Over de deur en de klink

Wat heeft een deur en een klink in Paleis het Loo nu te maken met een diepzinnig theologisch onderwerp waar je ellenlange discussies over kunt voeren? Niet heel voor de hand liggend inderdaad, maar het verband leg ik hieronder uit.

Laatst vroeg ik me namelijk af wat er nu uiteindelijk belangrijk is voor je geloof. En dan bedoel ik als het er op aankomt, bijvoorbeeld aan het einde van je leven. Waar draait het dan eigenlijk om? Alles weten? Of veel doen?

Een theologisch dispuut kan interessant zijn, maar voornamelijk is het je eigen verstand wat opgebouwd wordt; je hebt alles nog meer op een rijtje, qua uitleg. En dat kan je een gevoel van zekerheid geven, je hebt er in ieder geval grip op (en daar houden we van).
 
Waar ik verder druk mee ben, wat ik in mijn blogjes zeg, waar ik mijn dagen mee vul, is dat als het er op aankomt nog steeds waardevol? Of léék het alleen maar relevant, maar slaat alles wat je ooit deed ten diepste vaak de plank mis?

Belangrijke vraagstukken?

Daar dacht ik over na naar aanleiding van bepaalde vragen waar je maar zó, heel lang mee bezig kan zijn om die uit te pluizen. Bijvoorbeeld 'of we zélf nog iets in te brengen hebben als het om onze redding gaat, of dat het allemaal buiten ons omgaat'. 

De meest extreme uitspraak die ik me in dit verband herinner is, 'dat we zelf de deur van ons hart niet open kunnen doen, alles komt van God'. 
En de 'fantastische' uitleg hierbij was dat aan de binnenkant van de deur geen klink zit. (Dat moet je natuurlijk ook wel beweren als je zo stellig bent dat alles buiten onszelf omgaat!) 

En nu komt de link met Paleis het Loo waar ik vorige week een dagje naartoe was: 

De deur in één van de paleisvertrekken deed me hieraan denken, bijna onzichtbaar weggewerkt in de muur, compleet met behang en zelfs lambrisering. Je zou niet weten hoe je die moest openen, hebt eerst zelfs niet in de gaten dat het een deur is ... (misschien ook alleen voor de bedienden die zo onzichtbaar naar binnen konden komen en ook weer konden verdwijnen)

Natuurlijk, ik snap de gedachte die achter deze vraag zit. Want wie zijn wij mensen, om zelf iets aan onze omstandigheden te kunnen veranderen? De redding komt van God zelf toen Hij mens werd en stierf. Helemaal mee eens!
 
Maar toch, bij de wel erg ver gaande uitspraak dat als Jezus aanklopt 'er zelfs geen klink is', is de wens de vader van de gedachte. 
Want God stelt ons vanaf onze kant gezien, toch voor een keus. We hebben eigen verantwoordelijkheid, zo was het al op de eerste bladzijde van de Bijbel. 
Zijn stem horen en open doen is nodig:

Ik sta aan de deur en Ik klop. 

Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen,

 

en we zullen samen eten, Ik met hem en hij met Mij.

Waarom de één wel ja zegt en de deur opent en de ander niet, dat begrijp ik ook niet. Dat is een mysterie. Al kun je er uren en dagen lang over praten. Hier komen we namelijk op het terrein van het hart, van geloof en vertrouwen. En dat is niet te beredeneren.

Steeds meer is het me duidelijk dat geloof en redding niet te maken hebben met een pakketje regels en de juiste manier van Bijbeluitleg. Ook het hete hangijzer 'of God mij de redding schonk, of dat ik het als eerste aanpakte', is een puur theoretische kwestie en als het er op aan komt, niet relevant.

Het gaat er om of je Jezus kent, of zijn Leven in je is, dat leven wat nooit meer ophoudt. 'Ik ben de weg de waarheid en het Leven'.
Dat is wat er belangrijk is, als het er op aan komt, in het zicht van de dood. 

Het is geloof en overgave. Aan Iemand. Zonder alle kennis te bezitten en alle antwoorden te (willen) weten. 

Vragen die blijven

Wat er met anderen zal gebeuren? Dat laat ik aan God zelf over, Hij die de harten doorgrondt zoveel beter dan dat ik aan de buitenkant denk te kunnen ...
En komt de vraag van Petrus in mijn gedachten als Jezus hem heeft verteld wat zijn weg zal zijn:  ‘En wat gebeurt er met hem (Johannes), Heer?’ 

Hoe herkenbaar trouwens... het 'willen weten'. En dan zegt Jezus:

‘Het is niet jouw zaak of hij in leven blijft totdat ik kom.

Volg jij Mij.’

En al kunnen we uit de Bijbel wel halen welke gebeurtenissen er in de toekomst zullen plaatsvinden, de details ervan, dat weten we niet.
Het evangelie blijft echter hetzelfde: geloof in Jezus! Want God heeft ons lief en gaf daarom zijn eigen Zoon. 'Verloren gaan' is blijkbaar een realiteit die ernstig genoeg is, dat Hij ervoor wilde sterven.

Jezus vraagt nu van ons persoonlijk, wat Hij Petrus ook zei: 'Volg jij Mij!' 
Dat we dan ook zichtbaar liefde hebben onder elkaar, want alleen daardoor zal ieder het kunnen zien dat we Zijn discipelen zijn.

Als het dode hout gaat zingen

Vroeger stond er bij ons thuis een boek in de boekenkast met de aparte titel 'Àls het dode hout gaat zingen.' Ik heb het nooit gelezen, als kind leek het me op één of andere manier ook een vreselijk zwaarmoedig boek, met een zó diepzinnige inhoud, die ik vast nooit zou begrijpen. 

De schrijfster was Wilma-zonder-achternaam, wat ook bijdroeg aan het mysterie. Waar het precies over ging weet ik nog steeds niet. Heb het geprobeerd te achterhalen maar vond geen inhoudelijke beschrijving van het boek zelf.

 

Het ging me nu speciaal om de titel. Daar moest ik ineens aan denken, toen we twee weken geleden in de tuin bezig waren. Een flinke boom moest gekapt worden en krijg je ontzag voor de natuur, al die stammen, takken en bladeren die maar zo groeien. 

Ooit in onze tuin geplant als wilgenboompje van 30 centimeter hoog, was het nu een heel prachtige, maar wel heel erg hoge boom geworden. 
Eén van de stammen had het al begeven tijdens een recente storm en was een reden dat de boom er nu aan moest geloven.
 
Ik wist natuurlijk dat de wilg inmiddels wel heel groot was maar je hebt niet in de gaten hoe gestaag het groeiproces jaar in jaar uit doorgaat. Daar kom je pas echt achter als die kolossale boom 'ineens' in stukken in de tuin ligt.
Stapels hout zijn het, je kan er de hele winter mee voort als het nodig zou zijn. Stammen die nu geen wortels meer hebben.

En dacht ik eraan dat wij als mensen, ook van onze eigenlijke oorsprong afgesneden zijn. Vanuit onszelf zijn we in net zo'n positie als die afgezaagde takken en stammen: ten dode opgeschreven, al leven we misschien wel 80 jaar of nog langer.

We staan daar liever niet zo bij stil en profileren ons graag als jong en fit. Dat is de tendens van deze tijd, al is dat best wel raar. Want waarom zou je je anders voordoen dan je bent en bijvoorbeeld als je 70 bent nog niet willen weten dat je grijs wordt, of het al járen bent ... en dat is nog redelijk onschuldig bij alle cosmetische ingrepen die mensen tegenwoordig willen ondergaan om er 'beter' en vooral jonger uit te zien.

Dood hout

Maar al lijkt het na al die kunstgrepen net echt, eens zal je lichaam toch sterven. En ontkennen we het liefst zo lang mogelijk dat we eigenlijk 'dood hout' zijn. Dat gaat prima als het ons voor de wind gaat. 
Om de waarheid ervan echt te gaan beséffen, moeten we vaak eerst stilgezet worden. 
 
Moeilijke dingen in het leven, ziekte, verlies van geliefden of wat anders wat flinke impact heeft, vormen inderdaad vaak een aanleiding om op zoek te gaan naar antwoorden, naar diepere zingeving. Heb je niets (meer) met geloven in God, dan wordt het gezocht in meditatie, of positiviteitsgoeroes die de vreugde weer wat terug moeten brengen. 
Zelfs een medium met boodschappen 'van de andere kant' is bij veel mensen populair in tijden van nood.

Lijden en dood en ellende, het is Gods megafoon waardoor Hij naar de wereld roept - de reden dat juist in oorlogen en tijdens vervolgingen de kerken weer vollopen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 
God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,
but shóuts in our pains;
it is His megaphone to rouse a deaf world.

C.S. Lewis, The Problem of Pain

Zo kom ik uit bij het thema van Wilma's boeken: 'het pijnlijke raadsel van het lijden', daar waar geen pasklare antwoorden te geven zijn.
Daarom is ook de titel van dit boek/blog, niet te begrijpen. Want 'als het dode hout gaat zingen' gebeurt er iets tegennatuurlijks, waarvan we zeggen: dat kan helemaal niet.  

Hoe is het mogelijk

De bron ligt dan ook niet bij onszelf. Maar komt van buitenaf als we nieuw Leven ontvangen - en dat is niet een vaag spiritueel gebeuren, het is Jezus zelf. Hij komt in ons hart en 'ent' ons weer (om bij bomen, hout en takken te blijven). Zo worden we weer met God verbonden.
Aan de buitenkant zal er niet ineens veel veranderen, uiterlijk gezien zijn we nog dezelfde mensen, ons lichaam heeft nog net zo last van ziekte en veroudering, is niet plotseling 'forever young'.

Maar als we weten dat het om dat innerlijke leven gaat, en dat we dáárom kunnen zingen, maakt het niet uit hoe we er verder aan toe zijn, ernstig ziek of vervolgd, in gevangenissen of op de vlucht ... in chains for the gospel.

Zoals Paulus en Silas zongen in de gevangenis in de binnenste kerker, terwijl ze zweepslagen hadden gehad en hun voeten in een blok zaten.   
Zoals zoveel christenen nu getuigen van hun geloof 'en van geen bevrijding willen weten' terwijl ze weten dat hun leven door terroristen genomen zal worden (we kennen allemaal de beelden).

It is well

Ik hoop dat jij ook dat leven kent. En ondanks alles wat je meemaakt kan zingen in je hart, it is well, zelfs als je zwaar moet lijden en je leven niet veel meer waard lijkt te zijn.
 
En zeg ik het als wens! Want wie ben ik, zo over het lijden van een ander iets te kunnen zeggen.
Maar het hout gáát zingen. Al is het fluisterend.
Omdat het goed is met onze ziel ...
 
Dan zal het leven zelfs nu al naar buiten komen - niet in grootse dingen die iedereen vooral moet zien, maar in het kleine, vaak in het verborgene.
Zoals (tot mijn verbazing) uit deze afgezaagde stam ineens groene scheutjes tevoorschijn kwamen.
 

Eens zal het dode hout helemaal verleden tijd zijn en krijgen we een nieuw lichaam. Komt er een vernieuwde schepping. Dan zullen we met alle gelovigen, samen het nieuwe lied mogen zingen. 
Voor zoveel mensen, nu eenzaam 'in chains', zal dan het lijden voorbij zijn.
 

Enkele beloften van Jezus zelf, uit het boek Openbaring

  Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, 

de wortel Davids, heeft overwonnen

Wie overwint, hem zal Ik geven 

te eten van de boom des levens, 

die in het paradijs Gods is.

Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, 

en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, 

noch moeite zal er meer zijn, 

want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 

Hij, die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom spoedig. 

 

Hitte

In Nederland is het hollen of stilstaan met het weer. Dit voorjaar hadden we een enkele verdwaalde zomerse dag en de eerste dagen van de echte zomer kon je nog bijna je winterjas aan.
Maar nu ineens vallen al een paar dagen de mussen van de daken. Hier en daar steeg het kwik wel bijna tot veertig graden Celsius.

Door deze extreme warmte, moest ik ineens denken aan een verhaal uit de Bijbel waar het ook ondragelijk heet is en het daardoor wel heel erg mis dreigt te gaan.

Hagar en Ismael

Ik doel op de geschiedenis van Hagar en haar zoon Ismael op een moeilijk moment in hun leven. Ze zijn weggestuurd vanwege Sara - en hoe onrechtvaardig is dat in onze ogen!

Zo zou Hagar het zelf zéker ook voelen. Want juist haar meesteres Sara had ooit zelf bedacht dat het wel handig was als zij, Hagar, het kind kon krijgen waar Sara zelf te oud voor was geworden. 
Gods belofte zou anders vast niet uitkomen. (En dat Abraham er zo mee in stemde heeft me eigenlijk altijd al verbaasd.)

Toen Hagar zwanger bleek van Ismael was ze al een keer de woestijn in gevlucht voor Sara's vernederingen. 
En daar in de woestijn, terwijl ze niet wist hoe ze verder moest, kwam er een engel bij haar want 'de Heer had gehoord hoe zwaar ze het te verduren had.' 

Ja, een slavin, zwanger en op de vlucht, en toch zag God haar persoonlijk! Wat was dat een ontdekking voor Hagar geweest, na alles wat ze door Sara's plannetjes moest meemaken. Ze had God de schuld kunnen geven maar het pakte heel anders uit. Kijk maar wat ze daarna zei:

Hij is de God die mij ziet.
Genesis 16: 13

En God zou ook háár zoon Ismael zegenen, zoals de engel had gezegd. 

Weer in de woestijn

Maar nu, jaren later, zwerft Hagar opnieuw door de woestijn; enkele hoofdstukken verder ontstaat onderlinge strijd tussen Ismael en Izak die inmiddels geboren is. En Abraham moet Hagar en zijn zoon Ismael wegsturen. 
Haar zoon is er slecht aan toe en er is geen water. Ook dat nog, moet ze Ismael dan ook nog verliezen?

Zo kunnen er situaties zijn die je boven het hoofd groeien, situaties die ook nog eens ontstaan zijn doordat anderen God niet vertrouwden en het heft in eigen handen namen. 
Ja, voordat we het weten, maken we onze eigen plannen. De gevolgen zijn soms erg moeilijk, of zelfs onmenselijk in onze ogen.

En komen weer dezelfde de vragen boven. 'Had God het niet kunnen voorkomen dat Sara op de gedachte kwam Hagar te gebruiken voor haar eigen plan?' En Abraham, hij had ook kunnen zeggen: Nee, ik doe er niet aan mee ...'
Dan was Hagar er nu heel anders aan toe geweest. Maar zo ging het allemaal niet. 

En toch, God weet, ook nu, van deze zo moeilijke situatie. En als Ismael dreigt te sterven vanwege de hitte en het gebrek aan water, wijst God aan Hagar een bron. 
Opnieuw ziet Hij haar, daar in de woestijn.

Om weer te herinneren

Als jij ook (net als Hagar) ooit hebt ervaren, dat God jou persoonlijk kent en ZIET, dan hoop ik dat je daar aan herinnerd wordt als het opnieuw moeilijk en zwaar is in je leven ... als je als het ware rondloopt in de woestijn, zonder water, en de gevolgen daarvan ernstig dreigen te worden - zoals Ismael op sterven lag ...

Denk er dan aan terug, al merk je die bemoeienis van Hem nu helemaal niet meer.
En laat die zekerheid van toen, je troost geven en vertrouwen.

Omdat je daardoor weet dat Hij je ziet. En jou (zoals aan Hagar) de bron wil wijzen die je nodig hebt. 
En je toch weer verder zal kunnen. 

'Vliegtuigstand'

Je hebt soms van die tijden dat er van alles gebeurt in je leven, onverwachte dingen, tot het weer wat stiller wordt.
Letterlijk is het bij ons thuis vaak niet zo stil en lijkt me het wel eens heerlijk, niet al die drukte om je heen.

De figuurlijke stilte als de plotselinge storm wat is geluwd, dat is hoe ik het maar even omschrijf. Die stilte is in afwachting van wat er gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat.
En is er geduld nodig om te kunnen wachten tot het duidelijk wordt. En je niet in verwarring te laten brengen door alle geluiden om je heen, alle opmerkingen en adviezen van anderen.

Je zou het kunnen vergelijken met de vliegtuigstand. Soms staat mijn mobieltje ineens in die stand en dat betekent dat je geen berichtjes kunt ontvangen, niet kan bellen.... Je bent even onbereikbaar, zoals je onbereikbaar bent als je in het vliegtuig zit en los bent van de aarde, onderweg van de ene plek naar de andere ...
Wel even heerlijk rustig. Even bewust geen bereik. Maar uitgetild boven alles waar mensen zo druk mee zijn.

Een beetje te vergelijken met iemand die in het vliegtuig zit. Op reis. De geplande reis ging door.
Dan is er ineens die paar weken geen constante (internet)verbinding (waar we elkaar met z'n allen gek mee maken, het steeds bereikbaar moeten zijn); als je aangekomen bent op je bestemming, is het écht in de vliegtuigstand. 
Los van alles in Nederland, alle drukte en hectiek die we in ons kleine propvolle landje altijd hebben. Niet zo gek eigenlijk!
Weg van alle bureaucratie en alle regeltjes. Van de mensen die altijd druk zijn, geen tijd hebben voor de dingen die er echt toe doen in het leven. 

Nu genieten van de puurheid om je heen ... the color green ... zoals je zou willen dat het altijd was.
De natuur ervaren zoals die rechtstreeks van de Schepper komt.
Be praised for all Your tenderness ... zoals onderstaand lied het zo prachtig zegt.

~~~~~~~~

Want nee, Hij was niet in de storm, niet in de aardbeving of het vuur - al lijkt het zo omdat het zo indrukwekkend is. 
Maar in de zachte bries. In de stilte. 
In de tenderness...

En in die stilte mogen we, zoals Elia toen, bij Hem komen.
Misschien juist wel als er stormen en welhaast aardbevingen in ons leven zijn waar we God maar niet in hebben kunnen ontdekken.

Dat we dan ook echt stil durven zijn, als het ware in de vliegtuigstand.
Even onbereikbaar voor de ruis van de wereld en de omstandigheden om ons heen - zoals het ook is als je het drukke Nederland met alle sores even achter je hebt gelaten - 

Om zo tot rust te komen. Tijd nemen om te dúrven luisteren.
En te kunnen horen ... in die zachte bries.
His tenderness.

The Color Green

"And the moon is a sliver of silver

Like a shaving that fell on the floor of a Carpenter's shop

And every house must have it's builder

And I awoke in the house of God

Where the windows are mornings and evenings

Stretched from the sun

Across the sky north to south

And on my way to early meeting

I heard the rocks crying out

I heard the rocks crying out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise

And the wrens have returned and they're nesting

In the hollow of that oak where his heart once had been

And he lifts up his arms in a blessing 
for being born again

And the streams are all swollen with winter

Winter unfrozen and free to run away now

And I'm amazed when I remember

Who it was that built this house

And with the rocks I cry out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise"

Wie zonder zonde is ...

Als je de evangeliën leest, dan zijn dat vaak de geschiedenissen die we al kennen. Maar hoe de Here Jezus daar in Israël rondliep en wat dat voor invloed op mensen had, het moet iets unieks geweest zijn.

Toch wezen de meesten Hem af, al waren er wel hordes mensen bij Hem in de buurt; al die wonderen dat was natuurlijk ook sensationeel om mee te maken, daar wilden ze bij zijn!

Wat al lezend ook opvalt is dat Jezus situaties doorziet, als mensen bij Hem komen, want Hij weet hun gedachten.

Dat lijkt me ook wel eens handig en makkelijk, de gedachten van anderen kennen. Dan kom je in ieder geval minder voor verrassingen te staan dan nu wel eens het geval is. Ook als gelovigen hebben we het onderling zo nodig dat we met elkaar praten. En dan niet alleen over het weer.

In de praktijk is dat gesprek er lang niet altijd, terwijl communicatie - elkaar je hart laten zien - het meest belangrijke is wat je kan doen in onderlinge relaties.

De waarheid in steen

Wat wij mensen meestal wel erg belangrijk vinden is de waarheid. Natuurlijk! Een edel doel waar we wel voor willen vechten. En ook dat zie je terug in de evangeliën.

Bijvoorbeeld in Johannes 8, bij de Farizeeërs die zich erg druk maakten of iedereen zich wel helemaal aan de wet (en het liefst nog veel meer) zou houden. En, bedachten ze, Rabbi Jezus moest het daar toch ook wel mee eens zijn, dat kon niet anders.

En om dat eens even te testen brachten ze een vrouw mee, die ze op heterdaad hadden betrapt op overspel. Fouter kan natuurlijk niet en volgens de wet van Mozes zou ze gestenigd moeten worden.

De wet is door Mozes gegeven

(Joh 1: 17a)

De Rabbi kon daarom toch niet anders dan het vonnis uitspreken - en iedereen die achter Hem aanliep zou nu te zien krijgen hoe Hij de wet van Mozes hoog hield. Steniging!

Het is wel heel bijzonder hoe de Here Jezus hierop reageert. De wet klakkeloos volgen zou inderdaad betekenen dat deze vrouw gestenigd moest worden. Overspel is een duidelijke zaak, dat kan echt niet door de beugel. 

Maar wat doet Hij? Niet wat zij van Hem verwachten: vonnissen, maar Hij neemt de wet en gebruikt die als een spiegel voor de Farizeeërs. Dat heeft een heel ander effect op de situatie. 
De zonde is nog net zo ernstig maar de bal wordt teruggekaatst: zonde is in hun (en ons) eigen hart. Als we dat beseffen dan staan we niet meer zo snel vooraan met ons oordeel.

En de Farizeeërs druipen dan ook één voor één af.

Hoe alles anders wordt

Het is de geest van de wet die door Jezus hier wordt toegepast. Er gebeuren dan hele mooie dingen die we niet hadden meegemaakt als de vrouw ter plekke gestenigd was - al was dat helemaal juist geweest als je naar de letter kijkt.

Het is hier zo duidelijk dat de wet de zonde doet kennen. (Daar is ze trouwens ook voor gegeven!) Om te gaan beseffen dat we allemaal schuldig zijn en genade nodig hebben. Want Jezus zegt hen: "Wie zonder zonde is werpt maar de eerste steen"... en er blijft niemand over die dat aandurft.

En Jezus, die de eerste steen had mógen werpen - Hij veroordeelt haar ook niet. 

De genade en de waarheid zijn door Jezus gekomen

(Joh. 1: 17b)

En Hij laat ons hier zien, dat zo gauw je de genade betrekt bij de waarheid van een op overspel betrapte vrouw, dat ze een nieuwe kans krijgt. Omdat er vergeving is. 

Genade die geduld heeft, een beroep doet op het geweten en vergeving schenkt. 

Wat kunnen we hier nog veel van leren. Wij weten vaak zo goed wat niet kan en niet mag, hoe de waarheid in elkaar steekt. Maar hoe je met iemand om moet gaan die niet in het plaatje past of in de fout is gegaan ... veroordelen is maar zo gedaan. 

Iemand winnen, zodat het met zo iemand goed komt, dat is veel en veel moeilijker.

Dat we allemaal gaan beseffen dat de waarheid te vinden is in een Persoon. En zo de waarheid leren zien, dat we geen van allen zonder genade kunnen. 

Dan alleen kunnen we méér worden zoals Jezus was, vól van genade en waarheid. Zodat we mensen die op onze weg komen, kunnen winnen, niet (alleen) voor de waarheid, maar voor Hem. Want daar gaat het uiteindelijk om.

Guido Gezelle's Brugge

Dankzij de kinderen liepen we vorige week in Brugge, een mooi stadje in Vlaanderen, vlakbij de kust. Hoewel we geen tijd meer hadden om ook daadwerkelijk naar de kust te gaan. 

Brugge kende ik niet echt en dan heb je toch ineens dat je voor verassingen komt te staan. Want wie kwamen we er tegen (alhoewel hij minzaam op ons neer keek en we niet in gesprek konden) ...

Guido Gezelle, de Vlaamse dichter in brons.
We waren er op 5 mei, bijna op de dag af 185 jaar na zijn geboorte op 1 mei 1830. Brugge is zijn geboorteplaats en ook zagen we verder heel wat moois van het stadje, waarvan de binnenstad nog redelijk authentiek is. Met weinig tot geen schreeuwerige reclameborden die de gevels en het straatbeeld ontsieren. 
Ook het verkeer is heel wat rustiger, met af en toe een auto, een bus; en fietsers, die zag je geregeld.

standbeeld uit 1930

geboortehuis Guido Gezelle (1830-1899)

de Grote markt

Brugge, met de beroemde zwanen

Iets over het werk van Guido Gezelle

Altijd als ik de naam van deze priester-dichter hoor, denk ik aan mijn opa, die dit gedichtje van Guido Gezelle in mijn poësie-album schreef:

Mij spreekt de blomme 

Mij spreekt de blomme een tale,

Mij is het kruid beleefd,

Mij groet het altemale,

Dat God geschapen heeft!

Opa als landbouwer, hield van de natuur, kende - in mijn herinnering - alle vogels met hun eigen geluiden, alle planten en bloemen. 
Hij deed altijd 'een rondje tuin' als hij vroeger bij ons thuis was. Even kijken hoe 'het land' erbij ligt...

De 'blommekes', ze spraken voor hem ervan 'dat God geschapen heeft'...

Ja, al het moois in de natuur is volgens dit gedichtje, als het ware een groet, een bericht van God zelf: zie je hoe mooi het allemaal is? Het spreekt van Mij. Ik heb het gemaakt!

Om dat bericht op te pikken is er wel iets nodig, dat je ziel luistert ... en wil horen en zien wat God vertelt door Zijn schepping heen. 
Dan gaat je hart ervoor open. 

En dat is juist zoals Guido Gezelle het omschreef in een van zijn andere gedichtjes: (ook heel bekend, stond die dan in een album van één van mijn zussen?)

als de ziele luistert

Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teeken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken,

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet..

als de ziele luistert!

1859

In het ruisen van de bladeren van de bomen, de golven in het water, de wind en de wolken geeft de natuur getuigenis van God - in oud vlaams: vertolkt 't diep gedoken Woord zoo zoet' :)

Zo zegt de Bijbel het ons ook, dat als we om ons heen kijken, we met ons verstand kunnen bedenken (doorzien) dat alles wat we zien in de schepping niet zómaar ontstaan is. Zeggen dat er geen God is, is dan eigenlijk niet mogelijk ... 

Misschien is dit wat God mensen die nog nooit van Jezus hebben gehoord, later zal vragen: wat heb je dan gedaan met het getuigenis in Mijn schepping?

Heb je Mij er in gezien?
In de schoonheid van de schepping, die voor ieder zichtbaar is ...

... als onze ziel echt luistert!

- Hoe kunnen mensen nog meer iets van God zien en horen, 
wie weet komt dan een andere keer...

De Mammon 3 - Geen centje pijn!

Na de rentmeester die het niet zo nauw nam met het geld van de baas, en Jezus die ons zegt met de mammon vrienden te maken, vallen me ineens de uitspraken en teksten op die ermee te maken hebben... En zo krijgt dit onderwerp 'de mammon' toch nog weer een vervolg.

Ik denk dan ook aan heel rijke mensen in het koninkrijk van God... dat lijkt prachtig want 'je kan zoveel voor de Heer doen'. Maar de grote vraag is natuurlijk: gebeurt dat ook of is het meer wishfull thinking?
Zo denk ik bij mijzelf dat áls ik iets (vooruit, een half miljoen bij de lotto) zou winnen, het bijna allemaal naar goede doelen 'voor de Heer' zou gaan. Omdat ik graag veel wil geven, en dan heb ik de mogelijkheid nietwaar ... 
Maar hoe is het als ik echt ineens veel geld zou hebben?

Eigenlijk is (als ik eerlijk ben) alleen de gedachte aan een grote som geld, al genoeg om je hart er op te zetten ... want diep in mijn hart voel ik dan direct de behoefte om óók te zorgen dat in mijn huis de noodzakelijke dingen (en nog wat meer) voor elkaar komen. 
Ja, van dat grote bedrag wat ik ga winnen wil ik toch zeker een aanzienlijk deel aan mijzelf spenderen. 

Een actueel voorbeeld is of ik mijn baantje opzeg, dat heeft ook consequenties en hoe belangrijk c.q. noodzakelijk is dan ineens dat beetje inkomen voor mij.

In ieder geval is het wel duidelijk dat zo gauw er geld in het spel is, we eigenlijk precies zijn zoals in de wereld. Koop het toch... je hebt recht op de nieuwste snufjes... die vakanties, die verbouwing. 
Of zijn we zelfs erger dan ongelovigen? Omdat we beter zouden moeten weten. Ja, er zijn zelfs veel niet-christenen die ons beschamen in dit opzicht.

Ik las laatst een uitspraak van Lewis, die het zo treffend omschrijft: het idee dat we baas zijn over onszelf en ons geld, als we rijk en welvarend zijn, maar eigenlijk is het precies andersom:

Prosperity knits a man to the world. He feels that he is finding his place in it, 
while really it is finding its place in him
(C.S. Lewis)

Ja het is zo, geld, bezit, je zit er zomaar aan vast. Al kun je het makkelijk verbloemen; egoïsme zou je ons niet van kunnen betichten... 
Maar het heeft meer gevolgen. Hoe meer we bezitten, hoe meer we wonen op de aarde alsof het ons eeuwige verblijf is. Prosperity knits us tot the world! 
Vreemdelingen en bijwoners? Geen idee hebben we er meer van wat dat wil zeggen. Geld en bezittingen nemen ons zomaar helemaal in beslag; alles draait om het 'nu' en voor Jezus hebben we eigenlijk geen tijd meer.

Zo staat het ook in de Bijbel: Je kunt niet God dienen en de mammon. We denken dat het allemaal meevalt. 'We feel that we're finding our place in it'... maar het is zo: je zult de ene dienen en de andere haten.

En zo kom ik weer bij het begin van dit verhaal: hele rijke mensen in Gods koninkrijk. Het lijkt heel mooi. Maar geld is macht, een groot gevaar. Ook bij gelovigen.

Want als bij mij de gedachte aan veel geld, zich al in mijn hart zet... wat gebeurt er dan als je als gelovige écht veel geld hebt en veel bezittingen? 

Stel dat ik miljonair ben (als ik echt de lotto had gewonnen) en van mijn rente - die ik dan sowieso al krijg - veel weggeef, wat zegt dan dan nog? 
Je luxe leven kan gewoon doorgaan. 
Je hoeft er niks voor te laten, je grote (land)huis hoef je niet te verkopen en je kunt nog steeds de nieuwste snufjes aanschaffen die je nodig denkt te hebben. 

Een voorbeeld uit de Bijbel

Zo was dat ook bij de rijken waar Jezus over vertelt in Lucas 21, die 'hun giften in de offerkist kwamen werpen'. 
En dat lijkt heel wat, je wordt erdoor geïmponeerd. Maar Jezus ziet méér. Lees maar... 

1 Toen hij opkeek, zag hij hoe rijken hun giften in de offerkist kwamen werpen. 

2 Hij zag ook dat een arme weduwe er twee muntjes in gooide, 3en hij zei: ‘Ik verzeker jullie: deze arme weduwe heeft meer gegeven dan alle anderen.  

4 Want de anderen hebben iets van hun overvloed geofferd, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze nodig had voor haar levensonderhoud.’

In onze tijd zouden we zeggen dat de briefjes wapperden... maar Gods ogen zijn al die wapperende biljetten veel minder waard dan het eruit ziet. Het is zelfs waardeloos in Zijn ogen!
Want, en dat is wat me ineens extra opviel, de rijken gaven van hun overvloed.
Zij hadden er geen centje pijn van!

Ook bij rijke christenen werkt het vandaag de dag zo...
Geen centje pijn hebben ze ervan, van alle gulle giften die ze van hun rente! weggeven. Ze merken het niet eens! Maar ze voelen zich er prima bij. 'They feel that they're finding their place in it'... 

Zo wordt er gesmeten met geld 'voor het koninkrijk', de rechtvaardiging om met volle teugen te genieten van wat nog over is. Men denkt er zelfs recht op te hebben, maar het beheerst hén.
Lewis' uitspraak zegt het zo: 'while really its finding its place in us ...' 

(Ik denk bijvoorbeeld aan een lijstje predikers wat ik gisteren zag en de enorme bedragen die ze op hun bankrekening hebben staan. Maar ook minder in het openbaar is dit iets wat wel degelijk speelt onder gelovigen... als je het eenmaal ziet - én de macht ervan - zie ook mijn vorige blogje.)

Al die giften, die goede werken ... Het lijkt aan de buitenkant heel wat, maar vaak is het in de ogen van God waardeloos, zoals bij de rijken in Lucas 21. 

Ook aan de rijke jongeling vraagt Jezus of hij alles wil verkopen. Omdat zijn hart bij zijn bezittingen lag 'while really its finding its place in him ...'  
Daarom ging hij bedroefd weg.... hij kon het niet.

Zij heeft alles gegeven

De weduwe gaf met haar hart. En koos daarom ervoor alles te geven wat ze nog had. Zij voelde het! En gaf haar laatste muntjes. Dat (die laatste cent) deed pijn... of eigenlijk toch niet?

Wat een voorbeeld, om vrijgevig te dúrven zijn als God het op ons hart legt. En dan mag het, nee moet het ons iets kosten.
Maar wie is er van echt géven ooit slechter geworden??