De Geest, te koop?

Gisteren kwam ik in een folder als een lokkertje, deze kreet tegen: ´15% extra pinksterkorting op ALLES... snel, nog slechts twee dagen!´ Een typisch seculiere uitspraak en op zich niet vreemd. Veel mensen kennen Pinksteren alleen van de extra vrije dag en de Pinksterbloemen die zo rond deze tijd van het jaar bloeien. Pinksterkorting is dan het geluk wat je hebt als je een bepaalde aankoop doet en er maar liefst 15% minder voor hoeft te betalen. Een commerciële kreet om mensen in beweging te krijgen (deze twee dagen) hun slag te slaan. En het liefst wat groots, de korting heeft dan het meeste effect.

Wat Pinksteren echt inhoudt: de komst van de Heilige Geest, is de meeste mensen volledig onbekend. Wat dat betreft iets waar we wel meer reclame voor zouden mogen maken. En je zou denken dat er dan wel wat meer animo voor zou zijn. We krijgen namelijk geen 15% korting, nee, dit geschenk is gratis! Als we de Here Jezus aannemen is de Heilige Geest zelfs onze eerste gave. Gods welkomstgeschenk aan ons, zo zou je het kunnen noemen.
Moeten we dan maar gaan 'adverteren' met de Geest (om het even zo plat te zeggen) als een soort 'lokkertje' ... wat is de juiste manier? Moet je überhaupt met de Geest 'schermen'?

De Geest, door geloof

We lezen in Handelingen 2 hoe die bijzondere belofte aan de Joden - voor u en uw kinderen zegt Petrus, werd vervuld op die Pinksterdag 2000 jaar geleden. De aanwezige Joden zijn diep getroffen dat zij Jezus, zo kort geleden nog maar, hebben verworpen en vragen vertwijfeld aan Petrus: 'Wat moeten wij doen?' En Petrus die hen net met grote vrijmoedigheid het evangelie heeft gebracht, antwoordt: 'Bekeert u!' 
Hij zegt niet: 'Ontvang de Heilige Geest dan komt alles goed...' Dat zou je misschien verwachten als net de Heilige Geest is uitgestort.

Er staat iets anders: 'allen die zijn woord aanvaarden' (vers 41) werden gedoopt, en ontvingen de Heilige Geest... Dat woord is de hele toespraak waarin Petrus heeft uitgelegd dat Jezus toch de Messias was, niet meer dood is maar opgewekt en tot Christus is gemaakt door God zelf. En dat wat er nu gebeurt al voorzegd was in het Oude Testament. 

Hier krijgt dat volk Israël als het ware een laatste kans - het is hier nog steeds: eerst de Jood die het evangelie te horen krijgt. 

En ook voor ons heidenen: allen die verre waren en die Hij roept... wij die part noch deel hadden aan die prachtige belofte: de Messias van de Joden... als wij ons bekeren, zal Hij door geloof ook in ons hart komen wonen - door de Heilige Geest. 

Eén door de Geest

Wat een ander zo mooi aspect is: door de Geest zijn we (op het moment van geloof in de Heer) ook één gemaakt met alle andere gelovigen die er op aarde zijn. Het Pinksterfeest van toen, maakte namelijk van alle gelovigen die er al waren - de ongeveer 120 die na de hemelvaart samen wachtten in de bovenzaal - een éénheid! Allemaal verschillende mensen als leden van één lichaam met elkaar verbonden. Dat is de éénheid van de Geest die we - hoop ik! - sindsdien ook ervaren met misschien wel volslagen onbekende gelovigen. 
En die eerste dag van de Gemeente werden er al 3000 toegevoegd. Er was iets ontstaan waar elke keer een gelovige bij kwam. En allemaal samen delen zij het geloof in die ene Heer, door die ene Geest.

Wat moeten wij doen? 

Je zult er wel voor in beweging moeten komen... maar niet om er nog even voor te gaan werken. Iets wat je krijgt, kun je namelijk niet gaan verdienen. Dan is het geen gift meer! Maar zoals je naar de desbetreffende winkel zal moeten gaan om de 15% Pinksterkorting te ontvangen, zo moeten we tot God komen omdat we Zijn Zoon nodig hebben om gered te worden. Dan zullen we de Heilige Geest ontvangen. Christus Zelf komt in je wonen. Voor niets! Geen eigen werk, zoals bij de Pinksteractie je nog 85 % zult moeten betalen... en je daarvoor nog wel even aan het werk moet om dat bedrag te verdienen.

Dit was al duidelijk in het Oude Testament (en tot op de laatste bladzijde van de Bijbel wordt dit herhaald!) toen Jesaja schreef:  

'O, alle dorstigen komt tot de wateren en gij die geen geld hebt, 

komt koopt en eet, ja komt koopt zonder geld en zonder prijs. 

En Jezus Zelf vult dit aan in Johannes 7: we moeten bij Hém zijn voor dit levende water.

Gelukkig zijn wij niet afhankelijk van twee speciale dagen en ook hoeven we niet elke keer weer opnieuw te vragen of de Geest in ons hart wil komen - Hij IS er! De Trooster die ons niet meer zal verlaten!  

Paulus roept ons op om onszelf te beproeven: zijn we zeker dat Christus in ons is? Of niet? De Geest zal Christus verheerlijken en alles wat Christus zegt, zal Hij spreken...  Maar laat je vervullen met Hem, dan wordt Zijn vrucht zichtbaar.

En heb je er nog geen zekerheid over: vraag of de Heer je het levende water, Zijn Geest wil geven. Hij zal dat gebed zeker verhoren... 

Dan zien we samen uit naar Zijn komst!

En de Geest en de bruid zeggen: Kom! 

En die het hoort zegt: Kom! 

En wie dorst heeft kome 

en wie wil, 

neem het water des levens om niet.

Op 22; 17

Kind zijn - met Astrid Lindgren

Het gebeurt niet vaak dat ik echt op reis ben, maar laatst was ik onderweg per fiets, trein, bus...  En nam ik eens de tijd om in de trein een boek te lezen. 'Herinneringen aan Astrid Lindgren' van degene die haar boeken in het Nederlands heeft vertaald. Van haar persoonlijk wist ik niet veel terwijl zij toch één van de beroemdste kinderboekenschrijfsters van de wereld is.
Altijd interessant hoe zo iemand tegen kinderen aankijkt. Er zal toch een reden zijn dat je specifiek voor kinderen wilt schrijven denk ik dan.... Toch wilde ze bewust geen kinderboeken te schrijven maar ze weet blijkbaar voor hen de juiste toon en sfeer te treffen.

De veilige kinderwereld

In het boekje wordt duidelijk dat Astrid ook zelf op een bepaalde manier altijd kind is gebleven. Een aardige anekdote die dit onderstreept is, dat ze op 66-jarige leeftijd als ze ergens op bezoek is, samen met één van de kinderen vanaf een hoge balk in het hooi springt - dat had ze (helaas) 50 jaar niet gedaan!
Wat mij inderdaad altijd aantrekt is de simpele veilige kinderwereld, die in haar boeken voor je open gaat. Die veilige wereld is één van de belangrijkste dingen die ze haar lezers mee wilde geven, getuige haar grote liefde voor de boeken van "Emil", het vertederende jochie vol kattenkwaad wat opgroeit in dat gedeelte van Zweden waar ook zij haar jeugd heeft doorgebracht. De belevenissen van Emil geven een beeld van de jeugd van haar vader; een vervlogen tijd, de wereld waarin kinderen nog kind mochten zijn en niet allerlei grotemensen- en wereldproblemen op hun nek kregen zoals tegenwoordig vaak het geval is....

Om die reden had Astrid ook veel moeite met laat ik het 'de agressie in de wereld' noemen. Hierom was ze ook maatschappelijk actief en bemoeide zich met de politiek als ze dat noodzakelijk vond.
In 1978 ontving ze een Duitse vredesprijs en een citaat uit het dankwoord laat zien hoe ze voor dit grote probleem een oplossing zoekt. En eigenlijk is het frappant hoe ze op een bepaalde manier dit juist bekijkt:

(...) moeten wij ons na al die duizenden jaren van oorlog niet gaan afvragen of er misschien een constructiefout zit in de hele menselijke soort, omdat we altijd maar weer geweld gebruiken? En zijn wij gedoemd ten onder te gaan aan onze agressie? We willen allemaal vrede. Is het dan niet mogelijk dat wij onszelf veranderen voordat het te laat is? Dat wij afstand leren nemen van geweld. Doodeenvoudig proberen een nieuwe soort mens te worden? Maar hoe zou dat kunnen en waar moet je beginnen? (...)

Dit wat de Bijbel al noemt:... 'de verdorvenheid van de mens', is nog steeds een 'hot item'.. . Je hoeft hiervoor alleen maar te kijken naar de agressie die overal ter wereld ten toon wordt gespreid - ook vaak door de jeugd, bijvoorbeeld vorig jaar in Engeland)

Vredelievende mensen

Haar oplossing is de jeugd: de kinderen. Als je die het juiste voorhoudt, hen niet beknot maar veel vrijheid geeft - als ze leren van degenen waar ze van houden, hun ouders.... dán zou de wereld anders kunnen worden. Dat is ook een reden waarom zij eigenlijk weigerde haar kind-zijn los te laten want zo behield ze haar geloof in een betere wereld en schiep die ook in haar boeken. Haar beroemde creatie Pippi had dezelfde gevoelens:

In het allerlaatste verhaal van Pippi Langkous verzuchten Tommy, Anika en Pippi dat ze nooit groot willen worden «Nee, dat is niet iets om naar te verlangen,» zegt Pippi, «grote mensen hebben nooit iets leuks. Zij hebben alleen maar een heleboel vervelend werk en gekke kleren en likdoorns en inkomenbelasting.» Op aanraden van Pippi besluiten de drie 'peperneut-pillen' in te nemen, die verdacht veel weg hebben van gewone erwten. Onder de formule 'Lief klein pilletje peperneut, ik wil nimmer worden greut' slikken ze hun 'pillen' in.

En lag haar hart ook als vanzelf bij het schrijven voor kinderen vanwege dit grote ideaal: door haar verhalen hen tot betere vredelievende mensen te maken. Het begin van 'een nieuwe soort mens'.
Kinderen zijn inderdaad nog te vormen, ontvankelijk voor wat je hen vertelt en nemen dingen gewoon aan zonder allerlei 'ja maar'- vragen te stellen. Ook hierin had zij het bij het rechte eind.

Haar latere fantasieverhalen laten kinderen wegdromen in een andere wereld. En is er in een prentenboek bijvoorbeeld een jongetje dat door een zeer been niet meer goed kan lopen en de hele dag in bed ligt. Maar 's avonds wordt hij meegenomen naar Schemerland en beleeft daar allerlei avonturen, ziet de hele stad en kan doen wat hij in zijn echte leven niet meer kan...
Dit was Astrids manier om de harde werkelijkheid te kunnen ontvluchten maar deze zo ook aan te kunnen...
En toch... zullen kinderen op een bepaald moment ook geconfronteerd worden met die 'constructiefout' van de mens - al is het alleen maar door zelfkennis, het te zien in je eigen hart. En hebben velen met grote vredesidealen, deze nooit ten diepste wáár kunnen maken.

Wat is de oplossing

 Astrids ouders waren gelovig, hun mooie liefdesverhaal heb ik ook gelezen... Maar blijkbaar is het geloof niet iets wat automatisch overdraagbaar is, terwijl dát nu juist datgene is wat 'de constructiefout' aan zou kunnen pakken... Want om daaraan te ontsnappen zit er niks anders op dan een nieuw mens te worden, 'geschapen in waarachtige heiligheid' zoals de Bijbel het noemt. Wij hebben Hém nodig die volmaakt was en gezegd heeft:  

Laat de kleine kinderen tot Mij komen en verhinder hen niet, want voor zulke mensen is het Koninkrijk van God. 

En het 'zijn als een kind', is een treffend mooie overeenkomst met hoe Astrid was, juist omdat er zoveel waarheid in zit!
Het heeft iets van een tragiek dat niet echt duidelijk is of zij zelf - met zulke grote idealen voor een betere mensheid - de clou heeft begrepen: de Verlosser Zelf nodig te hebben. Dit geloofsaspect kom je met betrekking tot haarzelf en haar boeken eigenlijk niet tegen. Al schijnen er mensen te zijn die boeken hebben geschreven over haar zogenaamde bekering.
Maar wel heeft zij genoten van het leven en al vond ze dat niet makkelijk, een hoge leeftijd mogen bereiken.

En misschien ben jij iemand die ook zulke idealen als Astrid heeft, maar ook jij zult de uitwerking zelf niet voor elkaar krijgen. Jezus Zélf zegt het ons, te worden als een kind om zó, onbevangen, eenvoudig in geloof, van de Vader in de hemel het eeuwige leven aan te kunnen nemen. Een nieuw mens te zijn door de verlossing in Jezus Christus en de toegang tot Zijn Rijk te ontvangen.
Dat Rijk wat geen fantasieverhaal is (zoals Astrid ze schreef) om de harde werkelijkheid aan te kunnen, maar wat eens de hele aarde zal omvatten - geen agressie en geweld meer maar echte vrede!

De dood of het leven...

In mijn mail krijg ik altijd de aankondigingen van Wetenschap in beeld en Historia. Niet dat ik het allemaal begrijp wat er wordt verteld maar interessant is het zeker.
Nu las ik laatst een 'kop' die mij direct deed denken aan aan een geschiedenis uit de Bijbel. Het ging over kinderen die door hun ouders in rieten manden waren gestopt en lees met welk vreselijke doel:  

Kinderoffers in rieten manden; archeologen ontdekken de botresten van 44 kinderen die 600 á 700 jaar geleden aan de goden zijn geofferd.

De kinderen waren begraven in gevlochten manden bij een tien meter hoge stenen toren bij Sillustani. Volgens de onderzoekers waren ze tussen de nul en drie jaar oud en behoorden ze tot de Kolla-beschaving, die van 1200 tot 1450 over Zuid-Peru heerste. Ze zijn mogelijk geofferd in een tijd waarin de Kolla overhoop lagen met buurstammen.

Luguber en niet voor te stellen dat vaders en moeders zoiets echt doen: hun eigen kind offeren. En denk ik even aan mijn vorige blogje over moeder-zijn, en die verbondenheid die er is tussen moeder en kind; het is toch je eigen vlees en bloed. Het betekent dat deze mensen heel erg onder invloed van hun goden stonden (op zich zou je dat natuurlijk niet negatief op moeten vatten!) maar het is duidelijk dat je niet kunt spreken van een positieve uitwerking...
En Abraham dan? Hij moest ook zijn zoon Izak offeren, maar God riep dat hij de jongen niets aan mocht doen - hij kreeg hem als het ware terug uit de dood...
Déze mensen waren hun kinderen kwijt aan de dood en werden zo nog méér gebonden aan de goden die ze vereerden - en het bracht hen nog méér verdriet.

Dood als keuze

Tegenwoordig zijn we toch wat geciviliseerder. Wíj doden niet ons nageslacht om hen 'aan de goden te offeren'. Of wel - en zit er achter die doodscultuur van honderden jaren geleden, dezelfde destructieve macht als achter de huidige doodscultuur: de duivel, van wie de Here Jezus zegt: "Die was een mensenmoorder van den beginne en staat niet in de waarheid, want er is in hem geen waarheid. Wanneer hij de leugen spreekt, spreekt hij naar zijn aard, want hij is een leugenaar en de vader der leugen." 
Hij begon met de leugen tegen Adam en Eva: 'Jullie zullen als God zijn' terwijl in werkelijkheid ze in het ongeluk werden gestort en wij nu geestelijk allemaal dood zijn als we ons niet bekeren (en de lichamelijke dood volgt sowieso) En men lijkt steeds vaker voor de dood te kiezen - en wat nog bedenkelijker is: het anderen aan te raden als oplossing, als het leven bijna afloopt...

En om op mijn onderwerp terug te komen: de rieten mand uit het artikel over de kinderoffers, zou je in deze tijd kunnen zien als een abortuskliniek, waar we zo even beslissen dat het kind wat we bij ons dragen vóór de geboorte zelfs al, gedood mag worden. Met sinds kort zelfs het serieus bepleite idee om vlak ná de geboorte de baby een zachte dood te laten sterven voor het geval we mogelijk iets hebben gemist bij alle echo's en onderzoeken die je tegenwoordig kunt krijgen. Maar ook sociale redenen zijn genoeg om deze zogenoemde after-birth abortion als een reële optie aan te raden. En zo is er al bijna nog een 'rieten mand': de 'levenseindekliniek voor baby's' - om hen te offeren als hun leven nog maar net begonnen is.
Het lijkt haast op de barbaarse praktijken in het Derde Rijk waarvan miljoenen mensen, waaronder vele kinderen, het slachtoffer werden. Juist deze dagen in mei staan we daar wat extra bij stil: het lot van mensen die niet voldeden aan de Arische norm van Hitler (en bewakers in concentratiekampen baby's op gruwelijke wijze ter dood brachten.)
Maar barbaars of iets geciviliceerder, het resultaat is hetzelfde, 'de dood'...

Kies het leven

Een paar duizend jaar eerder dan de kinderoffers in rieten manden, was een heel volk afhankelijk van een wrede Farao wiens opdracht was dat alle Israëlitische jongetjes rechtstreeks vanuit de moederschoot gedood moesten worden; de dood op de loer zo gauw er nieuw leven zich aankondigde. (After-birth abortion is toch niet zo modern als ik wel dacht.) En de stap naar deze geschiedenis lijkt ineens niet zo groot, ook als ik het net had over Hitler, die vooral het Joodse volk wilde elimineren.

Maar daar waren een Amram en Jochebed die het bevel van de Farao trotseren, hun pasgeboren zoon als het ware aan de Heer offeren in een rieten mandje. Helemaal onwetend wat er zal gebeuren - maar ook helemaal zeker dat het met hun zoon zal gaan zoals hun God het wil - eigenlijk net als Abraham - gelovend in de barmhartigheid van Hem die hun zoon in het leven kan behouden...
En hier zien we het omgekeerde: een rieten mandje wordt de weg tot redding en leven; de God van Amram en Jochebed is de God van Abraham, Izak en Jakob die mensen het leven wil schenken, Abraham zijn kind teruggaf en Mozes gebruikte om Zijn volk te verlossen uit Egypte.

Het offer wat leven geeft

Wat een contrast met de duivel die blij is met ondergang en dood! God offerde Zijn Kind... het enige 'kinder'offer waar nieuw leven uit voortkwam. Ook het enige offer wat absoluut noodzakelijk was en vrijwillig werd gebracht. De Here Jezus stierf maar stond weer op uit de dood - zoals Izak aan Abraham werd teruggegeven.
Dit offer bracht Hij voor ieder mens en geeft ons het leven als we geloven!

Maar Zijn offer is óók groot genoeg voor al die baby's van wie het leven in de kiem is gesmoord - de kinderoffers van vroeger en van nu...  Én voor alle mensen wiens leven in deze maatschappij niet als volwaardig wordt beschouwd - van wie we tegenwoordig misschien wel eens het gevoel hebben 'dat ze er eigenlijk ook niet hadden mogen zijn'...
God heeft hen lief en eens zullen we hen allemaal kennen, zijn ze volmaakt, zoals God hen heeft bedoeld - in Zijn koninkrijk.

Misschien is het al heel snel zover!

Dag moeder!

Zo tegen moederdag komen de folders alweer binnen de deur met allerlei prachtige aanbiedingen om 'moeder' blij mee te maken. Maar wat zegt dat eigenlijk... En wat is dat: de moeder-kind band...

Ik had nog een reden om eens bij die vraag stil te staan dan alleen de a.s. 'moederdag' aangezien ik deze dagen ook druk geweest ben bij mijn dochter - die ik niet zo vaak zie omdat ze nogal ver weg woont. Maar nu was er een aanleiding om eens uitgebreid op bezoek te gaan, zelfs met overnachting(en) erbij. (Haar zusjes jaloers... al hebben zij er al vaker geslapen...)

We hebben namelijk samen de slaapkamer en huiskamer flink onder handen genomen en ontdaan van de af en toe nogal heftige kleuren.

Ondertijd kwamen we aan de praat - ook even over moeder (of vader) zijn en wel omdat mijn dochter ook moeder gaat worden. En zie ik mezelf zo terug, het eerste babykamertje in orde maken en alles wat daar zo bij komt kijken... met in het vooruitzicht van de baby die je nog niet kent maar toch eigenlijk al wel. :) En ik weet nog de vreemde gewaarwording dat vanaf het moment dat het kind er is, je niet meer kunt vóórstellen dat er een tijd was dat dat wezentje er niet was. En bij de eerste maakt het de meeste indruk omdat je iets totaal nieuws meemaakt, maar ook bij de volgende kinderen was dat dezelfde ervaring: een kind, totaal afhankelijk van jou, 'is' er ineens. Het kind waar je voor altijd met huid en haar aan vast zit! (En wat altijd zo blijft, al leer je dat je ze ook los moet laten...)

**********

Als moeder (maar ook vaders kunnen zich dat indenken!) drong het ineens tot me door, dat dit gevoel van eeuwige verbondenheid ook is te leggen op God de Vader en we zo iets kunnen begrijpen van hoe Hij 'vast zit' aan ons, Zijn kinderen. Of mag ik zeggen: nog véél meer dan wij, voelt de hemelse Vader Zich verbonden met ons want Hij is een volmaakte Vader!

En de Bijbel zegt er ook wat over, natuurlijk. :)

"Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontfermen zou over het kind van haar schoot? 
Al zouden zij die vergeten, toch vergeet Ik u niet.  

Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift" Jesaja 49 : 15 en 16

Dat een vrouw haar kind zou kunnen vergeten, onvoorstelbaar denk ik! Na de bevalling was ik niet zo helder maar het eerste wat ik vroeg toen we weer naar de zaal gingen was: 'waar is de baby?' Oh ja, die gaat keurig mee in haar verrijdbare bedje...

Maar Gods verbondenheid met ons gaat (volgens Gods eigen woorden) nog véél verder dan de band die een moeder heeft met haar baby! Wij zijn in Gods handpalmen gegraveerd!

En wij mensen leven negen maanden toe naar de geboorte, het kind onzichtbaar maar al wel merkbaar bij ons. En als het er eenmaal is, wéét je niet meer anders... Maar God zegt dit over óns:

"Hij heeft ons immers in Hem uitverkoren vóór de grondlegging der wereld,

 opdat wij heilig en onberispelijk zouden zijn voor zijn aangezicht.

 In liefde heeft Hij ons tevoren ertoe bestemd als zonen van Hem te worden aangenomen 

door Jezus Christus". Efeze 1: 4 en 5

... en Hij dacht al aan ons, lang voordat we er waren! Wat geweldig om dit te weten (en begrijpen zullen we het nooit!) dat Hij ons al kende en wilde als Zijn kinderen, vér voordat wij zelfs bestonden of we er maar één enkele prestatie voor konden leveren. Het was zelfs vér voordat de wereld bestond.

En vanwege de zondeval heeft Hij heeft er heel wat voor moeten doen om ons daadwerkelijk later bij Zich in de hemel te kunnen hebben: Zijn Zoon heeft in Zijn handen de littekens van de spijkers...

Als we nu ook net nadenken over de band tussen ouders en kinderen, zegt ons dat dan niet alles over Gods liefde voor ons? Dat God Zijn Zóón gaf om óns als zonen te kunnen aannemen? Dan zeggen we inderdaad:  

Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, dat wij kinderen Gods genoemd worden, 

'- en wij zijn het ook' staat er dan zo mooi achter, mochten we er toch nog aan twijfelen!

De Here Jezus wilde sterven: opdat Hij ons tot God zou brengen - ook jou als je dat wilt geloven. 

Dan ben je door geloof ook Gods kind. Wil je dat?

Hij wil in ieder geval niets liever dan ook jouw Vader zijn!

'Was ik maar niet zo klein' (If I wasn't so small)

Was ik maar niet zo klein

"Zelfs mijn schaduw is klein!"

't Is heus niet dat ik nou de baas wil zijn

Ik vraag niet zoveel toch dat hoeft niet voor mij

'k Ben echt al tevreden als ik es mag helpen

Al zien ze me maar staan, dan ben ik al blij

Was ik maar niet zo klein maar juist groot reusachtig

Prachtig hoe ik dan iedereen helpen kan!

Want dan kan ik de wereld aan

net als Teigetje naast je staan

of als Pooh en Konijn en Iejoor

Netzo waardig, strijdvaardig

Wat lijkt me dat fijn!

"Wat zou het fijn zijn als mijn vrienden me nodig zouden hebben": 

- Knorretje help je mij de bijen in slaap te zingen? 

- Knorretje wil je me helpen, ze moeten naar de korf. 

- Ja Knorremans, wil je mij helpen om wat langer te zijn? 

- Knorretje, we hebben je hulp nodig!

Netzo waardig, strijdvaardig

Geef me even tijd!

Ben dan wel klein, maar groot in hulpvaardig zijn!

 
Pooh Beer, de verhalen met de knuffelbare goedige beer-altijd-op-zoek-naar-honing, blijven leuk; alle bekende figuren die er steeds in terugkomen en die je gaat kennen met ieder hun eigen'aardig'heden - die je waardeert omdat ze zo herkenbaar zijn. En herken je een bepaald persoon niet bij jezelf, dan is er vast iemand in je omgeving die net zo druk en springerig kan zijn als Teigetje, zo onschuldig is als Roe of zo overbezorgd als Kanga... Misschien komt iemand wel netzo 'zeurderig' over als Konijn maar dan weet je ook dat daarachter wel een gouden hart schuilgaat.

Het personage dat bij iedereen vertedering oproept en het beschermersinstinct naar boven haalt, is Knorretje - dat schattige kleine biggetje, snel van slag, die haast een minderwaardigheids'complex' lijkt te hebben:

 "Zelfs mijn schaduw is klein"... "Was ik maar ietsjepietsje groter... Dán kon ik..." en komt er een GROTE wens van dit kleine biggetje die altijd in de schaduw denkt te staan van de anderen en verzucht: 'zag íemand mij maar staan'... En de paniek slaat toe als Knorretje denkt iets te moeten wat veel te moeilijk voor hem is. Hij gaat dan zenuwachtig heen en weer rennen en kan niet meer zo goed uit z'n woorden komen; z'n vrienden zijn het dan die hem uiteindelijk gerust stellen.

En ik denk dat iedereen hier wel iets van herkent. Want al komen we zelfs over als zelfverzekerd, toch heeft ieder mens wel iets waar hij/zij moeite mee heeft en tegenop ziet (en zouden wel eens willen zijn als als die en die, waarbij alles zo vanzelf lijkt te gaan...)

Ja, de toepassing...

Behalve de herkenbaarheid, zit er ook een prachtige moraal in deze verhalen. Zo ontdekt Knorretje uiteindelijk elke keer als er een probleem opdoemt, dat hij goed is zoals hij is: klein, maar met zijn eigen aardige dingen :) - en als hij plotseling heel anders zou zijn ... - een springende of honing zoekende big - dat juist dát niet 'klopt' en hij zou daar niet blij van worden. 

Dat is een belangrijke gedachte: ook wij mogen blij zijn met onszelf en zijn niet pas OK als we netzo zijn als een ander - of pas goed genoeg als we voldoen aan de norm van deze maatschappij.  

God ziet ons staan! We mogen de persoon zijn zoals God ons heeft geschapen en heeft bedoeld - dat lijkt erg logisch maar is het toch niet altijd...

Leven uit geloof!

Ook zien we in Knorretje heel mooi een andere gedachte geïllustreerd: hij is iemand die beseft niets uit zichzelf te kunnen omdat hij zo klein is en daarom wenst hij GROOT te zijn - zelfs een ietsjepietsje groter zou hem al opluchten!  'Dan kan ik de wereld aan', is wat hij zingt. En in het filmpje droomt hij er als het ware van, hoe hij eindelijk anderen kan helpen.

Eigenlijk zouden we als gelovigen allemáál 'Knorretjes' moeten zijn in de zin van: weten dat we klein zijn van onszelf en daardoor zwak - een principe dat als een rode draad door de Bijbel loopt. 'Roemen in onze zwakheden' lezen we zelfs van de grote apostel Paulus ... menselijk gezien helemaal niet zo aantrekkelijk. Dit 'in praktijk' brengen gaat dan ook niet vanzelf maar valt of staat met geloof - dat geloof wat pas bij ons aanwezig kan zijn, als we écht niets meer van onszelf hebben om op te vertrouwen. Dan kunnen we ervaren dat  "Hij die in ons is, is sterker dan die in de wereld is"  en wordt Zijn grootheid zichtbaar. Ja, dát geloof overwint de wereld!


Niet dat alles dan opeens van een leien dakje gaat; we zullen nog wel eens in paniek raken in bepaalde situaties en we zullen - steeds opnieuw! moeten dúrven geloven en vertrouwen dat we alles van Hem krijgen (kracht, de juiste woorden, durf om in actie te komen) op het moment dat het nodig is. Laten we als gelovigen vooral elkaar blijven aansporen en bemoedigen in dit geloof te durven leven.
Dan kunnen we de wereld aan - wordt dan onze versie van Knorretjes lied. :)

En worden we 'groot in het hulpvaardig zijn'... in het dienen van elkaar, door in geloof de werken te doen die de God voor ons klaar heeft liggen...

Hulde aan onze bevrijder! 14 april...

 

Gisteren was het zo'n dag - veertien april - dat belangrijke en minder belangrijke dingen (afhankelijk van je belevingswereld en interesse) ineens bij elkaar kwamen en er iets gemeenschappelijks in te zien was.
2012: Het klassiek concert van het Greijdanuskoor, wat traditiegetrouw in de Grote of Sint Michaelskerk werd gehouden viel dit keer op de veertiende april. Leden van het koor, leerlingen en leraren laten dan van zich horen, met elkaar of als solist met begeleiding. Mijn zoon zingt mee in het koor en ik ging dan ook heen. Nadat we de auto in de buurt van de stadsgracht hadden geparkeerd, liepen we naar de Grote markt. 

Huldiging

Onderweg naar de kerk was het druk met mensen die vanuit de stad naar huis fietsen: vaders met kinderen op de fiets, complete gezinnen, andere jongelui. Net deze avond was er namelijk ook de huldiging van de plaatselijke voetbalclub die kampioen was geworden en men was samengestroomd om dit uitbundig te vieren... Stiekem hoopten we dat het lawaai toch niet te horen zou zijn tijdens het concert. Eenmaal binnen was het wat dat betreft al, een 'andere wereld' en we genoten van de liederen en de solisten. Aan het eind was er een 'blokje' met gedeelten uit de Messiah waaronder een gedeelte van het Worthy is the Lamb (zie het filmpje) Met elkaar bezong het koor het Lam, de Here Jezus  - een heel contrast met de betreffende voetbalclub waarvan de fans af en toe tot in de kerk toch hun kreet: 'kampioen! kampioen!..' lieten horen en vuurwerk - gelukkig net ná een muziekstuk -  door een harde knal, de mensen allemaal deed opschrikken...

Door de kerk heen klonken heel ándere woorden, over Hem die waardig is om alle hulde te ontvangen omdat Hij het is die ons heeft vrijgekocht door Zijn dood aan het kruis.

Bevrijding!

Die bevrijding door de Here Jezus, bezongen in dit lied, is nog veel groter dan iets anders wat ook op deze veertiende april werd herdacht: de bevrijding van Zwolle. Op de foto zie je de Canadese militair op de Wipstrikkerallee - en naar ik begreep waren de Duitsers zo bang dat ze zich spontaan overgaven waar hij verscheen. Deze Leo Major wordt dan ook gezien als 'de' bevrijder van Zwolle. En ook op hemzelf heeft dit allemaal indruk gemaakt, Zwolle lag hem zijn hele verdere leven na aan het hart, ook werd hij ereburger van de stad.. Enkele jaren geleden werd er in aanwezigheid van zijn familie een naambordje onthuld, van een straat die (na meer dan zestig jaar) naar hem werd vernoemd.

Ja, zonder deze bevrijders zou het leven er nu heel anders uitgezien hebben, we zouden vast niet zo kunnen gaan en staan waar we willen en mogen zéggen wat willen. Mijn opa heeft wel eens opgemerkt dat als de oorlog nog langer had geduurd, het erop uitgedraaid zou zijn dat zij misschien wel gedeporteerd zouden worden naar Polen - wat de Duitsers meer 'Lebensraum' zou hebben gegeven... 

De afloop van de oorlog en bevrijding door de Canadezen, is iets waar we heel dankbaar voor mogen zijn!

Hulde aan onze Bevrijder!

  

Maar wij mochten op die gedenkwaardig veertiende april luisteren naar onderstaand lied - beschreven in Openbaring 5 - wat getuigenis geeft van ons geloof. Onze bevrijding is zo onvoorstelbaar groot, stijgt ver uit boven die blije voetbalfans die hun club bezingen en gaat ook veel verder dan de bevrijding van aardse onderdrukkers. We hoorden zingen dat het Lam onze ongerechtigheden en ziekten op zich heeft genomen en voor ons geslagen werd:
Surely He hath borne our griefs and carried our sorrows. He was wounded for our transgressions, He was bruised for our iniquities (linkje)
Zo heeft Hij ons vrijgekocht van zonde en dood - door Zijn bloed en zal daarvoor de eeuwige hulde (ook nu al!) ontvangen!

En wij, iedereen voor wie Hij zijn leven gaf staan in Zijn hart gegrift, Hij zal ons niet vergeten (zoals Leo Major zijn hele leven zich de stad herinnerde die hij heeft bevrijd). Hij verwacht ons in de hemel, in die 'stad met fundamenten' - Ook als je Hem nog niet kent, mag je weten dat Hij ook jouw bevrijder wil zijn.
Misschien al heel snel, zal het werkelijkheid worden dat geen 20.000 man zoals bij de huldiging in Zwolle, maar 'tienduizenden tienduizendtallen en duizenden duizendtallen gelovigen' samen, zullen zingen:

                                       Worthy is the Lamb!

Worthy is the Lamb, that was slain, and hath redeemed us to God by His blood, to receive power, and riches, and wisdom, and strength and honour and glory and blessing. Blessing and honour, glory and power, be unto Him that sitteth upon the throne and unto the Lamb, for ever and ever. Amen.

Waardig is het Lam, dat is geslacht, en ons heeft vrijgekocht voor God door Zijn bloed, om te ontvangen de macht, de rijkdom en de wijsheid en de eer en de heerlijkheid en de lof. De lof en de eer en de heerlijkheid en de kracht is aan Hem, die op de troon gezeten is, en aan het Lam voor altijd en eeuwig! Amen.

(met aansluitend te horen: het Halleluja - Hij zal dan de macht aanvaarden en voor eeuwig regeren...)

tekst en vertaling van de Messiah (een heel mooi geheel van Bijbelteksten, aanrader!)

 andere youtube-linkjes van het concert

Over 1 april en de intocht

Toevallig las ik vandaag (inmiddels gisteren) een artikel over onze `Vader des Vaderlands´, Willem van Oranje en wel het onderzoek over de moordaanslag in de Prinsenhof in Delft. De conclusie: 'De kogelgaten zijn echt, maar hij stierf zwijgend'... Omdat een kogel direct zijn hart doorboorde heeft hij niet meer de beroemde woorden: 'God heb medelijden met mij en met dit arme volk'  kunnen uitspreken zoals men altijd heeft beweerd.
Ik als geschiedenis-'gek' heb natuurlijk het beeld van Willem van Oranje als bevrijder van Nederland van de Spaanse overheersing zoals je dat eigenlijk al vanaf de schoolbanken te horen hebt gekregen.

Ik las nu even op internet wat linkjes, - dit is een mooie overzichtelijke - want ik onthoud natuurlijk ook niet alles en als volwassene heb je soms toch wel een andere blik op dingen die je vroeger hebt geleerd... Ook is die strijd tegen Filips II (die niets had met de Nederlanden en met geweld het katholicisme wilde opleggen aan iedere inwoner in zijn grote rijk) gecompliceerder dan wij kunnen begrijpen en had vele kanten.

En ineens drong het tot mij door dat - na een jarenlange periode van verliezen aan de kant van Willem van Oranje - het juist gisteren de dag was, waarop 440 jaar geleden Alva Den Briel... (zijn bril, zegt het rijmpje) verloor aan de Geuzen... en kwam ik dit overzichtje tegen:

·         1 april 1572: De watergeuzen veroveren Den Briel. Onder de bevolking ontstaat brede steun voor Willems verzet tegen de Spanjaarden. De volksopstand begint. Op 6 april verklaart Vlissingen zich voor de prins. Op 1 mei volgt Terneuzen, eind mei Enkhuizen. Begin juli hebben 26 steden zich voor de prins verklaard. In het najaar van 1572 zijn in Holland en Zeeland alleen Amsterdam, Middelburg en Goes nog in Spaanse handen. Alle andere delen van Holland en Zeeland staan achter de prins.

·         20 oktober 1572: De prins houdt zijn intocht in Enkhuizen. 8 oktober 1573: Alkmaar wordt ontzet.

·         december 1573: De Spanjaarden slaan het beleg rond Leiden. 19 februari 1574: Middelburg wordt door de watergeuzen genomen. mei 1574: De Spaanse vloot wordt op de Zuiderzee door de watergeuzen verslagen. 4 oktober 1574: Leiden wordt door de watergeuzen, onder leiding van admiraal Lodewijk van Boisot, ontzet.

·         8 november 1576: De Pacificatie van Gent. 18 september 1577: Oranje bemiddelt bij de spanningen en onrust in Antwerpen.

Een 'kreet' die ik me nu ook herinner is: 'Bij Alkmaar begint de Victorie'... Dat was een paar maanden later in oktober 1572. Het is zo een hele rij steden die daarna in de loop der jaren ook de kant van de Prins kiezen en de Geuzen (als de helden van David) verschillende andere steden 'ontzetten'...

De tweede ontdekking is, dat óók Willem van Oranje een grootse intocht heeft beleefd in Brussel, en wel op 22 september 1577. Hij bracht dit bezoek aan Brussel op verzoek van de Staten Generaal en hij werd als een bevrijder binnengehaald.
De landvoogd Don Juan moest met lede ogen de intocht van Oranje in Brussel aanzien. 'Als was hij de Messias in eigen persoon' zei hij jaloers...

Hosanna de Zoon van David!
 
Dit citaat legt de verbinding met die andere intocht die ook gisteren werd herdacht door veel christenen: De Here Jezus had een intocht in Jeruzalem als de Koning: Hosanna de Zoon van David! Maar voor Hem nog geen 26 steden die zich publiekelijk achter Hem schaarden. Vele steden hadden Hem afgewezen ondanks de wonderen en tekenen. En juist de bewoners van Jeruzalem - de stad die Hem nu groots inhaalde - wilde Hij zo graag als Zijn kinderen bij elkaar brengen onder Zijn hoede - als een hen, die haar kuikens onder haar vleugels bij elkaar houdt. Maar dat gebeurde niet, want ook zij wilden niet. Nog geen koningschap voor Hem terwijl Hij de rechtmatige persoon was om op de troon te zitten.Het volk wilde een andere koning, het ging hen om macht terwijl Jezus de boodschap bracht van bekering.

Zo werd Hij een paar dagen na Zijn grootse intocht verraden en gedood en het Hosanna zal pas echt weer klinken als Israël Hem zal erkennen als de Messias! 
En 'vrijheid van geweten ... vereniging van een volk wat onderdrukt werd...' Willem van Oranje streed voor de vrijheid van het geweten en wilde de Nederlanden verenigen... Hij werd vogelvrij verklaard, zijn bezittingen verbeurd. Hij heeft zijn inzet voor de Nederlanden met de dood moeten bekopen, werd doodgeschoten door Baltsasar Gerards....
De missie van de Here Jezus is heel wat grootser en zal toch vervuld worden, al is het nu in deze tijd op een andere manier dan: Koning zijn in Jeruzalem. Ook nu worden er schapen bijeengebracht: een volk voor Zijn Naam uit alle stam en taal en natie...

Maar als Jezus terugkomt, en Zijn volk Israël Hem zal herkennen en aanvaarden, dan zal Hij ingaan door de aloude poort in Jeruzalem zoals Psalm 24 dat zo prachtig zegt: 

9 Heft, poorten, uw hoofden omhoog,

en verheft ze, gij aloude ingangen, opdat de Koning der ere inga.

10 Wie is Hij toch, de Koning der ere?

De HERE der heerscharen, Hij is de Koning der ere

Dan zal Hij regeren, the Prince of Peace. Er zal recht en gerechtigheid heersen op aarde, waar Prins Willem van Oranje voor streed maar niet meer heeft gezien. De ware Zoon van David zal op de troon zitten in Jeruzalem. Dan eindelijk zullen alle stammen - en alle steden! - Hem erkennen en het zeggen: 

            Hosanna, Gezegend Hij die komt in de Naam des Heren!

al is die poort nu nog dichtgemetseld

                              

God's ability - leven in overvloed!

Soms sta je er ineens (weer) bij stil dat bij God de dingen anders werken dan bij mensen. En als we dat vergeten, er ineens allerlei moeilijkheden lijken op te doemen. Daardoor raken we van slag en weten niet hoe het verder moet. Maar God kijkt heel anders naar situaties en Zijn manier om problemen op te lossen, is ook heel anders (uiteraard) dan wij zouden bedenken.
En soms denk je dat sommige dingen niet helemaal kloppen. Zo belooft de Heer ons 'leven', OK, dat geloven we natuurlijk! Maar dat niet alleen, het is zelfs: leven in overvloed !
Raar dat we soms niet durven te 'pakken', of hebben we het wel maar zien we het gewoon niet, hebben  we er geen oog voor?

Waar ik aan dacht was iemand die echt bijna niets meer had - als ze haar laatste koek zou hebben gebakken, zou deze weduwe van Sarefat met haar zoon sterven want er was hongersnood. En dan stuurt God ook nog Elia naar haar toe, zij zal voor hem moeten zorgen terwijl duidelijk is dat ze zelf ook niets meer heeft dan een handvol meel en een beetje olie...
Maar ze doet wat Elia, de man Gods, vraagt en maakt van dat weinige wat er nog is, voor hem eerst een koek.
En dan... ja dan komt er als het ware uit het niets ineens die overvloed; terwijl ze op haar laatste benen liep, ze aan het einde van haar latijn was, - of hoe je het verder ook maar wilt formuleren - is daar ineens de overvloed en het meel in de pot raakte niet op, en de olie in de kruik ontbrak niet, naar het woord van de Heer.
Dat is iets wat wij zo lezen en zeggen: "ja, dat is een machtig wonder van God uit het Oude Testament toen je nog Gods profeten had!" Toch was dat voor de weduwe, elke keer dat ze meel moest hebben en olie uit haar kruik giet, een geloofsdaad - want wat er gebeurt kán niet: het meel en de olie had menselijkerwijs allang op moeten zijn!

Dit is een prachtige illustratie dat 'naar het woord van de Heer' Hij voor Zijn kinderen 'overvloed' heeft klaarliggen. Niet in veel rijkdom en allerlei grootse zaken die voor iedereen zichtbaar zijn. Maar in de noodzakelijke dingen, dat wat we nodig hebben iedere dag - terwijl we, als we zelf naar onze 'voorraad' kijken, we menselijkerwijs moeten zeggen dat er bij wijze van spreken niet genoeg is om de dag door te komen.
Ook ons wil de Heer elke dag geven wat we nodig hebben en kun je je verwonderen als het ineens tot je doordringt dat het - ook in de praktische dingen - vandaag toch niet zo 'op' ging als je wel had gedacht. En ontdekken we ook wat de Heer 'genoeg' vindt...
Als je zo in geloof kunt leven betekent dat: niet vertrouwend op je eigen kracht en mogelijkheden - en dat vergeten we als we het allemaal zelf nog wel voor elkaar krijgen!
Maar ook juist als je denkt het zelf niet te kunnen, als je zelf door je voorraad heen bent, dat het punt is waarop de Heer aan het werk kan - en raakt het meel niet op en komt er nog steeds olie uit de kruik... Als we dat willen zien!

Zoals Corrie Ten Boom het zei en ik dat gisteren las: “It is not my ability, but my response to God’s ability, that counts.”
Wat wil zeggen: "Het is niet mijn bekwaamheid of mijn mogelijkheden (die heb ik soms/vaak helemaal niet!) maar wat telt, is mijn antwoord op Gods bekwaamheid.

De weduwe moest eerst de man Gods, Elia een koek geven. Terwijl alles bijna op was, was dat de vertrouwenstest - Bij ons is het de vraag als we niet verder kunnen: vertrouwen we de Here Jezus? Het mes snijdt dan aan twee kanten want Hij zal ons dan voeden ook in de praktische dingen en ons van Zijn overvloed geven. Brood en olie...  De Heer die door Zijn Geest ons wil sterken.

En het lijkt nu net of ik dit allemaal zo goed weet, maar misschien schrijf ik het wel omdat ik deze les heb geleerd, maar dan ontdek dat ik het steeds weer opnieuw moet beseffen en te leren heb. Want het is zo moeilijk om je leven echt uit handen te geven. En in praktijk te brengen dat we juist machtig zijn als we zwak zijn...
Laten we dat toch maar doen: niet kijken naar onszelf, maar naar Hém 'die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen' 
Dan is er genoeg voor iedere dag, elk moment dat we kracht nodig hebben is er genoeg vanuit Zijn voorraad...!

De nieuwe koetsier...

Er was eens een koning die op zoek was naar een nieuwe koetsier. En niet zomaar een koetsier, nee. Het moest wel iemand zijn met bepaalde kwaliteiten. En dat ging verder dan alleen de paarden goed kunnen mennen - dat laatste was eenvoudig na te gaan.
Maar situaties kunnen inschatten was minstens zo belangrijk, alleen, hoe kon de koning dat nu beoordelen?

De koning had drie kandidaten op het oog en stelde hen alledrie de volgende vraag: Stel dat je met de koets op weg bent en je moet vlak langs een afgrond. Hoe dichtbij kun je de afrond dan naderen en toch je koets op de weg houden?

De eerste kandidaat antwoordde: "Ik kan een paar meter van de afgrond blijven en de koets er veilig langs leiden".
De tweede zei: "Ik kan een meter van de afgrond blijven en er niet in storten".
En de derde zei: "Ik zorg dat ik zover mogelijk van de afgrond vandaan blijf, dan weet ik zeker dat mijn koets op de weg blijft".

Wie wordt het?

Hoe moet je die antwoorden nu interpreteren... En dan is het onverwachtse eraan, dat degene die wij op het eerste gezicht het meest bekwaam vinden om de baan te krijgen - natuurlijk die koetsier die het dichtst langs de afgrond kan rijden zonder er in te verongelukken - juist niet de eer te beurt valt. Ook kandidaat nummer één valt niet in de prijzen, maar juist de derde kandidaat, die geen risico's neemt maar zover mogelijk bij de afgrond vandaan blijft is de gelukkige. Hij wordt door de koning gekozen tot de nieuwe koetsier.

Wat is dan het voordeel wat de derde koetsier heeft boven de andere twee? Die focussen zich op de afgrond, het gevaar... Belangrijk om te weten want dan kunnen ze berekenen hoever ze er minimaal van af moeten blijven, willen ze nog steeds veilig zijn...
Hoever je van de afgrond kan naderen zonder er in te vallen, is echter een veronderstelling - het is altijd een gok! Want je zult dat eerst moeten uitproberen, en of je bekwaam bent als koetsier, heeft er dan mee te maken hoe dicht je het gevaar kunt naderen...maar je weet nooit wanneer je grens bereikt is.

De derde koetsier is degene die zich niet bezighoudt met de afstand die hij nog net kan bewaren ten opzichte van de afgrond. Hij denkt er aan iets heel anders: hoe hij zo dicht mogelijk bij de bergwand aan de andere kant van de afgrond kan blijven...
Je zou kunnen zeggen: de koetsier die de koning uitkoos, houdt zich bezig met 'veiligheid' en niet met wat hij nog nét zou kunnen. Hij weet ook dat de afgrond er is, maar is gefocust op de weg en de stevige bergwand waar hij bij in de buurt moet blijven. Dan weet hij zeker niet in de afgrond te zullen vallen...

Waar zijn we op gericht?

En misschien een rare associatie - alhoewel... Ik denk ineens aan de bezeten jongeman die door de Here Jezus bevrijd wordt van demonen. De demonen smeken Hem in de zwijnen te mogen varen en de Here Jezus staat dat toe. En wat gebeurt er? De zwijnen storten zich onmiddellijk in de afgrond. De zee in...

En natuurlijk doen die koetsiers dat niet zo, zij zijn van plan op de weg te blijven... Maar een belangrijke vraag om te stellen is toch: Waar ligt onze focus? Daar waar je eigenlijk niet naartoe moet - omdat je je grenzen wilt opzoeken? Bij de afgrond waar de demonen onmiddellijk de zwijnen in laten verdwijnen, dat wat op de één of andere manier altijd een soort aantrekkingskracht heeft, terwijl we weten dat we daar juist niet moeten zijn... - al zorgen we natuurlijk ervoor dat we er nét niet invallen... - Maar de duivel is is allang blij met alles wat ervoor zorgt dat we maar niet met de Here Jezus bezig zijn...

Of richten we ons anders en zijn we bezig met het verlangen om zo veilig mogelijk onze passagiers in de koets te vervoeren? Dat geeft rust. Zoals ook de Here Jezus wil dat we dicht bij Hem blijven, niet naar de afgrond toe maar bij de rots in de buurt, op de weg blijven...
Dan is het ook niet meer: mag ik dit en dat nog? Maar: wil ik het nog?
Als we steeds dichter bij Hem willen zijn, zullen we als vanzelf steeds minder interesse hebben in die dingen die ons naar de afgrond toe drijven, doordat de liefde voor de Here Jezus steeds groter wordt.
Wat zou dat mooi zijn als we dat allemaal gaan ervaren in de praktijk van ons leven.

Achtste-groepers huilen niet...?

Gistermiddag ben ik met vijf kinderen naar een film geweest. Alhoewel het onderwerp nu niet bepaald vrolijk was, was het toch een goede keus - zelfs als verjaardagsfeestje. Het ging over 'achtste-groepers' en de meiden die ik mee had, zijn volgend jaar zover. In die zin leuk om even in hun leefwereld te kruipen bij het bekijken van de film (een andere dochter is nu achtste-groeper) en wat zijn ze eigenlijk dan al groot...

Het ging over ziek worden en doodgaan; de hoofdpersoon is een stoer meisje uit groep acht die midden in dat schooljaar met z'n bijzondere activiteiten, leukemie blijkt te hebben. Dat is natuurlijk een heftig onderwerp en ik keek onder tijd dan ook geregeld even de rij langs om te informeren hoe het ging maar het was zo verfilmd dat het goed te doen was voor kinderen - al was het duidelijk dat de meesten het niet echt droog hielden.

Het verhaal werd belicht van uit de hoofdpersoon zelf, die als ze hoort dat ze naar het ziekenhuis moet, zegt dat ze daar toch geen tijd voor heeft vandaag - of het niet een andere dag kan. Nee... en als ze in de lift in het ziekenhuis aan haar ouders vraagt wat 'oncologie' betekent, geen genoegen neemt met een vaag antwoord en dan snel even aan een verpleegkundige dezelfde vraag stelt, onder het mom van: ïk moet een spreekbeurt houden...

Ik ben natuurlijk zelf 'ouder' en kijk je met bepaalde ogen naar de ouders - om hen te zien denken, als je de arts aan Akkie hoort uitleggen wat er aan de hand is, met behulp van heen en weer rijdende auto'tjes, soldaatjes die horen te vechten en punaises die de boel komen verstoren... Je ziet ze bezorgd zijn - moeder gaat bijvoorbeeld mee naar het schoolkamp om een oogje in het zeil te houden ... maar in de film komt naar voren wat het kind denkt, dat ze weer gewoon wil zijn.

Als tweede verhaallijn zie je de onderlinge verhoudingen in de klas een rol spelen. Akkie als voetballend meisje kan nu niet rekenen op de sympathie van de beste voetballer van de klas - wat heet, ze hebben slaande ruzie. In de loop van het verhaal zie je dat er een reden is dat deze Joep zo negatief is, hij heeft het thuis niet makkelijk met een strenge pa en waarom komt hij niet op bezoek in het ziekenhuis? In de loop van het verhaal zie je dat de relatie tussen hen verandert. Het komt uiteindelijk zover hij samen met een andere vriend van Akkie het voor elkaar krijgt om op het ziekenhuisterrein een voetbalwedstrijd te spelen - die Akkie als verrassing vanuit haar bed door het raam heen, kan volgen.

En dan dokter 'snor'... echt zo'n sympathieke meelevende arts, die ik al even noemde. Akkie sluit met hem de deal: Hij maakt haar beter - kan hij dat niet, dan zal hij z'n snor afscheren.
- Wat de kinderen die de film keken, als meest indrukwekkend benoemden, was het moment dat dokter 'snor' zónder snor binnenkomt - en er zonder woorden voor iedereen duidelijk is dat de hoofdpersoon het niet zal redden. -
Als ze overlijdt wordt dat niet echt benoemd, - de beelden maken dat duidelijk - direct daarna zie je dat Joep en een andere goede vriend van Akkie (bij de herinneringstafel waar ook een foto van haar staat) het uiteindelijk weten: Achtste-groepers huilen wèl als er een medeklasgenootje overlijdt... omdat ze haar allemaal missen.

+++++++++++++++++++++

Ja, dat viel me weer op. Het is me eerder opgevallen en heb het zelf ook zo ervaren, dat de dood van iemand waar je van houdt, heel erg is. Maar dat het je óók laat zien wat liefde is. Het 'missen' betekent dat je hield van die persoon die er niet meer is. En dat kan bij al het verdriet, een hele mooie kant zijn die je juist dán ervaart. (Helaas zo actueel nu er gisteren zoveel 'achtste-groepers' omgekomen zijn in een busongeluk)

In deze film zie je dat de klas een hechte groep wordt - samen verenigd in het verdriet om Akkie die erg ziek is - waarvan iedereen uiteindelijk moet accepteren dat ze echt dood zal gaan. En om haar te herinneren spelen ze samen een speciaal voetbaltoernooi. De arts en de juf, de ouders, je ziet ze allemaal aan de kant juichen als er een doelpunt gemaakt wordt...

++++++++++++++++++++

Als vanzelf denk ik dan ook aan Iemand anders die gestorven is. Ook die dood heeft grote gevolgen. En dat niet alleen voor een schoolklas die hecht wordt in het gemeenschappelijke verdriet. Zijn dood hecht ontelbaar veel mensen aan elkaar. De Here Jezus stierf namelijk om de verstrooide kinderen Gods bijeen te brengen staat er in Johannes 11; jou en mij, als we geloven in Hem. Wij hangen niet als los zand aan elkaar maar zijn één volk geworden - vanuit alle stammen en talen.

En zoals wij weten dat we van iemand hielden die gestorven is, omdat we die persoon missen, is het bij de Heer ook zo: Hij mistte ons omdat Hij van ons hield. En om ons bij Zich in de hemel te kunnen hebben (dat gaat namelijk niet zomaar omdat wij zondig zijn) moest Hij sterven ... Zoals Eva kon ontstaan toen Adam in een diepe slaap was. En hechten wij ons aan Hem bij Wie we thuishoren.
Wat bijzonder. Het begon bij Hem toen we Hem nog niet eens kenden! En misschien ken jij Hem ook nog niet, maar Hij kent jou wel en is ook voor jou zover gegaan om je niet meer te hoeven missen.

Als je er 'ja' op zegt, is er dat grote gevolg: Dan hebben wij Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. En hebben we niet een béétje liefde ontvangen, nee, de liefde is onze harten uitgestort.... door de Heilige Geest. Dat betekent: Hij heeft niets achtergehouden! Iets om eens weer goed door te laten dringen en vanuit die liefde mogen we leven - zoals Akkies vrienden het toernooi speelden in haar geest...
Maar ook kent Hij onze vergeetachtigheid en geeft ons Zijn 'herinneringstafel': In het brood en de wijn zien we elke keer weer, dat Hij voor ons stierf én ons één maakte. Verdrietig dat Hij zoveel moest lijden, maar blij om onze redding, die zeker is!

Aan het eind van ons leven, of liever nog veel eerder, zullen we als gelovigen overal vandaan, elkaar allemaal zien bij Hem - als Hij ons komt halen om zo voor altijd met Hem te wezen...