Soms langs omwegen...

Vrijdagavond moest ik even op pad, mijn zoon wegbrengen naar een jeugdweekend. Het was niet ver maar om het zelf ook eens te leren, leek het me handig de navigatie te gebruiken; zaken die ik meestal overlaat aan mijn echtgenoot. Maar goed, ik ging nu weg en wist niet exact waar ik moest zijn: een uitgelezen gelegenheid om het uit te proberen want écht verdwalen zat er toch niet in: alleen even de IJssel oversteken en vervolgens ergens een paar keer afslaan ... Kon niet missen. En om helemaal efficiënt te zijn nam ik nog twee kinderen mee om daarná voor hen schoenen te gaan kopen in het stadje Hattem zelf - in de bekende winkel waar ik vaker kom. In de auto was het erg gezellig (verhalen over het halen van je rijbewijs en hoe lang dat wel niet kan duren) vandaar dat ik de juiste afslag die de navigatie mij opdroeg in te slaan, net miste. Dat is namelijk ook nog een kunst als je het niet gewend bent: nagaan welke zijweg er precies wordt bedoeld als de route 'afslaan' laat zien. Oh ja, dat weggetje waar je net voorbij bent...
Maar navigaties hebben de aardige eigenschap dat ze op elke misser voorbereid zijn en geduldig gaan: 'herberekenen, herberekenen...' Dus nam ik de eerstvolgende afslag en kwam inderdaad zonder problemen aan op 'bestemming bereikt'.

Toen ik weer vertrok na jeugd en bagage te hebben afgeleverd, ging ik op weg naar de schoenenwinkel. Tenminste dat dacht ik! Want die weg was toch wel érg lang en de Veluwe aardig groot. Het werd al donker en ik kwam voor mijn gevoel steeds verder van de bewoonde wereld, bocht na bocht dieper het bos in en herinnerde me een artikeltje over wolven die er recentelijk waren gesignaleerd. :) Toen ik in de verte een bordje Heerde zag, leek me het toch beter de navigatie aan te zetten, een adres te verzinnen en tikte in: Gelderse dijk... Gelukkig, dat werkte goed, en na deze onverwachte site seeing Veluwe by night, arriveerde ik eindelijk in de buurt van het centrum van Hattem. Ook niet echt mijn hobby om in het donker in allerlei smalle straatjes te belanden maar gelukkig was ik wel vlakbij waar ik moest wezen. En naar huis was een makkie: navigatie aan op 'thuis' (al ingeprogrammeerd) en ik kon bijna ophouden met nadenken. Zo kwam mijn reis uiteindelijk toch nog (oh ja, zelfs met schoenen voor beide kinderen) tot een goed einde.

bekijk hier mijn Veluwe-by-night-route

Dit technische snufje van de moderne tijd is wel een uitkomst en de geestelijke toepassing ligt natuurlijk voor de hand. Dat ik het er toch even over ga hebben was dat het nu in de praktijk z'n nut bewees, en het iets illustreert waar ik in m'n eigen leven wel dingen van herken. Namelijk dat God een weg voor ons heeft in ons leven... er een route is die we mogen volgen om op de plaats van bestemming te komen. Als we elke dag met Hem leven, er bij stil staan wat Hij graag wil wat we zullen doen door in Zijn woord te lezen... Maar dat het desondanks niet altijd zomaar duidelijk is welke richting je moet kiezen. Toch zegt de Heer nooit: 'Ok, ik wilde dat je hierheen ging maar je rijdt alweer voorbij de juiste afslag en helaas zal je bestemming nu niet in zicht komen...' Hij hoeft zélfs geen nieuwe route te berekenen maar heeft het volledige overzicht. Wel geeft Hij je wel eens het advies: 'Indien mogelijk: Keer om!' Maar zet je niet onder druk.

En misschien ben je in moeilijke omstandigheden, omdat je ooit een verkeerde weg in bent geslagen -  is er zelfs een 'wolf'  in de buurt... - weet je niet meer waar je naartoe moet. Misschien heb je je navigatie wel even uitgezet (zoals ik deed, omdat ik het verder wel wist) en denk je het alleen wel af te kunnen, maar dwaal je voor je gevoel steeds verder in het donker, het bos in... Dan zal Degene met het volledige routeoverzicht, je terugbrengen. Zoals de herder die als hij de wolf aan ziet komen niet wegloopt, maar hem verjaagt en de schapen terugbrengt, door zijn stok en staf. En al heb je dan uiteindelijk de langste moeilijkste weg afgelegd en misschien kostbare tijd verloren, we leren vertrouwen en ons geloof zal groeien als we de lessen ook willen leren. En altijd mogen we bij Hem terugkomen!
Aan het eind van onze reis op aarde, zullen we uiteindelijk verwelkomd worden bij de Heer en hoop ik dat we allemaal kunnen zeggen: 'Ik heb mijn loop ten einde gebracht en het geloof behouden.' Door alles heen mijn bestemming bereikt!

Wat een wonder!

Genezing - beter gezegd: in naam van God geclaimde genezingen, staan even volop in the picture. Daar wilde ik het verder niet over hebben maar het zette me wel aan het denken over de fascinatie die er blijkbaar steeds weer is, om genezingen die zo zichtbaar zijn, haast te verheerlijken. Alsof we daaraan alléén Gods grootheid en macht kunnen aflezen. En vanwege alle ziekte en ellende die we om ons heen en in de wereld zien, is het natuurlijk een mooi tegenwicht als je kunt zeggen: Er zijn mensen genezen!! En dan niet van een griepje maar van blindheid. (En even verder kijkend op internet kan het nog spectaculairder: Er zouden al vele doden opgewekt zijn.)
Een keurmerk voor wonderen zou het probleem van de valse claims wellicht op kunnen lossen. Gewoon nakijken of iemand werkelijk genezen is. Zo ja, is er een wonder gebeurd. Al lijkt me dat met mensen die weer levend geworden zijn nogal lastig checken of ze echt dood zijn geweest.

Een geschiedenis uit de evangeliën schildert ons een plaatje van Jezus in de tijd van zijn rondwandeling op aarde, 'goed doende' aan alle mensen. En als we het er toch over hebben, wat een wonder dat Hij op aarde was gekomen om niet alleen mensen te genezen van alle ziekte en alle kwaal zoals er staat, maar dat Hij ten eerste kwam voor iets veel gróters dan 'alleen maar' de genezing van ons lichaam - dat uiteindelijk na de genezing of zelfs opwekking, toch weer zou sterven. Alleen dat grotere wonder is niet iets wat je direct kunt zien, aan de buitenkant blijven we dezelfde mens die we waren.
De Farizeeën en Schriftgeleerden zaten ook met dat probleem. Al denk ik eerder dat ze het maar niks vonden dat Jezus op hun terrein kwam, dat van de geestelijke gezondheidszorg....
Maar goed, als je iemand in de gaten wilt houden moet je in de buurt zijn! En dat zijn ze dan ook vaak als Jezus ergens is om de mensen te 'leren'.

De gebeurtenis waar ik nu op doel is het welbekende verhaal wat zelfs ieder kind kent: Jezus is in Kapernaüm aangekomen en dat bericht heeft zich als een lopend vuurtje verspreid zodat iedereen erop afkomt. 'Want Hij sprak met gezag en niet zoals de Schriftgeleerden.' Ai, dat is vast een reden dat het ook niet zo lekker zat bij de geestelijke leiders van het volk.
En het is zelfs zo vol in het huis dat er niemand meer bij kan! Maar vier mannen met een verlamde vriend bij zich laten zich niet zomaar uit het veld slaan. Ze klimmen het dak op, halen er wat stenen weg en laten hem op zijn bed naar beneden zakken. Precies voor de voeten van de Here Jezus.
Ze kwamen voor de genezing van hun verlamde vriend. Opvallend vind ik dan ook de reactie van Jezus. Hij zegt niet: 'Wat hebben jullie er veel voor over omdat jullie geloven dat Ik kan genezen'. Nee, Hij geeft de verlamde het vooruitzicht van een veel groter wonder dan dat: Je zonden worden vergeven!
Nou, dat is inderdaad spreken met gezag! En de Farizeeën en Schriftgeleerden die erbij staan beginnen dan ook direct tegen te sputteren in hun gedachten: 'Wie denkt Hij wel dat Hij is! Alleen God kan zonden vergeven!'
Maar Jezus weet natuurlijk wat zij denken en zo krijgt de verlamde man alsnog zijn genezing. Je zou haast zeggen dankzij het ongeloof van de Farizeeën en Schriftgeleerden. Want om het onzichtbare wonder kracht bij te zetten, doet Jezus een zichtbaar wonder: Opdat u weet dat de Zoon van God macht heeft om op aarde zonden te vergeven. En de verlamde man staat op en gaat blij naar huis.

Hier zie je duidelijk gebeuren wat ook Paulus aanhaalt in 1 Korinthe 1: De Joden verlangen een teken. En Jezus geeft ze die tekenen, de tekenen van het Koninkrijk,

- dat is ook zijn antwoord op de vraag van Johannes de Doper die in de gevangenis beland, navraag laat doen of Jezus echt de beloofde koning is. En het vreemde is dan dat de leiders en het volk Hem niet geloven, ondanks al de tekenen die Hij deed. Wij willen niet dat deze koning over ons wordt!

De reactie van de omstanders op deze genezing? Ze verheerlijken God! Dat is een mooi gevolg op een genezing! Ze prijzen Hem dat ze nog nooit zoiets hebben gezien! 'En Jezus onderwees hen', staat er dan aan het eind van die geschiedenis.
Als we nog even verder lezen, zien we in de volgende verzen dat Levi de tollenaar wordt geroepen en Jezus bij hem in huis aanligt om te eten. En daar komen de Farizeeën en Schriftgeleerden weer met hun commentaar: 'Dat kan toch niet! Eerst zonden vergeven, nu eten met zondaars!' Ondanks het teken wat Jezus had gedaan aan de verlamde man, hadden ze nog steeds de clou niet begrepen en Jezus legt het ze nog maar eens uit: 'Wie gezond zijn, hebben geen dokter nodig, maar wie ziek zijn. Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen tot bekering te roepen, maar zondaars.'
En wij zijn allemaal zondaars en hebben Hem nodig om gezond te worden.

Als ik hier verder wat van probeer te zeggen, wil ik voorop stellen dat ik absoluut geloof in de macht van het gebed: God geneest mensen als we bidden en ik heb dat meegemaakt in mijn directe omgeving. Als de Heer ons ook lichamelijke genezing wil schenken is dat heel fijn! We zien dan een glimp van hoe het later zal zijn als deze schepping ook verlost zal zijn van lijden en dood. Maar ook heb de andere kant meegemaakt: dat er gebeden wordt en er volgt geen genezing. Het is dan ook niet iets wat je kunt claimen, alsof we er recht op hebben - ook mag het niet een teken zijn wat je eerst wilt zien voordat je kunt geloven. Dan ben je net als die Farizeeën... En al die tekenen hielpen hen geen steek verder. Claims die niet waar blijken te zijn hebben dan ook het tegenovergestelde effect: Opdat u niet meer weet dat de Zoon van God macht heeft om op aarde zonden te vergeven. En dat is een ernstige zaak.

Wat ik ook altijd een lastig punt vind als het gaat over genezing, is dat God mij, jou, accepteert zoals je bent, en we onze lichamelijke onvolmaaktheden ook mogen aanvaarden als iets wat op onze weg komt. Waar we onszelf door leren kennen, waardoor we soms/vaak wel afhankelijk moeten zijn van de Heer, en dat die acceptatie ons juist in de vrijheid zet, genezen of niet...

Dit is zo anders dan de tendens van tegenwoordig 'dat je er toch goed uit moet zien' (en de christelijke variant: 'als gelovige hoef je niet ziek te zijn') ... we zijn al zover dat mocht je een kind verwachten wat niet aan die norm voldoet, dat tegenwoordig een legitieme reden is voor abortus ... zo het beeld wordt geschapen dat we perfect moeten zijn om mee te tellen in de maatschappij. 
 

Laten we vanwege deze uitwassen niet in het andere uiterste vervallen. We mogen de Heer in allerlei situaties vrijmoedig bidden om genezing - voor onszelf en anderen! Maar laten we vooral dankbaar zijn voor het grootste wonder wat ons ten deel kon vallen:

Dat Hij voor ons naar de aarde kwam en onze zonden aan het kruis heeft gebracht, en heeft vergeven! Ons keurmerk hebben we in ons: de Heilige Geest, het bewijs van onze verlossing en ons onderpand! Hieraan weten we dat die lichamelijke volmaaktheid ook eens zal komen. Als deze schepping die nu nog zucht, in haar geheel bevrijd zal worden tot de vrijheid van de kinderen Gods.... Wat een wonder!

'Lord of the Rings'- had het anders moeten gaan?

'Well that was incredibly easy'.

'yes it was'

'can you imagine what it would be like if we had walked the entire way'

don't be silly *laughter*

'Lord of the Rings' is het welbekende epos van Frodo die met de 'Fellowship' op reis gaat om uiteindelijk de Doemberg te bereiken waar hij de Ring die (de begeerte tot) het kwaad belichaamd, in moet laten verdwijnen ... zodat de ban wordt doorbroken, Saruman en zijn Orks en alles wat bij hem hoort, vernietigd wordt...
Natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot maar is het een lange weg tot het doel is bereikt: ze verduren allerlei ontberingen, veldslagen en andere moeilijkheden  (en een zinnetje uit een idioomboek van Engels komt ineens boven drijven: they endured many hardships..) - ook onderling - waardoor duidelijk wordt waar ze werkelijk diep in hun hart 'voor staan'... totdat ze uiteindelijk daar aankomen en de missie is voltooid...

Vanmiddag lieten mijn zonen, natuurlijk onder luid gelach, me dit filmpje zien: Hoe Lord of the Rings af had moeten lopen... en dan geen marathon van drie avondvullende films, maar binnen enkele minuten is de klus geklaard: de ene helft van de Fellowship leidt Sauron af, en op een Adelaar is binnen no time het doel bereikt en de ring vernietigd in de 'Doemberg'.
Dat is mooi, zou je zeggen, zo kan het dus ook. Maar... we hebben dan het hele verhaal gemist (het leven, zei David) - al vind ik dat wat betreft de Orks die in allerlei veldslagen zich van hun slechtste kant laten zien, geen probleem.
Maar ineens drong het tot mij door dat het veel váker zo is, we tegenwoordig direct ons doel willen bereiken, geen geduld meer hebben. Onze maatschappij gaat voor het 'nuttige' en het aangename, en als dat minder wordt, haken we snel af.
Daardoor missen we ook de dingen die op het eerste gezicht  alleen maar lastig en vervelend, of zelfs geheel overbodig lijken te zijn. Maar die schijnbaar overbodige dingen, moeilijkheden die we liever kwijt dan rijk zijn, brengen ons ook iets... En dat is soms veel waardevoller dan je zo op het eerste gezicht denkt.

Ook een ander Epos, die van de 'Lord of Lords' had heel anders af kunnen lopen als Jezus voor 'de kortste route'  had gekozen. Dan had Hij de gevallen schepping kunnen vernietigen om zo Gods eer te redden. Maar Hij, de Schepper van hemel en aarde koos de moeilijke weg en is er niet voor  teruggedeinsd mens te worden, een weg van vernedering en lijden te gaan, tot de dood erop volgde! Hoe komen wij dan aan het idee - ja ook wij als gelovigen denken dat vaak! - dat lijden ons voorbij zal gaan en ons leven 'happy' moet verlopen??

We kunnen het ons niet echt voorstellen maar toch heeft Jezus als mens zo gehoorzaamheid geleerd, juist door het lijden. En dat is ook het doel wat de Heer met ons heeft. Vandaar dat we als we tot geloof komen niet direct bij Hem zijn, maar nog gewoon verder leven op aarde, 'op reis zijn' om te leren wat er in ons hart is - door allerlei moeilijkheden en problemen heen te volharden. Kortom: het leven niet uit de weg te gaan maar uit Zijn hand te aanvaarden en te leren Hem te vertrouwen.
Dat mogen we weer verder uitdelen en zo de fellowship ervaren, kunnen we elkaar troosten en bemoedigen op de weg; ook hén die de weg bijna afgelegd  en het doel bijna bereikt hebben. En velen zijn óns voorgegaan die ons als het ware aanmoedigen vol te houden tot het eind.

Wat zou het mooi zijn als de Heer als Hij terugkomt - of aan het eind van ons leven, zal kunnen zeggen:
En u hebt moeilijkheden verdragen, en volharding getoond. Om Mijn Naam hebt u zich ingespannen en u bent niet moe geworden. (In het Engels is dat dezelfde uitdrukking die ik hierboven gebruikte: "You  have endured hardships...")
En het doel van alles wat we hier meemaken onderweg: dat we uiteindelijk overwinnen en het eeuwige leven grijpen..
Frodo ging terug naar de Gouw, maar uiteindelijk vertrekt hij overzee naar de Elfen... Wij hebben iets concretere beloften, die God Zelf ons geeft.
Ik hoop dat we allemaal onze reis volbrengen en daar aankomen waar velen al ons zijn voorgegaan. En we al de zegeningen die Hij ons belooft, uiteindelijk met elkaar delen...

beloften van de Heer voor hen die overwinnen:
uit Openbaring hoofdstuk 2

uit Openbaring hoofdstuk 3

Coming for to carry me home...

Lucas 23: 43

En Hij zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.

Dit lied gaat over engelen die komen om mij naar huis te dragen.... een oude Afro-American gospel waarvan de schrijver geïnspireerd werd door de Red River die hem deed denken aan 'The river Jordan'. De sweet chariot gaat natuurlijk over Elia's hemelvaart en de tekst die ik er verder spontaan bij associeer komt uit de Psalmen en spreekt over engelen 'die u op de handen zullen dragen' - bij de verzoeking in de woestijn is het de duivel die de betreffende tekst aanhaalt om Jezus te bewegen Zich van het tempeldak te storten, want engelen zullen Hem toch zeker opvangen ...
Engelen worden in de Bijbel omschreven als dienende geesten en staan ten dienste van de gelovigen. Daarom mogen we de tekst over het op handen gedragen worden door de engelen toch ook toepassen op onszelf, en op andere gelovigen die dit lichaam verlaten en bij de Heer gaan wonen... 

De kinderen vragen zich dan af hoe dat in z'n werk gaat. Ik geloof  (en ken iemand die - alhoewel wij normaliter nog niet die hemelse ogen ervoor hebben -  dit heeft zien gebeuren) dat bij het sterven van een gelovige engelen komen om de ziel, de gelovige zelf, mee te nemen naar de hemel als opdracht van de Heer! naar de plaats waar Hijzelf is. Zoals Jezus de moordenaar aan het kruis vertelde dat hij 'heden' nog bij Hem in het Paradijs zou zijn. En hij/zij laat zijn lichaam achter (hier legt Rikkert het uit voor kinderen) en wordt naar hetzelfde paradijs gedragen - een plek waarover Paulus zich niet mocht uitspreken zo bovenaards-niet te begrijpen mooi... En hoewel we niet kunnen vatten hoe, in wat voor toestand we dan zijn, nog zonder verheerlijkt lichaam, mogen we weten dat 'met Christus zijn' het beste is.
Een gelovige gaat ook nooit een weg die de Heer niet kent. Hij is wel een weg gegaan die wij (daarom) niet meer hoeven te gaan: Hij heeft de dood in de ogen gekeken en ermee afgerekend. Voor een gelovige is hiermee sterven een doorgang naar het eeuwige leven geworden... Zoals Jezus het zegt tegen Martha als haar broer is gestorven: een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat? Wat een bemoediging dat Hij aangaande U zijn engelen zal gebieden:

"Coming for to carry me Home"

over de dood: uit Hebreeën 2

 Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben, 

heeft ook Hij op gelijke wijze daaraan deel gekregen, 

opdat Hij door zijn dood hem, die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen, 

 en allen zou bevrijden, die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood 

tot slavernij gedoemd waren.

over de hemel: uit de eerste brief aan de Korinthiërs

hoofdstuk 2

 Maar, gelijk geschreven staat:

Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord

en wat in geen mensenhart is opgekomen, 

al wat God heeft bereid voor degenen, die Hem liefhebben.

over lijden hier in ons lichaam: uit de tweede brief aan de Korinthiërs

hoofdstuk 4

 Daarom verliezen wij de moed niet, maar al vervalt ook onze uiterlijke mens, 

nochtans wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd.

 Want de lichte last der verdrukking van een ogenblik 

bewerkt voor ons een - alles verre te boven gaand - eeuwig gewicht van heerlijkheid,

  daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare; 

want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig.

hoofdstuk 5

Want wij weten, dat, indien de aardse tent, waarin wij wonen, wordt afgebroken, 

wij een gebouw van God hebben, in de hemelen, 

niet met handen gemaakt, een eeuwig huis.

Want hierom zuchten wij: 

wij haken ernaar met onze woonstede uit de hemel overkleed te worden,

opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden. 

 God is het, die ons juist dáártoe bereid heeft 

en die ons de Geest tot onderpand gegeven heeft 

– want wij wandelen in geloof, niet in aanschouwen – 

 maar wij zijn vol goede moed 

en wij begeren te meer ons verblijf in het lichaam te verlaten 

en bij de Here onze intrek te nemen

... een gebouw van God...

Vandaag is het eindelijk zover dat er een begin gemaakt is met de afbraak van het noodgebouw bij de basisschool waar nu nog twee kinderen van mij naartoe gaan. Het gebouw dat er jaren geleden alweer neer is gezet om de te onstuimige groei van leerlingen aan te kunnen, legt nu bijna het loodje. Ik haalde er speciaal even mijn fototoestel voor op, al moet ik voor het verdere spectaculaire hijskraanwerk morgen terugkomen.
Ja, als er wat nieuws klaar is, kan het oude eindelijk weg.
En als alles dan leeg is gehaald en met de sloop is begonnen, zie je pas hoe oud en vervallen het eigenlijk was, al probeerde men met een verfje hier en daar, het er nog aardig uit te laten zien. Het woord 'nood'gebouw was ook al bijna niet meer van toepassing, zolang stond het er al.

Je kunt dit op een bepaalde manier vergelijken met ons mensen.... We leven vaak alsof we hier altijd zullen blijven, al gaat ons lichaam een beperkt aantal jaren mee. En het raakt in verval - al kunnen we dat tegenwoordig aardig verdoezelen met allerlei kunstgrepen. Soms zie je mensen die er ook uitzien alsof ze niet oud willen zijn - en dan valt het juist op dat ze het wel zijn. Eigenlijk willen ze hun tijdelijke woning bekijken als permanent... Als je geen zicht hebt op een andere 'woning' na dit leven, zit er ook niet zoveel anders op natuurlijk, dan is het: hier en nu moet het gebeuren. Ook is de wetenschap zover dat je bijna zou denken dat artsen (wij mensen) alles kunnen -  alleen dat eeuwige leven zit nog niet in hun pakket. (Dat men aan de andere kant in deze maatschappij de zelfgekozen dood promoot, lijkt hiermee in tegenspraak maar staat er niet los van.... je wilt toch de touwtjes in handen houden, als dat wat betreft je leven niet meer kan, dan maar beslissen over je dood)

Geweldig om te weten - en soms zie je het ineens uitgebeeld - als we ervaren dat ons aardse lichaam steeds verder afgebroken wordt omdat we ouder worden of misschien andere kwalen hebben die ons steeds met de neus op de feiten drukken - dat we als gelovigen een gebouw van God hebben. Zoals de kinderen van school het weten omdat ze het hele jaar zicht hebben gehad op de vorderingen van de nieuwbouw - voor hen geen verrassingen, ze weten waar ze naartoe verhuizen al is het nog onbekend hoe het daar in het echt zal zijn...
En ons aardse 'nood'gebouw zal niet eerder afgebroken zijn, dan dat de Heer voor ons dat nieuwe eeuwige huis klaar heeft. Dan zul je terugkijken en je afvragen waarom we toch zo aan dit aardse lichaam gehecht waren. Waarschijnlijk omdat we ons geen voorstelling kunnen maken hoe het is om 'met Christus te zijn' al zegt Paulus dat dit verreweg het beste is... laat staan dat we enig idee hebben hoe het is een nieuw verheerlijkte lichaam hebben, al weten we het te zullen krijgen.

Misschien als we ons hier en nu meer met Hem bezig houden, we ons meer kunnen voorstellen dat 'met Hem zijn' het beste deel is....We mogen elkaar troosten met deze woorden, dat het zover zal zijn als Christus ons komt halen.
Wie weet al heel snel. :)

'n Huwelijkscounseler?

Gisteren las ik acht regels waarmee je je huwelijk blijkbaar erg goed kunt houden... En aangezien het juist de dag was dat het alweer dertig jaar geleden was, dat ik verkering kreeg met degene die nu mijn echtgenoot is, vond ik het wel even leuk om het betreffende blogje tegen te komen.
Die acht regels op een kaartje zijn inderdaad heel wat goedkoper dan allerlei boeken over huwelijkstherapie etcetera. Dat klopt. Toch leerde ik een paar jaar geleden nog wel wat nuttigs uit een bepaald boek (en in theorie weet je dat natuurlijk best, maar in de praktijk is het wel eens moeilijk toe te passen...) en wel dat je de ander niet kunt veranderen, alleen jezelf.

Wij bekijken ook als christen toch de dingen vaak van de menselijke kant - moeten steeds weer bewust op die andere manier - die van God - naar de ander en naar situaties kijken.
En ik weet niet of anderen het herkennen, maar als je een rijtje regels leest, denk je bij jezelf in hoeverre je nog te kort schiet - er is zeker een punt (of zelfs meerdere) te noemen waar we zelf niet erg goed in zijn.. Mijn man is bijvoorbeeld meestal méér op tijd dan ik dat ben - al zal hij het waarschijnlijk anders formuleren: dat ik vaker te laat ben... - nummer acht van het kaartje.
Maar ook zeker en misschien wel als eerste, bedenken we hoe de ander te kort schiet, hij of zij moet toch eerst wel een aantal van de genoemde regels al helemaal opvolgen en als de balans dan wat in evenwicht is kunnen we zelf ook nog wel eens kijken waar we ons kunnen verbeteren....
Dat is de menselijke manier om onszelf te rechtvaardigen. Het ging even mis maar de ander kwam ook zo vervelend uit de hoek...
Deze benadering is natuurlijk van alle tijden. Het begon al bij Adam die naar Eva keek - de vrouw gaf mij de vrucht - en Eva keek naar de slang (en volgens mij heb ik dit in een ander blogje precies zo geformuleerd)

Als je leest wat God vraagt van man en vrouw, of beter gezegd wat Hij hen als opdracht meegeeft is je eigen verantwoordelijkheid te nemen -  Laat ik als vrouw mijn opdracht serieus nemen: mijn man onderdanig te zijn als aan de Heer (tja, het staat er nu eenmaal!) En laat de man niet eerst beoordelen in hoeverre zijn vrouw onderdanig is, maar laat hem zijn verantwoordelijkheid nemen en zijn vrouw liefhebben.
Eigenlijk is dit wat ik NB vroeger al leerde, hetzelfde als wat ik het betreffende boek las: je kunt niet de ander, maar alleen jezelf veranderen.
En de één kan het met een kaartje af, anderen hebben soms na jarenlang getrouwd te zijn, nog een boek nodig om in de praktijk beter met deze theorie uit de voeten te kunnen... weer anderen hebben nog meer hulp nodig.

- en bedenk ik dat er mensen zijn bij wie dit alles (nog) niet heeft geholpen -

Wat mijns inziens verder de basis is en het begin van alle verandering: het inzicht dat God mij kan veranderen, want dat lukt me zelf niet. Wat je dan voor de ander (beter nog voor elkaar) kunt doen, is: bidden! En dat werkt! De Heer is namelijk een veel betere huwelijkscounseler dan mensen ooit zullen zijn.
Dan is het misschien niet zo erg als dat  kaartje met die regels per ongeluk een keer in de prullenbak verdwijnt...

Het meisje in de kooi (en hoe ze eruit werd bevrijd)

Wat zou je nu moeten vertellen over onderstaand lied, wat voor veel kinderen toch wel HET kamplied was vorige week. In het Duits is de boodschap toch niet voor iedereen direct duidelijk - je zingt zomaar woorden met anderen mee die je eigenlijk niet begrijpt. Dan is het mooi om het ook te horen in je eigen taal zodat je weet waar het precies over gaat.
En ook dan moet het nog duidelijk worden in je hart. Want het lezen en met je verstand weten is niet genoeg. Hoe worden de dingen die in de Bijbel verteld worden, echt in je leven, hoe word je bijvoorbeeld echt vrij van dingen die je tegenhouden om een echte discipel van de Heer te kunnen zijn - het onderwerp van de kampweek. Een verhaal kan nog wel eens helpen, zoals de Here Jezus ook gelijkenissen vertelde aan zijn discipelen om iets duidelijk te maken.

Het verhaal...

cop. Elvera

En gelukkig, ook dit jaar hadden we in het kamp iemand in het bezit van een verteltalent... met deze keer het verhaal van het meisje in de kooi... Nou dat was een prachtig mooi meisje - en haar kooi? Daarin was ze gelukkig, het was een mooie grote kooi, van goud en er stonden prachtige meubels in, ook een mooi harp dus ze kon zelf muziek maken... ze kon er zelfs dineren aan een prachtige tafel met een kroonluchter erboven; ze kreeg de lekkerste en gezondste maaltijden die je je voor kunt stellen.
Maar ... hoe kon ze nu gelukkig zijn in een gouden kooi? ... Ze was daar gelukkig omdat ze niet anders wist - dit was haar plekje waar ze haar hele leven al woonde. Ze had geen idéé van een wereld buiten waar je kon gaan en staan waar je wilde, waar je wind door de haren blies, je de vogels kon horen zingen, de zee... waar grote bossen waren en prachtige bergen waarop je een geweldig uitzicht had...
Maar goed, je raadt het al, op een dag komt er een jongeman die net een geweldige erfenis had gehad naar het betreffende kasteel waarin de kooi stond. En hij heeft er alles voor over haar uit die kooi te laten gaan zodat ze een normaal leven kan leiden. Met hem - want hij was natuurlijk op slag verliefd op haar geworden toen hij haar had gezien. En hij moet z'n hele bezit verkopen om haar vrij te krijgen. Je zou zeggen dat ze een gat in de lucht springt als het zover is.


Maar nee, ze is doodsbang om haar veilige kooi te verlaten! Ze smeekt hem om bij haar in de kooi te komen wonen... Het kost de jongeman dan ook veel inspanning en eigenlijk dwingt hij haar mee naar buiten. Maar ze blijft ongelukkig; in de bossen is ze bang dat de takken op haar vallen en ook ergens anders blijft het eng. De vogels kunnen haar pikken en de wereld is zo groooot, dat kent ze niet. Haar eigen kooi was zo veilig. Ze trouwen en  kiezen er voor te gaan wonen in een klein huisje aan de zee, maar ze blijft altijd binnen want de wijde wereld is haar nog steeds veel te wijd. En haar bruidegom ziet haar wegkwijnen maar kan niks doen. Uiteindelijk is ze zo zwak geworden dat ze alleen nog maar op bed ligt. Dan denkt hij ineens aan de koning die bijzondere gaven bezit. De koning wil onmiddellijk komen als de jongeman naar het paleis is gereisd en hem verteld heeft van zijn jonge vrouw de hele dag op bed ligt omdat ze bang is om vrij te zijn - eigenlijk nog steeds vast zit in haar kooi. Want al is ze niet meer letterlijk gevangen door die gouden kooi, in gedachten verlangt ze ernaar daar weer te zijn - eigenlijk houdt de kooi houdt haar nog steeds gevangen.

cop. Elvera

En wat is de bijzondere gave die de koning haar geeft nadat hij mee is gereisd naar dat kleine huisje aan de zee? Liefde, die de angst overwint... Lees het zelf maar:

 'Ja', zei hij zachtjes, je angst houdt je gevangen meisje. Die angst is je gevangenis, maar ook meteen een veilige schuilplaats. Het beste tegengif voor angst is liefde! Dat heb ik van een oude dokter geleerd die ik jaren gelden heb ontmoet. Hij legde zijn handen op het hoofd van zijn patiënten en zo stroomde de liefde door hun hele lichaam.'

Werden ze dan beter?' fluisterde ze.

'Alleen als ze bereid waren hun hart open te stellen voor die liefde'. antwoordde de koning. 'Sommigen wilden dat niet. En jij meisje? Wil jij het wel? Als je bereid bent je hart met liefde te lasten vullen, zullen de tralies van angst steeds verder doorbuigen, totdat ze breken en dan ben je vrij.'

'Ja, dat wil ik', fluisterde ze. 'Kunt u dat nu voor me doen?'

'Nee', antwoordde hij zachtjes. 'Eerste moet je zelf de keuze maken om uit de kooi te stappen en die achter je te laten'. 

Maar ik durf niet naar buiten te gaan.'snikte ze. 

'Waar ben je bang voor? Dat mensen je zullen kwetsen?

 O nee, ik weet wel dat er eigenlijk niets is om bang voor te zijn, maar ik weet gewoon dat ik bang zal zijn.'

De koning verjaagt haar angst en schenkt haar zijn eigen moed en levenslust. Maar dan is ze er nog niet...Hij vraagt haar of ze bereid is de volgende ochtend om twaalf uur hem te komen opzoeken in zijn paleis. Als het zover is, staat hij in spanning te wachten. Want, al heeft hij haar de moed gegeven om de angst te overwinnen, ze zal zelf moeten opstaan van haar bed en naar buiten gaan, die wijde wereld in om naar hem toe te komen...
En hij wacht, het wordt vijf over twaalf, tien over twaalf, half één, één uur...
Zou ze in de gaten hebben dat wat ik haar heb geschonken, groot genoeg is om haar angst los te laten, zodat ze de vrijheid kan 'aanpakken' door naar het paleis van de koning te reizen?
Ja!! Hij moet nog even geduld hebben maar dat vindt hij niet erg... Tegen een uur of twee ziet hij haar in de verte aankomen. Eindelijk wil ze ook uit haar kooi zijn en durft de wijde wereld in te gaan, op weg naar het paleis.. De liefde heeft de angst laten verdwijnen.
De koning gaat later nog vaak op bezoek in het kleine huisje aan de zee, waar nu een gelukkig gezin woont met een paar kinderen die altijd blij zijn als de koning er weer eens langskomt...

In het boek stond boven dit verhaal de tekst:

Wie Christus heeft vrijgemaakt die is waarlijk vrij. Laat u niet weer een slavenjuk opleggen...

 Galaten 5: 1

En het slavenjuk kan van alles zijn, je angst.. Maar ook kun je denken dat je nog niet echt vrij bent, omdat er iets nog niet zo OK is in je leven, je gedachten zeggen dat je eerst perfect moet zijn.. Weet dan dat Jezus gestorven is voor al je zonden. Hij zegt nooit: Nou, dit is nu de 540e keer dat je deze fout maakt, wel iets te veel. Ik vergeef het nu niet meer. Nee, Jezus heeft al je zonden al gedragen op het kruis. Christus heeft ons vrijgemaakt van alles wat ons vasthield, we zijn uit de kooi gehaald en mogen nu in het nieuwe leven wandelen... een hele nieuwe wereld om te ontdekken, alles wat God voor ons heeft klaarliggen. Ook als we misschien bang zijn voor de (onbekende) toekomst, dan mogen we weten dat God erbij is.

Het 'kamplied' Meine Zeit

                                            
   Het lied hieronder sluit hier helemaal op aan... Je omstandigheden kunnen zomaar weer die kooi zijn waar je denkt weer in te zitten. Het refrein zegt: als we Hem vertrouwen hoeven we niet meer bang te zijn. Ik hoop dat we in ons leven steeds weer opnieuw ontdekken dat dit waar is.

 een filmpje vanuit Afrika, Meine Zeit uitgelegd in het Engels 

- zingen vanaf 2.59...

Meine Zeit....

Meine Zeit    steht in deinen Händen  Nun kann ich ruhig sein  ruhig sein in Dir  Du gibst geborgenheit  Du kannst alles wenden                  Gib mir ein festes Herz  mag es fest in Dir  Sorgen quälen und werden mir zu groß  Mutlos frag ich: Was wird morgen sein?  Doch du liebst mich,  du läßt mich nicht los Vater, Du wird bei mir sein! Hast und Eile, Zeitnot und Betrieb nehmen mir gefangen, jagen mig  Herr, ich rufe  Komm und mach mich frei Führe du mich Schritt für Schritt     Es gibt Tage die bleiben ohne Sinn Hilflos seh ich, wie der Zeit verrinnt   Stunden Tage, Jahre gehen hin   und ich frag, wo sie geblieben sind

Heer mijn leven is in Uw sterke handen 'k hoef niet meer bang te zijn Mijn rust vind ik in U U geeft geborgenheid U zult nooit veranderen Geef mij vertrouwen maak mij sterk in in U  Al mijn zorgen worden me te zwaar  en ik weet niet wat de toekomst brengt Maar Uw liefde  houdt mij altijd vast! Vader U zult bij mij zijn Vele dingen, drukten van de dag nemen mij volledig in beslag en ik roep U: Kom en maak mij vrij Leidt U mij toch stap voor stap! Er zijn dagen die zo doelloos zijn  en mijn leven zomaar verder gaat Uren, dagen, jaren gaan voorbij 'k Vraag waarom de tijd  soms niet blijft staan...

SOS!

SOS - oorspronkelijk een afkorting van 'Save our ship', maar ik ken het als de kreet: Save our souls'.. Redt onze zielen!
De gedachte die in me opkwam nadat ik de term laatst weer tegenkwam - over die 'noodkreet om hulp' zouden we het in het Nederlands noemen denk ik - was dat je zo'n signaal uitzendt als je iets niet alleen afkan, je in een benarde situatie zit en iemand anders nodig hebt die je helpt daaruit te komen.... En als we de term erg letterlijk nemen: je uit het water haalt als je schip is gezonken.... Als de situatie maar nijpend genoeg is, het water je aan de lippen staat, zul je toch wel zover zijn om kenbaar te maken dat er iets mis is en je het alleen niet redt; misschien is hij of zij nog nét op tijd zodat je vóórdat je schip gezonken is, van boord kunt worden gehaald door de reddingsboot, of de helikopter...

Eerst doorhebben dat je gered moet worden

Die volgorde (signaal uitzenden - redddingsoperatie start) lijkt erg logisch maar de grootste reddingsoperatie ooit uitgevoerd, is gestart zonder dat degenen die in grote nood waren, erom hebben gevraagd. Eigenlijk wilden ze de redding niet - en dat terwijl het wel heel noodzakelijk was dat hun zielen gered werden. Omdat ze verloren waren. En nu doel ik op het reddingsplan van God die Zijn Zoon naar de aarde zond om ons, onze zielen, te redden van het oordeel - de dood.
In het Nieuwe Testament lezen we dat wij, die de redding nodig hadden, er niet om vroegen en zelfs vijandig gezind waren ten opzichte van onze Redder. Stel je eens voor hoe dat is: Je schip is zinkende en het duurt niet lang meer of je zult in de golven verdwijnen, maar de reddingsboot? Nee, daar wil je niet inklimmen. Want het gaat nog wel goed, of ik denk er maar niet over na dat ik uiteindelijk zal verdrinken...
Het is noodzakelijk om ons eerst bewust te worden dat we zonder Hem verloren zijn. En al lijkt ons leven op zich aardig te verlopen, aan het eind zal duidelijk worden hoe het met ons gesteld is en wordt eigenlijk alleen maar de vraag gesteld of we ons van het zinkende schip, al uit het water hebben laten halen...  Is dat niet het geval, dan ben je te laat. Het moet als je nog leeft duidelijk zijn dat je de Redding hebt aangepakt. De dood is namelijk het gevolg van het feit dat je al bijna 'in het water ligt' - je zult uiteindelijk verdrinken -  daarom is het zaak de redding aan te nemen voordat je leven hier op aarde ten einde is...!

Ook als gelovige...

En als je eenmaal gelovig bent geworden, de reddingsboei hebt gegrepen, kun je nog wel eens in situaties verkeren waarin je denkt: 'Help, er gaat iets niet goed'... Dan zend je bewust je SOS-signaal uit: het noodsignaal in de draadloze communicatie.
Wat geweldig dat wij het gebed hebben als onze draadloze communicatie met de hemel waarbij we onmiddellijk verbinding hebben met de Here Jezus Zelf! We nooit hoeven te denken dat we niet direct bij Hem terecht kunnen, er eerst iemand op aarde of daar in de hemel ons gesprek aanneemt, die dan gaat bekijken of de Heer wel tijd heeft, of om te beoordelen of ons probleem wel groot genoeg is om door Hem te worden behandeld.

Nee, Jezus Zelf heeft speciaal die taak voor ons in de hemel als onze Voorspraak en staat altijd voor ons klaar om ons te hulp te schieten! En natuurlijk is het goed om anderen in je omgeving je SOS-signaal te zenden zodat we voor elkaar kunnen bidden. Maar laten we ook en ten eerste onze eigen verbinding met de hemel gebruiken om met de Here Jezus te spreken. En het mooie met die verbinding is: er is nooit een overbelaste lijn - we kunnen altijd terecht óók voor anderen én anderen voor ons... als de leden van hetzelfde lichaam die ten behoeve van elkaar contact zoeken met het Hoofd....

Velsignelsen ... voor Noorwegen

 tekst onderaan dit blog

Gisteren leek de wereld even stil te staan, de dag die in het teken stond van de aanslag in Oslo  en de daaropvolgende verschrikkelijke schietpartij in Noorwegen waarbij wel 90 doden vielen. Dan dringt het tot je door dat het leven eigenlijk risicovol is: één doorgedraaid persoon en je zit zo in een horrorscenario.
In Noorwegen had men gedacht dat het zover nooit zou komen in hun land. Heel vreemd als er dan ineens zoiets ernstigs gebeurt en je met de neus op de harde realiteit wordt gedrukt dat dat wel zo is, dat deze dingen niet meer voorbehouden zijn aan landen wat verder weg, zoals Amerika. In Nederland hebben we dit op een kleinere schaal meegemaakt in Alphen aan de Rijn, waar iemand laatst in een winkelcentrum om zich heen begon te schieten en op een Koninginnedag in Apeldoorn waarbij ook een eenling in een auto nietsontziend op een mensenmassa inreed. Daarbij was het schokkende dat dit ook live te zien was.

Ook gisteren kwam ik dit Noorse lied tegen op youtube. Het gaat over vrede en zegen van de Heer, en genade die mensen wordt toegewenst. Een grotere tegenstelling is er bijna niet en ik wil wel bekennen dat mijn eerste reactie op die vreselijke gebeurtenis onwillekeurig was: waarom het moest gebeuren, en ja, ook: waarom God het niet heeft voorkomen dat die schutter zolang door kon gaan.
Dat zijn de vragen die ongelovigen meestal direct stellen en waarmee ook duidelijk is waarom zij niet geloven in een God 'die zo iets verschrikkelijks toelaat'.

Utøya

Daar denken we niet altijd over na want meestal kabbelt ons leven gewoon wel door; als je ook nog in een omgeving woont waar op het eerste gezicht alles aardig in orde is - er is geen oorlog, genoeg eten in de winkel en nog een beetje geld op de bank... - dan heb je niet zo door dat de wereld nog in handen is van degene die de overste van deze wereld wordt genoemd: de duivel. Maar soms ineens komt het naar de oppervlakte en laat één persoon zich volledig door hem beheersen. De gevolgen zijn net een horrorfilm maar dan in het echt. En als je zag hoe klein dat eiland is waar de schietpartij plaatsvond, en de schutter gewoon zolang lang vrij spel had om door te gaan, kreeg ik  associaties met de tekst dat de duivel 'tot ons neergedaald is in grote grimmigheid, wetende dat hij weinig tijd heeft'. - En als hij de kans krijgt gebruikt hij mensen om zoveel mogelijk dood en verderf te zaaien - hij is niet voor niets de mensenmoordenaar van den beginne.

Hoe kan dat, de Heer heeft de duivel toch overwonnen op Golgotha? Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde lezen we in Mattheus bij het zendingsbevel aan de discipelen.
Als je zo'n bericht hoort, de beelden ziet op tv en internet, lijkt het er zelfs niet op. Dat is het probleem wat moeilijk uit te leggen is. Namelijk dat het nog niet zover is, dat Jezus de macht ook al heeft aanvaard - daarom zien we nog niet dat Hem alles onderworpen is. Dat klinkt raar want dat is toch het beste wat de wereld kan overkomen? Waarom niet direct dat Koninkrijk opgericht?

Buiten dat Israël de Koning niet heeft aanvaard en daarom het rijk nog niet is opgericht, is er nog een reden. En dat werpt wel een ander licht op zo'n gebeurtenis - niet dat het dan niet erg moeilijk te accepteren valt, al die onschuldige slachtoffers... Maar als de Heer actief zou ingrijpen in het wereldgebeuren naar Zijn eigen normen, dan zou er van de wereld niet zo heel veel overblijven. Alle zonde en ongerechtigheid die op aarde is zou dan direct geoordeeld worden. Een herhaling van de verwoesting van Sodom en Gomorra, en deze keer op veel grotere schaal, lijkt me dan voor de hand liggen. 

Dat lezen we ook in 2 Petrus 3 terug, ook geeft die tekst de reden dat God nog niet ingrijpt in de wereld. Hij heeft alleen maar geduld met u,  

omdat Hij wil dat iedereen tot inkeer komt en niemand verloren gaat. Die reden is Liefde!! 

Zo lief heeft God de wereld gehad, en nog steeds! opdat een ieder die gelooft niet verloren gaat. (Joh. 3: 16) Vandaar dat het stil blijft vanuit de hemel en dat soms hard en heel onbegrijpelijk lijkt in dagen als deze, ook als we kijken naar wat er verder allemaal gebeurt op aarde. Vanuit het perspectief van liefde en geduld met de mensen, is het beeld wel anders maar het is overduidelijk dat de schepping reikhalzend uitziet naar het moment dat dat Rijk wel aanbreekt. Daarom nu nog geen wraak en oordeel. Laten we bidden dat er nog veel mensen tot bekering zullen komen voordat het zover is.

En de Noren, speciaal de mensen die geliefden hebben verloren, en de mensen die alles hebben meegemaakt, wil ik de woorden van dit lied meegeven, toewensen dat ze de Bron van alle zegen leren kennen:

 Zegenbede -- Oslo Gospel Choir -- Velsignelsen

De Here zegene u en behoede u    De Here laat Zijn aangezicht over lichten   en zij u genadig                    De Here verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede  Hij geeft je kracht om te leven, hoop en vertrouwen in de toekomst. Hij zei "kom tot Mij die uitgeput bent, en Ik zal u rust geven." Hij zal u bewaren voor alle kwaad je de kracht geven in je zwakte Na je bedrog, je fouten is Zijn genade nieuw elke dag nieuw elke dag... Amen, amen, )	Herren velsigne deg og bevare deg    Herren la sitt ansikt lyse over deg     og vere deg nådig                                         Herren løfe sitt åsyn på deg   og gi deg fred.        Han skal gi deg kraft til å leve,   gi håp og framtidstro.   Han har sagt "kom til meg du som strever,   og jeg vil gi deg ro".   Han skal bevare deg fra alt ondt,   gi deg styrke når du er svak.   Tross ditt svik, dine nederlag   er hans nåde ny hver dag   ny hver dag.   amen, amen.

Inspiratie? Noodzakelijk!

Wat een interessante titel: inspiratie.... En nee, nu geen gewichtig uiteenzetting over de inspiratie van de Bijbel. Dit blogje schrijf ik eigenlijk om inspiratie op te doen voor een kampweek met thema Worden als de Meester: De vertelling over de discipel Jakobus mag ik voor mijn rekening nemen - trouwens een andere Jakobus dan de gelijknamige schrijver van de brief (de broer van Jezus).. En nu ik er wat over nakijk heb je ook nog Jakobus de zoon van Alfeüs en nog een andere Jakobus... om het makkelijker te maken... :) Ja, het vertellen vereist wel wat voorstudie...
Van de drie discipelen die vaak in één adem genoemd worden: Petrus, Jakobus en Johannes, is juist Jakobus de minst bekende voor mij. De andere twee heb ik direct wel een bepaald beeld bij: Petrus als haantje de voorste, heeft Jezus verloochend; Johannes is de discipel dien Jezus liefhad (denk om die tweede naamval want dan is het duidelijk dat het gaat om Jezus die Johannes liefhad...) Maar bij Jakobus komt niets méér spontaan naar boven dan: Hij is de broer van Johannes, ook een zoon van Zebedeus... een visser. En dat is het dan wel. Maar er is vast meer van hem te vertellen.


Discipel, een echte leerling!


Alle drie waren ze gewone vissers die hun netten lieten liggen om Jezus te volgen. En er valt dan nog heel wat te leren, ze zijn niet van het één op het andere moment de volmaakte discipelen van de Heer die de juiste keuzes weten te maken.
Juist gisteren las ik een blogje over het feit dat de meeste apostelen toch niet van die makke lammetjes waren om het zo te zeggen. En is er de frappante overeenkomst met de helden van David die vaak zelfs wat op hun kerfstok hadden. Lees maar eens in 1 Sam. 22: 2 Ook voegde zich bij hem ieder die in moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer vierhonderd man.
Om dichtbij de Heer te mogen zijn hoeven we ook niet eerst perfect te zijn; Jakobus en Johannes krijgen van Hem zelfs de bijnaam 'zonen des donders' - misschien omdat ze erg ijverig wilden doen wat hen goed leek - en ondanks dat waren zij samen met Petrus de discipelen die vaak nét iets dichterbij mochten komen dan de rest. Bijvoorbeeld als de Heer iets bijzonders mee ging maken, zoals de verheerlijking op de berg.
Hij roept ruige vissers en andere mensen die er in de toenmalige maatschappij wat uit lagen. Maar dan wil Hij hen ook gebruiken - en dat gaat niet zonder slag of stoot...

Zouden wij het beter hebben gedaan?

Als je er over nadenkt is het ook niet niks: in die tijd in Israël leven, overheerst door de Romeinen en dan Iemand tegenkomen die zegt de Messias te zijn. Geen wonder dat ze er haast vanuit gingen dat Jezus de Romeinen een lesje zou leren als de tijd gekomen was en zo koning zou worden over Israël. Dat was toch ook zoals er in het Oude testament voorspeld was? En Jezus doet wonderen, de schoonmoeder van Petrus wordt genezen, het dochtertje van Jairus staat zelfs op uit de dood! Als dat niet de beloofde Messias-Koning is! Jezus zegt hen echter al die spectaculaire wonderen maar niet verder te vertellen. Hoe vreemd, dat is toch juist het teken van Zijn macht?
Maar de leiders en de godsdienstige elite van het volk willen Hem niet aanvaarden, daardoor wordt alles anders, wordt Hij de lijdende Knecht. En dat is voor de discipelen geen makkelijke omslag. Je ziet dan ook dat elke keer als Jezus het heeft over Zijn lijden dat zal komen, Jakobus en Johannes met heel andere zaken bezig zijn, wie er bijvoorbeeld aan Zijn rechter- en linkerzijde mag zitten als Hij Koning is geworden...

Jakobus moet leren dat het nog niet de tijd is van heerlijkheid, Jezus moest eerst nog lijden.
En ook voor  ons is er die volgorde en is er geen heerlijkheid zonder dat er eerst lijden is geweest. We kunnen er ook niets aan bijdragen dat die heerlijkheid er nu al zal komen, al zien we er soms een glimp van. Geen tenten voor Mozes en Elia...Of - qua situatie een ander uiterste - de nacht van het verraad in de hof van Getsemané. Terwijl Jakobus net heeft gezegd de beker te kunnen drinken die Jezus moest drinken, valt hij in slaap op het moment dat het lijden dichterbij komt. Met de Heer waken is al te veel.
Ook is het niet zo'n goed idee om vuur uit de hemel laten regenen om de ongelovigen te verteren... (als de mensen in Samaria Jezus niet willen ontvangen) Hij denkt het soms helemaal bij het juiste eind te hebben - maar als je bij God hoort, werkt alles nét anders dan je zou denken. Nu nog geen tijd van vergelding maar van vernedering en lijden als je de Heer wilt volgen.

Lijden als de Meester

Uiteindelijk heeft Johannes zijn geloof moeten bekopen met de dood. Hij is door Herodes met het zwaard omgebracht, al in het jaar 43/44, relatief kort na de dood en opstanding van zijn Meester.
Wat een contrast met zijn broer Johannes die juist heel oud is geworden, wel 90 jaar en aan het eind van zijn leven de Openbaring mocht ontvangen om op te schrijven; van hem hebben we ook een heel evangelie, brieven.... een heel nalatenschap waar alle christenen zoveel aan hebben gehad.  
Onze menselijke conclusie is misschien dat Johannes leven veel meer vrucht heeft gedragen dan dat van zijn broer Jakobus - hij heeft maar een jaar of tien gehad om zich ten dienste van de Heer te stellen
Lijden lijkt ons ook vaak nutteloos - wie ziet het? (denk bijvoorbeeld aan het lijden van gelovigen in Noord-Korea, of andere landen waar mensen worden gemarteld en ook vaak gedood omdat ze in de Here Jezus geloven) Maar de Heer noemt ons zalig als we lijden om ons geloof!

Mattheüs 5

10 Zalig de vervolgden om der gerechtigheid wil,

want hunner is het Koninkrijk der hemelen.

11 Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt 
en liegende allerlei kwaad van u spreekt om Mijnentwil.  
12 Verblijdt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen; 

want alzo hebben zij de profeten vóór u vervolgd.

We hoeven geen hele speciale gelovigen te zijn om dit lijden 'waardig' te zijn. Ja zo wordt het genoemd in de Bijbel en eigenlijk is het een grote eer! Waarom zouden we meer zijn dan onze Meester en zou het lijden ons voorbij gaan? Johannes was een gewone visser maar liet zijn netten liggen toen hij geroepen werd en moest toen leren wat het volgen van de Heer inhield.
Zo mogen wij ook leren dat wie groot wil zijn in Gods koninkrijk een dienaar moet wezen; geen hoge voorname positie, aan de zijde van de Heer zitten in het koninkrijk en geen macht voor de kerk of macht voor de gelovigen. Ook kijkt God niet naar aantallen alsof Hij Zich daardoor laat imponeren.
Wij in het vrije westen hebben het nog niet erg moeilijk, er is geen lichamelijk lijden door ons geloof; bij ons zit het meer in niet begrepen worden - er wordt misschien van alles over je gezegd wat niet klopt. Ons rechtvaardigheidsgevoel komt dan in opstand, zoals Jakobus daar ook last van had - de zaken wel even recht wilde zetten. Maar daar is het nu de tijd niet voor, dat vuur komt later.

Een beloning? 

De uitwerking van het lijden zien wij vaak ook niet maar Hij ziet het wel!
En later ... zullen we ontdekken dat we loon hebben ontvangen als we hier hebben geleden voor ons geloof in Hem. En 'loon' geeft mij altijd een beetje de associatie met 'zelf zo geweldig zijn' en dat we in de hemel dan tegen elkaar op zouden bieden: kijk die heeft zoveel bereikt... Maar daar hebben we die menselijke benadering gelukkig afgelegd. In Openbaring staat ook dat we onze kronen (eer) die we ontvangen, aan de voeten van de Heer zullen neerwerpen. Hij is de bron van alle goede werken die we op aarde hebben gedaan.
En ons loon, wie weet zijn dat wel de bekeerlingen vanwege lijden wat wij in geringe mate, maar andere gelovigen die zwaar verdrukt worden, in grote mate nu ondergaan...
Later zullen we het resultaat zien! Dat we hierdoor de inspiratie ontvangen, de impuls om door te gaan een getuige te zijn van de Meester.