Erbarme dich!

De barmhartige Samaritaan - een gelijkenis die Jezus aan de Farizeeën vertelt als ze weer eens doen alsof ze niet goed weten hoe het één en ander in elkaar zit. Het begint met een vraag om Hem 'op de proef te stellen'. Wat moeten ze doen om het eeuwige leven te ontvangen? 'God en je naaste liefhebben met alles wat in je is'. Ja, dat weten ze natuurlijk! ...
En dan stelt één van hen Hem de vraag: 'Wie is mijn naaste?' zodat het lijkt alsof hij gewoon nog niet genoeg ingelicht was over die zaak en daarom dit gebod niet kon 'doen'.
Toch is Jezus hem ter wille, Hij gaat zelfs uitgebreid op het verzoek in. En Hij vertelt hen deze gelijkenis waarbij alles draait om het woord 'naaste', wat letterlijk wil zeggen: 'het dichtst bij'.

Dit verhaal -  als zesde geëindigd bij de tien mooiste Bijbelverhalen - is zo bekend dat een gids het ál te serieus nam en in Jericho ooit aan toeristen de herberg liet zien 'waar de Samartiaan de gewonde man achterliet'. (Al is het tegenwoordig meestal andersom en gelooft men dat veel dingen die in de Bijbel beschreven zijn, alleen maar mooie verhalen zijn.)

Waar draait het eigenlijk om?

Een logische uitleg van het begrip 'naaste' is dat het de gewonde en beroofde man is, die hulp nodig heeft. Als je hem voorbijkomt en ziet liggen mag je niet zomaar doorlopen.
En het is natuurlijk heel wáár: we moeten mensen helpen die in nood verkeren, zij zijn onze naasten. Je hebt zelfs 'verre naasten', mensen in nood héél ver weg, waarvan je niet mag zeggen: die zijn buiten mijn gezichtsveld, ik heb alleen te maken met de mensen in mijn directe - naaste - omgeving.
Maar Jezus stelt aan het eind van dit verhaal een heel andere vraag: 

Wie van deze drie denkt u dat de naaste geweest is van hem die in handen van de rovers gevallen was? (Lucas 10: 36)

De kern is blijkbaar niet: 'Wie is mijn naaste want-dan-weet-ik-eindelijk-wie-ik-kan-helpen..'. maar de focus wordt verlegd naar onszélf: 'Hoe ben ik bezig, bewijs ik barmhartigheid aan anderen, aan wie dan ook die er op mijn weg komt. Wil ik dichtbij anderen, een naaste zijn.'
Barmhartigheid - het is een wat ouderwets woord wat (voor mij) het perfect zegt. De NBV noemt het iets moderner: medelijden tonen. En als ik er nu spontaan over nadenk zou ik het omschrijven als 'een vol hart hebben' voor anderen en noodzakelijkerwijs moet je hart dan ook ruim zijn...


Een diepere toepassing


Er ligt nog een andere diepere betekenis in deze gelijkenis. Jezus vertelt dit verhaal en legt het uit, maar eigenlijk is Hij óók de hoofdpersoon. Zelfs in het Oude Testament staat het al vol van de omschrijving hoe God is: barmhartig en genadig, vol van barmhartigheid voor mensen.
Hij is de niet-geliefde vreemdeling die kwam en zich het lot aantrok van de gewonde man die het slachtoffer was van rovers... 
Ik, jij, wij lagen daar, volkomen hulpeloos en beroofd van alles wat we hadden. - (een net godsdienstig leven leiden heeft ons niet kunnen redden... de priester en de Leviet gingen voorbij ) 
Maar de Here Jezus ging ons niét voorbij en 'toen hij ons zag, werd hij met ontferming bewogen, ging naar ons toe, verbond onze wonden, goot er olie en wijn op; en hij zette ons op zijn eigen rijdier, bracht ons naar een herberg en verzorgde ons...' 
Het is heel wat, wat Lucas ons beschrijft:. Hij raapt ons niet alleen op maar neemt de volledige verantwoordelijkheid, geeft de waard geld voor onze verdere verzorging - de barmhartige vreemdeling belooft zelfs dat hij terug zal komen....
En zo zien we in de waard, de Heilige Geest uitgebeeld: onze helper hier op aarde en alles wat de Geest ons geeft, waarmee Hij ons troost en bijstaat, komt van de Heer Zelf. Totdat Hij, die ons heeft gered, terug zal komen...


Eerst ontvangen en dan uitdelen


De Here Jezus kwam naar de aarde en wij - hebben wij in de gaten dat we 'bijna voor dood langs de weg liggen' en dat we Hém nodig hebben? Dan roepen we als het ware om Zijn barmhartigheid: zoals de (volgens sommigen mooiste) aria 'Erbarme Dich' uit de Mattheus Passion het ook zegt. (En ik neem de vrijheid om die tekst even in verbinding met dit verhaal, op onszelf toe te passen)

Omarm me toch, mijn God, ik laat mijn tranen stromen. Luister, toe,  hoe ik bitter huilen moet, om u roep.

Erbarme dich, Mein Gott Schaue hier, Herz und Auge  weint vor dir  Bitterlich

En juist dát wilde Hij ook: ons barmhartigheid bewijzen omdat Zijn hart vol is van liefde voor ons. Zouden we dan voor anderen niet hetzelfde willen doen?

Wees dan barmhartig, zoals ook uw Vader barmhartig is. (Luc 6:36)

Het uiteindelijke antwoord van de Heer aan de wetgeleerde is ook: Ga heen en doet u evenzo. De wetgeleerde zal zoals de Samaritaan moeten worden... 

Alleen als we hebben erváren dat Zijn hart vol is voor óns, kunnen we deze opdracht van Jezus volbrengen. Ja, door Zijn liefde krijgen wij op onze beurt, volle harten voor de mensen om ons heen. En alleen daardoor zijn we in staat onze naaste lief te hebben en een naaste zijn... voor iedereen die op onze weg komt.

 Linkje van Erbarme dich 

in de Nederlandse vertaling uitgevoerd

Jozef

De afsluiting van het project: 'de tien mooiste Bijbelverhalen van Zwolle' is al haast in zicht maar ik zal mijn eigen tempo toch maar aanhouden. Het is inmiddels wel hoog tijd voor het verhaal wat als zevende is geëindigd.
De hoofdpersoon in deze geschiedenis is al even ter sprake geweest bij het vorige verhaal. Ook hij wordt gebruikt om zijn familie te redden - als de mannelijke tegenhanger van Esther zou je kunnen zeggen.

---------------------------

Iets wat direct opvalt bij Jozef, dat hij het lievelingetje van zijn vader was. Hij was natuurlijk de langverwachte zoon van Rachel, de lievelingsvrouw van Jakob. En deze had hem lief boven al zijn zonen.
Hij was waarschijnlijk ook braaf en gehoorzaam - heel anders dan zijn onbehouwen broers en krijgt zelfs een veelkleurige rok van vader Jakob. ... En dat lijkt toch verdacht veel op voortrekken en waarderen we eigenlijk niet zo positief. Jozef ´ligt´ dan ook niet zo goed bij zijn broers. Zeker als hij ook nog zijn dromen vertelt - ik heb me wel eens afgevraagd waarom hij dat eigenlijk deed; hij had die dromen ook voor zichzelf kunnen houden.....

Anders kijken...

Het is net als bij de geschiedenis van Vasti die niet naar de koning wilde... als we er met andere ogen naar kijken, zie je ineens iets anders. En zien we hier in het 'lievelingetje' Jozef, een erg mooi beeld van de Here Jezus als geliefde Zoon van de Vader, waar Hij al zijn welbehagen in kon vinden... De Here Jezus was in Zijn leven ook recht door zee... een aan zijn ouders gehoorzaam kind - Hij was hen onderdanig staat er bij de geschiedenis toen Hij 12 jaar was, en wat nog meer was: Hij was altijd Zijn hemelse Vader gehoorzaam. Een stukje lijden - wat niet gezien wordt door de mensen maar wel door God!

En dan vraagt vader Jakob of Jozef zijn broers wil zoeken, zij zijn de schapen aan het weiden in Dotan. En Jozef gaat op weg maar als hij aankomt wordt hij direct weggehoond: "Daar komt die meesterdromer aan. Wat denkt hij wel, dat we voor hem zullen buigen??"
Ze gooien hem in de put, dan zijn ze van hem af, en hij wordt verkocht naar Egypte ... Vader Jakob denkt dat Jozef dood is, verscheurd door wilde dieren...

Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan want het is allemaal zo bekend en we nemen het vaak als een gegeven - maar in Jakobs verdriet om Jozef, kunnen we zien wat God de Vader heeft gevoeld. Toen Jezus moest sterven was het toch Zijn Zoon die daar hing! 

Zo is de Here Jezus verraden en gedood en uit het gezichtsveld van het volk Israël verdwenen; dat Hij ooit nog echt koning zal worden, hebben ze geen idee van! Ja, Jozefs geschiedenis, maar ook de diepere betekenis erachter, handelt in eerste instantie over het behoud van Israël, in de kiem netzo 'Joods' als het verhaal van Esther...
Maar dat niet alleen!

*********************

In het verborgene

Als het ware tussen de regels door, is in dit verhaal van Jozef iets te zien van Gods plannen en lessen voor ons gelovigen vandaag de dag... Jozef in Egypte maakt namelijk nogal wat mee, ineens slaaf, vals beschuldigd en daardoor in de gevangenis... vergeten door de schenker die na zijn vrijlating pas weer aan hem denkt als Farao een droom krijgt die niemand kan uitleggen. 

Wat een geduld heeft hij moeten leren - en in mijn ogen wás hij al echt zo'n gelovige die God graag ziet: niet iemand die al mopperend alles verdraagt wat hem overkomt.

Maar God vergeet nooit iemand! en als de omstandigheden zover zijn dat God Jozef verder kan gebruiken voor de taak die klaar ligt, komt hij uit de gevangenis réchtstreeks in de juiste positie om de Farao zijn droom uit te leggen. Want achter de schermen is het de Heer Zelf die aan het werk is.

Dat is iets waar ik van kan leren: dat we soms moeten wachten op antwoord, op actie... omdat het nog niet zover is, dat er wat gebeuren kan op gebeden die we - misschien al wel jaren - naar God opzenden.

Het resultaat van Jozefs geduld en trouw aan God, is dat de weg openligt en hij onderkoning wordt van Egypte. En wat een bijzondere positie dat is, zien we aan de uitspraak van de toenmalige farao:

Ik ben Farao, maar zonder u zal niemand in het gehele land Egypte zijn hand of zijn voet opheffen. En Farao noemde Jozef Safenat-Paneach. (Dit betekent: redder der wereld)
Zo is Jozef verhoogd, van slaaf tot wat er staat aan het eind van dat gedeelte: En Jozef ging uit, (als heer) over het land Egypte. 

Hij voert nu Gods reddingsplan uit en niet alleen Egypte, maar de hele toenmalige wereld wordt gered van de hongerdood. Ook trouwt hij de heidense vrouw Asnat.

Ook Jezus is van 'slaaf' nu Heer - en de hele wereld kan Zijn redding aannemen. Hij brengt in deze tijd, nadat Zijn volk hem afwees (dit is de erfgenaam, laten we Hem doden!) een ander volk bijeen, wat Zijn naam draagt en Zijn vrouw mag worden.

**********************

Redding - ook van zijn eigen vlees en bloed

Dan komen de broers van Jozef weer in beeld. Door de hongersnood gedreven, komen ook zij naar Egypte toe om koren te kopen.
Wat zijn dat bijzondere hoofdstukken als je ziet dat de broers bij die onbekende onderkoning komen - die hen streng behandelt en beschuldigt van spionage... Maar ondertussen kan Jozef verstaan wat ze onderling bespreken; hij herkent hen en verbergt zijn emoties, speelt als het ware een dubbelrol en de broers hebben nog niets in de gaten. En dan is Jozef zo benieuwd hoe het in hun hart is. Zijn ze nog dezelfde harde kerels van vroeger? En hij test hen uit, door ze te vragen terug te komen met hun jongste broer Benjamin. Maar de broers zijn veranderd en ze springen nu zelfs openlijk voor elkaar in de bres!

En uiteindelijk maakt Jozef zich bekend! Hij kan het niet langer voor zich houden - stuurt iedereen weg en valt zijn broers om de hals. En de broers zijn bang! Jozef, onderkoning? Wat zal hij met hen doen, zij hebben hem immers verkocht...

De toekomstige bekendmaking

Je ziet hier een tafereel wat heen wijst naar een gebeurtenis die nog plaats zal vinden. Het is de grote ontknoping: de Here Jezus die Zich bekend maakt aan Zijn broeders, het volk Israël. Eindelijk weer verenigd met Zijn eigen vlees en bloed - waar Hij al die tijd vanaf hun afwijzing op heeft gewacht.
Zij zullen Hem herkennen als degene die zij hebben doorstoken. En de schrik zal hen om het hart slaan, zij bedrijven rouw staat er in Zacharia.
Wat een bijzonder ontroerend moment zullen we in de toekomst nog mee gaan maken!

-------------------------------

Laatst las ik een blogje over Jozef, waar de schrijver God niet anders kan zien dan iemand die voor z'n plezier een hongersnood naar de wereld stuurt en Jozef een moeilijke weg laat gaan, ook alleen omdat Hij daar plezier in zou hebben - En Jozef zelf? Die is voor hem een wraaknemende broer die daar een sinister genoegen in schept..
Maar Jozef is met een bijzonder doel' 'vooruit gestuurd' naar Egypte, heenwijzend naar de Grote Redder van de wereld. Als we dat onderkennen, worden onbegrijpelijke gebeurtenissen in een ander licht gesteld.

Ik wens jullie toe, ogen, die de diepere betekenis zien in dit verhaal. Dat we hierdoor net als Jozef, in ons leven geduldig leren wachten op de Heer en Zijn leiding mogen zien door moeilijkheden heen. Maar vooral dat jullie door Jozefs geschiedenis, de Here Jezus beter leren kennen en gaan liefhebben om wie Hij is...

De Geest, te koop?

Gisteren kwam ik in een folder als een lokkertje, deze kreet tegen: ´15% extra pinksterkorting op ALLES... snel, nog slechts twee dagen!´ Een typisch seculiere uitspraak en op zich niet vreemd. Veel mensen kennen Pinksteren alleen van de extra vrije dag en de Pinksterbloemen die zo rond deze tijd van het jaar bloeien. Pinksterkorting is dan het geluk wat je hebt als je een bepaalde aankoop doet en er maar liefst 15% minder voor hoeft te betalen. Een commerciële kreet om mensen in beweging te krijgen (deze twee dagen) hun slag te slaan. En het liefst wat groots, de korting heeft dan het meeste effect.

Wat Pinksteren echt inhoudt: de komst van de Heilige Geest, is de meeste mensen volledig onbekend. Wat dat betreft iets waar we wel meer reclame voor zouden mogen maken. En je zou denken dat er dan wel wat meer animo voor zou zijn. We krijgen namelijk geen 15% korting, nee, dit geschenk is gratis! Als we de Here Jezus aannemen is de Heilige Geest zelfs onze eerste gave. Gods welkomstgeschenk aan ons, zo zou je het kunnen noemen.
Moeten we dan maar gaan 'adverteren' met de Geest (om het even zo plat te zeggen) als een soort 'lokkertje' ... wat is de juiste manier? Moet je überhaupt met de Geest 'schermen'?

De Geest, door geloof

We lezen in Handelingen 2 hoe die bijzondere belofte aan de Joden - voor u en uw kinderen zegt Petrus, werd vervuld op die Pinksterdag 2000 jaar geleden. De aanwezige Joden zijn diep getroffen dat zij Jezus, zo kort geleden nog maar, hebben verworpen en vragen vertwijfeld aan Petrus: 'Wat moeten wij doen?' En Petrus die hen net met grote vrijmoedigheid het evangelie heeft gebracht, antwoordt: 'Bekeert u!' 
Hij zegt niet: 'Ontvang de Heilige Geest dan komt alles goed...' Dat zou je misschien verwachten als net de Heilige Geest is uitgestort.

Er staat iets anders: 'allen die zijn woord aanvaarden' (vers 41) werden gedoopt, en ontvingen de Heilige Geest... Dat woord is de hele toespraak waarin Petrus heeft uitgelegd dat Jezus toch de Messias was, niet meer dood is maar opgewekt en tot Christus is gemaakt door God zelf. En dat wat er nu gebeurt al voorzegd was in het Oude Testament. 

Hier krijgt dat volk Israël als het ware een laatste kans - het is hier nog steeds: eerst de Jood die het evangelie te horen krijgt. 

En ook voor ons heidenen: allen die verre waren en die Hij roept... wij die part noch deel hadden aan die prachtige belofte: de Messias van de Joden... als wij ons bekeren, zal Hij door geloof ook in ons hart komen wonen - door de Heilige Geest. 

Eén door de Geest

Wat een ander zo mooi aspect is: door de Geest zijn we (op het moment van geloof in de Heer) ook één gemaakt met alle andere gelovigen die er op aarde zijn. Het Pinksterfeest van toen, maakte namelijk van alle gelovigen die er al waren - de ongeveer 120 die na de hemelvaart samen wachtten in de bovenzaal - een éénheid! Allemaal verschillende mensen als leden van één lichaam met elkaar verbonden. Dat is de éénheid van de Geest die we - hoop ik! - sindsdien ook ervaren met misschien wel volslagen onbekende gelovigen. 
En die eerste dag van de Gemeente werden er al 3000 toegevoegd. Er was iets ontstaan waar elke keer een gelovige bij kwam. En allemaal samen delen zij het geloof in die ene Heer, door die ene Geest.

Wat moeten wij doen? 

Je zult er wel voor in beweging moeten komen... maar niet om er nog even voor te gaan werken. Iets wat je krijgt, kun je namelijk niet gaan verdienen. Dan is het geen gift meer! Maar zoals je naar de desbetreffende winkel zal moeten gaan om de 15% Pinksterkorting te ontvangen, zo moeten we tot God komen omdat we Zijn Zoon nodig hebben om gered te worden. Dan zullen we de Heilige Geest ontvangen. Christus Zelf komt in je wonen. Voor niets! Geen eigen werk, zoals bij de Pinksteractie je nog 85 % zult moeten betalen... en je daarvoor nog wel even aan het werk moet om dat bedrag te verdienen.

Dit was al duidelijk in het Oude Testament (en tot op de laatste bladzijde van de Bijbel wordt dit herhaald!) toen Jesaja schreef:  

'O, alle dorstigen komt tot de wateren en gij die geen geld hebt, 

komt koopt en eet, ja komt koopt zonder geld en zonder prijs. 

En Jezus Zelf vult dit aan in Johannes 7: we moeten bij Hém zijn voor dit levende water.

Gelukkig zijn wij niet afhankelijk van twee speciale dagen en ook hoeven we niet elke keer weer opnieuw te vragen of de Geest in ons hart wil komen - Hij IS er! De Trooster die ons niet meer zal verlaten!  

Paulus roept ons op om onszelf te beproeven: zijn we zeker dat Christus in ons is? Of niet? De Geest zal Christus verheerlijken en alles wat Christus zegt, zal Hij spreken...  Maar laat je vervullen met Hem, dan wordt Zijn vrucht zichtbaar.

En heb je er nog geen zekerheid over: vraag of de Heer je het levende water, Zijn Geest wil geven. Hij zal dat gebed zeker verhoren... 

Dan zien we samen uit naar Zijn komst!

En de Geest en de bruid zeggen: Kom! 

En die het hoort zegt: Kom! 

En wie dorst heeft kome 

en wie wil, 

neem het water des levens om niet.

Op 22; 17

Kind zijn - met Astrid Lindgren

Het gebeurt niet vaak dat ik echt op reis ben, maar laatst was ik onderweg per fiets, trein, bus...  En nam ik eens de tijd om in de trein een boek te lezen. 'Herinneringen aan Astrid Lindgren' van degene die haar boeken in het Nederlands heeft vertaald. Van haar persoonlijk wist ik niet veel terwijl zij toch één van de beroemdste kinderboekenschrijfsters van de wereld is.
Altijd interessant hoe zo iemand tegen kinderen aankijkt. Er zal toch een reden zijn dat je specifiek voor kinderen wilt schrijven denk ik dan.... Toch wilde ze bewust geen kinderboeken te schrijven maar ze weet blijkbaar voor hen de juiste toon en sfeer te treffen.

De veilige kinderwereld

In het boekje wordt duidelijk dat Astrid ook zelf op een bepaalde manier altijd kind is gebleven. Een aardige anekdote die dit onderstreept is, dat ze op 66-jarige leeftijd als ze ergens op bezoek is, samen met één van de kinderen vanaf een hoge balk in het hooi springt - dat had ze (helaas) 50 jaar niet gedaan!
Wat mij inderdaad altijd aantrekt is de simpele veilige kinderwereld, die in haar boeken voor je open gaat. Die veilige wereld is één van de belangrijkste dingen die ze haar lezers mee wilde geven, getuige haar grote liefde voor de boeken van "Emil", het vertederende jochie vol kattenkwaad wat opgroeit in dat gedeelte van Zweden waar ook zij haar jeugd heeft doorgebracht. De belevenissen van Emil geven een beeld van de jeugd van haar vader; een vervlogen tijd, de wereld waarin kinderen nog kind mochten zijn en niet allerlei grotemensen- en wereldproblemen op hun nek kregen zoals tegenwoordig vaak het geval is....

Om die reden had Astrid ook veel moeite met laat ik het 'de agressie in de wereld' noemen. Hierom was ze ook maatschappelijk actief en bemoeide zich met de politiek als ze dat noodzakelijk vond.
In 1978 ontving ze een Duitse vredesprijs en een citaat uit het dankwoord laat zien hoe ze voor dit grote probleem een oplossing zoekt. En eigenlijk is het frappant hoe ze op een bepaalde manier dit juist bekijkt:

(...) moeten wij ons na al die duizenden jaren van oorlog niet gaan afvragen of er misschien een constructiefout zit in de hele menselijke soort, omdat we altijd maar weer geweld gebruiken? En zijn wij gedoemd ten onder te gaan aan onze agressie? We willen allemaal vrede. Is het dan niet mogelijk dat wij onszelf veranderen voordat het te laat is? Dat wij afstand leren nemen van geweld. Doodeenvoudig proberen een nieuwe soort mens te worden? Maar hoe zou dat kunnen en waar moet je beginnen? (...)

Dit wat de Bijbel al noemt:... 'de verdorvenheid van de mens', is nog steeds een 'hot item'.. . Je hoeft hiervoor alleen maar te kijken naar de agressie die overal ter wereld ten toon wordt gespreid - ook vaak door de jeugd, bijvoorbeeld vorig jaar in Engeland)

Vredelievende mensen

Haar oplossing is de jeugd: de kinderen. Als je die het juiste voorhoudt, hen niet beknot maar veel vrijheid geeft - als ze leren van degenen waar ze van houden, hun ouders.... dán zou de wereld anders kunnen worden. Dat is ook een reden waarom zij eigenlijk weigerde haar kind-zijn los te laten want zo behield ze haar geloof in een betere wereld en schiep die ook in haar boeken. Haar beroemde creatie Pippi had dezelfde gevoelens:

In het allerlaatste verhaal van Pippi Langkous verzuchten Tommy, Anika en Pippi dat ze nooit groot willen worden «Nee, dat is niet iets om naar te verlangen,» zegt Pippi, «grote mensen hebben nooit iets leuks. Zij hebben alleen maar een heleboel vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomenbelasting.» Op aanraden van Pippi besluiten de drie 'peperneut-pillen' in te nemen, die verdacht veel weg hebben van gewone erwten. Onder de formule 'Lief klein pilletje peperneut, ik wil nimmer worden greut' slikken ze hun 'pillen' in.

En lag haar hart ook als vanzelf bij het schrijven voor kinderen vanwege dit grote ideaal: door haar verhalen hen tot betere vredelievende mensen te maken. Het begin van 'een nieuwe soort mens'.
Kinderen zijn inderdaad nog te vormen, ontvankelijk voor wat je hen vertelt en nemen dingen gewoon aan zonder allerlei 'ja maar'- vragen te stellen. Ook hierin had zij het bij het rechte eind.

Haar latere fantasieverhalen laten kinderen wegdromen in een andere wereld. En is er in een prentenboek bijvoorbeeld een jongetje dat door een zeer been niet meer goed kan lopen en de hele dag in bed ligt. Maar 's avonds wordt hij meegenomen naar Schemerland en beleeft daar allerlei avonturen, ziet de hele stad en kan doen wat hij in zijn echte leven niet meer kan...
Dit was Astrids manier om de harde werkelijkheid te kunnen ontvluchten maar deze zo ook aan te kunnen...
En toch... zullen kinderen op een bepaald moment ook geconfronteerd worden met die 'constructiefout' van de mens - al is het alleen maar door zelfkennis, het te zien in je eigen hart. En hebben velen met grote vredesidealen, deze nooit ten diepste wáár kunnen maken.

Wat is de oplossing

 Astrids ouders waren gelovig, hun mooie liefdesverhaal heb ik ook gelezen... Maar blijkbaar is het geloof niet iets wat automatisch overdraagbaar is, terwijl dát nu juist datgene is wat 'de constructiefout' aan zou kunnen pakken... Want om daaraan te ontsnappen zit er niks anders op dan een nieuw mens te worden, 'geschapen in waarachtige heiligheid' zoals de Bijbel het noemt. Wij hebben Hém nodig die volmaakt was en gezegd heeft:  

Laat de kleine kinderen tot Mij komen en verhinder hen niet, want voor zulke mensen is het Koninkrijk van God. 

En het 'zijn als een kind', is een treffend mooie overeenkomst met hoe Astrid was, juist omdat er zoveel waarheid in zit!
Het heeft iets van een tragiek dat niet echt duidelijk is of zij zelf - met zulke grote idealen voor een betere mensheid - de clou heeft begrepen: de Verlosser Zelf nodig te hebben. Dit geloofsaspect kom je met betrekking tot haarzelf en haar boeken eigenlijk niet tegen. Al schijnen er mensen te zijn die boeken hebben geschreven over haar zogenaamde bekering.
Maar wel heeft zij genoten van het leven en al vond ze dat niet makkelijk, een hoge leeftijd mogen bereiken.

En misschien ben jij iemand die ook zulke idealen als Astrid heeft, maar ook jij zult de uitwerking zelf niet voor elkaar krijgen. Jezus Zélf zegt het ons, te worden als een kind om zó, onbevangen, eenvoudig in geloof, van de Vader in de hemel het eeuwige leven aan te kunnen nemen. Een nieuw mens te zijn door de verlossing in Jezus Christus en de toegang tot Zijn Rijk te ontvangen.
Dat Rijk wat geen fantasieverhaal is (zoals Astrid ze schreef) om de harde werkelijkheid aan te kunnen, maar wat eens de hele aarde zal omvatten - geen agressie en geweld meer maar echte vrede!

De dood of het leven...

In mijn mail krijg ik altijd de aankondigingen van Wetenschap in beeld en Historia. Niet dat ik het allemaal begrijp wat er wordt verteld maar interessant is het zeker.
Nu las ik laatst een 'kop' die mij direct deed denken aan aan een geschiedenis uit de Bijbel. Het ging over kinderen die door hun ouders in rieten manden waren gestopt en lees met welk vreselijke doel:  

Kinderoffers in rieten manden; archeologen ontdekken de botresten van 44 kinderen die 600 á 700 jaar geleden aan de goden zijn geofferd.

De kinderen waren begraven in gevlochten manden bij een tien meter hoge stenen toren bij Sillustani. Volgens de onderzoekers waren ze tussen de nul en drie jaar oud en behoorden ze tot de Kolla-beschaving, die van 1200 tot 1450 over Zuid-Peru heerste. Ze zijn mogelijk geofferd in een tijd waarin de Kolla overhoop lagen met buurstammen.

Luguber en niet voor te stellen dat vaders en moeders zoiets echt doen: hun eigen kind offeren. En denk ik even aan mijn vorige blogje over moeder-zijn, en die verbondenheid die er is tussen moeder en kind; het is toch je eigen vlees en bloed. Het betekent dat deze mensen heel erg onder invloed van hun goden stonden (op zich zou je dat natuurlijk niet negatief op moeten vatten!) maar het is duidelijk dat je niet kunt spreken van een positieve uitwerking...
En Abraham dan? Hij moest ook zijn zoon Izak offeren, maar God riep dat hij de jongen niets aan mocht doen - hij kreeg hem als het ware terug uit de dood...
Déze mensen waren hun kinderen kwijt aan de dood en werden zo nog méér gebonden aan de goden die ze vereerden - en het bracht hen nog méér verdriet.

Dood als keuze

Tegenwoordig zijn we toch wat geciviliseerder. Wíj doden niet ons nageslacht om hen 'aan de goden te offeren'. Of wel - en zit er achter die doodscultuur van honderden jaren geleden, dezelfde destructieve macht als achter de huidige doodscultuur: de duivel, van wie de Here Jezus zegt: "Die was een mensenmoorder van den beginne en staat niet in de waarheid, want er is in hem geen waarheid. Wanneer hij de leugen spreekt, spreekt hij naar zijn aard, want hij is een leugenaar en de vader der leugen." 
Hij begon met de leugen tegen Adam en Eva: 'Jullie zullen als God zijn' terwijl in werkelijkheid ze in het ongeluk werden gestort en wij nu geestelijk allemaal dood zijn als we ons niet bekeren (en de lichamelijke dood volgt sowieso) En men lijkt steeds vaker voor de dood te kiezen - en wat nog bedenkelijker is: het anderen aan te raden als oplossing, als het leven bijna afloopt...

En om op mijn onderwerp terug te komen: de rieten mand uit het artikel over de kinderoffers, zou je in deze tijd kunnen zien als een abortuskliniek, waar we zo even beslissen dat het kind wat we bij ons dragen vóór de geboorte zelfs al, gedood mag worden. Met sinds kort zelfs het serieus bepleite idee om vlak ná de geboorte de baby een zachte dood te laten sterven voor het geval we mogelijk iets hebben gemist bij alle echo's en onderzoeken die je tegenwoordig kunt krijgen. Maar ook sociale redenen zijn genoeg om deze zogenoemde after-birth abortion als een reële optie aan te raden. En zo is er al bijna nog een 'rieten mand': de 'levenseindekliniek voor baby's' - om hen te offeren als hun leven nog maar net begonnen is.
Het lijkt haast op de barbaarse praktijken in het Derde Rijk waarvan miljoenen mensen, waaronder vele kinderen, het slachtoffer werden. Juist deze dagen in mei staan we daar wat extra bij stil: het lot van mensen die niet voldeden aan de Arische norm van Hitler (en bewakers in concentratiekampen baby's op gruwelijke wijze ter dood brachten.)
Maar barbaars of iets geciviliceerder, het resultaat is hetzelfde, 'de dood'...

Kies het leven

Een paar duizend jaar eerder dan de kinderoffers in rieten manden, was een heel volk afhankelijk van een wrede Farao wiens opdracht was dat alle Israëlitische jongetjes rechtstreeks vanuit de moederschoot gedood moesten worden; de dood op de loer zo gauw er nieuw leven zich aankondigde. (After-birth abortion is toch niet zo modern als ik wel dacht.) En de stap naar deze geschiedenis lijkt ineens niet zo groot, ook als ik het net had over Hitler, die vooral het Joodse volk wilde elimineren.

Maar daar waren een Amram en Jochebed die het bevel van de Farao trotseren, hun pasgeboren zoon als het ware aan de Heer offeren in een rieten mandje. Helemaal onwetend wat er zal gebeuren - maar ook helemaal zeker dat het met hun zoon zal gaan zoals hun God het wil - eigenlijk net als Abraham - gelovend in de barmhartigheid van Hem die hun zoon in het leven kan behouden...
En hier zien we het omgekeerde: een rieten mandje wordt de weg tot redding en leven; de God van Amram en Jochebed is de God van Abraham, Izak en Jakob die mensen het leven wil schenken, Abraham zijn kind teruggaf en Mozes gebruikte om Zijn volk te verlossen uit Egypte.

Het offer wat leven geeft

Wat een contrast met de duivel die blij is met ondergang en dood! God offerde Zijn Kind... het enige 'kinder'offer waar nieuw leven uit voortkwam. Ook het enige offer wat absoluut noodzakelijk was en vrijwillig werd gebracht. De Here Jezus stierf maar stond weer op uit de dood - zoals Izak aan Abraham werd teruggegeven.
Dit offer bracht Hij voor ieder mens en geeft ons het leven als we geloven!

Maar Zijn offer is óók groot genoeg voor al die baby's van wie het leven in de kiem is gesmoord - de kinderoffers van vroeger en van nu...  Én voor alle mensen wiens leven in deze maatschappij niet als volwaardig wordt beschouwd - van wie we tegenwoordig misschien wel eens het gevoel hebben 'dat ze er eigenlijk ook niet hadden mogen zijn'...
God heeft hen lief en eens zullen we hen allemaal kennen, zijn ze volmaakt, zoals God hen heeft bedoeld - in Zijn koninkrijk.

Misschien is het al heel snel zover!

Dag moeder!

Zo tegen moederdag komen de folders alweer binnen de deur met allerlei prachtige aanbiedingen om 'moeder' blij mee te maken. Maar wat zegt dat eigenlijk... En wat is dat: de moeder-kind band...

Ik had nog een reden om eens bij die vraag stil te staan dan alleen de a.s. 'moederdag' aangezien ik deze dagen ook druk geweest ben bij mijn dochter - die ik niet zo vaak zie omdat ze nogal ver weg woont. Maar nu was er een aanleiding om eens uitgebreid op bezoek te gaan, zelfs met overnachting(en) erbij. (Haar zusjes jaloers... al hebben zij er al vaker geslapen...)

We hebben namelijk samen de slaapkamer en huiskamer flink onder handen genomen en ontdaan van de af en toe nogal heftige kleuren.

Ondertijd kwamen we aan de praat - ook even over moeder (of vader) zijn en wel omdat mijn dochter ook moeder gaat worden. En zie ik mezelf zo terug, het eerste babykamertje in orde maken en alles wat daar zo bij komt kijken... met in het vooruitzicht van de baby die je nog niet kent maar toch eigenlijk al wel. :) En ik weet nog de vreemde gewaarwording dat vanaf het moment dat het kind er is, je niet meer kunt vóórstellen dat er een tijd was dat dat wezentje er niet was. En bij de eerste maakt het de meeste indruk omdat je iets totaal nieuws meemaakt, maar ook bij de volgende kinderen was dat dezelfde ervaring: een kind, totaal afhankelijk van jou, 'is' er ineens. Het kind waar je voor altijd met huid en haar aan vast zit! (En wat altijd zo blijft, al leer je dat je ze ook los moet laten...)

**********

Als moeder (maar ook vaders kunnen zich dat indenken!) drong het ineens tot me door, dat dit gevoel van eeuwige verbondenheid ook is te leggen op God de Vader en we zo iets kunnen begrijpen van hoe Hij 'vast zit' aan ons, Zijn kinderen. Of mag ik zeggen: nog véél meer dan wij, voelt de hemelse Vader Zich verbonden met ons want Hij is een volmaakte Vader!

En de Bijbel zegt er ook wat over, natuurlijk. :)

"Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontfermen zou over het kind van haar schoot? 
Al zouden zij die vergeten, toch vergeet Ik u niet.  

Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift" Jesaja 49 : 15 en 16

Dat een vrouw haar kind zou kunnen vergeten, onvoorstelbaar denk ik! Na de bevalling was ik niet zo helder maar het eerste wat ik vroeg toen we weer naar de zaal gingen was: 'waar is de baby?' Oh ja, die gaat keurig mee in haar verrijdbare bedje...

Maar Gods verbondenheid met ons gaat (volgens Gods eigen woorden) nog véél verder dan de band die een moeder heeft met haar baby! Wij zijn in Gods handpalmen gegraveerd!

En wij mensen leven negen maanden toe naar de geboorte, het kind onzichtbaar maar al wel merkbaar bij ons. En als het er eenmaal is, wéét je niet meer anders... Maar God zegt dit over óns:

"Hij heeft ons immers in Hem uitverkoren vóór de grondlegging der wereld,

 opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor zijn aangezicht.

 In liefde heeft Hij ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem te worden aangenomen 

door Jezus Christus". Efeze 1: 4 en 5

... en Hij dacht al aan ons, lang voordat we er waren! Wat geweldig om dit te weten (en begrijpen zullen we het nooit!) dat Hij ons al kende en wilde als Zijn kinderen, vér voordat wij zelfs bestonden of we er maar één enkele prestatie voor konden leveren. Het was zelfs vér voordat de wereld bestond.

En vanwege de zondeval heeft Hij heeft er heel wat voor moeten doen om ons daadwerkelijk later bij Zich in de hemel te kunnen hebben: Zijn Zoon heeft in Zijn handen de littekens van de spijkers...

Als we nu ook net nadenken over de band tussen ouders en kinderen, zegt ons dat dan niet alles over Gods liefde voor ons? Dat God Zijn Zóón gaf om óns als zonen te kunnen aannemen? Dan zeggen we inderdaad:  

Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, dat wij kinderen Gods genoemd worden, 

'- en wij zijn het ook' staat er dan zo mooi achter, mochten we er toch nog aan twijfelen!

De Here Jezus wilde sterven: opdat Hij ons tot God zou brengen - ook jou als je dat wilt geloven. 

Dan ben je door geloof ook Gods kind. Wil je dat?

Hij wil in ieder geval niets liever dan ook jouw Vader zijn!

'Was ik maar niet zo klein' (If I wasn't so small)

Was ik maar niet zo klein

"Zelfs mijn schaduw is klein!"

't Is heus niet dat ik nou de baas wil zijn

Ik vraag niet zoveel toch dat hoeft niet voor mij

'k Ben echt al tevreden als ik es mag helpen

Al zien ze me maar staan, dan ben ik al blij

Was ik maar niet zo klein maar juist groot reusachtig

Prachtig hoe ik dan iedereen helpen kan!

Want dan kan ik de wereld aan

net als Teigetje naast je staan

of als Pooh en Konijn en Iejoor

Netzo waardig, strijdvaardig

Wat lijkt me dat fijn!

"Wat zou het fijn zijn als mijn vrienden me nodig zouden hebben": 

- Knorretje help je mij de bijen in slaap te zingen? 

- Knorretje wil je me helpen, ze moeten naar de korf. 

- Ja Knorremans, wil je mij helpen om wat langer te zijn? 

- Knorretje, we hebben je hulp nodig!

Netzo waardig, strijdvaardig

Geef me even tijd!

Ben dan wel klein, maar groot in hulpvaardig zijn!

 
Pooh Beer, de verhalen met de knuffelbare goedige beer-altijd-op-zoek-naar-honing, blijven leuk; alle bekende figuren die er steeds in terugkomen en die je gaat kennen met ieder hun eigen'aardig'heden - die je waardeert omdat ze zo herkenbaar zijn. En herken je een bepaald persoon niet bij jezelf, dan is er vast iemand in je omgeving die net zo druk en springerig kan zijn als Teigetje, zo onschuldig is als Roe of zo overbezorgd als Kanga... Misschien komt iemand wel netzo 'zeurderig' over als Konijn maar dan weet je ook dat daarachter wel een gouden hart schuilgaat.

Het personage dat bij iedereen vertedering oproept en het beschermersinstinct naar boven haalt, is Knorretje - dat schattige kleine biggetje, snel van slag, die haast een minderwaardigheids'complex' lijkt te hebben:

 "Zelfs mijn schaduw is klein"... "Was ik maar ietsjepietsje groter... Dán kon ik..." en komt er een GROTE wens van dit kleine biggetje die altijd in de schaduw denkt te staan van de anderen en verzucht: 'zag íemand mij maar staan'... En de paniek slaat toe als Knorretje denkt iets te moeten wat veel te moeilijk voor hem is. Hij gaat dan zenuwachtig heen en weer rennen en kan niet meer zo goed uit z'n woorden komen; z'n vrienden zijn het dan die hem uiteindelijk gerust stellen.

En ik denk dat iedereen hier wel iets van herkent. Want al komen we zelfs over als zelfverzekerd, toch heeft ieder mens wel iets waar hij/zij moeite mee heeft en tegenop ziet (en zouden wel eens willen zijn als als die en die, waarbij alles zo vanzelf lijkt te gaan...)

Ja, de toepassing...

Behalve de herkenbaarheid, zit er ook een prachtige moraal in deze verhalen. Zo ontdekt Knorretje uiteindelijk elke keer als er een probleem opdoemt, dat hij goed is zoals hij is: klein, maar met zijn eigen aardige dingen :) - en als hij plotseling heel anders zou zijn ... - een springende of honing zoekende big - dat juist dát niet 'klopt' en hij zou daar niet blij van worden. 

Dat is een belangrijke gedachte: ook wij mogen blij zijn met onszelf en zijn niet pas OK als we netzo zijn als een ander - of pas goed genoeg als we voldoen aan de norm van deze maatschappij.  

God ziet ons staan! We mogen de persoon zijn zoals God ons heeft geschapen en heeft bedoeld - dat lijkt erg logisch maar is het toch niet altijd...

Leven uit geloof!

Ook zien we in Knorretje heel mooi een andere gedachte geïllustreerd: hij is iemand die beseft niets uit zichzelf te kunnen omdat hij zo klein is en daarom wenst hij GROOT te zijn - zelfs een ietsjepietsje groter zou hem al opluchten!  'Dan kan ik de wereld aan', is wat hij zingt. En in het filmpje droomt hij er als het ware van, hoe hij eindelijk anderen kan helpen.

Eigenlijk zouden we als gelovigen allemáál 'Knorretjes' moeten zijn in de zin van: weten dat we klein zijn van onszelf en daardoor zwak - een principe dat als een rode draad door de Bijbel loopt. 'Roemen in onze zwakheden' lezen we zelfs van de grote apostel Paulus ... menselijk gezien helemaal niet zo aantrekkelijk. Dit 'in praktijk' brengen gaat dan ook niet vanzelf maar valt of staat met geloof - dat geloof wat pas bij ons aanwezig kan zijn, als we écht niets meer van onszelf hebben om op te vertrouwen. Dan kunnen we ervaren dat  "Hij die in ons is, is sterker dan die in de wereld is"  en wordt Zijn grootheid zichtbaar. Ja, dát geloof overwint de wereld!


Niet dat alles dan opeens van een leien dakje gaat; we zullen nog wel eens in paniek raken in bepaalde situaties en we zullen - steeds opnieuw! moeten dúrven geloven en vertrouwen dat we alles van Hem krijgen (kracht, de juiste woorden, durf om in actie te komen) op het moment dat het nodig is. Laten we als gelovigen vooral elkaar blijven aansporen en bemoedigen in dit geloof te durven leven.
Dan kunnen we de wereld aan - wordt dan onze versie van Knorretjes lied. :)

En worden we 'groot in het hulpvaardig zijn'... in het dienen van elkaar, door in geloof de werken te doen die de God voor ons klaar heeft liggen...

Hulde aan onze bevrijder! 14 april...

 

Gisteren was het zo'n dag - veertien april - dat belangrijke en minder belangrijke dingen (afhankelijk van je belevingswereld en interesse) ineens bij elkaar kwamen en er iets gemeenschappelijks in te zien was.
2012: Het klassiek concert van het Greijdanuskoor, wat traditiegetrouw in de Grote of Sint Michaelskerk werd gehouden viel dit keer op de veertiende april. Leden van het koor, leerlingen en leraren laten dan van zich horen, met elkaar of als solist met begeleiding. Mijn zoon zingt mee in het koor en ik ging dan ook heen. Nadat we de auto in de buurt van de stadsgracht hadden geparkeerd, liepen we naar de Grote markt. 

Huldiging

Onderweg naar de kerk was het druk met mensen die vanuit de stad naar huis fietsen: vaders met kinderen op de fiets, complete gezinnen, andere jongelui. Net deze avond was er namelijk ook de huldiging van de plaatselijke voetbalclub die kampioen was geworden en men was samengestroomd om dit uitbundig te vieren... Stiekem hoopten we dat het lawaai toch niet te horen zou zijn tijdens het concert. Eenmaal binnen was het wat dat betreft al, een 'andere wereld' en we genoten van de liederen en de solisten. Aan het eind was er een 'blokje' met gedeelten uit de Messiah waaronder een gedeelte van het Worthy is the Lamb (zie het filmpje) Met elkaar bezong het koor het Lam, de Here Jezus  - een heel contrast met de betreffende voetbalclub waarvan de fans af en toe tot in de kerk toch hun kreet: 'kampioen! kampioen!..' lieten horen en vuurwerk - gelukkig net ná een muziekstuk -  door een harde knal, de mensen allemaal deed opschrikken...

Door de kerk heen klonken heel ándere woorden, over Hem die waardig is om alle hulde te ontvangen omdat Hij het is die ons heeft vrijgekocht door Zijn dood aan het kruis.

Bevrijding!

Die bevrijding door de Here Jezus, bezongen in dit lied, is nog veel groter dan iets anders wat ook op deze veertiende april werd herdacht: de bevrijding van Zwolle. Op de foto zie je de Canadese militair op de Wipstrikkerallee - en naar ik begreep waren de Duitsers zo bang dat ze zich spontaan overgaven waar hij verscheen. Deze Leo Major wordt dan ook gezien als 'de' bevrijder van Zwolle. En ook op hemzelf heeft dit allemaal indruk gemaakt, Zwolle lag hem zijn hele verdere leven na aan het hart, ook werd hij ereburger van de stad.. Enkele jaren geleden werd er in aanwezigheid van zijn familie een naambordje onthuld, van een straat die (na meer dan zestig jaar) naar hem werd vernoemd.

Ja, zonder deze bevrijders zou het leven er nu heel anders uitgezien hebben, we zouden vast niet zo kunnen gaan en staan waar we willen en mogen zéggen wat willen. Mijn opa heeft wel eens opgemerkt dat als de oorlog nog langer had geduurd, het erop uitgedraaid zou zijn dat zij misschien wel gedeporteerd zouden worden naar Polen - wat de Duitsers meer 'Lebensraum' zou hebben gegeven... 

De afloop van de oorlog en bevrijding door de Canadezen, is iets waar we heel dankbaar voor mogen zijn!

Hulde aan onze Bevrijder!

  

Maar wij mochten op die gedenkwaardig veertiende april luisteren naar onderstaand lied - beschreven in Openbaring 5 - wat getuigenis geeft van ons geloof. Onze bevrijding is zo onvoorstelbaar groot, stijgt ver uit boven die blije voetbalfans die hun club bezingen en gaat ook veel verder dan de bevrijding van aardse onderdrukkers. We hoorden zingen dat het Lam onze ongerechtigheden en ziekten op zich heeft genomen en voor ons geslagen werd:
Surely He hath borne our griefs and carried our sorrows. He was wounded for our transgressions, He was bruised for our iniquities (linkje)
Zo heeft Hij ons vrijgekocht van zonde en dood - door Zijn bloed en zal daarvoor de eeuwige hulde (ook nu al!) ontvangen!

En wij, iedereen voor wie Hij zijn leven gaf staan in Zijn hart gegrift, Hij zal ons niet vergeten (zoals Leo Major zijn hele leven zich de stad herinnerde die hij heeft bevrijd). Hij verwacht ons in de hemel, in die 'stad met fundamenten' - Ook als je Hem nog niet kent, mag je weten dat Hij ook jouw bevrijder wil zijn.
Misschien al heel snel, zal het werkelijkheid worden dat geen 20.000 man zoals bij de huldiging in Zwolle, maar 'tienduizenden tienduizendtallen en duizenden duizendtallen gelovigen' samen, zullen zingen:

                                       Worthy is the Lamb!

Worthy is the Lamb, that was slain, and hath redeemed us to God by His blood, to receive power, and riches, and wisdom, and strength and honour and glory and blessing. Blessing and honour, glory and power, be unto Him that sitteth upon the throne and unto the Lamb, for ever and ever. Amen.

Waardig is het Lam, dat is geslacht, en ons heeft vrijgekocht voor God door Zijn bloed, om te ontvangen de macht, de rijkdom en de wijsheid en de eer en de heerlijkheid en de lof. De lof en de eer en de heerlijkheid en de kracht is aan Hem, die op de troon gezeten is, en aan het Lam voor altijd en eeuwig! Amen.

(met aansluitend te horen: het Halleluja - Hij zal dan de macht aanvaarden en voor eeuwig regeren...)

tekst en vertaling van de Messiah (een heel mooi geheel van Bijbelteksten, aanrader!)

 andere youtube-linkjes van het concert

Over 1 april en de intocht

Toevallig las ik vandaag (inmiddels gisteren) een artikel over onze `Vader des Vaderlands´, Willem van Oranje en wel het onderzoek over de moordaanslag in de Prinsenhof in Delft. De conclusie: 'De kogelgaten zijn echt, maar hij stierf zwijgend'... Omdat een kogel direct zijn hart doorboorde heeft hij niet meer de beroemde woorden: 'God heb medelijden met mij en met dit arme volk'  kunnen uitspreken zoals men altijd heeft beweerd.
Ik als geschiedenis-'gek' heb natuurlijk het beeld van Willem van Oranje als bevrijder van Nederland van de Spaanse overheersing zoals je dat eigenlijk al vanaf de schoolbanken te horen hebt gekregen.

Ik las nu even op internet wat linkjes, - dit is een mooie overzichtelijke - want ik onthoud natuurlijk ook niet alles en als volwassene heb je soms toch wel een andere blik op dingen die je vroeger hebt geleerd... Ook is die strijd tegen Filips II (die niets had met de Nederlanden en met geweld het katholicisme wilde opleggen aan iedere inwoner in zijn grote rijk) gecompliceerder dan wij kunnen begrijpen en had vele kanten.

En ineens drong het tot mij door dat - na een jarenlange periode van verliezen aan de kant van Willem van Oranje - het juist gisteren de dag was, waarop 440 jaar geleden Alva Den Briel... (zijn bril, zegt het rijmpje) verloor aan de Geuzen... en kwam ik dit overzichtje tegen:

·         1 april 1572: De watergeuzen veroveren Den Briel. Onder de bevolking ontstaat brede steun voor Willems verzet tegen de Spanjaarden. De volksopstand begint. Op 6 april verklaart Vlissingen zich voor de prins. Op 1 mei volgt Terneuzen, eind mei Enkhuizen. Begin juli hebben 26 steden zich voor de prins verklaard. In het najaar van 1572 zijn in Holland en Zeeland alleen Amsterdam, Middelburg en Goes nog in Spaanse handen. Alle andere delen van Holland en Zeeland staan achter de prins.

·         20 oktober 1572: De prins houdt zijn intocht in Enkhuizen. 8 oktober 1573: Alkmaar wordt ontzet.

·         december 1573: De Spanjaarden slaan het beleg rond Leiden. 19 februari 1574: Middelburg wordt door de watergeuzen genomen. mei 1574: De Spaanse vloot wordt op de Zuiderzee door de watergeuzen verslagen. 4 oktober 1574: Leiden wordt door de watergeuzen, onder leiding van admiraal Lodewijk van Boisot, ontzet.

·         8 november 1576: De Pacificatie van Gent. 18 september 1577: Oranje bemiddelt bij de spanningen en onrust in Antwerpen.

Een 'kreet' die ik me nu ook herinner is: 'Bij Alkmaar begint de Victorie'... Dat was een paar maanden later in oktober 1572. Het is zo een hele rij steden die daarna in de loop der jaren ook de kant van de Prins kiezen en de Geuzen (als de helden van David) verschillende andere steden 'ontzetten'...

De tweede ontdekking is, dat óók Willem van Oranje een grootse intocht heeft beleefd in Brussel, en wel op 22 september 1577. Hij bracht dit bezoek aan Brussel op verzoek van de Staten Generaal en hij werd als een bevrijder binnengehaald.
De landvoogd Don Juan moest met lede ogen de intocht van Oranje in Brussel aanzien. 'Als was hij de Messias in eigen persoon' zei hij jaloers...

Hosanna de Zoon van David!
 
Dit citaat legt de verbinding met die andere intocht die ook gisteren werd herdacht door veel christenen: De Here Jezus had een intocht in Jeruzalem als de Koning: Hosanna de Zoon van David! Maar voor Hem nog geen 26 steden die zich publiekelijk achter Hem schaarden. Vele steden hadden Hem afgewezen ondanks de wonderen en tekenen. En juist de bewoners van Jeruzalem - de stad die Hem nu groots inhaalde - wilde Hij zo graag als Zijn kinderen bij elkaar brengen onder Zijn hoede - als een hen, die haar kuikens onder haar vleugels bij elkaar houdt. Maar dat gebeurde niet, want ook zij wilden niet. Nog geen koningschap voor Hem terwijl Hij de rechtmatige persoon was om op de troon te zitten.Het volk wilde een andere koning, het ging hen om macht terwijl Jezus de boodschap bracht van bekering.

Zo werd Hij een paar dagen na Zijn grootse intocht verraden en gedood en het Hosanna zal pas echt weer klinken als Israël Hem zal erkennen als de Messias! 
En 'vrijheid van geweten ... vereniging van een volk wat onderdrukt werd...' Willem van Oranje streed voor de vrijheid van het geweten en wilde de Nederlanden verenigen... Hij werd vogelvrij verklaard, zijn bezittingen verbeurd. Hij heeft zijn inzet voor de Nederlanden met de dood moeten bekopen, werd doodgeschoten door Baltsasar Gerards....
De missie van de Here Jezus is heel wat grootser en zal toch vervuld worden, al is het nu in deze tijd op een andere manier dan: Koning zijn in Jeruzalem. Ook nu worden er schapen bijeengebracht: een volk voor Zijn Naam uit alle stam en taal en natie...

Maar als Jezus terugkomt, en Zijn volk Israël Hem zal herkennen en aanvaarden, dan zal Hij ingaan door de aloude poort in Jeruzalem zoals Psalm 24 dat zo prachtig zegt: 

9 Heft, poorten, uw hoofden omhoog,

en verheft ze, gij aloude ingangen, opdat de Koning der ere inga.

10 Wie is Hij toch, de Koning der ere?

De HERE der heerscharen, Hij is de Koning der ere

Dan zal Hij regeren, the Prince of Peace. Er zal recht en gerechtigheid heersen op aarde, waar Prins Willem van Oranje voor streed maar niet meer heeft gezien. De ware Zoon van David zal op de troon zitten in Jeruzalem. Dan eindelijk zullen alle stammen - en alle steden! - Hem erkennen en het zeggen: 

            Hosanna, Gezegend Hij die komt in de Naam des Heren!

al is die poort nu nog dichtgemetseld