Een (familie)lied

titel en aanhef van dit blogje zijn een knipoog naar de Psalmen
  een lofzang op mijn ouderlijk huis

de aanleiding is de verkoop die precies vandaag rond is

ken je de wijs niet?

klik hier voor de Nederlandse versie van La montagne

 Het huis. Op de wijze van La montagne. 

  'Thuis' is het huis wat er nog staat

al bijna 56 jaar bewaard

waar ik elke hoek van ken  
Mijn ouders hebben het gebouwd 
vroeger, toen ze zijn getrouwd
en 't is waar ik geboren ben

Dit huis, ik weet nog hoe het was 

de grote ceder in het gras

't balkon en ook de Drentse keien

Een teil die in de kamer stond 

met een zeiltje op de grond 

'n doorgeefluik, en van de leuning glijden

 En langs het tuinpad van m'n vader 
zag ik de populieren staan  
Ik was een kind en wist niet beter
dan dat het nooit voorbij zou gaan   

Wat leefden we gelukkig toen
het rode huis nog tussen 't groen 
de boerenbloemen in de wei
Nu zie je door de mooie laan
geen losgebroken koe meer gaan
geen knotwilg meer, dat is voorbij

. 

 'k Zie nu hoe rijk het leven was 
toen 'n ieder daar nog was
en de gong ging voor het eten
De was die hing achter de schuur
'handstand' kon zo tegen de muur
de zandbak - niets ben ik vergeten

En langs het tuinpad van m'n vader 
zag ik de populieren staan
Ik was een kind en wist niet beter 
dan dat het nooit voorbij zou gaan    

Het huis was het verzamelpunt

ons al die jaren steeds gegund

het was vol leven en muziek

Vanuit dit huis ben ik getrouwd

en ook hebben wij er gerouwd 

ja, het maakt me wat melancholiek

Mijn vader heb ik hier gekend 

mijn kind'ren werden hier verwend 

ze konden er zo heerlijk spelen

Dat huis van ons, het is voorbij

dit is al wat er blijft voor mij: 

herinneringen om te delen

 Toen ik langs het tuinpad van m'n vader 

de hoge bomen nog zag staan

Ik was een kind, hoe kon ik weten 

dat dat voorgoed voorbij zou gaan   

Een grote berg ...

Zo na de vakantie als 'alles' weer begint... het kan een frisse start zijn. Maar ook kan het iets zijn waar je wel tegenop ziet, ik heb dat wel... omdat er altijd zoveel 'moet' - en dat kan als een last op je schouders liggen. Bij ons is het eigenlijk altijd al druk. Ja ja, waar zeur je over, je hebt veel kinderen en een groot huis, dan is dat toch logisch? hoor ik mensen dan al zeggen. Ik ben ook echt dankbaar voor mijn gezin en wat daar allemaal bijkomt - ook dat we allemaal meer dan genoeg ruimte hebben om te leven...
Maar toch heb ik vaker over dit punt nagedacht: hoe om te gaan met je soms wel erg vele, te vele noodzakelijke bezigheden.

een berg, in het vlakke land

Ik herinner me nog de tijd toen mijn kinderen kleiner waren en ik een baby had van een paar maanden. Toen had ik dat gevoel ook, al benoemde ik dat niet echt: ik zie er als een berg tegenop zo meteen als ik er overdag weer alleen voorsta (na weken de taken te hebben verdeeld en je niet op de klok hoefde te kijken), bijvoorbeeld na de middagmaaltijd weer snel de baby voeden en in de wieg kwakken - zo voelde dat - om dan op de fiets te springen en de rest naar school te brengen (als ze elkaar ondertijd niet hadden afgemaakt beneden, al bleef het meestal bij woorden...) En 's avonds denken: gelukkig, ik heb het weer gered vandaag! Een beetje kort door de bocht gezegd maar maakt duidelijk dat het altijd passen en meten was om alles voor elkaar te krijgen. Nu heb ik geen kleine kinderen meer, maar toch...

Misschien is het ook een punt hoe we elkaar op een bepaalde manier vaak voor de gek houden. We spiegelen anderen voor dat bij ons alles op rolletjes loopt en onder controle is: het werk is 'bij'. Bij ons geen overstromende wasmanden maar alles ligt gestreken in de kast... ook is ons huis natuurlijk altijd opgeruimd (al ligt hier en daar iets wat op dat moment wordt gebruikt, het is nog net geen toonzaal) ... We hebben 's morgens bij een kop koffie tijd voor stille tijd, terwijl de was draait, de bedden al opgemaakt zijn en we daarna even naar de winkel gaan voor de boodschappen. Om 's avonds een heerlijke maaltijd klaar te kunnen maken.
Al zullen er echt van die model (huis)vrouwen bestaan, ik ontdekte dat dit een niet-realistisch beeld is, voor mij in ieder geval, maar wist het zéker toen we onverwachts eens bij een ander stel langs gingen, die alles ook altijd wel aardig voor elkaar leken te hebben. Zij waren toen op zondagmiddag nog even snel aan het stofzuigen: 'zo meteen verwachten we onze schoonouders'. En een kennisje vertrouwde mij een keer toe: 'Ik heb toch nog even wat potaarde gestopt bij de planten in de vensterbank, voordat er huisbezoek kwam van een leraar van de kinderen, dat staat toch wat beter. Doe jij dat ook wel eens?' Nou nee, dat niet, maar ik herkende zeker het gevoel.

Dat gevoel heb ik nog steeds. Het is willen voldoen aan het onbereikbare ideaal waarvan ik weet dat ik het niet voor elkaar kan krijgen. Misschien hebben we ook onbewust het idee 'volmaakt' te moeten zijn. Dan blijf je daar altijd tegenaan lopen want een mens kan nu eenmaal niet álles.
Zo heb ik vroeger bewust de tijd genómen om met de kinderen 's morgens gewoon te gaan zitten en gezellig koffie te drinken, hen aandacht te geven. Dan maar wat meer rommel...
En het lijkt nu alsof mijn leven alleen draait om het werk in huis, maar dat neem ik eigenlijk meer als voorbeeld - er komen nog genoeg andere dingen bij zoals de verplichtingen op de school, je sociale leven en bij mij sinds enkele maanden ook: werk ...
Als je alles dan voor je opgestapeld ziet tot een berg die steeds hoger wordt (zoals op het plaatje) en je kunt het niet meer overzien? Wat dan?

Anders kijken ...

Het is niet voor niets dat de Here Jezus ons aanspoort te leven bij de dag - want elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Dat laatste leek mij altijd zo negatief, maar ik interpreteer dat nu even zó, dat de problemen van één dag niet snel een BERG worden, ze zijn 'te handelen'.
Die berg, het is de duivel die wel graag wil dat we ons zorgen maken en er een hele berg van maken zodat we het zicht op de Heer verliezen - omdat we alleen nog maar bezig zijn met onze omstandigheden. En dat kan ook iets anders zijn dan het dagelijkse huishouden, maar het principe hoe die aan te kunnen, blijft hetzelfde.

rust in de drukte :)

In de Bijbel wordt ook gezegd de dag van de kleine dingen niet te verachten. Iedere dag heeft dus ook zegeningen waar we maar zo overheen kijken. Toen ik die tekst even opzocht: 'want wie veracht de dag der kleine dingen?', was ik verrast wat er in het zelfde hoofdstuk vlak vóór stond. Een tekst over een grote berg die een vlakte wordt! En dat gebeurt niet door onze kracht of inspanningen, onze zorgen of bezorgdheid. (dat voegt inderdaad geen el toe aan onze lengte...); er staat iets anders, wat niet van ons zelf is:

Niet door kracht noch geweld, maar door mijn Geest! zegt de HERE der heerscharen. Wie zijt gij, grote berg? Voor het aangezicht van Zerubbabel wordt gij een vlakte; Want wie veracht de dag der kleine dingen? Zacharia 4: 6,7 en 10

Ja, alleen door de Geest van de Heer kunnen bergen vlak worden - en als ik Jezus woorden erbij combineer: als we elke dag eerst Zijn Koninkrijk zoeken.

Hoe moeten we dat dan doen, elke dag? Dat zegt Psalm 37 heel mooi en eenvoudig:

Vertrouw op de HERE en doe het goede, woon in het land en betracht getrouwheid; verlustig u in de HERE; dan zal Hij u geven de wensen van uw hart. Wentel uw weg op de HERE en vertrouw op Hem, en Hij zal het maken;

Zo kan de berg verdwijnen die we voor ons zien. Dan hebben we innerlijke rust in misschien wel omstandigheden die ons boven het hoofd groeien, wanneer we elke dag bekijken als een geschenk van de Heer en Zijn zegeningen er in zien...
Niet altijd makkelijk, maar wel de manier om met vallen en opstaan, vol te kunnen houden in het leven van alledag ...

Over de dood en het Leven

Geboren worden en doodgaan, het zijn de enige zekerheden wordt wel eens gezegd. Ja, en als ineens de dood dichtbij komt, bij een geliefde, een familielid, of nu deze dagen door het overlijden en de begrafenis van Prins Friso, denk ik daar ook even weer over na. 

Ik hoorde gisteravond ook een mooi lied - voor deze gelegenheid speciaal gemaakt: "Vandaag begraaf ik je in mij... niet in de aarde, niet in die kist..." Een geliefde blijft voortleven in ons hart en onze gedachten! En dat geeft inderdaad troost... Zo proberen we de dood - de definitieve scheiding - te verzachten want de werkelijkheid dat je iemand nooit meer zult zien, is niet te verdragen.

De hardere werkelijkheid verbeeldt de dood als 'magere Hein', die op een gegeven moment bij iedereen aan zal kloppen (en bij Friso als het ware al anderhalf jaar zijn opwachting maakte ...) We kennen allemaal wel de bekende plaatjes van een figuur in een zwarte cape, zeis in de hand... En dan is het gebeurd en houdt het leven hier op aarde ineens op. 

De dood die al even op bezoek komt als iemand ernstig ziek is - vaak maak ik dan een goede kans, ik blijf in ieder geval in de buurt - is heel wat minder liefelijk dan iemand in je hart laten voortleven; hij moet je hebben, daar valt niet aan te ontkomen.

Even persoonlijk... 

Het is inmiddels alweer jaren geleden dat mijn vader overleed. Een moment waarop voor mij de dood ineens dichtbij kwam - alhoewel natuurlijk nog niet persoonlijk zoals bij Friso.

Ik kon nog iets vinden wat ik in die tijd aan iemand mailde en het gaat over de tekst die toen boven de kaart stond. En bepaalde dingen zijn als uitspraak best bekend, dat was die tekst voor mij ook wel, maar in bepaalde omstandigheden waar je met de dood geconfronteerd wordt, zie je ineens wat er écht staat. En die gedachten van toen komen zo ineens weer naar boven als je over een sterven en begrafenis hoort.
Het is de uitspraak van Jezus bij het graf van Lazarus, die daar dan al drie dagen in ligt - als Marta zegt dat Lazarus niet gestorven zou zijn als Hij, Jezus, er op dat moment was geweest. Heel goed te begrijpen want Marta is overstuur dat Jezus er nu pas is, nu het te laat is! Want natuurlijk had Hij Lazarus beter kunnen maken, al vertrouwt ze Hem ondanks dat ... En Hij zegt haar dan dit: 

Ik ben de opstanding en het leven (dat is precies het tegenovergestelde van de dood)  wie in Mij gelooft, zal leven, ook al sterft hij, en een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven (Johannes 11: 25 en 26)

Ik dacht dan wel eens over 'sterven' op deze manier: 'Wij gaan dood en dan helpt God ons door de dood heen'. Maar hier staat eigenlijk: dat wij (als je gelooft) de dood niet meer zien. 

Mijn variatie op de beschrijving (die ik laatst van iemand toegestuurd kreeg) van het bezoek van 'magere Hein' als de 'aangekondigde dood', zou er dan zo uit zien:

Bezoek:

Het blijkt de dood.

‘Ik kom eens even kijken of hier wat te halen valt. Ik zag dat er onlangs een fout is opgetreden in uw DNA. Vaak maak ik dan een goede kans.’

‘Nou, u bent te laat. Zo'n tweeduizend jaar geleden bent u al in gevecht geweest met Iemand die u ook heeft opgehaald toen Hij dood ging. Maar u kon Hem niet in uw dodelijke macht houden.' 

‘Ja, maar de meesten weten dat niet en dat wil ik graag zo houden - tot het moment dat ik echt moet capituleren.'

'Wat mij betreft bent u aan het verkeerde adres. Ik hóór bij die Persoon en ga rechtstreeks naar Hem toe als het zover is dat ik mijn lichaam verlaat...'

'Tegen Het Leven leg ik het af. Helaas! Maar ik heb nog genoeg mensen over.'

Wat ik ontdekte: magere Hein, om het maar eens plastisch te zeggen, komt niet meer bij ons aan de deur. Dát was wat er toen ineens tot mij doordrong! Dát is wat het betekent in eeuwigheid niet te sterven. Of misschien klopt hij aan, maar er valt niets meer te halen als je bij de persoon hoort die heeft gezegd dat Hij de opstanding en het Leven IS... Vooral dat stukje dat je de dood niet meer zult zien was iets wat er voor mij uitsprong bij mijn vaders overlijden. En dat is niet omdat het zo mooi is om die gedachte hebben... een doekje voor het bloeden. Voor mij is het één of het ander, of Jezus is inderdaad Wie Hij zegt te zijn, en is Hij Gods Zoon die kwam om voor ons te sterven - zodat wij nu echt kunnen leven, voor eeuwig. Of: Hij is het niet, maar dan heeft Hij aardig wat leugens verkocht.

Ik heb echter genoeg rechtstreekse bewijzen gehad in mijn leven dat Hij geen fantast is, dat bidden bijvoorbeeld werkt... dat God voor ons wil zorgen en het doet. En weet ik: ja het is waar wat er allemaal in de Bijbel staat over God die van ons houdt... en ons dat Leven wil schenken. Al moest Hij daar wel wat voor doen: klik op deze link... Om even in stijl te blijven, Hij kwam om de macht van magere Hein verbreken - de angst weg te nemen ...

Ook een dezer dagen kreeg ik een brief onder ogen die mijn opa geschreven had aan een goede vriendin, bij het overlijden van haar man. Ik weet niet meer wat er letterlijk in stond maar de strekking was als volgt: 'Een overlijden van een geliefde is iets wat vreselijk is, onbeschrijfelijke pijn als je hem straks moet wegbrengen naar het graf... Maar als we God kennen en Hem aanbidden in dit leven dan zal ons lichaam als we gestorven zijn - al begrijpen we er niets van - eens opstaan uit het stof. Dan zullen we Hem zien zonder zelfs met de ogen te knipperen (naar de woorden van Job). Tot het zover is, leven we hier ons korte leven op aarde en maken we van alles mee. Maar waar gaat het om in ons leven? Dat we laten zien dat we bij Hem horen, en God kijkt of Hij in ons iets ziet van zijn Zoon .... Hij wacht op onze aanbidding.'... 

Ja dat is de kern van ons geloof, ook nu als we nog op aarde zijn. Wat mooi om dat zo'n veertig jaar na dato te mogen lezen!

De Here Jezus zegt het: Ik ben de opstanding en het Leven en vraagt aan jou net als aan Marta: 'Geloof je dat?' Dan zul je ook de dood niet hoeven zien en je lichaam zal eens opstaan uit het stof... want 'tot stof wederkeren' is het einde niet! Een boodschap vol hoop! Hoop die ik ook de koninklijke familie toewens...

Al onze geliefden die Hem ook kennen, zullen we dan terug zien, als we daar sámen voor eeuwig bij Hem zullen zijn!

Bloeiende orchideeën...

Met sommige planten is iets vreemds aan de hand - die doen het heel goed als het erg warm is. Een paar hiervan staan bij mij in de vensterbank. Ik heb namelijk absoluut geen groene vingers en deze planten zullen niet snel dood gaan door te weinig water: één keer in de week een beetje is wat ze nodig hebben. Samen met de kunstplantjes-waarvan-dat-niet-opvalt van de Ikea, heb ik dan toch een mooi gevulde vensterbank. Toch gaf één van de twee de laatste tijd wel érg weinig tekenen van leven, het was bijna alleen een paar kale stelen - op sterven na dood zo ongeveer.
Maar nu met de warmte van de laatste week, bloeien ze beide uitbundig; ik heb er zelfs nog nooit zoveel bloemen aan gezien. Dat is bijzonder, want de planten die ik buiten in wat potten heb, moeten minstens elke dag een dikke plens water willen ze het halen en niet verdrogen door de hitte.

Je kunt er een mooie vergelijking mee maken. Namelijk dat als onze omstandigheden misschien moeilijk of zelfs echt zwaar zijn, we zijn als die planten, en er juist dan, toch mooie bloemen te voorschijn kunnen komen (terwijl wij denken dat het niets meer wordt). Ongeveer zo als we vaak lezen over de vervolgde kerk, en bedoel ik de gelovigen in landen waar het niet gemakkelijk is om christen te zijn omdat het misschien wel je leven kost, en zeker je baan of je familie en vrienden. En toch groeit juist dáár het aantal gelovigen veel harder dan hier in Nederland, waar we uiterlijk gezien alles hebben wat ons hartje begeert. Zij weten namelijk wat het is God nódig te hebben.
Groei in hitte en met weinig water, door lijden heen klinkt tegennatuurlijk. Het is voor ons vaak onzichtbaar aan de buitenkant; wij zien iemand in de gevangenis, of in een werkkamp... of in iemands persoonlijk leven: moeilijkheden, pijn... Maar God ziet de groei, het resultaat wat ontstaat als we echt van Hem afhankelijk (willen) zijn.

En als we echt opletten en leren om ook zo te kijken, zien wij (steeds vaker hoop ik) wat God ziet....
Zoals ik in de hitte ineens al die bloemen zag aan die twee orchideeën in de vensterbank...

 Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, 

brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg.

Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, 

maar op de dingen die men niet ziet; 

want de dingen die men ziet, zijn van het ogenblik, 

maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig

Een schat in aarden vaten ...

Gisteren was het voor enkele mensen een gedenkwaardige dag. En die personen wilde ik hier graag even kort noemen. Aan de buitenkant hadden ze zeker toen, niet veel met elkaar gemeen; het ene stel was al een succesvol zangduo, wat laatst hun 45-zangjarig jubileum heeft gevierd. De ander is inmiddels de meeste jaren van haar leven verlamd door een ongeluk. Maar deze dag verbindt hen met elkaar en dat wilde ik ook even doen.

Eerst zag ik gisterochtend een trouwfoto van Elly & Rikkert, al heel lang een muzikaal duo maar ook al heel lang samen als man en vrouw.... sinds 30 juli 1968, gisteren, 45 jaar!
Begonnen als zingende hippies hebben zij al jaren - rechtstreeks of indirect - gezongen over 'geloven' omdat zij ontdekten dat je van alles kunt proberen, maar Jezus het echte antwoord is op de diepe vragen van het leven. En juist vandaag zocht ik weer hun kinder-cd's op vanwege de logeerpartij van dochter en kleindochter.
Wat dit zangduo voor mij betekent? Hun liedjes horen wat mij betreft bij de opvoeding (zelfs zo dat ik er een hilarisch lied op kon maken bij een trouwerij) van 'Vertel het aan de mensen' tot 'Geef mij maar een knuffelgiraffe'... Hun liedjes zorgen ervoor dat ik de bijbelse waarheid tot mij kan nemen 'als een kind'. En iemand die een beetje in de bijbel thuis is, ziet hiervan de grote waarde! Een bijkomend (of is dat het grootste) 'voordeel' is dat ze ook voor kinderen zelf, zo 'to the point zijn' en die kinderen als vanzelf Gods woord binnen krijgen...
Als je opgroeit zijn er andere luisterliedjes-voor-grotere-mensen, boeken met spreuken van Rikkert voor de liefhebber, boeken van Elly.
En als je ze even niet als duo wilt horen? Allebei hebben ze inmiddels een solo-cd volgezongen.

July 30, 1967 's Avonds las ik dat dit ook een jubileumdatum voor Joni Eareckson Tada is, en wel van haar duikongeluk waarbij ze haar nek brak en verlamd raakte vanaf haar schouders. Sindsdien staat ook zij in de publieke belangstelling door de boeken die ze schreef (de meeste ervan heb ik gelezen) en er kwam een film, gemaakt van haar eerste boek over het ongeluk en wat daarna allemaal gebeurde, zij speelt hierin haar eigen hoofdrol. Zelfs heeft ze een CD gemaakt en is ook nog een kunstenares van prachtige mondschilderingen. Ze heeft inmiddels veel van de wereld gezien waarbij ze veel heeft betekend voor de gehandicapte medemens. Ook is ze al jaren gelukkig getrouwd met Ken Tada.
Het duikongeluk is inmiddels al 46 jaar geleden maar ook in die jaren daarna was het soms moeilijk, kreeg haar man een depressie en kreeg ze zelf borstkanker; haar ervaringen hiermee deelt ze op haar eigen website.

Hun gemeenschappelijke deler

Niet alleen de datum van 30 juli maar ook andere dingen hebben Joni en Elly & Rikkert inmiddels gemeenschappelijk. Hun thema: het gaat niet om onze omstandigheden maar om iets heel anders, namelijk dat we de Here Jezus kennen en Zijn leven in ons zichtbaar wordt.
Bij Elly & Rikkert zie je het terug in hun liedjes maar ook in deze titel: Vrije vogels : de omgekeerde wereld van Elly en Rikkert Zuiderveld, het boek van Herman Veenhof over hun leven. Jezus maakt alles anders is de boodschap. En zij weten waar ze het over hebben want ze hebben het gezocht in oosterse religies, drugs en allerlei andere dingen. Tot ze het antwoord vonden in Jezus zelf.
Ook daarom kan Joni zeggen dat haar leven goed is en dat mét haar quadriplegie, lees maar op haar website wat ze zelf zegt over deze jubleumdatum van haar duikongeluk:

"Mijn dwarslaesie vormt voor mij het decor om 'te zijn voor de lof van zijn heerlijkheid'. En terugkijkend naar wat het ongeluk mij heeft gebracht zou ik niets willen veranderen. Vier samen met mij hoe God ook alles in jouw leven uitwerkt zodat jij ook, 'een lofoffer voor Jezus' zal kunnen zijn." 

Als je zoiets zegt als gezond mens, wie alles voor de wind gaat, wat heeft dat te zeggen? Maar iemand die aan den lijve ondervindt wat het is niets te kunnen, en dan echt alles schade - onbelangrijk - te achten, omdat het erom gaat dat de Here Jezus steeds groter voor ons wordt, die heeft recht van spreken. Want het gaat om de eer van God in ons leven, en - zelfs al hebben wij een groot lijden te verduren zoals Joni -, daarin is onze blijdschap en vrede. En dat heeft zij ervaren, niet in haar bekendheid en wat ze allemaal heeft mogen doen, maar juist in de gevolgen van het duikongeluk - want zo heeft zij Jezus gevonden. 

Dit lied van Elly & Rikkert, zou ook Joni´s lied kunnen zijn. Het bezingt de kracht die gelovigen overal op de wereld in allerlei verschillende situaties, ontdekt hebben. De kracht van God die we in ons leven nodig hebben en die Hij ons niet alleen wil géven, maar voor ons wil zijn, omdat Hij Zichzélf aan ons geeft....
Die kracht van God in ons, wens ik jullie allemaal toe.

Een Schat In Aarden Vaten
Tekst & Muziek: Elly & Rikkert Zuiderveld
(2 Korintiërs 4)

Al zijn we vervolgd, we zijn niet verlaten
Al dragen we boeien, toch zijn we vrij
Zowaar als ik leef, ik sterf alle dagen
Want Jezus wil groeien in mij
En we hebben een schat in aarden vaten
Een mens is zo breekbaar, hij is zo kapot
Maar die heerlijke kracht die alles te boven gaat
Is niet van ons maar van God
Is niet van ons maar van God

Al weet je geen raad, Jezus is zeker
Steeds in de druk, maar nooit in het nauw
Ga je met Jezus, dan drink je Zijn beker
Want Hij wil groeien in jou
En we hebben een schat in aarden vaten
Verbroken te worden gaat niet zonder pijn
Maar de schat blijft bewaard en in onze zwakheid
Kan Hij juist machtig zijn
Kan Hij juist machtig zijn

We hebben een schat in aarden vaten
Als alles vervalt dan breekt ook het vat
Maar we willen voor Hem ons leven hier laten
't Gaat Hem alleen om de schat
't Gaat Hem alleen om de schat

Alleen iets van lang geleden?

Laatst hoorde ik 'Foto van vroeger' wat ik nog wel kende. En als je op youtube kijkt is het opvallend hoeveel mensen dit liedje hebben gebruikt als achtergrond voor hun oude foto's, waarin ze hun jeugd even weer herbeleven. Want, zoals het lied ook zegt, het kind zit nog ergens diep in je.
En als je het geluk hebt gehad van een normale jeugd, was het vroeger misschien wel zoals dit coupletje zegt:

Alleen zijn of eenzaam 
hoe kon ik dat kennen?

Ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen

met een gat in m'n kop en m'n broek vol met scheuren

Mijn moeder was thuis 
dus wat kon me gebeuren 

Als ik mijn kinderen dat gevoel heb weten te geven, ben ik blij! En soms ontdek je ineens dat ze je niet meer zo nodig hebben - je kunt er een wat ´overbodig´ gevoel door krijgen, alhoewel het op zich een gezonde ontwikkeling is, zoals bij het laatste bezoek aan de tandarts waarbij mijn jongste dochter beslist niet meer wilde dat ik mee de spreekkamer inging."Mam! Wat denk je wel? Jij blijft in de wachtkamer! Ik ga alleen!'

Eenmaal volwassen en zelfstandig, zou het kunnen lijken of je niemand meer nodig hebt. Je hebt je losgemaakt van je ouders en er zal zelfs een tijd komen dat zij er ook niet meer zijn. Je moet het dan doen met die goede jeugdherinnering om uit te putten, zoals het refrein van dit liedje zegt: 'als het leven tegenzit, denk ik aan die tijd...' Want nu ben je zelf volwassen en verantwoordelijk. En zelfs als je God kent, kun je toch denken het allemaal zelf te moeten klaren. 
Toevallig had ik laatst met een leeftijdsgenoot een gesprekje en terugkijkend concludeerde zij 'toch liever geen dertig meer te willen zijn´- qua uiterlijk misschien nog wel een beetje, iets minder rimpels en nog geen grijze haren bijvoorbeeld, maar verder...
En ze bedoelde: toen was er nog zoveel waar ik nog onzeker over was. Het spreekwoord zegt inderdaad: 'wijsheid komt met de jaren', hoewel soms 'door schade en schande.´ 

Ikzelf heb me (vroeger ook) vaak afgevraagd wat 'volwassenheid' nu echt inhield: eindelijk die goede baan hebben en geslaagd zijn in de maatschappij? Alles zelf moeten, alles zelf kunnen en geen anderen nodig hebben?  
Veel mensen laten dat beeld naar buiten toe zien, terwijl dit liedje over 'vroeger' juist aangeeft dat we ook allemaal dat kind blijven, eigenlijk die moeder en vader nog steeds nodig hebben...
Voor mij lag het antwoord op die vraag 'wat is volwassen zijn' dan ook méér in: de waarheid te erkennen dat het leven niet maakbaar is, dat je nooit zover bent dat je overal een antwoord op hebt, en er zelfs situaties zijn waarin je helemaal niet zou weten wat het beste is om te doen.  

Als je terugkijkt is het erg mooi te kunnen constateren, juist in de onvolmaaktheid van je leven 'wijsheid' te hebben gevonden - iets te hebben geleerd wat je zélfs in ruil voor een bepaalde 'jeugdigheid' (of vul maar in, dat is voor ieder anders) niet wilt inleveren. Misschien zelfs niet voor al het geld van de wereld. 

David benoemt deze wijsheid en wenst in Psalm 90 dat als wij naar ons leven kijken wat achter ons ligt, God erin bespeuren, zodat wij een wijs hart verkrijgen. 
De Here Jezus maakt dit nog concreter, Hij wijst op zichzelf: ´Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast bent en Ik zal u rust geven.

Dat betekent niét dat je alles wat je vroeger onzeker kon maken en wat je niet begrijpt dan ineens allemaal doorgrondt, en het leven een eitje geworden is. Maar het is accepteren dat je een andere bron búiten jezelf nodig hebt. Zoiets lijkt zwak maar dat is maar schijn; het is juist goddelijke wijsheid die zegt dat in zwakheid kracht ligt. Het is dan ook wijsheid die niet van deze wereld is maar van de Geest, en die je daarom hier in deze wereld niet leert.. 

En de tekst gaat verder, de Here Jezus wil ons leren te worden als Hij, namelijk 'zachtmoedig en nederig van hart'.
Hé, alweer iets wat in deze wereld niet zo populair is: je niet op laten jutten om voor je rechten op te komen, maar misschien wel onrecht verdragen, de minste zijn. Innerlijke rust hebben in moeilijkheden, zelfs als er in onze ogen geen positieve verandering lijkt te zijn in je omstandigheden. De Heer kijkt namelijk heel anders naar situaties (en zijn oplossingen zouden we zelf dan ook nooit opkomen!) En als je weet: God is in control, dan is je last licht, want je draagt die niet meer zelf ...

Is Hij voor jou al die bron van wijsheid? God wil zo graag dat je leert om ook die andere blik te krijgen - vanuit Zijn perspectief naar je leven kijken, dat geeft echte rust. Bid er om, want wat zo mooi is, Hij wil jouw wijsheid zijn als je het zelf niet meer weet.. Vertrouw Hem! Hij staat als je hemelse Vader, altijd klaar om je te geven wat je nodig hebt!

 Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; 

 neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, 

en gij zult rust vinden voor uw zielen; 

 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Verlangen naar de zon!

Het was een voorjaar waarbij we nogal wat geduld moesten hebben. Ja, bij mij hangt al het winterspul nog aan de kapstok. Zelfs eind mei was het nog zo koud en dan kun je echt verlangen naar de zon en de zomer.

Dat deed me ineens een vergelijking trekken. Ook op een ánder vlak wacht iedereen op de zon... en dan bedoel ik rechtvaardigheid en vrede om ons heen en in de hele wereld. Maar pas als ´de zon der gerechtigheid' op zal gaan, zal het echt zover zijn.
En ondertussen doen we er allemaal erg ons best voor om dit nu al op aarde te verwezenlijken. We zijn druk in de politiek om te zorgen dat er een eerlijke verdeling komt van ons voedsel, van geld... En de VN is druk om de vrede te bewaren, stuurt waarnemers, onderhandelaars, en zelfs vredesmissies naar oorlogsgebieden. Er worden verdragen gesloten... maar als de ene brandhaard geblust lijkt, is er ergens anders alweer iets aan de hand. En hun motto: dan zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden, - een tekst genomen van de profeet Jesaja, is nog lang niet verwezenlijkt.

In ons persoonlijk leven kan, ook voor gelovigen, rechtvaardigheid soms ook zo ver weg lijken. Dat kan in het klein voorkomen maar ook op grótere schaal maken we dat wel eens mee en het heeft vaak grote impact, zeker als het 'hier en nu' niet rechtgezet wordt. Ja, als de waarheid niet ´gehoord' wordt is dat vaak moeilijk te accepteren. Kleine kinderen hoor je het al zeggen: "Het is niet eerlijk!" als er een ruzie is bijvoorbeeld en dat geeft ons allemaal herkenning.

Onrecht verdragen (laat ik maar bij mezelf blijven) daar ben ik niet goed in. Want het doet pijn en gaat tegen mijn gevoel in. En wie wil nu niet dat de mensen om ons heen een juiste blik op ons hebben of op wat we mee maken? Dat willen we allemaal.
Onrecht verdragen vanwege andere gelovigen is nog wel het moeilijkste - en toch komt zo'n situatie veel voor en een objectieve kijk van anderen (of beter: een geestelijke beoordeling) wordt in zo'n situatie nog wel eens uit het oog verloren. 'Als onrecht in de gemeente plaatsvindt, ga dan niet naar de wereldlijke rechter', waarschuwt Paulus in 1 Kor. 6. 'Want waarom zou je recht zoeken bij ongelovigen? Lijdt liever onrecht, laat je te kort doen...' Iets wat we uit onszelf zeker niet kunnen!

Een mooie illustratie: Davids helden

In het Oude Testament wordt een mooi beeld gegeven van een situatie dat er onrechtvaardigheid is, en het nog niet de tijd is dat de dingen recht gezet kunnen worden. Ik doel op David, al gezalfd door Samuel maar (als de rechtmatige toekomstige koning) moet hij vluchten voor Saul, die hem naar het leven staat en hij ontkomt naar de spelonk van Adullam. Ook zijn familie voegt zich daar bij hem volgens het eerste boek Samuel. In totaal schuilen er bij hem 400 man. Davids helden worden ze genoemd. Maar als je in het volgende vers leest wie dat zoal zijn, klinkt het niet zo heldhaftig:

 Ook voegde zich bij hem ieder die in moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer vierhonderd man. (1 Sam. 22:2)

Zo was het toen, maar zo is het ook nu. Wij horen ook bij die Heer die straks pas echt zichtbaar koning zal worden, maar nu nog verworpen is en niet meetelt voor de machtigen in deze wereld. Hij, die nooit terugschold en als Hij leed niet dreigde maar het overgaf en ook wacht tot het zover is dat er recht gedaan zal worden ...
Bij Hem mag je schuilen als je in moeilijkheden verkeert, je misschien ook wel verbitterd bent door wat je overkomen is - als je onrechtvaardig hebt geleden. Ook ieder die een schuldeiser had, staat er  - nou, we zijn als mens allemaal schuldig voor God - en de enige plek om te ontkomen is in die spelonk van Adullam. Laten wij nu in deze tijd, een held zijn van de ware David en daar bij Hem schuilen ...


- Als we dat doen is Hij voor óns nu al de morgenster, die opgegaan is in onze  harten (en tegelijkertijd is dit een prachtig beeld dat Hij eerst komt om ons te halen als de morgenster - de ster die in het diepst van de nacht aan de hemel verschijnt vóórdat de zon opgaat...) -

Daarna zal het eindelijk zover zijn dat Christus terugkomt in macht en heerlijkheid, als de Zon der gerechtigheid die opgaat over de aarde - en zal er recht gedaan worden. Dan is het ook de tijd dat de gebeden worden verhoord, die nu naar ons idee niet eens gehóórd worden, omdat er niets lijkt te gebeuren.
Er zal vrede en gerechtigheid zijn waar we nu zo naar kunnen verlangen, ook als we naar de wereld om ons heen kijken. Want ook dan pas, zullen de zwaarden tot ploegscharen omgesmeed worden. Niet als de VN de touwtjes in handen heeft, maar als Jezus Koning is geworden en de volken zullen wandelen in Zijn licht - zoals Jesaja het eeuwen geleden al voorspelde.

 

  En Hij zal richten tussen volk en volk en rechtspreken over machtige natiën. 

Dan zullen zij hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen; 

geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen, en zij zullen de oorlog niet meer leren.  

Huis van Jakob, komt, 

laten wij wandelen in het licht des HEREN. 
Jesaja 2: 4 en 5

Een (tuin)land vol....

Eindelijk is het half mei en wordt het tijd voor de echte lente. In ons landje betekent dat vaak: enkele dagen mooi weer en daarna plotseling weer een drastische temperatuurdaling ... zo is het ook nu ineens weer wat kouder en natter.
Waar ik gisteren toch even de tijd voor nam, was naar Tuinland rijden om wat plantjes te kopen voor in een paar potten - maar nam me wel voor om het daar bij te laten, want voordat je het weet geef je er veel meer geld uit dan je oorspronkelijk wilde. Tuin is bij Tuinland namelijk een breed begrip, de winkel is een land vol planten en struiken maar er zijn ook andere artikelen te koop van tuinmeubelen (dat is nog wel logisch) tot kleding, serviesgoed, kleine huisdieren en allerlei tuinaccessoires. Verleidingen te over. Ook kun je er koffiedrinken en lunchen. Vroeger was er een ballenbak maar die heb ik niet meer gezien.

Toen ik weer thuiskwam was de onvermijdelijke vraag: 'En? Heb je veel gekocht?' Nu had ik wel iets meer plantjes bij me dan mijn plan was geweest, maar ik had me wel aan mijn voornemen 'alleen plantjes' gehouden. En wat is 'veel' als je nog wel méér mee had kunnen nemen.
'Nee hoor, ik heb heel veel NIET gekocht', was mijn reactie. Bijvoorbeeld een houten bank voor in de tuin compleet met kussen erin (279 euro), kussens voor op de bank in de zithoek (minstens 16,95 per stuk), prachtige planten in basket (19,95) en nog wel meer. Maar ik bleef standvastig en heb het allemaal mijn neus voorbij laten gaan.

Ook mijn dochter zag allerlei mooie dingen: een spiegel, een sleutelkastje... en ze wilde ook wel vissen want we hebben toch nog een aquarium op zolder mam! En de hamstertjes die door de kooi wriemelden zagen er ook wel erg schattig uit en die kooi hebben we ook nog! (Ja, maar er is nu een cavia! En nee, ik schiet je niets voor, als je wat wilt hebben zul je moeten sparen)
Ja, zuinigheid met vlijt was vroeger in ieder geval een deugd en in deze tijd nog wel eens noodzaak.


Een heel andere benadering ...

Weet je waar het de omgekeerde wereld is? Waar het juist de bedoeling is dat je zoveel mogelijk meeneemt van wat er allemaal te vinden is? Het land waar God ons als gelovigen al heeft gezet - samen met Christus. Er liggen prachtige dingen voor ons klaar en daar hoeven we niet zuinig mee te zijn. Maar het gekke is dat we ons er vaak gedragen of we alles wat daar voor ons uitgestald is, nog moeten afrekenen bij de kassa en daarom maar mondjesmaat wat meenemen. Pak wat je pakken kan! mag je hier zeggen. Dat klinkt zo hebberig en we noemen dat eigenlijk asociaal. Maar de Heer wil graag dat we alles gebruiken en in bezit nemen waar Hij Zijn hemelse 'land' vol mee heeft liggen.

Want, het zijn geestelijke zegeningen en soms kan dat nog wel eens het probleem zijn. Een lang leven of veel bezittingen zoals de Israëlieten beloofd werd als ze God gehoorzaamden, is veel beter voor te stellen. En als we nog erg met ons leventje hiér bezig zijn, hebben die hemelse dingen ons ook daarom misschien, niet zoveel zeggen en leeft het niet echt voor ons. Of - een andere oorzaak - je denkt misschien: ´Is dit wel voor mij bedoeld? Ik ben daar toch helemaal niet goed genoeg voor?´

Maar alles wat God ons heeft gegeven is in Christus te vinden. Hij is daar al in de hemel en als we gaan begrijpen dat God ons gelovigen met Hem vereenzelvigt, dan is het een geweldige rust om te beseffen dat we alles al hebben ontvangen. We zijn gered, dat weten we vaak wel. Maar we hoeven óók niet meer zelf aan het werk, om bijvoorbeeld rechtvaardig te worden, heilig of wijs... Zelf zouden we dat ook nooit kunnen volbrengen. Zoals Paulus het ons zegt: 'uit Hem bent u in Christus Jezus, die ons van God is geworden: wijsheid, rechtvaardigheid, heiliging en verlossing'. Hij koos ons voordat de wereld begon, zijn nu kind van de Vader geworden en zelfs zóón! Hij wilde ons bij Zich hebben. Ja, Mét Christus wil Hij ons ook alle dingen schenken.

En hoewel we ons vaak niet zo gezegend vóelen, mogen we weten dat het toch wáár is. Laten we er niet zo zuinigjes mee omspringen maar het aanpakken en gebruiken! Ervan genieten. Ja, dat is onze opdracht zoals Collossenzen 3 ook zegt:

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, 
waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. 
Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn,

zodat we ook vanzelf meer zullen gaan leven als mensen die al in de hemel thuishoren. Dan laten we nu, om ons heen al een stukje hemel op aarde zien...

Hemelvaart, de hemelse intocht...

De zondag na Hemelvaart en vóór Pinksteren wordt wel eens de 'wezenzondag' genoemd. Al is er eigenlijk maar één keer zo'n zondag geweest, bijna 2000 jaar geleden toen de Heer naar de hemel was gegaan. De gelovigen waren die tien dagen erna tot het Pinksterfeest, alleen: Jezus was niet meer lichamelijk bij hen, maar ook de Trooster was nog niet gekomen.
Wat meestal wordt benadrukt bij de hemelvaart is dat Jezus weer terug zal komen, precies zoals Hij naar de hemel ging, zijn voeten zullen staan op de Olijfberg.
En wij wachten en kijken - net als de discipelen toen - als het ware omhoog en wachten tot het moment daar is dat Hij ons komt halen. En we weten dat Hij nu bouwt aan ons hemels huis ... dan, als dat klaar is, mogen we zijn waar Hij nu al is. Want al hebben we de Geest inmiddels ontvangen, is dát ons uiteindelijke doel. En zelfs de Geest zegt: 'Kom Here Jezus...!'

Dat God zelf in ons woont (Jezus spreekt zelfs ook over de Vader in dat verband) en de Geest zo onze Helper is op aarde, is niet het enige waarin God met ons is. Buiten ons gezichtsveld, is sinds de Hemelvaart, nog meer 'activiteit' waarin Zijn liefde voor ons naar voren komt; we hebben ook een Helper in de hemel. De Here Jezus is daar de ware Hogepriester. En die hebben we nodig!
Is het offer dan niet genoeg? Ja! Dat wel. Zijn werk is niet: opnieuw offeren, maar: voorbede doen, pleiten - voor ons, als wij weer eens de fout in zijn gegaan. Want volmaakt zijn we nog niet hier op aarde, er zijn nog helaas vele zonden die wij doen terwijl we al bekeerd zijn.
Een aanklager hebben we namelijk ook, de duivel die ons dag en nacht aanklaagt staat er zelfs, en die zegt: `Kijk eens, die gelovige - het was weer niks vandaag!` Het is nog net als bij Job.

Maar dan is er de Hogepriester die ons op Zijn hart draagt; Hij laat het bloed zien, Zijn bloed! En zegt: Ook voor deze zonde ben Ik gestorven! - en dat als iemand die óók een mens is geweest en onze zwakheden kent, al zondigde Hij niet. Hij wijst er steeds weer op als wij de mist ingaan, dat Zijn offer genoeg is en wij vrije toegang tot de Vader mogen hebben.

in het OT: Aäron de hogepriester...

In Gods heerlijkheid gekomen

draagt U, grote Priestervorst

al de namen van uw vromen op Uw schouders op Uw borst

Voor hen leeft U bij de Vader

brengt hen het Vaderhuis steeds nader

omdat U uw geliefden nooit vergeet, 

voor hen tussen beiden treedt...

Ook dát is hemelvaart en dan meer vanuit Gods kant gezien. God heeft gezien hoe de Here Jezus naar de aarde is gegaan en uiteindelijk stierf om de zondemacht te verbreken en de zonden weg te doen. Hoe Hij (na al die ontelbare offers van bokken en stieren in het OT) het ware Offerlam werd dat één keer voor de zonden gebracht is.
En zoals de hogepriester in het Oude Testament ieder jaar het heiligdom inging met het bloed van het offerdier, zo is de Hemelvaart Jezus' intocht in het hemels heiligdom. Eens en voor altijd. En dat met Zijn eigen bloed.
Hij ging de hemelen door en dat stel ik me toch ook voor als een triomftocht. Het werk was helemaal klaar, hoefde niet weer opnieuw te gebeuren. En God liet Hem binnen en gaf zo aan dat Hij het offer aanvaardde, dat het helemaal genoeg is.

Zo zijn wij, de Gemeente, nu eerst verzoend door het werk van Jezus, zoals in het Oude Testament Aäron eerst verzoening deed voor zichzelf en zijn huis, de priesters. 
In de toekomst zal ook het volk verzoend worden en wel door hetzelfde offer. Maar tot de tijd - dat Hij ons ophaalt en ook de aanklager uit de hemel wordt geworpen, mogen we weten dat de Heer ons op Zijn hart draagt en elke keer als het weer nodig is, voor ons pleit en Zijn bloed weer laat zien.

Ik hoop dat jij ook al weet dat die betaling ook jouw verlossing geldt... Zijn offer is groot genoeg! Dan mag je weten dat Jezus ook voor jou al de hemel is ingegaan. Er kan niets meer tegen ons ingebracht worden waar Hij niet voor heeft betaald.
Als Hij terugkomt en ons meeneemt zullen we bij Hem zijn als volmaakte hemelse mensen, dan is het werk van de Hogepriester niet meer nodig. Dat is denk ik ook één van de de redenen dat we er samen met de Geest zo naar verlangen om bij Hem te zijn. 
Misschien is het al heel snel zo ver!

Als een sprookje maar in het echt...

Het is iets heel bijzonders, meemaken dat een koningschap wordt overgedragen en een koning wordt ingehuldigd. Twee dagen geleden was het zover, een tijdperk van koninginnen werd afgesloten, Beatrix tekende de acte van abdicatie en vanaf dat moment was Willem Alexander koning. Enkele uren daarna was de inhuldiging en liepen koning en koningin van het Paleis op de Dam naar de Nieuwe kerk - zoals ook Beatrix, Juliana en Wilhelmina vóór hen hadden gedaan. Dat was een indrukwekkend begin van de inhuldigingsplechtigheid, we hadden zo allemaal de tijd om het besef door te laten dringen: nu hebben we een koning... 

Het was zoals de kinderen later in de kerk zongen: "als een sprookje maar in het echt"... Want ja, dit was echt - er is dus nog iets te zien van wat als een sprookje wordt beschouwd: pracht en praal, een koning die belooft zijn onderdanen te beschermen en het grondgebied te verdedigen... Trouw, verbinding, eenheid... het waren de woorden die gebezigd werden om de band te beschrijven die er al honderden jaren is tussen Nederland en het huis van Oranje.
Herman van Veen vertelde dat hij in het kinderliedje geschreven voor de inhuldiging (op muziek van Bach) de beleving van een kind heeft proberen te vangen in woorden.
Een prins wordt koning en ze horen ernstige dingen die ze nog niet begrijpen; de koning legt de eed af, 'zo waarlijk helpe mij God Almachtig!'-  en het parlement op hun beurt, doet dat ook...
En moeder Beatrix kijkt toe hoe haar zoon dat doet...

LATER ALS IK GROOT BEN

Later als ik groot ben zal ik

Zal ik je vertellen dat ik op een dag

Zag hoe in een kerk een prins koning werd

Een prinses koningin als een sprookje

Als een sprookje maar in het echt

In de kleuren rood wit en blauw

En een oude mevrouw in haar zondagse jurk

Pinkte zo heel af en toe, zonder dat iemand het zag

Stiekem een traantje weg en keek toen zo lief

zoals alleen moeders doen

Later als ik groot ben zal ik...

En er werden dingen gezegd ernstiger dan ik toen begreep

En een oude mevrouw in haar zondagse jurk

Pinkte zo heel af en toe, zonder dat iemand het zag

Stiekem een traantje weg en keek toen zo lief

zoals alleen moeders doen

*********************

En zoals elke keer bij een koninklijk huwelijk, of hier nog specialer: een abdicatie en inhuldiging - kom ik er niet onderuit te denken aan een ándere machtsoverdracht, die nog plaatst gaat vinden. Misschien al redelijk in de nabije toekomst zullen wij die gebeurtenis allemaal meemaken..

In de Bijbel wordt dit al beschreven; in het Oude Testament is het Daniël die toeschouwer is - zoals de kinderen in het lied vertellen dat ze erbij waren. En ook Daniel zag een 'oude van dagen' - en het wordt duidelijk dat die eerbiedwaardige oude man de macht overdraagt aan iemand 'als een mensenzoon'. Hij, Daniël begreep (net als de kinderen) niet alles wat hij zag gebeuren. Wél is duidelijk, dat het na een zware tijd op aarde, eindelijk gaat gebeuren, want 'Hem (de mensenzoon) werd heerschappij gegeven en eer en koninklijke macht, en alle volken, natiën en talen dienden hem. In de volgende verzen vraagt Daniel uitleg van wat hij voor zijn ogen zag gebeuren...
En het gaat me nu niet om de details maar als het eindelijk zover is zal niet alleen de nieuwe Koning regeren, maar ook zijn volk (hier m.i. de gelovigen die standvastig zijn geweest in de zware tijd op aarde) heeft een taak hierin:

 En het koningschap, de macht en de grootheid der koninkrijken onder de ganse hemel 
zal gegeven worden aan het volk van de heiligen des Allerhoogsten: 

zijn koningschap is een eeuwig koningschap, 
en alle machten zullen het dienen en gehoorzamen. 

Daniel 7: 27

Ook het Nieuwe Testament spreekt hierover en er komt nog een andere bijzonderheid aan het licht. Straks zal de aanvaarding van het koningschap door de Here Jezus, samenvallen met Zijn bruiloft! Ook zijn vrouw heeft een belangrijke rol.

Halleluja! Want de Here, onze God, de Almachtige, heeft het koningschap aanvaard.

 Laten wij blijde zijn en vreugde bedrijven en Hem de eer geven, 

want de bruiloft des Lams is gekomen en zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt;

Openbaring 19: 6 en 7

Wat onvoorstelbaar! Dat betekent dat ook wij als gelovigen, zélf er bij zullen zijn. Tenminste ik hoop dat het ook voor jou geldt... 

Zoals Máxima al de bruiloft heeft gehad, en daarom naast Willem Alexander op de troon zat, zó zullen wij met de Here Jezus verbonden zijn. Op het moment van Zijn koningschap vieren we óók de bruiloft en mogen met Hem regeren. Hier aan het eind van de Bijbel is het dubbel feest om het zo te zeggen. 

Ook voor de wereld een groots moment, want het koninkrijk van de Here Jezus zal nooit meer eindigen. Eerst zal Hij oordelen en rechtspreken. Dan eindelijk zal er vrede, verbondenheid en trouw op aarde zijn, waar Willem Alexander ook over sprak, maar dan in een mate waar we nu alleen nog maar van kunnen dromen.

Als in een sprookje, maar in het echt! 

Omdat de ware Vredevorst, de Almachtige Zelf, dan koning zal zijn!