzelfde thema. Hier kun je het luisteren...

Prince song
I got a brand new story 'though you've heard it a time or two about a Prince who kissed a girl right out the blue Hey, this story ain't no tale to me now for the Prince of Peace has given me life somehow You know what I mean My sleep is over I've been touched by His fire that burns from His eyes and lifts me higher and higher I live forever with His breath by my side  He's coming again on a white horse He'll ride He'll clothe me and crown me and He'll make me His bride You know what I mean He's coming again on a white horse He'll ride He"ll clothe me and crown me and He'll make me His bride You know what I mean You know what I mean	Ik heb een splinternieuw verhaal alhoewel je het al een paar keer hebt gehoord over een Prins die vanuit het niets ineens een meisje kuste Hé, dit verhaal is geen sprookje meer voor mij want de Prins van de vrede heeft me hoe dan ook leven gegeven Je weet wel wat ik bedoel Ik ben uit mijn slaap ontwaakt Ik ben aangeraakt door Zijn vuur dat uit Zijn ogen brandt en me hoger en hoger tilt Ik leef voor eeuwig met Zijn adem naast mij Hij komt terug rijdend op een wit paard Hij zal mij kleden en kronen en Hij maakt mij tot Zijn bruid Je weet wel wat ik bedoel Hij komt terug rijdend op een wit paard Hij zal mij kleden en kronen en Hij maakt mij tot Zijn bruid Je weet wel wat ik bedoel Je weet wel wat ik bedoel

Grote opruiming...

Deze week is het voorjaarsvakantie – althans bij ons – en het voordeel is dat je dan zo ineens bepaalde zaken aanpakt die al tijden liggen, aan dingen toekomt die er steeds bij in schieten. Zo heb ik al wat spullen naar de kringloop gebracht, bijvoorbeeld een grote sporttas die al een jaar aan de kapstok in de bijkeuken hing en er werd niets meer mee gedaan, er zat nog een bal in die ook niet meer bruikbaar was, dus: weg ermee.

En hoera, er staat alweer wat op de nominatie weggebracht te worden: een vreemd apparaat wat we van een familielid kregen om eens keer uit te proberen waarmee je het effect van een bubbelbad creëert – nooit gedaan, veel te veel rompslomp. En een versterker plus boxjes die achter het luik op zolder stonden... Zo oud als de bergen want die boxjes had ik al toen ik nog thuis woonde maar eenmaal uit het zicht verdwenen was ik het bestaan al haast vergeten. 

Apparaten zijn vaak de afdeling van de heer des huizes en moet er het juiste moment zijn om tactisch op te merken … of we die boxjes ooit nog zullen gebruiken. En zo gaat er nu het één en ander de deur uit.

Maar laat ik het nu niet alleen over een ander hebben - soms een mooie afleidingsmanoeuvre - ik heb zelf ook (zeker!) dingen die ik bewaar en ik weet eigenlijk niet altijd goed waarom. De kreet dat één van de kinderen het nog kan gebruiken, is minder geloofwaardig nu de jongste van het stel inmiddels tien jaar is geworden, dat zou moeten schelen. En met spullen wegdoen is het zo dat je 'de geest moet hebben' – ineens heb je een bui om met een rigoureus gebaar afstand van bepaalde zaken te doen; je kijkt er dan met andere ogen naar, misschien wel wat objectiever en kan ineens beslissen. 

Wat ook nog wel eens helpt: met z'n tweeën iets aanpakken, bij voorkeur samen met iemand die weet wat voor 'dilemma's' het kunnen zijn, die geen dwang uitoefent maar zo even opmerkt 'dat het toch helemaal niet meer nodig is dit of dat te bewaren'... En uiteraard veel complimentjes als het besluit valt.... :)

(En zo gaat dat vice versa, zeg ik dan ook wel eens: 'Hé, waarom heb je dit nog staan? Je doet er al tijden niets meer mee.' En de herkenning is dan ook aardig – ik ben niet de enige!)

Ja, we kunnen het onszelf moeilijk maken met dingen die eigenlijk zo onbenullig zijn als je er eens echt objectief naar kijkt. Wat zijn het goedbeschouwd... spullen die je niet meer gebruikt, soms met een verhaal eraan vast - al helemaal uit het zicht maar nog wel aanwezig. En als je ze nog wel ziet, staan ze vaak gigantisch in de weg; je hebt ze ergens neergezet – omdat je niet goed weet waar het anders naartoe moet – en daar blijft het dan bij. 

En soms kunnen het dingen zijn die te pijnlijk zijn om te voorschijn te halen maar je weet gewoon dat ze er nog wel zijn en gek genoeg kun je er - misschien daarom geen afstand van doen, veel te moeilijk...

Een geestelijke toepassing

Kun je er nog meer van leren dan deze praktische conclusie dat je er eigenlijk alleen maar last van hebt als je echt overtollige dingen allemaal gaat bewaren? Ja, ik heb inmiddels in de gaten dat het dagelijks leven vol zit met illustraties van geestelijke zaken. Want ook de bijbel roept ons op dat we af moeten leggen alles wat ons zo licht in de weg staat. Om de wedloop te kunnen lopen.... 

Al die tijd dat je bezig bent met die overtollige ballast die je allemaal meesleept, kunnen we niet verder met onze race, die wedloop waarin we moeten volharden zodat we het einddoel zullen bereiken. En ook op het geestelijk gebied kunnen we aardig wat ballast meeslepen. En je dan afvragen: 'waarom kom ik toch zo moeilijk vooruit, groei ik eigenlijk niet …' Of: 'waarom heb ik zo'n moeite met bepaalde zaken die steeds maar weer terugkomen?'.

Als je vanuit de wereld bent bekeerd, weet je vaak precies wat bij dat oude leven hoort, daarvan is het in ieder geval een duidelijke zaak dat het weg moet; het hoort niet tot de vrucht van de Geest. Hier kun je in ieder geval de zonde onder scharen die we af moeten leggen, zoals het vers uit Hebreeën 12 laat zien. 

Maar als je een keurige gelovige bent, misschien wel van jongs af aan, je weet wat niet bij je leven met de Heer hoort, en je hebt dat al allemaal weggedaan - of nooit 'aangeschaft' zelfs, nog beter natuurlijk! – dan is het niet automatisch gezegd dat je dus vrolijk de wedloop loopt. Ook dán kan er ballast zijn wat dat dóórlopen verhindert, alleen misschien niet altijd zo herkenbaar omdat het geen zonden zijn uit het rijtje van wie een dief was stele niet meer....

Bewustwording - een begin

Tja, hoe kom je er dan achter of je overtollige ballast, lasten hebt  - naast zonde het andere aspect uit Hebreeën 12 - die je in de weg staan, als het niet eens altijd zo te herkennen valt? 

Ik denk dat als je echt met volharding die wedloop wilt lopen, je zult stuiten op die ballast, je zult op een gegeven moment onderkennen op wat voor manier dan ook, dat er iets niet lekker gaat - waarom je op bepaalde punten niet vooruitkomt en je steeds ergens blijft steken, er een strijd aan de gang is...

En zoals je 'de geest' moet hebben om als het ware met een frisse blik naar je verzamelde soms oude rommel te kijken, om ineens te ontdekken dat het één en ander echt weg kan, en moet!, zo moet je de Geest (met een hoofdletter) hebben, die jou duidelijk maakt dat er iets niet goed zit – daar en daar; hé, nooit geweten... Maar ineens krijg je er zicht op doordat je steeds ergens bij bepaald wordt, het je gaat opvallen. En ook in het volgende aspect is een parallel te zien, want zoals met de zolder-opruiming een ander je kan helpen om je een tip te geven, zo kan er op het geestelijk vlak zo ineens een andere gelovige zijn die met een bepaalde opmerking of een tekst je op het juiste spoor zet; anderen kijken ook op dit vlak soms objectiever, zien ineens dát waar jijzelf zo aan gewend bent, dat het als het ware bij je hoort en ben je daardoor blind voor wat er achter zit: iets waarvan je nooit hebt onderkend dat het zoveel invloed had. Je kunt dan bijvoorbeeld denken: maar zo ben ik, dat is mijn karakter, of: die omstandigheid heb ik te aanvaarden, er is niks aan te veranderen – en toch kan het fungeren als ballast al herken je het niet als zodanig.

God is de grote regisseur, Hij weet als Vader van Zijn kinderen allang dat er iets opgeruimd moet worden  en heeft zo dan Zijn bijzondere wegen om - soms ook door middel van anderen, ook in bezit van diezelfde Geest met die frisse blik :P , ons die geestelijke tip te geven - misschien zonder dat men zich dat bewust is... En zo worden we ten dienste van elkaar ingezet; ook op dit vlak gaat het vice versa. :)
Dat is erg bijzonder om mee te maken. En als dan eenmaal je de schellen van de ogen gevallen zijn, kun je alleen maar verwonderd zijn dat je een bepaalde last af hebt mogen leggen en je zó, vrij bent die loop te volbrengen...

En dan: aan de gang ermee...

Wat ervoor nodig is? Een verlangen dat de Heer je duidelijk maakt of er nog overtollige last bij jou aanwezig is. Stel je zelf aan Hem ter beschikking want Hij ziet ons zoals we zijn, en Hem mogen we dan ook vragen of Hij duidelijk wil maken waar we op het verkeerde spoor zijn geraakt, en ons zo weer op dat rechte pad brengen, die eeuwige weg, zodat we die wedloop kunnen volbrengen.

Want daarvoor is een 'opgeruimd' leven een pré, zo niet een voorwaarde om te kunnen volharden. En dan niet opgeruimd in de zin van: 'stop maar weg op zolder, als het daar en daar ligt heb ik er geen last meer van'. Dat dénk je, maar zo is het toch niet! – zoals kleine kinderen de handen voor de ogen doen en alles wat ze dan niet meer zien is er ook niet meer....

Maar dat kan moeilijk zijn en echte geestelijke strijd kosten om het onder ogen te zien,  en dan dat loslaten  want er is natuurlijk iemand die er niet op zit te wachten dat we deze dingen waar we door belemmerd worden, kwijt raken - juist omdat het resultaat die vrijheid zal zijn om bruikbaar(der) voor de Heer te kunnen zijn.

Dat het toch zo mag zijn dat we die dingen die ons verhinderen om te groeien, en om vrijuit onze weg met de Heer te vervolgen, echt af durven leggen. Je 'huis' uit ermee. En dat betekent: Kijk ernaar en bedenk of je niet beter af bent zónder, en als je niet weet waar je ermee naar toe moet, je misschien het niet af kunt staan: Hij is te vertrouwen en staat aan de deur om het van je aan te nemen. Dat moet dan toch altijd goed komen?

Is ze nog te vinden?

In dit blogje ga ik ergens naar op zoek, en wel naar mijn identiteit die ik heb als vrouw in mijn dagelijkse bezigheden - en al zit ik niet in een crisis wat dat betreft, het is zeker iets om eens een keertje bij stil te staan.

Ik kwam erover aan het denken toen ik bij mijn blogger-profiel mocht invullen wat mijn beroep was. En ook op facebook kwam de onvermijdelijke vraag weer langs: gewerkt bij... Dat is lang geleden, dat ik werkte en m'n beroep uitoefende - heel lang geleden.

de komende dag lacht zij toe spr 31:25 - afb © Elvera

Nu ben ik huisvrouw, vrouw van het huis - als je de term bekijkt. Daardoor zou je kunnen denken dat het terrein van de 'vrouw zonder baan buitenshuis' het huis is en verder niet; haar enige recht is het aanrecht, zelfs de belasting die een vrouw krijgt omdat ze thuis is, wordt wel gekscherend zo genoemd.

En al beweer ik vaak bij hoog en bij laag dat het hebben van kinderen en die zelf opvoeden, een belangrijke taak is ten dienste van de maatschappij, toch heeft het woord 'huisvrouw' best - ook bij mij - een negatieve klank.

De termen die verder met het woord huisvrouw worden verbonden, geven natuurlijk ook aanleiding voor een negatief imago. Wat dacht je van de serie: 'Desperate housewives'? En 'de gelukkige huisvrouw' als titel van een boek dat zelfs is verfilmd, doet direct vermoeden dat 'gelukkig' zijn juist niet het geval is. Ook had je nog 'de vliegende huisvrouw', de vrouw zonder beroep die zomaar veelvoudig Olympisch kampioen werd.

Wikipedia leek mij een goede bron om eens even mijn licht op te steken wat men in het algemeen onder een 'huisvrouw' verstaat. Dat was een interessante zet want de eerste opmerking die ik op die site tegenkwam, was dat de mensen die hun bijdragen hadden geleverd voor het onderwerp 'huisvrouw', het samen niet eens konden worden. Bovenaan staat NB een alarmdriehoek met de belangrijke mededeling dat 'de neutraliteit van het betreffende artikel wordt betwist'. En op de overleg-pagina woeden ellenlange discussies over het al dan niet juist zijn van bepaalde hoedanigheden en bijbehorende definities van 'de huisvrouw'.... je zou het bijna een heet hangijzer kunnen noemen. :P  Hier dus ook al geen helder antwoord. Op deze online encyclopedie staan overzichtelijk enkele definities op een rij, maar die ga ik maar niet allemaal uitpluizen hier... 

Er zijn inderdaad vele invalshoeken om dit onderwerp te benaderen. 'Vroeger was alles beter' wordt er vaak gezegd door wat oudere mensen die de maatschappij tegenwoordig maar ingewikkeld vinden en de jeugd veel te vrijgevochten. Maar ook veel gelovigen hebben wel dat gevoel, zeker met dit onderwerp. We worden natuurlijk beïnvloed door hoe we het zelf hebben meegemaakt en maken we misschien wel onbewust daarvan, ook onze keuzes in het nu. Toch zouden je eigen ervaringen niet alleen leidend moeten zijn en de vraag is of er ook andere objectievere ijkpunten zijn.

Wat is nog maatgevend in deze tijd

Een goed punt om eens bij stil te staan is de vraag waar we onze overtuiging precies vandaan halen, wat is die Bijbelse invalshoek eigenlijk? Is dat per definitie hoe traditioneel gezien de huisvrouw wordt gezien? Het idee dat de rolverdeling zoals het 50 jaar geleden was, de juiste christelijke rolverdeling is, is mijns inziens niet het juiste criterium om naar dit onderwerp (en vele andere) te kijken. Want dan doet het feit zich voor dat wat in mijn ogen wel aardig correct was vijftig jaar geleden, ik dat dan maar gelijkstel met 'de Bijbelse invalshoek' - overal is wel een tekst op te plakken - en wat in mijn ogen wat minder positief was daar zeg ik dat automatisch niet van. Maar mijn ideeën zijn natuurlijk geen norm.

Ik vond een aardig artikel wat in vogelvlucht kijkt naar de geschiedenis van de rol van de vrouw thuis en in de maatschappij. Hier even een citaatje met de kern: 

De Hollandse huisvrouw Gerrit Dou 1650

Wij leven in een land, dat tot voor kort christelijk kon worden genoemd. Christenen hebben sterk de neiging het traditionele te vereenzelvigen met het Bijbelse. Dan krijgt de traditie het karakter van norm. Zo is het niet. Om in deze tijd met zijn snelle ontwikkelingen vrouw te zijn in bijbels licht, moeten wij onze opvattingen en onze verantwoordelijkheden steeds opnieuw toetsen aan de Schrift.

De Bijbel dus.... als objectief ijkpunt, en daar zie ik na de wanhopige en de (on)gelukkige huisvrouw, een andere term voorbijkomen en wel 'de degelijke huisvrouw' in Spreuken 31. Zou die term nu ook debet zijn aan het stoffige image van de huisvrouw? Ik heb in ieder geval nu niet direct een klik met het beeld wat er zo naar boven komt bij dat woord. Maar als ik dat stukje doorlees heeft het hele mooie dingen te zeggen.
Het begint als het ware met de stelling dat haar waarde ver uitgaat boven koralen... Maar direct volgt in vers 10 de vraag: Wie zal haar vinden? En de zoektocht start bij... haar man! Dat zou je toch niet verwachten - en hij geeft haar daar niet een lijstje met allerlei opdrachten waardoor ze na het volbrengen ervan, meer waard is geworden.... evenmin lezen we dat ze onder auspiciën van hem staat in de zin dat alles eerst met hem moet overleggen, ze is niet het sloofje zogezegd. Ook zijn haar activiteiten zeker niet beperkt tot haar huis.

Nee, in dit hoofdstuk geen desperate huisvrouw, integendeel: haar man vertrouwt op haar en zij doet hem goed en geen kwaad, al de dagen van haar leven... zie vers 12/13. Dat is heel andere koek dan maar afhaken omdat je leven zo saai is en je eigen geluk bij een ander zoeken -je man is natuurlijk ook wel saai geworden in de loop der jaren :P - een instelling die tegenwoordig zo normaal lijkt te zijn... 

Ook is deze vrouw uit Spreuken geen (on)gelukkige huisvrouw - zoals in het betreffende boek het krijgen van een kind wordt omschreven als 'levenslang' en dan meer in de zin van levenslang 'ermee opgescheept zitten'. Hier lees je heel wat anders: haar kinderen prijzen haar, ze wordt gewaardeerd... Zij wordt geroemd in de poort.

Als ik dit hoofdstuk lees, denk ik aan de ene kant dat ik nooit op dat niveau zal kunnen komen. Deze vrouw is constant in de weer voor haar hele gezin - slaapt ze nog wel 's nachts? Het licht gaat niet uit, en ze staat alweer op als het nog nacht is... zorgt dat ieder goed gekleed is  - maakt alles ook nog eens zelf zouden we nu zeggen - Iets om moedeloos van te worden? Eigenlijk zien we hier iemand die doet wat ze graag wil doen voor haar man en kinderen, die niet een bekrompen kijk heeft op de maatschappij en ook zich daar vrijmoedig in begeeft 'als het schip van een koopman', ook koopt ze akkers alsof het niets is en plant en passant ook nog even een wijngaard.

Wat maakt nu eigenlijk dat deze 'degelijke huisvrouw' welhaast een perfecte vrouw is in mijn ogen - bij wie alles gelukt? Geprezen door man en kinderen? Deze spontane verwijzing naar Psalm één maakt het welhaast duidelijk en je vindt het ook terug hier in Spreuken.
Je zou haar kunnen zien als de vrouwelijke variant van de man beschreven in Psalm één. Haar 'bron' is niet haar eigen kracht: een vrouw die de Here vreest (met ontzag voor de Heer nbv) moet worden geprezen... lees je in vers 30.

Hieronder nog mijn toepassing van Spreuken 31

Zo mogen wij voor deze tijd weten: Christus als je Bron hebben, maakt echt vrij en dan niet op de manier van de vrouwenbevrijdingsbeweging, de feministen die het wel zonder de man afkunnen, en zich eigenlijk op de plek van de man willen stellen - nee, deze vrijheid komt niet met geweld. En het is in eerste instantie een innerlijke vrijheid. Ook is het geen dwang van 'thuis moeten blijven achter het aanrecht' of  'in de maatschappij werkzaam moeten zijn.'
De vrouw uit Spreuken 31 is als het ware een aanbeveling voor de gelovige vrouw qua instelling:  Hem vrezen is het begin van de wijsheid - ook een spreuk van Salomo - Je mag je werk doen 'als voor de Heer' en je staat er niet alleen voor want: zie, meer dan Salomo is hier! zegt Jezus in Lucas 11 over Zichzelf.  Op die manier mag ik leren zien wat Hij wil dat ik zal doen. Je bent dan anders gericht. Dan pas zal ik ook wijs kunnen zijn zoals in dit vers van ons hoofdstuk uit Spreuken - in de opvoeding en in de onderlinge relaties van iedereen hier thuis.

'De komende dag lacht zij toe' - het kan!
Want door die innerlijke vrijheid kan ik aan die berg was beginnen zonder irritatie dat het alweer nodig is - al is het wel eens met de verzuchting waar het toch allemaal vandaan komt... En het zou zo moeten zijn als ik voor de honderdste keer de badkamer opruim en andere dingen die steeds weer terugkomen omdat dat de taak is die er voor mij ligt.  Maar ook mag ik op een andere manier me inzetten om iets te doen - en er komt dan wel iets op je weg als het je verlangen is, zo schrijf ik nu bijvoorbeeld dit beetje lang uitvallende blogje. :)

Gelukkig lees ik in Spreuken 31 ook iets over dienstmaagden,  is het impliciet al duidelijk dat de 'degelijke huisvrouw' de drijvende kracht is maar niet alles alleen hoeft op te knappen en daardoor ook tijd krijgt om zich bezig te houden met andere dingen. Dan wordt het vanzelf iets meer zoals het staat in vers 27: Zij houdt toezicht op de gang van haar huishouden. Uiteindelijk dus toch een soort 'general household manager'...

Zal ik dat dan toch maar invullen bij mijn 'beroep'? Nu maar hopen dat de rest thuis het daar wel mee eens is. Anders maak ik er gewoon de glimlachende huisvrouw van. :)

Your 'divine Valentine'

Een blogje over Valentijn, en dat terwijl ik echt helemaal niks met Valentijnsdag heb... Wat moet dat worden. Het enige wat er voor mij goed door te onthouden is, is de verjaardag van een neef(je), die is vandaag dus jarig. :)

Valentijnsdag zal al wel heel lang bestaan, maar was toch nooit zo populair als de laatste jaren het geval is. De oorsprong van Valentijn is een legende, eigenlijk zijn er verschillende versies in omloop. Die mij het meest aanspreekt is natuurlijk martelaar Valentijn in de derde eeuw na Christus, die weigerde zijn geloof op te geven en daarvoor ter dood werd gebracht; hij liet een briefje achter voor een meisje waarop hij verliefd was geworden.

Op Wikipedia las ik dat het fenomeen 'Valentijnsdag' midden jaren negentig in deze contreien pas bekender is geworden en dat de commercie hier een niet geringe rol in heeft gespeeld. In die zin is het vanuit commercieel oogpunt eigenlijk verworden tot een soort moeder- en vaderdag. Bij die dagen is het toch zo dat de kassa rinkelt en mocht je niet zoveel contact hebben met je ouders, kun je dit bijna afkopen door op de speciale moeder- of vaderdag acte de presence te geven; een bloemetje of nog beter, grotere kado's, maken het feest compleet.
Zo is Valentijn is toch ook al lang niet meer beperkt tot het sturen van een kaart; je kunt je geliefde verrassen met van alles en nog wat.
Nu heeft mijn geliefde net zomin iets met Valentijn als ik en verwacht ik daarom alleen al geen attentie; verder is hij is ook geen onbekende voor mij die ik door middel van een kaart of cadeau van mijn liefde op de hoogte moet stellen - van mijn kant uit dus ook geen actie. Want dat is blijkbaar een speciaal iets met Valentijn: je kunt als stille aanbidder iets doen en het voorwerp van je liefde iets sturen, een kaart. In ieder geval was dat de oorspronkelijk betekenis.

Bij de jeugd leeft het blijkbaar meer, men heeft tegenwoordig blijkbaar toch steeds rituelen nodig. Zo kan ik me herinneren dat ik jaren geleden op Valentijnsdag met één van mijn dochters die toen een jaar of 6, 7, was, even mee moest omdat ze 'valentijns'chocola had gekocht wat we bij een jongen uit de klas die ze aardig vond, stiekem in de brievenbus deden...
En al doe ik er niet aan, werd ik vrijdag verrast vanwege Valentijn, door idd alweer de jongere generatie! en kreeg een rode roos van één van mijn zoons zoals op de foto hierboven - was toch wel erg leuk en heb die dan toch ook maar wel aangepakt...  :P 

In mijn mail ontving ik bericht van 'Dayspring' een site waar ik wel eens e-cards verstuur, en die met hun Amerikaanse achtergrond 'Valentine' uiteraard niet vergeten. In het betreffende mailtje werden onderstaande teksten aangehaald met als onderwerp 'your divine Valentine'; die teksten vond ik mooi genoeg om ze in een blogje door te geven.

A Valentine may give you flowers, but God sent you the most beautiful rose of all. Jesus.

I am the rose of Sharon, and the lily of the valleys.
Song of Solomon 2:1

A Valentine may bring you chocolate, but God provides you with something even sweeter, His Word.

How sweet are your words to my taste, sweeter than honey to my mouth! Psalm 119:103

En in eigen woorden zeg ik het even zo: God, die wij niet kenden, heeft ons zijn 'kaart' gestuurd,  Zijn Woord waarin Hij ons Zijn liefde verklaart, dat Woord was ook Godzelf, als mens (vlees) naar ons toe gekomen; Jezus, de roos van Saron. En Hij stierf voor ons, en gaf zo Zijn grootste liefdesverklaring af...

Luister de kortste samenvatting van de 'Valentijskaart' van God aan ons....

Johannes 3 vers 16
Want zo lief heeft God de wereld gehad
dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft
opdat een ieder die in Hem gelooft 
niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft
vers 17
Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden 
opdat Hij de wereld veroordeelt
maar opdat de wereld door Hem behouden wordt