Alleen iets van lang geleden?

Laatst hoorde ik 'Foto van vroeger' wat ik nog wel kende. En als je op youtube kijkt is het opvallend hoeveel mensen dit liedje hebben gebruikt als achtergrond voor hun oude foto's, waarin ze hun jeugd even weer herbeleven. Want, zoals het lied ook zegt, het kind zit nog ergens diep in je.
En als je het geluk hebt gehad van een normale jeugd, was het vroeger misschien wel zoals dit coupletje zegt:

Alleen zijn of eenzaam 
hoe kon ik dat kennen?

Ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen

met een gat in m'n kop en m'n broek vol met scheuren

Mijn moeder was thuis 
dus wat kon me gebeuren 

Als ik mijn kinderen dat gevoel heb weten te geven, ben ik blij! En soms ontdek je ineens dat ze je niet meer zo nodig hebben - je kunt er een wat ´overbodig´ gevoel door krijgen, alhoewel het op zich een gezonde ontwikkeling is, zoals bij het laatste bezoek aan de tandarts waarbij mijn jongste dochter beslist niet meer wilde dat ik mee de spreekkamer inging."Mam! Wat denk je wel? Jij blijft in de wachtkamer! Ik ga alleen!'

Eenmaal volwassen en zelfstandig, zou het kunnen lijken of je niemand meer nodig hebt. Je hebt je losgemaakt van je ouders en er zal zelfs een tijd komen dat zij er ook niet meer zijn. Je moet het dan doen met die goede jeugdherinnering om uit te putten, zoals het refrein van dit liedje zegt: 'als het leven tegenzit, denk ik aan die tijd...' Want nu ben je zelf volwassen en verantwoordelijk. En zelfs als je God kent, kun je toch denken het allemaal zelf te moeten klaren. 
Toevallig had ik laatst met een leeftijdsgenoot een gesprekje en terugkijkend concludeerde zij 'toch liever geen dertig meer te willen zijn´- qua uiterlijk misschien nog wel een beetje, iets minder rimpels en nog geen grijze haren bijvoorbeeld, maar verder...
En ze bedoelde: toen was er nog zoveel waar ik nog onzeker over was. Het spreekwoord zegt inderdaad: 'wijsheid komt met de jaren', hoewel soms 'door schade en schande.´ 

Ikzelf heb me (vroeger ook) vaak afgevraagd wat 'volwassenheid' nu echt inhield: eindelijk die goede baan hebben en geslaagd zijn in de maatschappij? Alles zelf moeten, alles zelf kunnen en geen anderen nodig hebben?  
Veel mensen laten dat beeld naar buiten toe zien, terwijl dit liedje over 'vroeger' juist aangeeft dat we ook allemaal dat kind blijven, eigenlijk die moeder en vader nog steeds nodig hebben...
Voor mij lag het antwoord op die vraag 'wat is volwassen zijn' dan ook méér in: de waarheid te erkennen dat het leven niet maakbaar is, dat je nooit zover bent dat je overal een antwoord op hebt, en er zelfs situaties zijn waarin je helemaal niet zou weten wat het beste is om te doen.  

Als je terugkijkt is het erg mooi te kunnen constateren, juist in de onvolmaaktheid van je leven 'wijsheid' te hebben gevonden - iets te hebben geleerd wat je zélfs in ruil voor een bepaalde 'jeugdigheid' (of vul maar in, dat is voor ieder anders) niet wilt inleveren. Misschien zelfs niet voor al het geld van de wereld. 

David benoemt deze wijsheid en wenst in Psalm 90 dat als wij naar ons leven kijken wat achter ons ligt, God erin bespeuren, zodat wij een wijs hart verkrijgen. 
De Here Jezus maakt dit nog concreter, Hij wijst op zichzelf: ´Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast bent en Ik zal u rust geven.

Dat betekent niét dat je alles wat je vroeger onzeker kon maken en wat je niet begrijpt dan ineens allemaal doorgrondt, en het leven een eitje geworden is. Maar het is accepteren dat je een andere bron búiten jezelf nodig hebt. Zoiets lijkt zwak maar dat is maar schijn; het is juist goddelijke wijsheid die zegt dat in zwakheid kracht ligt. Het is dan ook wijsheid die niet van deze wereld is maar van de Geest, en die je daarom hier in deze wereld niet leert.. 

En de tekst gaat verder, de Here Jezus wil ons leren te worden als Hij, namelijk 'zachtmoedig en nederig van hart'.
Hé, alweer iets wat in deze wereld niet zo populair is: je niet op laten jutten om voor je rechten op te komen, maar misschien wel onrecht verdragen, de minste zijn. Innerlijke rust hebben in moeilijkheden, zelfs als er in onze ogen geen positieve verandering lijkt te zijn in je omstandigheden. De Heer kijkt namelijk heel anders naar situaties (en zijn oplossingen zouden we zelf dan ook nooit opkomen!) En als je weet: God is in control, dan is je last licht, want je draagt die niet meer zelf ...

Is Hij voor jou al die bron van wijsheid? God wil zo graag dat je leert om ook die andere blik te krijgen - vanuit Zijn perspectief naar je leven kijken, dat geeft echte rust. Bid er om, want wat zo mooi is, Hij wil jouw wijsheid zijn als je het zelf niet meer weet.. Vertrouw Hem! Hij staat als je hemelse Vader, altijd klaar om je te geven wat je nodig hebt!

 Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; 

 neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, 

en gij zult rust vinden voor uw zielen; 

 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Verlangen naar de zon!

Het was een voorjaar waarbij we nogal wat geduld moesten hebben. Ja, bij mij hangt al het winterspul nog aan de kapstok. Zelfs eind mei was het nog zo koud en dan kun je echt verlangen naar de zon en de zomer.

Dat deed me ineens een vergelijking trekken. Ook op een ánder vlak wacht iedereen op de zon... en dan bedoel ik rechtvaardigheid en vrede om ons heen en in de hele wereld. Maar pas als ´de zon der gerechtigheid' op zal gaan, zal het echt zover zijn.
En ondertussen doen we er allemaal erg ons best voor om dit nu al op aarde te verwezenlijken. We zijn druk in de politiek om te zorgen dat er een eerlijke verdeling komt van ons voedsel, van geld... En de VN is druk om de vrede te bewaren, stuurt waarnemers, onderhandelaars, en zelfs vredesmissies naar oorlogsgebieden. Er worden verdragen gesloten... maar als de ene brandhaard geblust lijkt, is er ergens anders alweer iets aan de hand. En hun motto: dan zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden, - een tekst genomen van de profeet Jesaja, is nog lang niet verwezenlijkt.

In ons persoonlijk leven kan, ook voor gelovigen, rechtvaardigheid soms ook zo ver weg lijken. Dat kan in het klein voorkomen maar ook op grótere schaal maken we dat wel eens mee en het heeft vaak grote impact, zeker als het 'hier en nu' niet rechtgezet wordt. Ja, als de waarheid niet ´gehoord' wordt is dat vaak moeilijk te accepteren. Kleine kinderen hoor je het al zeggen: "Het is niet eerlijk!" als er een ruzie is bijvoorbeeld en dat geeft ons allemaal herkenning.

Onrecht verdragen (laat ik maar bij mezelf blijven) daar ben ik niet goed in. Want het doet pijn en gaat tegen mijn gevoel in. En wie wil nu niet dat de mensen om ons heen een juiste blik op ons hebben of op wat we mee maken? Dat willen we allemaal.
Onrecht verdragen vanwege andere gelovigen is nog wel het moeilijkste - en toch komt zo'n situatie veel voor en een objectieve kijk van anderen (of beter: een geestelijke beoordeling) wordt in zo'n situatie nog wel eens uit het oog verloren. 'Als onrecht in de gemeente plaatsvindt, ga dan niet naar de wereldlijke rechter', waarschuwt Paulus in 1 Kor. 6. 'Want waarom zou je recht zoeken bij ongelovigen? Lijdt liever onrecht, laat je te kort doen...' Iets wat we uit onszelf zeker niet kunnen!

Een mooie illustratie: Davids helden

In het Oude Testament wordt een mooi beeld gegeven van een situatie dat er onrechtvaardigheid is, en het nog niet de tijd is dat de dingen recht gezet kunnen worden. Ik doel op David, al gezalfd door Samuel maar (als de rechtmatige toekomstige koning) moet hij vluchten voor Saul, die hem naar het leven staat en hij ontkomt naar de spelonk van Adullam. Ook zijn familie voegt zich daar bij hem volgens het eerste boek Samuel. In totaal schuilen er bij hem 400 man. Davids helden worden ze genoemd. Maar als je in het volgende vers leest wie dat zoal zijn, klinkt het niet zo heldhaftig:

 Ook voegde zich bij hem ieder die in moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer vierhonderd man. (1 Sam. 22:2)

Zo was het toen, maar zo is het ook nu. Wij horen ook bij die Heer die straks pas echt zichtbaar koning zal worden, maar nu nog verworpen is en niet meetelt voor de machtigen in deze wereld. Hij, die nooit terugschold en als Hij leed niet dreigde maar het overgaf en ook wacht tot het zover is dat er recht gedaan zal worden ...
Bij Hem mag je schuilen als je in moeilijkheden verkeert, je misschien ook wel verbitterd bent door wat je overkomen is - als je onrechtvaardig hebt geleden. Ook ieder die een schuldeiser had, staat er  - nou, we zijn als mens allemaal schuldig voor God - en de enige plek om te ontkomen is in die spelonk van Adullam. Laten wij nu in deze tijd, een held zijn van de ware David en daar bij Hem schuilen ...


- Als we dat doen is Hij voor óns nu al de morgenster, die opgegaan is in onze  harten (en tegelijkertijd is dit een prachtig beeld dat Hij eerst komt om ons te halen als de morgenster - de ster die in het diepst van de nacht aan de hemel verschijnt vóórdat de zon opgaat...) -

Daarna zal het eindelijk zover zijn dat Christus terugkomt in macht en heerlijkheid, als de Zon der gerechtigheid die opgaat over de aarde - en zal er recht gedaan worden. Dan is het ook de tijd dat de gebeden worden verhoord, die nu naar ons idee niet eens gehóórd worden, omdat er niets lijkt te gebeuren.
Er zal vrede en gerechtigheid zijn waar we nu zo naar kunnen verlangen, ook als we naar de wereld om ons heen kijken. Want ook dan pas, zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden. Niet als de VN de touwtjes in handen heeft, maar als Jezus Koning is geworden en de volken zullen wandelen in Zijn licht - zoals Jesaja het eeuwen geleden al voorspelde.

 

  En Hij zal richten tussen volk en volk en rechtspreken over machtige natiën. 

Dan zullen zij hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen; 

geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen, en zij zullen de oorlog niet meer leren.  

Huis van Jakob, komt, 

laten wij wandelen in het licht des HEREN. 
Jesaja 2: 4 en 5

Een (tuin)land vol....

Eindelijk is het half mei en wordt het tijd voor de echte lente. In ons landje betekent dat vaak: enkele dagen mooi weer en daarna plotseling weer een drastische temperatuurdaling ... zo is het ook nu ineens weer wat kouder en natter.
Waar ik gisteren toch even de tijd voor nam, was naar Tuinland rijden om wat plantjes te kopen voor in een paar potten - maar nam me wel voor om het daar bij te laten, want voordat je het weet geef je er veel meer geld uit dan je oorspronkelijk wilde. Tuin is bij Tuinland namelijk een breed begrip, de winkel is een land vol planten en struiken maar er zijn ook andere artikelen te koop van tuinmeubelen (dat is nog wel logisch) tot kleding, serviesgoed, kleine huisdieren en allerlei tuinaccessoires. Verleidingen te over. Ook kun je er koffiedrinken en lunchen. Vroeger was er een ballenbak maar die heb ik niet meer gezien.

Toen ik weer thuiskwam was de onvermijdelijke vraag: 'En? Heb je veel gekocht?' Nu had ik wel iets meer plantjes bij me dan mijn plan was geweest, maar ik had me wel aan mijn voornemen 'alleen plantjes' gehouden. En wat is 'veel' als je nog wel méér mee had kunnen nemen.
'Nee hoor, ik heb heel veel NIET gekocht', was mijn reactie. Bijvoorbeeld een houten bank voor in de tuin compleet met kussen erin (279 euro), kussens voor op de bank in de zithoek (minstens 16,95 per stuk), prachtige planten in basket (19,95) en nog wel meer. Maar ik bleef standvastig en heb het allemaal mijn neus voorbij laten gaan.

Ook mijn dochter zag allerlei mooie dingen: een spiegel, een sleutelkastje... en ze wilde ook wel vissen want we hebben toch nog een aquarium op zolder mam! En de hamstertjes die door de kooi wriemelden zagen er ook wel erg schattig uit en die kooi hebben we ook nog! (Ja, maar er is nu een cavia! En nee, ik schiet je niets voor, als je wat wilt hebben zul je moeten sparen)
Ja, zuinigheid met vlijt was vroeger in ieder geval een deugd en in deze tijd nog wel eens noodzaak.


Een heel andere benadering ...

Weet je waar het de omgekeerde wereld is? Waar het juist de bedoeling is dat je zoveel mogelijk meeneemt van wat er allemaal te vinden is? Het land waar God ons als gelovigen al heeft gezet - samen met Christus. Er liggen prachtige dingen voor ons klaar en daar hoeven we niet zuinig mee te zijn. Maar het gekke is dat we ons er vaak gedragen of we alles wat daar voor ons uitgestald is, nog moeten afrekenen bij de kassa en daarom maar mondjesmaat wat meenemen. Pak wat je pakken kan! mag je hier zeggen. Dat klinkt zo hebberig en we noemen dat eigenlijk asociaal. Maar de Heer wil graag dat we alles gebruiken en in bezit nemen waar Hij Zijn hemelse 'land' vol mee heeft liggen.

Want, het zijn geestelijke zegeningen en soms kan dat nog wel eens het probleem zijn. Een lang leven of veel bezittingen zoals de Israëlieten beloofd werd als ze God gehoorzaamden, is veel beter voor te stellen. En als we nog erg met ons leventje hiér bezig zijn, hebben die hemelse dingen ons ook daarom misschien, niet zoveel zeggen en leeft het niet echt voor ons. Of - een andere oorzaak - je denkt misschien: ´Is dit wel voor mij bedoeld? Ik ben daar toch helemaal niet goed genoeg voor?´

Maar alles wat God ons heeft gegeven is in Christus te vinden. Hij is daar al in de hemel en als we gaan begrijpen dat God ons gelovigen met Hem vereenzelvigt, dan is het een geweldige rust om te beseffen dat we alles al hebben ontvangen. We zijn gered, dat weten we vaak wel. Maar we hoeven óók niet meer zelf aan het werk, om bijvoorbeeld rechtvaardig te worden, heilig of wijs... Zelf zouden we dat ook nooit kunnen volbrengen. Zoals Paulus het ons zegt: 'uit Hem bent u in Christus Jezus, die ons van God is geworden: wijsheid, rechtvaardigheid, heiliging en verlossing'. Hij koos ons voordat de wereld begon, zijn nu kind van de Vader geworden en zelfs zóón! Hij wilde ons bij Zich hebben. Ja, Mét Christus wil Hij ons ook alle dingen schenken.

En hoewel we ons vaak niet zo gezegend vóelen, mogen we weten dat het toch wáár is. Laten we er niet zo zuinigjes mee omspringen maar het aanpakken en gebruiken! Ervan genieten. Ja, dat is onze opdracht zoals Collossenzen 3 ook zegt:

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, 
waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. 
Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn,

zodat we ook vanzelf meer zullen gaan leven als mensen die al in de hemel thuishoren. Dan laten we nu, om ons heen al een stukje hemel op aarde zien...

Hemelvaart, de hemelse intocht...

De zondag na Hemelvaart en vóór Pinksteren wordt wel eens de 'wezenzondag' genoemd. Al is er eigenlijk maar één keer zo'n zondag geweest, bijna 2000 jaar geleden toen de Heer naar de hemel was gegaan. De gelovigen waren die tien dagen erna tot het Pinksterfeest, alleen: Jezus was niet meer lichamelijk bij hen, maar ook de Trooster was nog niet gekomen.
Wat meestal wordt benadrukt bij de hemelvaart is dat Jezus weer terug zal komen, precies zoals Hij naar de hemel ging, zijn voeten zullen staan op de Olijfberg.
En wij wachten en kijken - net als de discipelen toen - als het ware omhoog en wachten tot het moment daar is dat Hij ons komt halen. En we weten dat Hij nu bouwt aan ons hemels huis ... dan, als dat klaar is, mogen we zijn waar Hij nu al is. Want al hebben we de Geest inmiddels ontvangen, is dát ons uiteindelijke doel. En zelfs de Geest zegt: 'Kom Here Jezus...!'

Dat God zelf in ons woont (Jezus spreekt zelfs ook over de Vader in dat verband) en de Geest zo onze Helper is op aarde, is niet het enige waarin God met ons is. Buiten ons gezichtsveld, is sinds de Hemelvaart, nog meer 'activiteit' waarin Zijn liefde voor ons naar voren komt; we hebben ook een Helper in de hemel. De Here Jezus is daar de ware Hogepriester. En die hebben we nodig!
Is het offer dan niet genoeg? Ja! Dat wel. Zijn werk is niet: opnieuw offeren, maar: voorbede doen, pleiten - voor ons, als wij weer eens de fout in zijn gegaan. Want volmaakt zijn we nog niet hier op aarde, er zijn nog helaas vele zonden die wij doen terwijl we al bekeerd zijn.
Een aanklager hebben we namelijk ook, de duivel die ons dag en nacht aanklaagt staat er zelfs, en die zegt: `Kijk eens, die gelovige - het was weer niks vandaag!` Het is nog net als bij Job.

Maar dan is er de Hogepriester die ons op Zijn hart draagt; Hij laat het bloed zien, Zijn bloed! En zegt: Ook voor deze zonde ben Ik gestorven! - en dat als iemand die óók een mens is geweest en onze zwakheden kent, al zondigde Hij niet. Hij wijst er steeds weer op als wij de mist ingaan, dat Zijn offer genoeg is en wij vrije toegang tot de Vader mogen hebben.

in het OT: Aäron de hogepriester...

In Gods heerlijkheid gekomen

draagt U, grote Priestervorst

al de namen van uw vromen op Uw schouders op Uw borst

Voor hen leeft U bij de Vader

brengt hen het Vaderhuis steeds nader

omdat U uw geliefden nooit vergeet, 

voor hen tussen beiden treedt...

Ook dát is hemelvaart en dan meer vanuit Gods kant gezien. God heeft gezien hoe de Here Jezus naar de aarde is gegaan en uiteindelijk stierf om de zondemacht te verbreken en de zonden weg te doen. Hoe Hij (na al die ontelbare offers van bokken en stieren in het OT) het ware Offerlam werd dat één keer voor de zonden gebracht is.
En zoals de hogepriester in het Oude Testament ieder jaar het heiligdom inging met het bloed van het offerdier, zo is de Hemelvaart Jezus' intocht in het hemels heiligdom. Eens en voor altijd. En dat met Zijn eigen bloed.
Hij ging de hemelen door en dat stel ik me toch ook voor als een triomftocht. Het werk was helemaal klaar, hoefde niet weer opnieuw te gebeuren. En God liet Hem binnen en gaf zo aan dat Hij het offer aanvaardde, dat het helemaal genoeg is.

Zo zijn wij, de Gemeente, nu eerst verzoend door het werk van Jezus, zoals in het Oude Testament Aäron eerst verzoening deed voor zichzelf en zijn huis, de priesters. 
In de toekomst zal ook het volk verzoend worden en wel door hetzelfde offer. Maar tot de tijd - dat Hij ons ophaalt en ook de aanklager uit de hemel wordt geworpen, mogen we weten dat de Heer ons op Zijn hart draagt en elke keer als het weer nodig is, voor ons pleit en Zijn bloed weer laat zien.

Ik hoop dat jij ook al weet dat die betaling ook jouw verlossing geldt... Zijn offer is groot genoeg! Dan mag je weten dat Jezus ook voor jou al de hemel is ingegaan. Er kan niets meer tegen ons ingebracht worden waar Hij niet voor heeft betaald.
Als Hij terugkomt en ons meeneemt zullen we bij Hem zijn als volmaakte hemelse mensen, dan is het werk van de Hogepriester niet meer nodig. Dat is denk ik ook één van de de redenen dat we er samen met de Geest zo naar verlangen om bij Hem te zijn. 
Misschien is het al heel snel zo ver!

Als een sprookje maar in het echt...

Het is iets heel bijzonders, meemaken dat een koningschap wordt overgedragen en een koning wordt ingehuldigd. Twee dagen geleden was het zover, een tijdperk van koninginnen werd afgesloten, Beatrix tekende de acte van abdicatie en vanaf dat moment was Willem Alexander koning. Enkele uren daarna was de inhuldiging en liepen koning en koningin van het Paleis op de Dam naar de Nieuwe kerk - zoals ook Beatrix, Juliana en Wilhelmina vóór hen hadden gedaan. Dat was een indrukwekkend begin van de inhuldigingsplechtigheid, we hadden zo allemaal de tijd om het besef door te laten dringen: nu hebben we een koning... 

Het was zoals de kinderen later in de kerk zongen: "als een sprookje maar in het echt"... Want ja, dit was echt - er is dus nog iets te zien van wat als een sprookje wordt beschouwd: pracht en praal, een koning die belooft zijn onderdanen te beschermen en het grondgebied te verdedigen... Trouw, verbinding, eenheid... het waren de woorden die gebezigd werden om de band te beschrijven die er al honderden jaren is tussen Nederland en het huis van Oranje.
Herman van Veen vertelde dat hij in het kinderliedje geschreven voor de inhuldiging (op muziek van Bach) de beleving van een kind heeft proberen te vangen in woorden.
Een prins wordt koning en ze horen ernstige dingen die ze nog niet begrijpen; de koning legt de eed af, 'zo waarlijk helpe mij God Almachtig!'-  en het parlement op hun beurt, doet dat ook...
En moeder Beatrix kijkt toe hoe haar zoon dat doet...

LATER ALS IK GROOT BEN

Later als ik groot ben zal ik

Zal ik je vertellen dat ik op een dag

Zag hoe in een kerk een prins koning werd

Een prinses koningin als een sprookje

Als een sprookje maar in het echt

In de kleuren rood wit en blauw

En een oude mevrouw in haar zondagse jurk

Pinkte zo heel af en toe, zonder dat iemand het zag

Stiekem een traantje weg en keek toen zo lief

zoals alleen moeders doen

Later als ik groot ben zal ik...

En er werden dingen gezegd ernstiger dan ik toen begreep

En een oude mevrouw in haar zondagse jurk

Pinkte zo heel af en toe, zonder dat iemand het zag

Stiekem een traantje weg en keek toen zo lief

zoals alleen moeders doen

*********************

En zoals elke keer bij een koninklijk huwelijk, of hier nog specialer: een abdicatie en inhuldiging - kom ik er niet onderuit te denken aan een ándere machtsoverdracht, die nog plaatst gaat vinden. Misschien al redelijk in de nabije toekomst zullen wij die gebeurtenis allemaal meemaken..

In de Bijbel wordt dit al beschreven; in het Oude Testament is het Daniël die toeschouwer is - zoals de kinderen in het lied vertellen dat ze erbij waren. En ook Daniel zag een 'oude van dagen' - en het wordt duidelijk dat die eerbiedwaardige oude man de macht overdraagt aan iemand 'als een mensenzoon'. Hij, Daniël begreep (net als de kinderen) niet alles wat hij zag gebeuren. Wél is duidelijk, dat het na een zware tijd op aarde, eindelijk gaat gebeuren, want 'Hem (de mensenzoon) werd heerschappij gegeven en eer en koninklijke macht, en alle volken, natiën en talen dienden hem. In de volgende verzen vraagt Daniel uitleg van wat hij voor zijn ogen zag gebeuren...
En het gaat me nu niet om de details maar als het eindelijk zover is zal niet alleen de nieuwe Koning regeren, maar ook zijn volk (hier m.i. de gelovigen die standvastig zijn geweest in de zware tijd op aarde) heeft een taak hierin:

 En het koningschap, de macht en de grootheid der koninkrijken onder de ganse hemel 
zal gegeven worden aan het volk van de heiligen des Allerhoogsten: 

zijn koningschap is een eeuwig koningschap, 
en alle machten zullen het dienen en gehoorzamen. 

Daniel 7: 27

Ook het Nieuwe Testament spreekt hierover en er komt nog een andere bijzonderheid aan het licht. Straks zal de aanvaarding van het koningschap door de Here Jezus, samenvallen met Zijn bruiloft! Ook zijn vrouw heeft een belangrijke rol.

Halleluja! Want de Here, onze God, de Almachtige, heeft het koningschap aanvaard.

 Laten wij blijde zijn en vreugde bedrijven en Hem de eer geven, 

want de bruiloft des Lams is gekomen en zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt;

Openbaring 19: 6 en 7

Wat onvoorstelbaar! Dat betekent dat ook wij als gelovigen, zélf er bij zullen zijn. Tenminste ik hoop dat het ook voor jou geldt... 

Zoals Máxima al de bruiloft heeft gehad, en daarom naast Willem Alexander op de troon zat, zó zullen wij met de Here Jezus verbonden zijn. Op het moment van Zijn koningschap vieren we óók de bruiloft en mogen met Hem regeren. Hier aan het eind van de Bijbel is het dubbel feest om het zo te zeggen. 

Ook voor de wereld een groots moment, want het koninkrijk van de Here Jezus zal nooit meer eindigen. Eerst zal Hij oordelen en rechtspreken. Dan eindelijk zal er vrede, verbondenheid en trouw op aarde zijn, waar Willem Alexander ook over sprak, maar dan in een mate waar we nu alleen nog maar van kunnen dromen.

Als in een sprookje, maar in het echt! 

Omdat de ware Vredevorst, de Almachtige Zelf, dan koning zal zijn!

'Killing your darlings'...

Wat is dit nu weer voor enge titel: 'Killling your darlings'... 'n verslagje van een thrillerachtige film ofzo? Nee, deze uitdrukking gaat over het schrappen van tekst, als je bijvoorbeeld een boek schrijft. En al heb ik die aspiratie niet, ik herken de noodzaak van het gegeven wel, het geldt namelijk ook voor blogjes.
Soms ben je iets aan het vertellen/schrijven dus, en voordat je het weet is je tekst veel te lang (dat gaat bij mij vaak vanzelf). Maar hoe los je dat op? Of, een ander probleem: je blijft halverwege steken. Ook dan moet je soms rigoureus ingrijpen. En dat wat je zo mooi had gezegd ... juist dat stukje, je darling, moet er dan aan geloven...

'Schrijven is schrappen' zeggen we in het Nederlands, die uitspraak kende ik al wel maar de Engelse uitdrukking is eigenlijk veel mooier omdat het gevoelsmatige aspect er bij naar voren komt. 'Je lievelingen doden' is namelijk bijna een onmogelijkheid. Het geeft aan hoe moeilijk het kan zijn om je favoriete passages te schrappen voor de goede zaak.

Eigenlijk is die moeilijke klus een principe wat we veel vaker tegenkomen, ook in het echte leven. En dat is niet verwonderlijk omdat de Bijbel het al beschrijft, het zijn de woorden van Jezus in Johannes 15 als Hij het heeft over de wijnstok en de ranken: Elke rank die geen vrucht draagt neemt Hij weg (ja logisch, een nietszeggende tekst schrappen we sowieso als we wat schrijven!) maar dan staat er ook: Elke rank die vrucht draagt snoeit Hij. En dat voel je wel! Dat 'snoeien', zijn die in onze ogen prachtig mooie vruchten die zomaar zonder logische redenen weggehaald worden. Er wordt gewoon het mes in gezet! Killing your darlings... (dat zo mooi geschreven gedeelte waar we zo blij mee waren: deleten...)

Ook in real life... snoeien

Ja, rigoureus in je eigen tekst schrappen kan goed werken. :) Maar toen ik de combinatie zag met Johannes 15, bepaalde het me bij het gesnoeid worden in je eigen leven. Waar je af en toe het mes voelt - of het mes al aan ziet komen - en er iets afgesneden wordt waar je nogal aan gehecht bent - er soms toch gebeurt wat je helemaal niet ziet zitten.
En dat snoeien kan betrekking hebben op van alles. Iets materieels - bijvoorbeeld je huis, soms is het je baan, je financiën. Of je gezondheid beperkt je ineens ... Soms moeten we mensen in het leven loslaten, omdat bepaalde situaties ons daartoe dwingen. Ook dat kunnen we echt als snoeien ervaren en begrijpen we niet altijd waarom het zover moest komen.

Dan is het goed te weten dat er nog méér staat in dat gedeelte van de wijnstok. Namelijk dat het de landman is die snoeit. En wie is dat dan, Mijn Vader is de landman zegt Jezus in het eerste vers. Gelukkig, geen onbekende die zomaar wat doet wat hem uitkomt, maar de Vader die ons kent en voor ons wil zorgen.
En het snoeien? Dat doet Hij opdat zij (de rank) nog meer vrucht zal dragen. Wij zijn de ranken... en moeten daar altijd nog even geduld voor hebben, om dat resultaat te zien. Ons valt die tak op die nu zo kaal is; het mooie wat er was is verdwenen. Maar toch, met dit voorbeeld in gedachten mogen we weten dat er iets nóg mooiers uit die kale tak gaat komen - iets wat de landman weet, al zien wij er nog niets van. (En nu dringt het ook tot me door dat iets moois wat gesnoeid wordt, echt iets waardevols kan zijn - we zouden namelijk kunnen denken dat er iets mis is met die mooie vrucht die weggehaald wordt.)

Als we, misschien in moeilijke omstandigheden, denken dat de landman het nu toch echt even verkeerd zag, weet dan dat het de Vader is en 'uw hemelse Vader weet wat u behoeft', zegt Jezus in Mattheus tegen de dicipelen als het gaat over bezorgdheid. We kunnen blijkbaar aan wat hij, de landman beslist, al voelen we dat niet direct zo als we steeds die kale tak zien.
Alles draait eigenlijk om vertrouwen - vertrouwen dat Hij, de Vader, weet wat Hij doet. Dat leren we vaak extra door moeilijke situaties heen en daardoor hebben we de kans om te groeien in ons geloof. Dan ziet de landman bij ons steeds meer, de vrucht te voorschijn komen.

Zorg er wel voor dat je - juist als het moeilijk wordt en je het snoeimes voelt, verbonden blijft met de wijnstok zelf, de Here Jezus. Want als we 'in Hem' blijven, zullen we daardoor nog veel méér vrucht kunnen dragen.

... zo heb Ik jullie liefgehad ...

 

Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, 
heb ook Ik u liefgehad....

Dit is een tekst uit Johannes 15, en niet heel onbekend denk ik - je zou er bijna overheen lezen, of niet? ... We zijn soms zo aan een tekst gewend, ook aan deze - hebben we nog in de gaten wat hier eigenlijk staat? Iets nogal onbegrijpelijks! En dan niet op de manier van een gedeelte zoals bijvoorbeeld in Filippenzen, waar de zinsconstructie en uitdrukking zo moeilijk is...
Bij deze tekst ligt het wat anders. Het is qua taalgebruik een eenvoudige zin, een vergelijking die niet moeilijk is. Het is meer het onbegrijpelijke zoals in Psalm 139, waar David zegt: Het begrijpen is mij te wonderbaar, te verheven, ik kan er niet bij. (En dat over het feit dat de Heer al zijn wegen kent en Zijn hand op hem legt...)
Datzelfde gevoel bekruipt me ook als ik bovenstaande tekst beter lees.

Zoals de Vader de Here Jezus heeft liefgehad... Dat snappen we nog wel. De Vader hield van de Zoon, het was Zijn eniggeborene en er was een volkomen eenheid en volmaakte liefde. Maar dan staat er zomaar achter, alsof het de normaalste zaak van de wereld is: ... zo heb Ik ook u liefgehad.
En dat is heel andere koek. Het betekent dat de Here Jezus mij heeft liefgehad, even volmaakt als de Vader Hém liefhad. En dát snappen we niet want wij zijn toch niet volmaakt zoals de Here Jezus? Hij is de Zoon waarin de Vader al Zijn welbehagen vond! 
Wat is er nu in ons te zien wat Hem zou aantrekken om ons lief te hebben? 

Misschien, als ik een antwoord zou kunnen bedenken, dat het een ander soort liefde is dan waar wij aan denken. Goddelijke liefde, 'Agapè', is namelijk een liefde die gééft, zonder iets terug te willen ontvangen. Daar zijn wij mensen niet goed in, het zit er zo ingebakken dat we iets terug willen als we liefde geven - al is het onbewust. Onze liefde bestaat vaak uit némen. Zo niet bij God.
En wij denken meestal zooo menselijk. We kunnen ons niet voorstellen DAT God ons liefheeft gehad - want wij hadden niets te bieden. En liefde voor Hem? ... die hadden we nog niet eens toen Hij al aan ons dacht!

Het was mooi dat ik toen ik hierover nadacht, in een bekend dagboekje de tekst uit Hooglied las: 'Dark I am, yet lovely...'
Ja, de Heer zag blijkbaar iets in ons, al voelen wij ons dat niet waard. Hij wilde zelfs voor ons sterven. God kan nu onze zonden vergeven... de weg kwam vrij ons tot Zijn kinderen te maken. Daarom kon Jezus ook tegen Maria en Zijn discipelen zeggen: "Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader."

En het gaat nog verder, we zijn zelfs de bruid van Christus geworden, Zijn lichaam - zoals Adam het zei over Eva: Zij is vlees van mijn vlees en been van mijn gebeente... En in tegenstelling tot wat wij vaak zien: namelijk alles wat nog niet in orde is en wat hier nog ontbreekt, gelden voor ons ook nu al, ál die mooie dingen die de Heer over ons zegt (klik) : Je bent mooi mijn liefste, er is geen gebrek aan je - Je zonden zijn je vergeven - Jullie hebben de volheid in Christus ontvangen - Volmaakt in Christus...

Wat is dat vaak een contrast met onze eigen gedachten en daden! Ook voor God zijn we de bruid van Zijn Zoon - stralend zonder vlek of rimpel. Te lezen in Efeze 5
 
Zouden we dan niet ook van Hem houden, onze hemelse Bruidegom? Hij heeft alles gedaan voor ons! Menselijk gezien al logisch dat we dankbaar zijn! De tekst hier bovenaan vervolgt met: Blijf in mijn liefde... die liefde zit nu in ons hart door de Heilige Geest en zó kunnen we graag en van harte doen wat Hij wil ... 

Laten we nu óók kijken met Gods ogen - naar onszelf, maar ook: in de ander op zoek gaan naar het mooie wat de Heer in hen ziet! En zo onze broeder (en zuster) liefhebben... 
Ja, we zijn door Hem uit de duisternis geroepen tot zijn licht - we mogen nu van die grote daden vertellen om ons heen (de laatste tekst uit het dagboekje wat ik las). Wat zou het mooi zijn dat het ook steeds meer zichtbaar is bij ons als gelovigen, dat we bij Hem, onze Heer horen!

Refrein van Het lied van de prachtige bruid:

 Out of the darkness, redeemed from the night
 Bathed in His glory, reflecting His light
Oh what a beautiful bride!

Geen roof, maar ... wat dan wèl? (2)

Mijn vorige blogje ging over vers 6 van Filippenzen 2, één van de moeilijk(st)e teksten in de Bijbel. Inmidddels begrijp ik wat beter wat 'geen roof geacht hebben' betekent. :)
Toch wilde ik het hier niet bij laten omdat als vanzelf de vraag opkwam: wat heeft vers 7 er na, ons nu precies te zeggen?

Filippenzen 2
6 Die, hoewel Hij in de gestalte van God was, 
het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn
7 maar Zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen
en aan de mensen gelijk te worden. 

En ik herinnerde ik me uit het Oude Testament een andere tekst. Zou ik wat wijzer worden door die eens weer te bekijken? Soms helpt zoiets je verder op weg.

Even een vergelijking

Ja, er is zelfs veel overeenkomst! Er wordt in Psalm 69 gesproken over 'roof' en óók in de ontkennende vorm: 'wat ik niet geroofd heb.... moet ik toch teruggeven...'

Op oneerlijke wijze word je gedwongen iets terug te geven, het word je eigenlijk gewoon afgepakt - dat lijkt de invalshoek in dit vers. Het is een beetje zoals we tegenwoordig ook wel praten over alle bezuinigingen. We zeggen dan zoiets als: "De ouderen worden dubbel gepakt. Ze hebben hun hele leven premie betaald voor hun pensioen maar moeten daar nu ineens flink op inleveren. Het is de omgekeerde wereld!".
We voelen dat als grote oneerlijkheid, ja als roof: Robin Hood die de hardwerkende mensen die over de bosweg rijden, overvalt en in dit voorbeeldje, van hun zuur verdiende spaarcentjes ontdoet.
Alleen is Robin Hood 'the good guy' die dat geld dan niet zelf houdt (zoals eigenlijk altijd wel het geval is als je iets rooft) maar hij verdeelt de buit onder de armen, doet er weer vrijwillig afstand van. Een vreemd soort rover eigenlijk.

Hoe onlogisch!

Ineens zie ik hier toch iets in van Filippenzen 2 waar Jezus het 'aan God gelijk zijn' niet in bezit kreeg door een 'roof'. Hetzelfde zegt Psalm 69: Wat ik niet geroofd heb... en komt het in onze ogen onlogische vervolg. Normaal is het zo dat je het 'geroofde' weer zou moeten 'inleveren' bij de rechthebbende.
In deze twee gedeelten is er juist niet geroofd - toch wordt er gehandeld alsof dat wél zo is. De omgekeerde wereld.
Psalm 69 gaat over 'betalen': Jezus (profetisch gezien) moest betalen, iets teruggeven, terwijl Hij niets had geroofd ... geen schuld, toch boeten zou je kunnen zeggen... Niet voor te stellen!

En onze tekst?

Die moeilijke teksten uit Filippenzen 2 werden hierdoor ineens duidelijker. Ik zag er dezelfde zinsconstructie wat heel verhelderend werkte - al was het hier een vrijwillige handeling.
Alles wat de Heer bezat... legde Hij helemaal af en zó staat het in vers 7: maar Hij heeft Zichzelf ontledigd. Ook geheel onlogisch want net als in Psalm 69, was het juist WEL rechtmatig bezit. Ook alles wat bij Zijn hoge positie hoorde, al Zijn rijkdom en heerlijkheid heeft Hij afgelegd totdat er niets meer van te zien was. En dat terwijl niemand Hem dwong.

- In gewone woorden zou je het eerste stukje van vers 7 zo kunnen zeggen:
"De Here Jezus deed zomaar, terwijl het niet noodzakelijk was, afstand van het 'aan God gelijk zijn'." - 

En daar bleef het niet bij: 'En Hij nam de gestalte van een slaaf aan', zo gaat vers 7 verder. Die bewoording duidt op activiteit; het overkwam Hem niet maar Hij kóós ervoor en '...werd aan de mensen gelijk'. 

Iets om eens even bij stil te staan want - als gewone mensen - kunnen we ons er haast geen beeld van vormen hoe dat was, die gelijkheid van de Here Jezus aan God voordat Hij geboren werd. De verheerlijking op de berg laat er iets van zien: En Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd; Zijn gezicht straalde als de zon en Zijn kleren werden wit als het licht. Ook in Johannes 17 komt deze heerlijkheid naar voren en spreekt Jezus de wens uit dat de Vader Hem die weer teruggeeft omdat Zijn taak er op zit. Hij plaatst Zich daar eigenlijk al achter het kruislijden, terwijl het nog moet komen. En zegt daar:  Verheerlijk Mij, Vader, bij Uzelf, met de heerlijkheid die Ik bij U bezat voordat de wereld er was.

Wat een contrast

De mensen waartussen Hij leefde die drie jaren, wisten niets van die heerlijkheid - Hij werd zelfs gearresteerd als een rover (Als tegen een rover zijt gij uitgetrokken met zwaarden en stokken?), ingewisseld tegen een rover (Hem niet, maar Barabbas! En Barabbas was een rover) en gekruisigd tussen rovers....

Ja, vers 7 is voor mij nog méér een contrast geworden met dat voorgaande vers, want in plaats van alles waar Hij recht op had, te hebben en te houden, ontledigde Hij zich niet alleen van al die heerlijkheid, het ging nog veel verder.
Uiteindelijk stierf Hij aan een kruis, als een rover... en dat allemaal voor jou, voor mij... (ja, zoals Psalm 69:5 het zegt)

Eén was er, die waardeerde Hem wel, en hoe lezen we in het vervolg:
 'daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle naam geschonken'.
Ja, Hij heeft alle heerlijkheid weer terugontvangen en meer dan dat..

Laten we ons nu al voor Hem neerbuigen - anders zullen we later moéten - en belijden:

 Jezus Christus is Here, tot eer van God, de Vader!

Na vers 6 en 7 heeft het voorgaande vers 5 ons ook nog iets te zeggen.  

Dat komt een volgende keer...

Bevrijding....!

 

 Spikarnas lovsång: De lofzang van de spijkers...
Tekst en muziek: Niklas Hallman

  Lyssna till sången från Golgata,
Luister naar het lied van Golgotha
hammarslagen ekar än idag.
De hamerslagen echoën tot vandaag nog na
En sång om befrielse,en sång om triumf.
Een lied over bevrijding,een triomflied.
Min skuld är utplånad, ondskan avväpnad.
Mijn schuld is weggedaan, het kwaad ontwapend.

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving,
jag är förlåten, jag kan gå fri.
ik kreeg vergeving, ik ben nu vrij.
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving
jag är förlåten, jag kan gå fri, jag kan gå fri.
ik kreeg vergeving, ik ben nu vrij, ik ben nu vrij.

Spikarna bultades genom Hans kropp,
De spijkers werden door zijn lichaam geslagen
han plågades när korset restes upp.
Hij werd gekweld toen het kruis rechtop werd gezet.
Jag är så tacksam,Han tänkte på mig;
Ik ben zo dankbaar, Hij dacht aan mij;
när Jesus dog drogs ett streck över min skuld.
toen Jezus stierf werd mijn schuld weggestreept

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving...

Jesus slet av dödens bojor och band;
Jezus rukte de boeien en banden van de dood van zich af
samma kraft är verksam än idag.
diezelfde kracht is ook vandaag nog werkzaam
En kraft till befrielse, en kraft till triumf.
Een kracht tot bevrijding, een kracht tot triomf
Tillsammans med Jesus har jag fått nytt liv.
Samen met Jezus heb ik nieuw leven gekregen.

Refrein:
Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ik kreeg vergeving...

Spikarnas lovsång genomtränger dig, Spikarnas lovsång befriar dig.
De spijkerlofzang doordringt je, de spijkerlofzang bevrijdt je.

Refrein:
Du är förlåten, du är förlåten,
Jij kreeg vergeving, jij kreeg vergeving
 Jag är förlåten, jag är förlåten,
Ik kreeg vergeving, ...
 

Een speciaal lied, op een speciale dag waarop we denken aan het sterven van de Here Jezus... (alhoewel dat voor mij niet beperkt is tot de 'paasdagen' maar altijd onze aandacht mag hebben... ) En gelukkig, dat sterven was niet het einde. Hij is opgestaan uit de doden! 
Ja, vooral in deze dagen zeggen we dat zo makkelijk lijkt het, maar denk je eens in welke kracht daarvoor nodig is geweest! Als we al gelovig zijn, mogen we weten, al mét Hem opgestaan te zijn in het nieuwe leven. En het bijzondere wat ik in dit lied zo prachtig naar voren vind komen, is dat diezelfde opstandingskracht die de dood overwon toen bijna tweeduizend jaar geleden, nu op dit moment óók nog werkzaam is, in ons, gelovigen.

Want, al ben je als gelovige al opgestaan in het nieuwe leven,  het kan zo zijn dat je er niet altijd wat van merkt - of zelfs helemáál niet! Denk er eens over na als je dat herkent. Gods kracht kan ook jou vérder bevrijden, van dingen die nog horen bij het leven zonder God en waar je als het ware nog in vast zit. Misschien niet eens erg zondige dingen maar toch...de satan is overwonnen maar vind het prima als wij dat nog niet zo merken en wil nog graag zijn invloed op ons uitoefenen. Als we ons schuldig blijven voelen, niet goed genoeg om Gods vergeving echt waard te zijn...
We zijn dan als het ware als Lazerus, die levend is gemaakt door de Heer maar nog niet in beweging kan komen omdat de windsels nog niet verwijderd zijn. Zo zijn wij soms ook niet in staat om te leven vanuit de kracht van de Heer, al zijn we opgestaan in het nieuwe leven.

De Heer wil je echt vrijmaken, door Zijn kracht die ook vandaag nog werkzaam is! Zijn woord en Geest, maar ook andere gelovigen kunnen ingeschakeld worden.... Kijk maar wat er gebeurde toen Lazarus op bevel van de Heer, uit het graf naar buiten kwam:   

De gestorvene kwam naar buiten, de voeten en de handen gebonden met grafdoeken, en er was een zweetdoek om zijn gelaat gebonden. Jezus zeide tot hen: Maakt hem los en laat hem heengaan.

Ik hoop zo dat wat jou nog vasthoudt, losgemaakt wordt en dat het echt in je hart mag doordringen:
IK ben vergeven, al mijn schuld is weggedaan, door Gods kracht. 

Ik mag vrij zijn!!

Wanneer dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult gij werkelijk vrij zijn. 

Joh 8:36

Maar wij hebben deze schat in aarden vaten, 

zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons, 

2 Kor 4: 7

opdat de God van onze Here Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve de Geest van wijsheid en van openbaring om Hem recht te kennen:

verlichte ogen [uws] harten en hoe overweldigend groot zijn kracht is aan ons, die geloven, 

Ef 1: 17,19

(Dit alles) om Hem te kennen en de kracht zijner opstanding. 

Fil. 3: 10

Geen roof? (1)

Er zijn van die Bijbelteksten... - zélfs als je je hele leven al een gelovige bent zoals ik, blijven ze onbegrijpelijk.
Anderen hebben blijkbaar ook wel eens last van dit probleem want laatst, op een verjaardag, kwam het gesprek ook op hetzelfde onderwerp. En welke zinsnede ging het om? Jawel, de tekst met ... het was geen roof ... Sommige lezers weten dan direct: Filippenzen 2, en er is grote kans dat ze zeggen: 'Ja, dat stukje snap ik ook nooit zo goed'...

Het gaat om dit citaat (en wil je enkele vertalingen naast elkaar? klik hier)

Robin Hood, de beroemde (struik)rover

Filippenzen 2
6 Die, hoewel Hij in de gestalte van God was, 
het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn

Vergelijkingen...

Het eerste gedeelte lukt nog wel, maar dan komt het moeilijke dat Hij het aan God gelijk zijn niet als roof heeft beschouwd. Die roof, het is altijd nog abacadabra voor me gebleven.
Ook de NBG gebruikt dat woordje in de mij zeer bekende vertaling: "Hij heeft het aan God gelijk zijn niet als een roof geacht..."  
Maar het aan God gelijk zijn kun je toch niet wegnemen?? (Zoals de bekende Robin Hood geld ontfutselde aan de rijken). Omdat ik het bij gebrek aan beter, zo uitlegde, kwam ik er niet echt uit.

Maar nu keek ik eens even verder en de NBV vervangt dat woordje 'roof' voor iets heel anders en zegt dat Hij de gelijkheid aan God niet vasthield. Klinkt minder moeilijk maar wat heeft 'vasthouden' nu met een oneerlijke actie als 'roof' te maken? Daar moest ik even over nadenken.
Toch zit er wel wat in dat vasthouden. Als je iets rooft, doe je dat omdat het je geweldig lijkt datgene te bezitten. Op normale wijze kun je er niet aan komen - je bent arm of bezit niet de juiste kwalificaties ... Dan zit er niks anders op dan stiekem te werk te gaan of geweld te gebruiken en het zo te 'stelen'...  En het zou erg onlogisch zijn dat je het dan direct weer afstaat, nee, je moet en zal het hebben.
Maar het 'vasthouden' is de helft van het verhaal (ga dus nooit af op de NBV!) want 'roof' ('robbery') betekent ook: 'je iets onrechtmatig toeëigenen'. Er zit actie in, zoals een  andere Engelse vertaling hier 'to grasp' - grijpen heeft.

Toepassing

Zo werd de tekst voor mij veel duidelijker: Voor de Here Jezus was 'het gelijk zijn aan God', geen roof. Hij heeft het zich niet (onrechtmatig) toegeëigend en het zo tot zijn 'bezit' gemaakt. Want Hij was gelijk aan God. Om een menselijke vergelijking te gebruiken: Hij hoefde geen staatsgreep te plegen.
Wie dat wél heeft geprobeerd is de duivel, en hij spiegelde dat de mens voor: Als je eet van de vrucht, zul je aan God gelijk zijn... Die roof is mislukt en als gevolg daarvan was er juist een val.
En hier zie ik ineens heel goed wat 'roven' eigenlijk inhoudt.

Wat nog goed is om te bedenken, dat de tekst uit Filippenzen slaat op de positie van de Here Jezus voordat Hij naar de aarde kwam. Hij was de Zoon die aan God gelijk was - niet een heel perfect mens die hier geboren werd en door Zijn leven op aarde als beloning uiteindelijk aan God gelijk mocht worden, een soort rechtmatig toeëigenen vanwege goed gedrag.
Dat zou ook nooit kunnen wat er is geen mens die goed doet zegt de Bijbel, zelfs niet één. Niemand kan ooit een broeder loskopen noch aan God de losprijs betalen....
De Here Jezus was voordat Hij mens werd, naar Zijn aard God. Daar is geen geweld aan te pas gekomen.

Conclusie:

In eigen woorden, hoe ik deze onbegrijpelijke tekst nu begrijp:
"Hij was in de gestalte van God, 
maar de gelijkheid aan God heeft Hij zich niet onrechtmatig toegeëigend."

En dan komt er natuurlijk nog een tekst achteraan, 

Toen ik die bekeek, bleek er ook nog iets vóór te staan en doel ik op vers 5. 

Maar de volgende keer eerst vers 7 van Filippenzen 2.