My Savior, my God

My Savior, my God!
(for google-translation in English click here)

I am not skilled to understand What God has willed, what God has planned I only know at His right hand Stands one who is my Savior I take Him at His word and deed Christ died to save me; this I read And in my heart I find a need Of Him to be my savior That He would leave His place on high And come for sinful man to die You count it strange, so once did I Before I knew my Savior Chorus (2x's) My Savior loves, My Savior lives My Savior's always there for me My God: He was, my God; He is My God is always gonna be Yes, living, dying, let me bring My strength, my solace from this spring; That He who lives to be my King Once died to be my Savior That He would leave His place on high And come for sinful man to die You count it strange, so once did I Before I knew my Savior ****************			Ik ben niet in staat te begrijpen wat God gewild en heeft bedacht Ik weet alleen: aan Zijn rechterhand staat Iemand: Mijn Redder Ik neem Hem op Zijn woord en daad Christus stierf en redde mij - zoals er staat En in mijn hart voel ik dat het nodig is dat Hij mijn Redder zal zijn Dat Hij die hoge plaats verliet en kwam, voor zondaars stierf Vind jij dit vreemd - zoals ik ooit Voordat ik Hem mijn Redder kende Refrein: Mijn Redder heeft lief, Mijn Redder leeft Mijn Redder is altijd om mij heen Mijn God: Hij was, mijn God, Hij is Mijn God, Hij zal er altijd zijn Ja, levend, stervend, laat me toch kracht en troost putten uit deze bron Dat Hij die leeft om mijn Koning te zijn ooit stierf om mijn Redder te zijn! Dat Hij Zijn hoge plaats verliet en kwam, voor zondaars stierf Vind jij het vreemd - zoals ik ooit voordat ik Hem mijn Redder kende ******************

Gisteren: 'stille zaterdag'...

Jezus ligt in Zijn graf.... en zijn er nog steeds mensen die sterven. Dan is het stil. We zijn van elkaar afgesneden....

Maar dat was en is niet het einde! En wij hebben Hem nooit met onze eigen ogen gezien, maar toch is Hij na tweeduizend jaar nog steeds realiteit, is Hij 'My Savior, My God!'- zoals ook het lied zegt... En wat is het indrukwekkend als iemand dan dat getuigenis laat klinken dat 'Mijn Redder van mij houdt, en leeft' ook als ik sterf, Zijn plan daarachter niet begrijp - en dan de 'rouwdienst' begint met bovenstaand filmpje.

Want Zijn kruisdood, waar vele mensen bij stil hebben gestaan de laatste dagen,  is onlosmakelijk verbonden met Zijn opstanding, Zijn overwinning over de dood!

Zo kon Hij onze Redder zijn, ook in het Nieuwe testament wordt verteld hoe essentieel de opstanding van Christus is.  
- Als Hij niet opgestaan is, dan zijn we nog in onze zonden. En worden we de beklagenswaardigste mensen op aarde genoemd, als we alleen voor dit leven onze hoop op Christus hebben gesteld. -
Maar wij zijn mensen met hoop, dat nieuwe leven wat we hebben ontvangen, we in ons hebben als we tot geloof zijn gekomen, is de garantie, als het ware het onderpand dat we later bij Hem zullen zijn! Klik even het linkje aan, de NBV noemt het: ons voorschot....

En kan ik alleen maar beamen: we begrijpen niet hoe God dit bijzondere plan heeft kunnen bedenken.... maar de Bijbel geeft antwoord: Liefde! Zo mogen we weten eeuwig leven te hebben ontvangen door de opstanding van Jezus Christus!  

En dat geeft hoop en echte troost al is er veel verdriet! Zoals Pasen aangeeft: het is niet alleen dat leven steeds weer wint, er ook ergens een baby wordt geboren als er iemand overlijdt.. en we liefde van mensen mogen ervaren.... Maar dat Het Leven heeft gewonnen.
Daarom kunnen we, mogen we leven ook als we gestorven zijn. Sterven is de doorgang geworden naar dat Eeuwige Leven,  en de Heer is het Zelf!

"En dit is het getuigenis, namelijk dat God ons het eeuwige leven gegeven heeft; en dit leven is in Zijn Zoon.

Wie de Zoon heeft, heeft het leven; wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet."

En de hamvraag is natuurlijk: Geloof je dat ook? Dan zien we elkaar (later) bij Hem!

"Zo zullen wij altijd bij de Here wezen. Troost elkander dan met deze woorden..."

de tekstverwijzingen bij de linkjes - de gekleurde woorden 

kun je desgewenst aanklikken

ik zou zeggen: neem daar eens een keertje de tijd voor.... :)

Wonderen tijdens onze tocht...

Je zou zeggen, als je je hele leven al de Bijbel leest, zijn veel dingen wel bekend... in ieder geval van de geschiedenissen die van kinds af aan al worden verteld, thuis, op school, op de zondagsschool.
Toch stuitte ik een tijdje geleden op een tekst die eigenlijk nog nooit echt tot mij was doorgedrongen. Wat in de betreffende tekst stond had ik me trouwens wel eens afgevraagd, en nu kwam er dan ineens een wonderlijk mooi antwoord! Met ook nog een wonderlijk mooie toepassing voor ons, nu in deze tijd in wel heel andere omstandigheden.

De vraag die ik mezelf wel eens had gesteld - misschien niet eens bewust, maar waar ik niet zo een antwoord op had - hoe het toch kon dat er een heel volk zo lang door de woestijn kon sjouwen, en dan ook praktisch bekeken - wel veertig jaar! Ik moet er persoonlijk namelijk niet aan denken, kan me er zo geen voorstelling van maken met mijn westerse bril... En dan ook met vrouwen en kinderen, zwangeren, kleine baby's... Steeds maar weer je tent afbreken en weer opbouwen... Ben ook geen kampeerder, dat speelt vast mee :P, maar die hele organisatie leek me altijd haast onmogelijk zeker wat betreft bepaalde praktische zaken.
Maar zo ineens kwam er een gedeelte in Deuteronomium 8 aan de orde en onder anderen vers 4 (de rest van dat gedeelte is ook mooi, maar laat ik me eens beperken...)

In vers 4 lezen we dan:  
 
De kleren die u droeg zijn niet versleten en uw voet raakte niet opgezwollen in deze veertig jaar.

De kleren van de Israëlieten zijn die veertig jaar niet versleten! Dat is bijzonder, een wonder van God waarin je kan zien dat Hij weet dat er daar geen mogelijkheid was om je bezig te houden met die praktische zaken van nieuwe kleren aanschaffen, of maken, - geen tijd voor want we moeten door naar het beloofde land. 
Als ik er nu over nadenk, kun je dit heel mooi toepassen dat Hij onderweg op de reis, zorgt dat we geen gebrek lijden, we zullen geen kou leiden omdat we al die tijd gekleed zijn, die zal ook niet verouderen en verslijten - al denken wij misschien dat we iets anders nodig zouden hebben... we onze garderobe nodig moeten moderniseren. Of is dat laatste dan toegepast: het 'wereldse denken', dat alles steeds met de tijd mee moet gaan, we steeds nieuwe ideeën nodig hebben en andere gedachten en redenaties om door te kunnen gaan. Maar Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde, wij hebben geen andere 'bekleding' nodig, Hij is genoeg voor de hele reis. In welke cultuur we ook leven.
 
Ook werden de voeten niet gezwollen.... Ja, ik heb wel eens gedacht hoe het nu kon dat dat hele volk zo veertig jaar door de woestijn kon lopen. Met kinderen, oude mensen, zwangeren etc. ... Maar ook hier zorgde de Heer dat het gewoon allemaal goed ging, dat ze konden volhouden.
Ook erg mooi om geestelijk toe te passen. We zullen de weg kunnen volbrengen en niet halverwege af moeten haken omdat we het niet volhouden!! Hij zal zorgen dat onze voeten niet gezwollen raken, we onze geestelijke wandel kunnen volbrengen. Dat is een bemoediging, want menselijk gezien zeggen we toch best eens: Heer, het gaat niet meer hoor, We zijn nu al zolang onderweg, dit is toch niet meer vol te houden...
Toch kan het! En denk ik ook ineens aan 2 Tim 4: 18  De Here zal mij beveiligen tegen alle boos opzet en behouden in zijn hemels Koninkrijk brengen. Hem zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid! Amen.
Als dit zichtbare wonder van vers vier in het verleden die veertig jaar er was, waarom zal het er OOK niet zijn in de toekomst, de weg die nog voor ons ligt.

**********************************

Het is erg mooi om dit wonder te lezen maar ook op onszelf te kunnen en willen toepassen. Want soms lijkt het ons toch handiger om na onze bekering maar direct bij de Heer te zijn, en dat gevoel komt wel eens op als er moeilijkheden op onze weg komen en vragen we ons af wat nu het nut ervan is. Dan staat daar toch ook iets in dit hoofdstuk wat daar iets over zegt, en wel in vers 2 en 3. 
Na onze bekering zijn we nog hier op aarde met een taak voor anderen maar ook om te weten wat er in uw hart was zoals vers 2 het zegt, met andere woorden: we leren onszelf kennen - en daar hebben we soms echt wel veertig jaar voor nodig!
En het volgende vers geeft aan dat de Heer ons brengt tot verootmoediging, dat betekent dan zoiets als: tot de erkenning komen, bemerken dat het niet in onszelf is om Hem te kunnen volgen, we hebben die bekleding, Hemzelf nodig! 
En ook geeft de Heer ons een andere les als Hij ons onderweg het manna geeft - het brood wat uit de hemel daalde maar ons ook nu - en zelfs toen ook al: te laten weten ... dat de mens niet alleen van brood leeft, maar dat de mens leeft van alles wat uit de mond van de Here komt.
We weten vanuit het Nieuwe Testament dat Heer zelf is het levende Brood is, en we Zijn woord ook nodig hebben om de verzoekingen te pareren.... het in ons opnemen en gebruiken 'om de boze te weerstaan' in de strijd die we hier nog hebben te voeren...

En geestelijk gezien mogen we al in het beloofde land zijn, al zijn we nu nog onderweg, dat zien we in de volgende verzen. En er is geen gebrek als je leest wat voor bomen en vruchten er allemaal zijn... 
Wat mooi dat we nu in de woestijn - nog onderweg, al mogen eten van die vruchten van het land Kanaän, dat we er als het ware al zijn in Gods ogen... 
Als we zelf ook met dat oog van het geloof leren kijken, dan zullen we ook kunnen genieten van alles wat er in het beloofde land voor ons klaar ligt, waarin het u aan niets ontbreken zal,  en het mag nu al ons eigendom worden, we mogen het in bezit nemen.
God ziet ons namelijk allang daar: in dat beloofde land, en we mogen Hem er voor danken dat we er ook zullen komen: We zullen zoals die tekst uit 2 Timoteüs zegt, uiteindelijk ook lijfelijk behouden in dat hemels koninkrijk aankomen het ook met onze eigen ogen mogen zien....

Maakbaar leven?

De laatste tijd zijn er weer enkele berichten in het nieuws waaruit je zou kunnen concluderen dat het leven maakbaar is, wij het helemaal in de hand hebben. Dat lijkt ook een steeds logischer gedachte als het leven draait om het nastreven van het eigen geluk, dat wordt dan mooi omschreven als 'jezelf ontplooien', 'al je kansen benutten' en hoe het verder maar genoemd mag worden. En als ik erover nadenk is een punt (of hét punt?) wat hierin een grote rol speelt, dat je niet meer automatisch voor het 'samen' gaat maar de ontplooiing van het individu - ik moet iets bereiken nu  - voorop staat. En op verschillende manieren zie je dit terug in de maatschappij maar ook in de relatie man-vrouw want zelfs dan gaat het tegenwoordig toch - ook in een huwelijk - om de individuele ontplooiing.

Zo worden we tegenwoordig door de overheid gestimuleerd om als vrouwen allemaal aan het werk te gaan - op zich een goede zaak, maar de dwang daar heb ik toch wel moeite mee want er zit ook wel een andere gedachte achter. Economisch gezien op eigen benen staan zodat je in je eigen onderhoud kan voorzien, is namelijk belangrijk als er onverhoopt een einde komt aan je huwelijk. En laat dat nu juist eerder de kop opsteken wanneer je gaat voor het eigen geluk.. daar kun je dan soms je partner niet meer bij gebruiken.

Ook medisch gezien is kan er tegenwoordig veel en dat geeft mogelijkheden op het gebied van vruchtbaarheid voor dat stel wat maar geen kinderen krijgt en het wel graag zou willen. Maar als ook hier het 'ieder voor zich' om de hoek komt kijken, kan die betreffende medische kennis ook aangewend worden in heel andere situaties, als je er maar mensen mee kan helpen is het al snel OK...

Vorige week las ik een artikel in de krant waarbij deze twee zaken als het ware bij elkaar komen...: het toppunt van 'gaan voor eigen ontplooiing' is wel de diepvries als nieuwste mogelijkheid om als vrouw je kinderwens uit te stellen tot je carrière op poten staat, en als variatie op de bekende slogan klonk al: een slimme meid bevriest haar eitjes op tijd - want soms duurt het toch iets langer dan tot je een jaar of dertig bent voor kinderen in het plaatje passen, en ben je er met veertig nog niet aan toe. Wanneer het juiste moment dan wél gekomen is, haal je een paar eitjes uit de vriezer en kan je kind komen... Ook goed voor de maatschappij dat vrouwen hun kansen benutten, en hun studie niet 'weggooien'.
Het klinkt zo maakbaar en simpel en veel vrouwen hebben zich al voor zo'n behandeling aangemeld, maar het is niet een kwestie van: dat doen we even, of: succes verzekerd. Dat het lichamelijk vrij belastend is, er toch aardig wat eitjes nodig zijn om later uit te kunnen kiezen en er ook nog dure IVF behandelingen aan te pas komen, staan de vrouwen misschien niet eens bij stil. Ook zal de IVF-behandeling niet altijd slagen.

Als je de ware nog niet bent tegengekomen, is deze methode natuurlijk ook een uitkomst. In Nederland hebben we nog wel een leeftijdsgrens van 45 jaar, waar vooralsnog niet aan getornd gaat worden, maar als alleenstaande die niet aan kinderen is toegekomen (zoals dat dan zo mooi heet) kan je zelfs op veel latere leeftijd in het buitenland nog behandeld worden zodat je kinderwens alsnog in vervulling gaat...  Ik denk nu even aan de vrouw van 63 die las dat dit juist de leeftijdsgrens was die de Italiaanse arts hanteerde - ze besloot deze laatste kans te grijpen om alsnog moeder te worden - ergens een eicel vandaan gehaald, ook een zaadcel van een donor en zij is eigenlijk een soort draagmoeder - ouders onbekend.

En de kinderen dan?

Waar is het belang van het kind? Wordt daar wel rekening mee gehouden in een tijd waar het aan alle kanten duidelijk is dat een kind als basisvoorwaarde voor een stabiel leven, juist weet moet hebben van zijn/haar wortels, waar hij/zij vandaan komt...? Deze vraag zal bij bovenstaand voorbeeld niet beantwoord kunnen worden. En adopteer je een kind waarvan niet bekend is wie de ouders zijn, is het iets waar je verder niets aan kunt doen, maar hier kiest deze vrouw (en ook vele anderen in iets andere situaties) er bewust voor - omdat de medische wetenschap zover is en deze kennis ook wil aanwenden in andere omstandigheden dan alleen in de (huwelijks)relaties tussen man en vrouw.
En wat zegt het ons dan dat de natuur het eigenlijk zo anders heeft geregeld dat er zelfs een campagne is geweest die hierop inspeelde en je juist een slimme meid was 'als je je kinderen op tijd kreeg....'


Wat met al deze tegenwoordige mogelijkheden op technisch gebied bijna uit beeld verdwijnt, is het feit dat ontstaan van nieuw leven een natuurlijk gevolg is/zou moeten zijn van de liefde tussen man en vrouw waar het als een mysterie in het verborgene ontstaat en mag groeien - het lijkt meer te gaan om de kille berekening van het juiste moment als je er helemaal klaar voor bent... 'leven' op bestelling en de techniek doet de rest, zorgt dat vanuit zaadcel en eicel een kind ontstaat... maar geluk van kinderen hangt niet af een moeder die nog net haar kinderwens kan vervullen - zelfs als er geen vader in beeld is - evenmin van ouders waarbij je pas welkom bent als ze in staat zijn je materieel alles te bieden, maatschappelijk gezien 'gearriveerd zijn'.

- En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen die er helemaal NIET zijn omdat ze niet geboren mochten worden - wel 'gemaakt'.... maar de consequenties ervan niet werden aanvaard. Ook hier lijkt het leven dan iets wat als het zich aandient, zo even retour gedaan kan worden - het komt nu net niet zo uit - en dan denk ik aan de situaties dat je vanwege je carrière nog niet of niet méér een zwangerschap wil... en spelen hier economische motieven toch ook vaak een rol. 
En denkt de hulpverlening ook vaak niet op die manier? want hulpverlening bij zwangerschap wordt in sommige situaties niet eens genoemd - het is ook een moeilijk vraagstuk, maar help je een jong meisje als je zegt: laat 'het' maar weghalen? Misschien op het eerste gezicht... -

Al met al komen we zo toch steeds verder af van de oorspronkelijke bedoeling van onze Schepper die kinderen geboren wil laten worden in de beschutting van een gezin waar man en vrouw elkaar trouw hebben beloofd, er zo gezorgd wordt voor een situatie waar kind en ouders samen zijn. Het kind zal normaliter ook ruimschoots volwassen kunnen worden terwijl ouders nog een rol kunnen spelen. Waar het leven vóór alles gaat.
Als kinderen in zo'n omgeving opgroeien zou het wel eens kunnen dat de gezondheidszorg heel wat minder geld uit hoeft te geven aan allerlei sociale en psychische hulpverlening en wat er verder allemaal nog gedaan kan worden aan jeugd die ontspoort en weer op het rechte pad gebracht moet worden. Ja, de Bijbel mag soms ouderwets lijken, de principes die er uit spreken zijn zo gek nog niet... geven antwoorden op vele morele vraagstukken.

En gelukkig zijn er met betrekking tot dit onderwerp en de oplossing die men dan ziet in het invriezen van je eicellen, ook tegengeluiden te horen van mensen die dit allemaal te ver vinden gaan. Hopelijk dat er juist door deze steeds verdergaande technieken en bijkomende mogelijkheden, meer mensen in de gaten hebben dat niet alles in het leven maakbaar is...
Laat staan het leven zelf...

...van grote waarde!

Rommelmarkten zijn leuk - net als kringloopwinkels kun je er heerlijk rondneuzen, alhoewel ik niet zo snel iets wegbreng voor zo'n markt, eerder haal ik er dingen op... En toevallig was in de kerk waar altijd de repetitie van ons koor is, men bezig alles klaar te zetten voor de rommelmarkt van de zaterdag daarna, toen we er donderdag moesten oefenen... dat laatste moesten we dus even in een ander zaaltje. Wel konden we al even 'voorschouwen' in de grote zaal wat er zoals uitgestald werd en waren er ook erg veel boeken te vinden en dat geeft mij altijd een extra impuls om er toch even te gaan kijken.

Wilde ik er zeker van zijn dat ik de dingen die ik had gezien ook daadwerkelijk op de kop zou kunnen tikken, dan zou ik die zaterdag wel op tijd moeten zijn. Dat lukte niet helemaal maar gelukkig lagen er nog wat van de boeken waar ik mijn zinnen op had gezet en ik kreeg zelfs nog korting! Twee tuinkussens bij een andere stand - dezelfde als die we hadden, alleen waren deze 'spiksplinternieuw' als ik het verhaal erbij moest geloven - waren een goede binnenkomer voor 'thuis'... daar kon ik zogezegd wel mee thuiskomen. 

Het aparte is met rommelmarkten en kringloopwinkels, net als met kledingbeurzen dat je anders naar prijzen kijkt, een boek of broek van tien euro is een kapitaal als je op zo'n gelegenheid rondsnuffelt en het moet wel heel bijzonder zijn wil je het dan toch voor die prijs meenemen.
Het geeft voldoening als je net datgene vindt waar je naar zocht, soms iets wat inderdaad heel zeldzaam is en toevallig terecht gekomen is tussen allemaal redelijk oude rommel. Ik denk dan ineens aan een anekdote bij 'Tussen kunst en kitch' waar mensen wel eens een  vaas of glaswerk kopen voor een paar euro... Het blijkt dan bijvoorbeeld afkomstig uit een ver land en daardoor ineens bijzonder zeldzaam te zijn en als bijkomstigheid: veel waarde te vertegenwoordigen.
Zoiets omschrijf je dan als een 'gelukstreffer', je hebt er niets bijzonders voor gedaan en was er niet naar op zoek, maar bent wel in het bezit gekomen van iets bijzonders - waarvan je soms eerst nog uitgelegd moest krijgen waar nu die grote waarde precies in zit.

Soms heb je dat er mensen op een markt staan die wel heel goed weten wat zeldzaams aan te bieden: kleding van een chic merk, of bepaalde boeken - een eerste druk of ooit gedrukt in een kleine oplage. Maar de echte freaks laten zich niet door een hoog bedrag afschrikken, zijn juist blij dat ze hun verzameling weer kunnen aanvullen met misschien wel dat ene boek wat nog aan een serie ontbreekt.
Voor hen vertegenwoordigt dat betreffende boek of dat schilderij, lepeltje, kledingstuk of wat dan maar ook, een grote waarde. Zelfs als ze 'afgezet' zouden worden, hebben ze dat er nog voor over...

Een waardevolle gelijkenis


In de bijbel wordt er ook aardig wat afgehandeld. Ik denk dan aan de kooplieden op het tempelplein, of aan Jozef die als koopwaar meeging naar Egypte - zo al twee heel verschillende invalshoeken.
Ook staat er een gelijkenis in het Nieuwe testament over een koopman. Dit verhaal is ook een dankbaar onderwerp in kinderboekjes en als ik het betreffende verhaal hoor of zelf lees vanuit de Bijbel zie ik die leuke plaatjes voor me en de clou die in het kinderverhaal zit in de veer op de hoed van de koopman die een parel wil kopen.

rechtsboven koopman met hoedje

Matteüs 13
45 Ook is het Koninkrijk der hemelen gelijk aan een koopman 
die mooie parels zoekt. 
46 Toen hij één parel van grote waarde gevonden had, ging hij heen
en verkocht alles wat hij had, en hij kocht hem. 

De koopman ziet een parel van grote waarde, en hij moet alles op alles zetten, zijn hele hebben en houden ervoor over hebben om die parel te kunnen kopen. In het betreffende kinderverhaaltje verkoopt de man eerst zijn huis, met alles wat erin staat (dat zijn dan buiten al zijn meubels ook een ijskast vol heerlijke ijsjes, zijn mooie kleren) maar het is nog niet genoeg. Uiteindelijk is zijn favoriete hoedje met veer, waarmee hij als het ware uitgetekend kan worden, het bezit wat het verschil maakt: dat doet de weegschaal doorslaan naar: verkocht!
En de clou is dan dat de koopman zó graag die parel wil hebben, dat hij het mooiste wat hij heeft: dat hoedje met mooie veer die hij altijd opheeft, uiteindelijk ook wil verkopen om zo eindelijk die parel de zijne te kunnen noemen.

De Here Jezus is dat hoedje he mama? zei één van de kinderen toen tegen mij. Ik weet niet of ik al zover had nagedacht maar het gaf wel heel erg mooi aan hoe het zit. Al lijkt het wat profaan om die vergelijking te trekken als het gaat om een hoedje met een veer, toch is het zo dat God alles er voor over heeft gehad om ons te kunnen kopen... En uiteindelijk gaf Hij het liefste wat Hij had, waar Hij het meest aan gehecht was om de koop te kunnen sluiten, die Zoon die altijd bij Hem was. In het verhaaltje de hoed met de veer.

Kinderen kunnen ook heel goed begrijpen hoe die koopman aan zijn hoed was gehecht, dat hebben ze zelf toch ook, dingen waar ze aan gehecht zijn? Zoals die ene knuffel waar je niet zonder kunt, die dag en nacht met je mee gaat. Oh, en grote mensen hebben dat ook met een hoedje bijvoorbeeld. (Bij ons op dit moment zelfs een paar kinderen!)
En is het heel mooi als de boodschap overkomt: God is die koopman en heeft alles maar dan ook echt alles afgestaan om ons te kopen!
En 'ons', mij... dat komt dichtbij! Méér dan: het koninkrijk der hemelen is gekocht. Dat kan nog best een eind van je afstaan, al zul je als gelovige weten dat je een onderdaan bent in dat Koninkrijk.

Zo kunnen we ons ook wel voorstellen dat een kostbare parel iets is wat de koopman graag wil hebben, ook nog wel dat hij er dan veel voor over heeft (alles? Ja, dat misschien ook nog wel) maar het wordt ineens anders als het over mij gaat. Tenminste, ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat God mij - en ons allemaal als gelovigen bij elkaar zag, en toen het besluit nam om ons te willen kopen. Als een parel gevonden ergens op zo'n kraam bij een rommelmarkt. Maar Hij zag blijkbaar, ziet blijkbaar! de grote waarde die wij hebben: wij als gelovigen zijn samen die kostbare parel - in Zijn oog. En Hij heeft even 'voorgeschouwd' en besloten dat Hij ons wilde hebben, en daadwerkelijk ons gekocht zonder er ook maar iets op af te dingen!! Hoe zeg je dat: Geld speelt geen rol voor de koopman.... het was zelfs andersom, hij moest er op toe leggen...

Heel christelijk Nederland kent volgens mij wel dat kinderliedje van Elly en Rikkert over de parel, en we willen graag dat (onze) kleine kinderen zo ook al leren dat de Vader hen kent, en ze van waarde zijn, een parel in Gods Hand...
Maar passen we dat allemaal ook op onszelf toe?

Als we iets meer leren om niet te kijken naar hoe we onszelf vaak vinden, maar hoe God Zelf naar ons kijkt, dat we dan ook Hem meer kunnen zien als onze Vader die ons helemaal kent en wilde hebben!
En zijn we van grote waarde in Zijn ogen!
Misschien weet je dit allang, maar het ervaren is nog weer iets anders...en hoop ik dat we allemaal ook zover komen dat we vanuit die wetenschap gaan leven!

...de rechte weg

Van de week hoorde ik ineens dit nummer langskomen - we hebben het op een oude LP staan (alleen is dit de éénstemmige 'unplugged' versie en mis ik helaas wat extra muziek en de meerstemmigheid) 

Het betreffende lied gaf mij altijd al het idee van een onvervalste gospel... terwijl het gewoon een seculier liedje is - en heb ook geen idee wie de persoon is die hierin wordt aangesproken.

Wat mij aanspreekt is dat ieder mens iets of iemand nodig heeft buiten zichzelf als iedereen verdwenen is die jou niets blijvends waardevols heeft kunnen bieden..., we kunnen het niet alleen af in het leven. En het lied geeft een beetje het idee dat de aangesproken persoon als het ware steeds weer een rots in de branding blijkt te zijn als je het nodig hebt. En als je niet gelovig bent zul je ook vast 'ergens' je kracht vandaan halen - ik weet niet uit ervaring hoe dat werkt - of je hebt je man/vrouw of een goede vriend bij wie je altijd terecht kan in een wereld waar soms geen oprechtheid meer te vinden lijkt...

Maar als ik er een gospel in hoor en het ook zo beleef, dan mag ik weten dat er altijd Iemand overblijft die je vasthoudt, als alles om je heen weg lijkt te vallen, het ineens 'bitter koud' lijkt te zijn... Die je niet alleen wil helpen om in de waarheid te gaan, te wandelen, en je op de rechte weg wil leiden - maar met de Heer gaat het nog verder: Hij IS de Waarheid! En wil ons op die rechte weg leiden.

En dat kan zijn tegen de stroom in - net anders dan de meeste mensen. En Hij kent ons helemaal, we zijn een open boek voor Hem, in die zin hoeven we Hem niets te vertellen, onze geheimen kent Hij allang - weet daarom dat we veel raad en wijsheid nodig hebben...

De laatste regel van het originele lied zegt en vraagt als het ware: Wenn Du mich liebst... als U van mij houdt...

Dat heb ik in mijn vertaling ff veranderd in het voor een gospel noodzakelijke 'weten' - en ik hoop dat we dat allemaal ook echt weten: U houdt van mij, help mij niet op te geven!

En je kunt meelezen:

Du siehst, der Wind hat sich gedreht die falschen Freunde fortgeweht und ihre Treue  und ihre Versprechen. Auf einmal ist es bitterkalt und wieder brauch' ich deinen Halt um nicht zu zweifeln, um nicht zu zerbrechen. Hilf mir gerade zu stehn! hilf mir die Wahrheit  zu sehn! Hilf mir mich gegen den Strom zu drehn hilf mir den schweren den graden Weg zu geh'n In einer Welt, in einer Zeit wo Falschheit und Verlogenheit eitel blühn und gedeihn  an allen Enden wo jeder eilig sein Wort bricht, im Augenblick, da er es spricht, um rasch den Mantel   mit dem Wind zu wenden.   Hilf mir gerade zu stehn! hilf mir die Wahrheit zu sehn! Hilf mir mich gegen den Strom zu drehn hilf mir den schweren, den geraden Weg zu gehn! Du, die in meine Seele siehst mich wie ein  offenes Buch liest die dunklen Seiten kennst  in meinem  Leben all meine Geheimnisse weißt die Du mir Rat und Klugheit leihst wenn Du mich liebst, hilf mir  nicht auf zo geben!			Je ziet, de wind die is gedraaid onechte vrienden weggevaagd zo ook hun trouw  en hun mooie praatjes Ineens is het bitter koud en die mij overeind nu houdt bent U, U laat mij niet  verdwalen Help mij recht-op te staan help mij de waarheid verstaan zo tegen de stroom in te gaan help mij de zware,  de rechte weg te gaan! In een wereld  in een tijd waar leugen en schijnheiligheid snel opbloeien,  groeit van alle kanten waar ieder zo zijn woord verbreekt vanaf 't moment dat hij het spreekt  om dan ineens met een  ander mee te praten Help mij recht-op te staan help mij de waarheid verstaan soms tegen de stroom in te gaan help mij de zware, de rechte weg te gaan! U die het diepst van binnen ziet mij als een open boek zo leest de donk're kanten kent ook van mijn leven al mijn geheimen zomaar weet U die mij raad en wijsheid geeft U houdt van mij, help mij niet op te geven!

	Help mij recht-op te staan  help mij de waarheid verstaan zo tegen de stroom in te gaan help mij de zware,  de rechte weg te gaan originele titel: Hilf mir  Reinhard Mey

Lentekriebels...

Wat zijn dat eigenlijk: lentekriebels. Het zal ontegenzeggelijk met het voorjaar te maken hebben, maar dan ben je er nog niet. Als die kriebels toeslaan, wil je dan je hele garderobe vervangen en de nieuwste collectie zomerkleren aanschaffen? - dat was meer de invalshoek in een reclamefolder die we binnen de deur kregen; of: heb je de schoonmaakkriebels, wat zou kunnen resulteren in een heuse voorjaarsschoonmaak - ja dat kan natuurlijk allemaal erbij horen, de frisse wind die eens even overal doorheen moet.

Nee, de versie waar ik het over wil hebben komt nog het dichtst in de buurt bij het verhaal van Bambi en wat de wijze uil hem vertelt: Je weet pas echt wat het is als het je overkomt. Ja Bambi, dat hoort bij de lente, je bent verliefd!  

Zo hadden we vorige week een ouderavond van de basisschool over het onderwerp Lentekriebels. Want via de lente en de natuur die tot leven komt, de dieren die jongen krijgen, wordt zo op een natuurlijke manier de link gelegd naar relatievorming en seksualiteit. Hier wordt deze week - van de lentekriebels, speciale aandacht aan geschonken in de les. 

We werden bijgepraat over dit belangrijke onderwerp waarvan de materie ons allemaal raakt. Het was een goede avond, alles werd gewoon benoemd - we zullen ook wel open moeten zijn omdat er tegenwoordig al bijna geen taboes meer te vinden zijn op dit gebied. We werden gestimuleerd om ook hierin onze kinderen 'normen en waarden' mee te geven, op te voeden. Positief dus! Dit is dan ook nog de leeftijd waarop kinderen dingen aannemen van hun ouders en deze kans moeten we dan ook benutten en hun vragen beantwoorden.

Enkele punten die toch wel 'dubbel' zijn.

Er werd grote nadruk gelegd op veiligheid als basisvoorwaarde. Toch is het een gekke gewaarwording - het viel mij op - dat als je hieraan wilt voldoen, je toch wel bepaalde hobbels op je weg vindt. Ik noem er een paar.

Aangegeven werd dat bij kinderen op een bepaalde leeftijd de natuurlijk schaamte opkomt. Ineens gaat de badkamerdeur op slot als ze zich gaan wassen, soms zelfs als ze hun tanden poetsen; de behoefte aan privégebied ontstaat. De natuur heeft dat zo geregeld...

Hierover kwamen we aan de praat als ouders toen we een 'proef'les mochten bijwonen.

De praktische invulling van dit gegeven kan namelijk nog wel eens lastig zijn. Een kind kan zich in een omgeving bevinden waar de ouders het juist goed vinden om open te zijn - niet van dat benauwde! - en is een gesloten deur 'not done', zo kan het kind zich ineens onveilig gaan voelen. Ook op school kan dit probleem de kop opsteken want juist op die leeftijd dat die behoefte aan privégebied ontstaat, is het de bedoeling dat kinderen na de gymles gaan douchen, en dan niet in een douchehokje maar gezamenlijk. Sommige kinderen hebben daar echt moeite mee, en al wordt daar wel aan tegemoet gekomen - toch vinden sommige leerkrachten dat na enkele maanden de tijd er is om 'gewoon' mee te draaien met de rest van de klas.

Een ander aspect is dat als kinderen ouder worden, de vieze woorden-fase aanbreekt en rare moppen tappen stoer is. En hoe gaan we daar mee om. Je kunt de gedachte hebben: 'Het is nu eenmaal zo, het hoort bij de leeftijd' en daar op doorbordurend: 'Laat maar gaan, als het maar buiten mijn gezichtsveld gebeurt, merk ik er niets van en er is toch niet aan te veranderen' en zo wordt praten over seksualiteit tot een stiekem gebeuren op afgelegen plekken. Terwijl het voor opvoeders juist de gelegenheid is om met je normen en waarden op de proppen te komen - je kan juist in die situatie vertellen dat seksualiteit mooi en goed is als het op de juiste manier wordt beleefd namelijk zoals het is bedoeld, dat je daarom er niet raar over hoeft te doen.  Het is niet alleen met het vingertje wijzen van: 'dat mag toch niet!' 

En later - alhoewel soms al met elf, twaalf jaar als kinderen puber worden, kijken meiden vaak soaps en wordt ze een nep-wereld voorgeschoteld  waar van alles mag wat je in het echte leven af zou keuren, of loopt het al door elkaar...

Vrijheid versus normen en waarden 

Opvoeden bestaat niet alleen uit vertellen wat goed of fout is; het gaat om de uitleg erachter en dat is tegenwoordig niet meer zo simpel. Het feit doet zich namelijk voor dat niet alles vroeger beter of zelfs Bijbels was, evenmin is alles tegenwoordig slechter - een bepaalde openheid is juist goed - de betutteling hoeven we inderdaad niet terug en valse schaamte mogen we afleggen. Maar niet alle openheid van deze tijd is OK, de huidige maatschappij is te ver doorgeschoten in haar hang naar vrijheid. 

En aan de ene kant erkent men dat ook wel want we moeten toch met normen en waarden aan de gang (waar ook dan vandaan) maar aan de andere kant wil de moderne mens de verworven vrijheid kost wat het kost behouden.

De juiste balans is moeilijk te vinden en vrijheid wordt op die manier juist een gebondenheid aan wat in de maatschappij bijna tegen wil en dank door velen als normaal wordt beschouwd. En het gevaar bestaat dat we daarom - weliswaar binnen bepaalde grenzen maar toch - te vrij zijn wat betreft onze gedragingen - want we willen toch niet voor Victoriaans en bekrompen doorgaan.  

De media spelen hierin een grote rol, zal je je soap-kijkende dochter wel moeten uitleggen dat het toch niet de bedoeling is dat een relatie duurt totdat je de volgende aardige vent of leuke meid tegenkomt... - En wat las ik bijvoorbeeld laatst: Een huwelijk is na twintig jaar toch wel over de houdbaarheidsdatum heen, dan is de koek gewoon op.

En zo kom ik uit op het zelfde punt als in mijn andere blogje over de huisvrouw: de traditie heeft haar waarde verloren, en ook onze eigen normen en waarden zullen ons niet genoeg kunnen helpen, want ieder is verschillend; we hebben ook op het gebied van relaties en seksualiteit niet allemaal dezelfde definitie van wat we goed, iets minder of zelfs helemaal fout vinden.  

En om maar bij de lentekriebels op school te blijven: ook de leerkrachten zullen al verschillen in hun benadering. Kunnen we wat betreft dit onderwerp ook ergens de informatie vinden die echt aangeeft hoe het zit? 

En ook hier: wat is ons ijkpunt?

Waarschijnlijk weet onze Schepper er meer van... En misschien heb je de overeenkomst nog nooit zo bekeken, maar ik zag 'em ineens: Op één van de eerste bladzijden van de Bijbel lezen we dat Adam en Eva zich schorten maakten nadat ze hun onschuld verloren hadden. En de Heer Zelf bekleedde hen.

Wil ik seksualiteit dan met zonde (en schaamte) associëren? Nee dat wil ik juist niet, dat is al te vaak gedaan! - maar het is zeker niet buiten schot gebleven en is zoals de hele schepping, er wel door aangetast. Daardoor wordt dat wat bedoeld is als de intiemste band, zovaak uit de context gehaald, en beroofd van zijn oorspronkelijke bedoeling. 

En God wist dat in een zondige wereld die extra bescherming nodig is, en zien we het natuurlijke schaamtebesef bij Adam en Eva, dat ook bij kinderen opkomt als ze opgroeien en hun onschuld verliezen. 

Want niet alles is liefde, al wil de betreffende film ons dat doen geloven, en denken we de schaamte voorbij te zijn.

Laat dat cadeau nog maar even dicht! Tot het juiste moment met de juiste persoon. Salomo heeft daar ook al weet van - als hij met de van God ontvangen wijsheid schrijft: 'Wekt de liefde niet op voor het haar behaagt.'

En als we zover zijn, is er een plek waar seksualiteit wél in veiligheid en vrijheid beleefd kan worden en dat is het huwelijk, het is zelfs een scheppingsorde van God, tussen man en vrouw - en ook dan zal het niet vanzelf gaan: we zullen Hem steeds erbij nodig hebben om ons huwelijk gelukkig te houden... Ook Jezus Zelf haalt deze verbintenis aan in het Nieuwe Testament om de Farizeeërs de wind uit de zeilen te nemen als ze Hem ondervragen over de echtscheiding.. 

Zo mag de Bijbel onze vaste grond zijn waar ook wat betreft relaties en seksualiteit onze waarden en normen in verankerd zijn.

En soms is het een hele klus te ontdekken hoe het ooit bedoeld is, we zijn al zo gewend aan wat tegenwoordig als normaal wordt beschouwd en heb ik het nog niet eens over relaties tussen twee mensen van hetzelfde geslacht, je bent tegenwoordig erg intolerant als je dat niet ziet zitten. 
- Zo was de eerste opmerking waarmee mijn dochter thuiskwam na een lentekriebel-les over verliefd zijn, 'dat het toch heel gewoon is dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar trouwen'... -

Zie dat maar weer eens recht te breien op een niet-veroordelende manier. Want we zullen ten eerste en vooral liefde naar iedereen uit moeten stralen, al denken we anders over het onderwerp 'relaties'...

Een afsluitende vraag op de ouderavond kwam van een ouder die graag wilde weten  'wat de christelijke school hier nu voor extra's in te brengen heeft.' Want als de Bijbel niet meer genoemd mag worden als boek waar de Schepper van het leven Zijn kader in heeft gelegd, dan verzanden we in normen en waarden die voor ieder verschillend uitvallen.

We hebben veel wijsheid nodig om de juiste weg hierin te vinden, en dit ook op een goede manier over te brengen aan onze kinderen. 

Bij zo'n kwetsbaar onderwerp als relaties en seksualiteit, wat alles te maken heeft met het leven en het ontstaan ervan, is een uitspraak die ik laatst tegenkwam dan ook helemaal op z'n plek:

 Life is fragile, handle with prayer

Want om wijsheid te verkrijgen zullen we in gesprek moeten met onze Schepper...

Geschiedenis dichterbij

Wat ik vanmorgen las en direct maar een blogje aan wijd, zou zo een berichtje kunnen zijn zoals we die tegenwoordig in de krant of op internet lezen, de 'kop' zou kunnen luiden: Piloten met hun vliegtuig ontsnapt uit Libië... 
Hier nu een bericht wat op de kop af 390 jaar geleden in de 'courant' had kunnen staan:

Spectaculaire ontsnapping met boekenkist

 

Slot Loevestein - Gorinchem  22 maart 20..?

22 maart 1621   Hugo de Groot ontkomt per boekenkist uit slot Loevestein, waar hij vanwege remonstrantse ideeën is opgesloten door prins Maurits.

Hij vermomt zich bij de familie Daetselaar in Gorcum als metselaar en ontvlucht de stad. Hugo gaat naar Parijs en richt, gesteund door de koning van Frankrijk, een verzoek aan de Staten van Holland om zijn vrouw en kinderen ook naar Frankrijk te laten vertrekken. Dit verzoek wordt ingewilligd, op voorwaarde dat De Groot nooit meer in Nederland terugkomt. In 1634 wordt Hugo de Groot benoemd tot ambassadeur voor de koningin van Zweden in Frankrijk. In 1645 lijdt zijn schip op een terugreis uit Zweden schipbreuk. Hugo overleeft deze ramp niet en sterft in Rostock (Duitsland). Hij ligt begraven in de Grote Kerk in Delft.

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

------------------------------------------------------------------------------------ 

Wat ik erg leuk vind om te ontdekken, is dat geschiedenis ineens een stuk dichterbij komt als je er een datum bij hebt staan, die van vandaag... en het leest als een krantenberichtje..

Hé, dat gebeurde toen, erg lang geleden... maar het gaat zo meer leven en komt als het ware naar je toe vanuit de geschiedenisboekjes. Het zijn dan niet alleen de droge feiten (die kende ik natuurlijk al) maar het wordt ingebed in het leven van nu: 22 maart en verwijst naar toen 22 maart.

Deze ontsnapping schijnt wereldberoemd te zijn - overal ter wereld kent men dit verhaal van Hugo en de boekenkist. 

Het was aardig om te lezen dat Hugo's vrouw deze ontsnapping had bedacht, zij was ook op Loevestein, maar dan vrijwillig. De boekenkist ging altijd zonder problemen het slot uit, en werd niet gecontroleerd - dat bracht haar op het idee om haar man er in te vervoeren zodat hij ongemerkt zijn gevangenis, het slot, kon verlaten.

En hier kun je iets bijzonders constateren: de boekenkist was geen 'gevangene', mocht vrij in en uit het slot worden gebracht, zodra de boeken die erin zaten weer geruild moesten worden.

Wij zijn ook gevangenen - even een korte vergelijking - in de macht van de zonde, en God kan ons niet ontmoeten en aanzien als wij nog in die zondige staat zijn.

Wel heeft Hij een relatie met Zijn Zoon, die zonder zonde is, volmaakt... Geen gevangene van wie of wat dan ook.

Wat is nu het bijbelse principe om ons als zondaars acceptabel te maken in Gods ogen? Niet dat wij eens even flink worden opgepoetst en opgedoft, we blijven die gevangenen, al zien we er wat mooier uit.

De oplossing is die volmaakte Zoon - die niet gevangen is. Hij kon ons bevrijden, juist omdat Hij geen verdachte was. Hij is naar binnen gegaan in die gevangenis, nam ons mee naar buiten in Zichzelf... Als we die stap durven wagen....

De boekenkist mocht vrij in en uitgaan, evenals de boeken die erin zaten..... Wie daar zijn toevlucht in zoekt, dus OOK!

Als ik in Hem ben, dan ben ik bevrijd.
Als we in Hem zijn, dan ziet God ook niet meer onze zonden, nee, Hij ziet Zijn Zoon. Al de eigenschappen van Zijn Zoon, ziet God nu als de onze! We hoeven alleen maar 'in te stappen'... 

Hugo's vrouw bedacht deze ontsnapping van haar man - God Zelf bedacht onze ontsnapping, en dat ook uit liefde!

Wat een mooie toepassing vanuit de geschiedenis die ook zo voor ons levend wordt. :)

extra leesvoer voor geschiedenis'freaks'

site met leuke achtergond-linkjes

Hugo's ontsnapping in beeld

This is my story... heb ik wat te vertellen?

Afgelopen woensdag is de Boekenweek begonnen... elk jaar een ander thema, en soms denk je: 'Dat? Nee, laat maar... ik heb er niks mee!' Maar dit jaar is het eigenlijk een onderwerp wat iedereen zou kunnen aanspreken:  Geschreven portretten, opgetekende levensverhalen... En aangezien verschillende mensen allemaal weer een ander levensverhaal te vertellen hebben, is er altijd wel iemand bij met een verhaal waarvan je zegt: 'Ja, dat herken ik'! en je bent dan daarom geïnteresseerd om het betreffende boek te gaan lezen. Ook als je geen herkenning hebt maar het onderwerp wat naar voren komt in een bepaalde geschiedenis je aanspreekt, is het een reden om dat boek eens ter hand te nemen: nieuwsgierigheid kan zo een drijfveer zijn tot lezen.

Zo kom je dan ineens - kwam ik ineens - aan het filosoferen over 'het verhaal' wat je dan te vertellen hebt, wat is de meerwaarde voor anderen om een levensgeschiedenis, de mijne bijvoorbeeld te willen lezen. Buiten dat me het een heidens werk lijkt om zoiets zo op papier te zetten - en ik de Boekenweek toch niet meer haal :P, lijkt me weer een verhaal van iemand die geboren wordt, opgroeit in een normaal gezin, trouwt, een stel kinderen krijgt met de ups en downs die er zo bijkomen... en dat zo nodig allemaal uitgebreid moet vertellen, niet iets nieuws. Want wat voegt het toe als ik alleen maar dát te vertellen heb: de opsomming van de feiten. Plus dat ik wel eens heb gezegd dat als je al die feiten die er zijn in een boek gaat proppen, de reactie zal zijn dat het ál te gezocht is... :P
Met andere woorden: waaruit bestaat je 'geschreven portret'? Behalve de feiten zul je wel iets extra's te melden moeten hebben, vind ik dan, en dat zou een boek schrijven nog weer extra gecompliceerd maken.

Nee, dan houd ik het voorlopig maar bij blogjes en hoop dat een ander het - vanwege de herkenning, ook nog wel aardig vindt om te lezen; verder dat ik net even wat extra's erin kan leggen - met de andere reden: dat het nieuwsgierig maakt naar... Want er zijn genoeg anderen die misschien wel beter dan ik kunnen beschrijven wat voor klus het is om bijvoorbeeld altijd maar weer de was te doen (dat komt trouwens nog een keer :P ) en ook ben ik niet degene met het patent op de beste opvoedtips voor kinderen, de efficiëntste schoonmaakmanier of de meest ideale oplossing voor budgetproblemen. En wil ik het meest  belangrijke in mijn leven, toch ook terugvinden, juist in de alledaagse dingen - en niet op manier van: ik heb vandaag de kinderen naar school gebracht en geloof ook nog in dit en dit... een opsomming van geloofsfeiten waar je wel amen op kan zeggen.

thema: VERHALEN VAN LEVEN

Alhoewel het af en toe al een hele klus is bij een blog, wagen velen het hun geloofsweg te beschrijven in een boek: er zijn inderdaad legio verhalen van leven te lezen, dit jaar het aanverwante thema van de christelijke Boekenweek - vaak met als rode draad 'geloven in God'.
Toch krijgen dié boeken vaak veel aandacht in de pers, die de ándere kant van dat geloven juist laten zien, het verhaal vertellen van het afscheid van de persoonlijke God; de conclusie is dat Hij -al dan niet helaas- helemaal niet bij mij is - en het betreffende boek wordt als het ware de weerslag van het 'alleen van horen zeggen heb ik van U vernomen....' Punt. En dan blijft er niet veel van over dan God als de machteloze, meehuilende God, uiteindelijk zal Hij dan verworden tot een onpersoonlijke kracht, waar je nog wel tot kan bidden misschien, maar Hij bemoeit Zich niet met de wereld, laat staan rechtstreeks met mij... we moeten het zelf maar uitzoeken. Misschien zet Hij nog het één en ander recht aan het eind, maar wat dat verder voor consequenties kan hebben is men dan verder ook niet zo blij mee. De bijbelverhalen zijn eventueel nog mooi uit nostalgie of om de waarden erin beschreven nog eens te bekijken, maar ontdaan van de levende kern.
Terwijl het trieste is dat men vaak denkt dan éindelijk van het leven te kunnen gaan genieten: alles eruit halen wat erin zit, zonder restricties van Iemand die op een bepaalde manier het inkadert, er richting aan geeft; men is nu vrij en kan zelf beslissen.

Vaak heeft het ook invloed wat voor beeld je hebt gekregen van God vanuit je opvoeding, is Hij ooit als een Vader voor je geweest - en kan je eigen belevingswereld dat trouwens ook nog wel eens vertekenen. Misschien was Hij alleen maar iemand die vanuit de hemel je de hele dag op de vingers keek of je alles wel goed deed - en anders zwaait er wat, 'Big brother is watching you..' of: minder zwaar: als je fouten maakte was Hij wel heel erg teleurgesteld - dan komt er naast angst, een schuldgevoel om de hoek kijken. En dat terwijl Hij liefde is en juist een liefdesrelatie met ons wil.
In een artikel las ik van iemand die christelijk is opgevoed maar een inktzwart mensbeeld daaraan overhield, en zoals ik het even snel kon bekijken daarom misschien wel, dat niet kon combineren met een persoonlijke God die zich met jou bemoeit, dat is zo hoogmoedig... Maar het opvullen met wat anders, is niet zo makkelijk, dan wel onmogelijk.
God verdween niet alleen uit Jorwerd, maar uit talloze levens. Hij is niet meer vanzelfsprekend aanwezig in deze maatschappij...

Heb ik een verhaal van leven...

Wat dat betreft zou een heel boek schrijven misschien een beetje tegenwicht kunnen bieden...:) Maar ook dan geldt dat pas wanneer ik God echt erváren heb 'een verhaal van leven'  kan vertellen, zoals het christelijke thema is verwoord. En over wie zal dat anders gaan dan over de Persoon die het allemaal in zich heeft verenigd: de Here Jezus is het Leven, en de Weg ernaar toe, en Hij leidt ons in de Waarheid om dat te ontdekken - nee, het is nog mooier en simpeler: Hij is het allemaal Zelf, het gaat om Hem: Wie de Zoon heeft heeft het leven.
En hoe gaat dat dan in de praktijk? Het is geloven, maar dan niet alleen in de zin van: ik denk dat het zo is... je kunt het zelfs allemaal weten met je verstand, maar staat of valt met vertrouwen, durf ik me helemaal aan Hem toe te vertrouwen ook in de dingen waar je geen antwoord op hebt, die je niet kan vatten met je verstand....
Of een andere manier van zeggen: het is de boot uitstappen, en als je op de golven kijkt en zinkt, pakt Hij je hand - duwt je niet nog verder kopje onder. Het is op weg gaan om het land in bezit te nemen,... Je het nest uit willen laten kieperen, zodat je leert te vliegen - want Hij vliegt onder ons om ons op te vangen als het verkeerd gaat. Al die vergelijkingen waarin je het vaste vertrouwen mag/moet hebben dat het goed gaat omdat Hij er is, al gaan we door duistere dalen, en zien we niets... zoals Psalm 139 zegt: de duisternis verbergt ons niet voor Hem! Hij ziet ons wél, is bij ons..

En als je dat nog niet zo ervaart? Dan is het nodig de juiste blik te hebben, vraag of Hij je duidelijk wil maken hoe Hij werkelijk is, Zijn Geest wil ons leiden in alle waarheid!
Dan mag je in de dagelijkse dingen Gods handelen opmerken. Zoals Job zei: Slechts van horen zeggen had ik van u vernomen - en dat terwijl hij een vroom man was, en een gebedsleven had, voor z'n kinderen een offer bracht... Maar nu heeft mijn oog u aanschouwd!  Nu heb ik pas in de gaten dat Hij mij echt persoonlijk ziet en mijn wegen kent, en hebben wij net als Job soms heel wat achter de rug voordat we deze waarheid leren kennen...

Ook dán pas heb ik een verhaal van leven te vertellen! En het mooie is als je dat verhaal gaat delen, het door gaat geven, het balletje verder gaat rollen - anderen komen dan ook méér tot leven met de Heer, ze hadden het leven misschien allang ontvangen, maar het beseffen en ernaar handelen is een tweede.
En al hoeft het dan niet een heel boek te worden, wie weet hoeveel verhalen van echt leven met God er dan nog eens ook van anderen op papier komen, in ieder geval verder verteld worden! :)

Wafel en spaghetti - het juiste recept

Verwacht hier in dit blog, geen speciale recepten van mijn hand voor de lekkerste wafels en de heerlijkste klaargemaakte spaghetti met speciale saus ... Ben je erg teleurgesteld, want wilde je nu net zoiets eten vanavond, heb ik bij de afbeeldingen een linkje geplaatst maar zou het wel leuk vinden als je tóch even verder leest. Want eigenlijk ben ik wel op zoek naar een recept, maar wel een heel ánder dan je zou verwachten bij deze titel. Waar wil ik het dan wel over hebben?

Niet over koken en bakken, dat is niet mijn 'ding'; zou het geweldig vinden als ik er wat meer plezier in had maar het is nog net geen noodzakelijk kwaad om het eten op tafel te krijgen. Gelukkig heb ik een man die meer van koken houdt (dat is misschien ook wel een reden dat ik me er niet zo heel erg in verdiep) en we zullen dan ook niet omkomen van de honger - ik kook zelfs aardig vaak tegenwoordig omdat mijn man later thuiskomt - maar ik ben meer van het opruimen, wat ik de noodzakelijke aanvulling zou willen noemen. 
Eigenlijk wel handig dat we verschillende dingen prefereren, zodat we elkaar niet in de weg lopen maar de taken juist aardig verdeeld zijn.
Gek, dat we op andere gebieden toch altijd wat meer hetzelfde zouden willen zijn - dan lijkt dat ineens geweldig voor de band die we samen voelen. We zouden beslist minder problemen hebben onderling, misschien wel helemaal niet meer!

klik hier voor het recept

Gisteravond zag ik een stukje van een programma  waarin verschillen werden benoemd tussen man en vrouw - ook in een rollenspel, en je weet haast van te voren hoe de gesprekken dan lopen...

Het was een Vlaams programma, vandaar de vergelijking mannen zijn als (Brusselse) wafels - doelend op de vakjes waarin een wafel verdeeld is: 'de man is maar met één ding tegelijk bezig, als hij dan wat anders gaat doen, naar een ander vakske gaat, doet hij ook echt wat anders'.  En de opmerking: als een man wil slapen doet hij dat ook onmiddellijk, gaf wel herkenning. :)

klik hier voor 26 recepten :)

De vrouw zal dan wel als spaghetti zijn; (en onderwijl werd er even wat opgeschept van dat goedje als aanschouwelijk onderwijs) inderdaad, 'iedereen weet dat als ge een sliert spaghetti van uw bord wilt pakken, ge automatisch een heleboel andere spaghetti-sliertkes meeneemt, omdat ze allemaal door elkander heen zitten en op uw bord niet meer 'los verkrijgbaar' zijn.'
Ziehier, zo is de vrouw - in de ogen van de man haalt ze in een gesprek er allerlei onnodige dingen bij die helemaal niet bij het onderwerp horen...  dat is misschien ook wel de reden dat hij vindt dat ze toch wel veel te véél praat - en hij houdt er eigenlijk al helemaal niet van... (Aha, vandaar dat ze dus wel aardig op haar tong moet leren bijten als ze eindelijk eens echt een gesprek voeren... :P) - en zij denkt stiekem dat hij zijn praat'vakje' toch wel wat links laat liggen. Die verschillen maken de communicatie soms wel erg gecompliceerd.

Een ander belangrijk punt van verschil, zijn de gezinssituaties-van-huis-uit met de bijbehorende manier van communiceren, die ieder meeneemt het huwelijk in. Om dan te ontdekken dat het aardig ver uit elkaar kan liggen hoe je in het dagelijks leven op dingen reageert en hoe je omgaat met conflicten. En hoe kom je daar uit...
Nee, een recept om de wafel en de spaghetti meer dezelfde smaak te geven (over de vorm heb ik het nog niet eens) zal dan ook moeilijk te vinden laat staan te bedenken zijn.
 
Wel worden deze verschillen steeds vaker benoemd - om ze te overbruggen verschijnen er talloze boeken over communicatie in het huwelijk en heb je cursussen te kust en te keur, al naar gelang je nog niet, kort, of juist al langer bent getrouwd. Theoretisch zit het wel snor, dat is niet het probleem.
Maar wat echt in de praktijk van het leven geleerd moet worden, daar moet je vaak eerst tegenaan lopen. En dat komt mijns inziens simpelweg neer op het feit dat je wederhelft niet volmaakt is (en jijzelf ook niet, maar dat wisten we allang) en we die bijna-volmaaktheid van de ander eigenlijk wel graag zouden willen, dan hadden we het toch iets gemakkelijker - zo kunnen we onbewust redeneren.

Hoe brengen we een christelijk huwelijk in praktijk - oftewel: is er een recept

En de tekst die me ineens aansprak toen ik laatst bij een trouwdienst aanwezig was, was deze: Aanvaard elkander zoals Christus u aanvaard heeft. Want hoe moet je nu omgaan met problemen die er op je huwelijkspad komen? Wat is nu het verschil met ongelovigen - of: zou het verschil moeten zijn - buiten het feit dat je elkaar trouw belooft in goede en kwade dagen, in gezondheid en ziekte, kortom for better and worse!..(wat tegenwoordig vaak maar voor de helft nagekomen wordt: alleen de goede tijden...)

Voor elk huwelijk geldt - als scheppingsinstelling van God - dat het een beeld, een afspiegeling is van Christus en Zijn gemeente. Van ongelovigen kun je moeilijk verwachten dat ze dit in hun relatie laten zien, maar bij gelovigen zou ik het een opdracht willen noemen!

En dit beeld, is het 'extra' wat gelovigen hebben, hierin zit ook het 'extra' als de praktijk wel erg moeilijk en weerbarstig kan zijn - en het ene stel ervaart dat natuurlijk meer en een ander weer minder, maar het zal niemand helemaal onbekend zijn.

Als gelovige mogen we namelijk weten dat de Heer gelukkig van ons hield voordat we zelfs ooit van Hem hadden gehoord en dat we als voorwaarde voor die liefde niet eerst volmaakt hoefden te zijn. Hij heeft mij aanvaard zoals ik ben en Zijn liefde zoekt ons altijd weer op, ook als wij er (even) de brui aan geven... Er is altijd vergeving! 
Maar kijken we ook zo naar onze wederhelft? Komen wij überhaupt toe aan die onvoorwaardelijke liefde of moet hij/zij toch wel bij het volmaakte in de buurt komen? En als dat niet gebeurt, zeggen we dan: ik zoek mijn geluk wel bij een ander? 

Er zullen misschien ook lezers zijn die zeggen: maar mijn huwelijk is al een puinhoop, mijn man - of vrouw is er vandoor, of: mijn man is niet eens gelovig... daar zijn inderdaad andere dingen over te zeggen, zal ik zeker een keer - proberen - te doen! 

Je kunt in je huwelijk natuurlijk de foefjes toepassen om de communicatie beter te laten verlopen, maar een echte verandering kan alleen de Heer bewerken. En dan niet - natuurlijk - de verandering van die ánder, maar in eerste instantie de verandering van jezelf.  Ik denk dan even aan een voorbeeldje van de 'Marriage course' die we een paar jaar geleden hebben gedaan. En werd het advies gegeven om bepaalde dingen - een gewoonte van de ander (wat jou steeds blijft ergeren bijvoorbeeld) te accepteren en het ging dan om iemand die steeds laden open liet staan. Het lijkt een onbenullig voorbeeld, maar kan je dag wel verpesten als juist daardoor jouw ergernis wordt opgewekt. Het advies: doe die laatjes maar gewoon dicht. En dan niet al zuchtende. Dat heeft in het klein al te maken met 'elkaar aanvaarden'. En mijn instelling als ik dat laatje dicht doe, daar gaat het om! Alleen de Heer kan mij liefde geven als ik voor de honderdste keer dát laatje  - en ook nog een paar andere dicht moet doen. En dat lijkt passief, maar we zullen die liefde moeten aandoen.
Dit is in het klein Gods woord toepassen in je leven en in je huwelijk. Maar het moet in het klein beginnen anders zul je echt niet aan de grotere dingen toekomen.

Een bijbelgedeelte als hulp in de zoektocht

Misschien toch goed even te kijken naar Efeze 5, bij uitstek het gedeelte wat nu net gaat over Christus en de gemeente en hoe man en vrouw dit mogen uitbeelden...
Het begint wel erg vervelend in vers 22 waar Paulus bijna met de deur in huis valt dat de vrouw aan haar man onderdanig moet zijn. En dat niet alleen, ze moet zelfs in alles hem onderdanig zijn. Dat is iets waar we eigenlijk innerlijk tegen steigeren, het zit niet van nature in ons. Vandaar dat het direct verduidelijkt wordt, want onderdanig zijn (wat is eigenlijk een eigentijdser woord ervoor, of bestaat dat niet) aan de Heer, dat klinkt ons wel veel logischer in de oren, en ja, op die manier zullen we dat ook aan onze man mogen zijn. 'Maar mijn man is toch niet zo volmaakt als de Heer??' zul je zeggen. Toch geeft die benadering het juiste licht erop. Want als je aan de Heer niet onderdanig bent, niet graag wil doen wat Hij van je vraagt, kun je het wel schudden als je probeert je man onderdanig te zijn. Je zult dan alleen die dingen bij hem zien die jou juist beletten om die opdracht te kunnen vervullen. Maar er staat niet: 'wees je man onderdanig als het jou uitkomt'.  Als je aan de Heer onderdanig bent, verander je zelf en komen er dingen in het zicht die je vanuit jezelf nooit zou kunnen... (en ik leer ook zelf nu ter plekke!)

Verder is het wel interessant om dat hoofdstuk 5 eens helemaal achter elkaar door te lezen en de kopjes die de vertalers er bij hebben gezet eens even te laten voor wat ze zijn. (Hiervoor moet je dan de Herziene Voorhoeve-vertaling hebben, die laat alles achter elkaar doorlopen)
Begin maar eens te lezen in vers één en je komt al snel de eerste opdracht tegen: wandelt in de liefde, zoals ook Christus u heeft liefgehad (zie vers 1 en 2) en wel omdat we kinderen van het licht zijn geworden! (zie vers 8) Dan is er al heel wat duidelijk: we kunnen niet zomaar even in ons huwelijk beantwoorden aan het beeld van Christus en de gemeente. En daarbij zegt Paulus: Dankt onder alles! Dat hele verdere gedeelte geeft als het ware de verdere voorwaarden om als man en vrouw het volgende stukje van Efeze 5 gestalte te kunnen geven. En staat er in vers 21 dat we als gelovigen elkaar onderdanig moeten zijn!  En dat betekent niet dat je plotseling verandert in een jaknikker die bevelen van de ander klakkeloos opvolgt en geen eigen inbreng meer hebt - dat zou niet eens kunnen: er worden geen 'bevelen' gegeven als die ander ook onderdanig is aan jou... Als we dit samen aan elkaar moeten zijn, is het al een minder 'groot' item om dan óók je eigen man onderdanig te zijn zoals de volgende, speciaal aan de vrouw gerichte tekst aangeeft. Dat vers 22 zagen we hierboven ook al. 

Maar ook de man krijgt een aparte opdracht in het stukje over het huwelijk. Hij moet Christus uitbeelden, en wel zoals Christus Zich overgaf voor Zijn bruid, de Gemeente, zo moet de man ook zijn vrouw liefhebben als zijn eigen lichaam. 
Hé, dat liefhebben ben ik ook eerder tegengekomen in dit hoofdstuk! Het begint er zelfs mee, het was de eerste opdracht in vers twee voor de gelovigen! Dus ook de man is niet als enige geroepen om lief te hebben; zoals we als gelovigen samen elkaar onderdanig moeten zijn, zo moeten we allemaal elkaar liefhebben en zelfs erin wandelen.
Maar toch worden man en vrouw nog even apart genomen vanwege die speciale opdracht om Christus en de Gemeente uit te beelden. En je broeder liefhebben die niet dag en nacht op je lip zit, maar die je af en toe ziet, dat is misschien wel makkelijker, ook willen we best dienstbaar zijn aan elkaar - dat duurt ook niet de hele dag. Maar als echtgenoten zie je elkaar helemaal zoals je bent - ook met je onhebbelijke kanten die je weet te verbergen voor de buitenwereld. En dan heeft de man voor zijn vrouw nét even iets meer nodig van het ene: de liefde, hij moet haar voeden en koesteren zoals hij dat zijn eigen lichaam doet want de vrouw is dan ook zijn lichaam.
En de vrouw op haar beurt heeft voor haar man iets meer nodig van het andere: die onderdanigheid. (En dan niet eerst gaan beoordelen of hij wel genoeg liefde laat zien!) 

De vergelijking Christus en de gemeente met man als Adam die Eva zijn vrouw ontvangt is iets wat erg mooi is om te bekijken - ook is het wel een eye-opener om eens te kijken hoe Christus als mens onderdanig was aan God, terwijl ze ook één waren... maar ik kan niet alles in één blogje stoppen. :) misschien komt dat een andere keer

En nu: werk in uitvoering!

Als we deze dingen zien maar ook willen doen, op deze manier elkaar willen aanvaarden zoals Christus ons heeft aanvaard, dan zal  - ook als dat tweede gedeelte, de kwade dagen aan de beurt zijn, de ziekte, en andere tegenslag - ons huwelijk steeds weer een tweede kans kunnen krijgen.
- Oh ja, het gemeenschappelijke wat een wafel en spaghetti dan - toch nog! - zullen hebben is die vrucht van de Geest: dan dienen we elkaar door de liefde

Ja, als die vrucht onze 'garnering' is, hebben we het juiste recept gevonden. 

Dan worden we niet aan elkaar gelijk, maar aan Hém. 

En daar gaat het uiteindelijk om!