Veilige aankomst, hoe dan ook

Meestal neem ik er geen tijd voor en vaak is het er ook te druk voor in huis. Maar het is soms heerlijk om even een tukje te doen als de moeheid toeslaat. En van de week lag ik even op de bank, de zon scheen ook nog precies op die plek naar binnen. Je kunt er dan echt van bijkomen.
Want wij mensen worden moe, in ieder geval moeten we elk etmaal verscheidene uren slapen anders gaat het niet goed.

Eén van de eerste dingen waar ik het zelf aan merk is hier thuis inmiddels een gevleugelde uitdrukking: "Sorry, ik kan even niet echt denken...", te pas en te onpas aangehaald door mijn huisgenoten.
Ooit las ik dat moeheid achter het stuur zelfs gevaarlijker is dan alcohol; een paar doorwaakte nachten kostten me inderdaad ooit een autoportier. En als de kinderen 's nachts niet wilden slapen hielden ze dat langer vol dan ik en voelde ik me meer één van de discipelen in de hof. Die het lieten afweten toen Jezus hen nodig had. Al was het maar een uurtje.
Nee, de geest is wel gewillig maar het vlees is zwak.

Zou God ons ooit kunnen begrijpen ...?

Hij heeft nooit last van moeheid en alles waar wij verder nog onder gebukt gaan. Hij heeft geen slaapje nodig om weer op krachten te komen.
Dat kunnen wij met onze menselijke, zwakke lichamen niet voorstellen; niet moe, en nooit verslapt Zijn aandacht ...
Van God staat zelfs in de Psalmen:

'De bewaarder van Israël sluimert nog slaapt'

Dan denk ik ook direct aan de geschiedenis van Elia op de Karmel, waar hij Israël uitdaagde om te laten zien wie de ware God was, Baäl of Jahweh.
En al riepen de Baälpriesters al uren hun god aan om het vuur op het altaar te ontsteken, er gebeurde niets.
Zodat Elia zich spottend afvroeg 'of Baäl misschien wel sliep of net even op reis was'.
Een uitspraak die tot de verbeelding spreekt ...

God verteerde direct daarna niet alleen het offer, maar zelfs het hele altaar (waar van te voren nog flink water over was gegoten, voor een nog groter effect)
Hij is zo anders dan wij, de Machtige, de Volmaakte. Daar kunnen wij niet aan tippen.
Met Hem valt niet te spotten.

Jezus net als wij

Wat is het daarom bijzonder om te weten dat Jezus zelf mens is geworden - God in het vlees - en op gelijke wijze als wij een lichaam had. Hij wéét wat het is moe en uitgeput te zijn, net als wij.
Gelukkig! Hij kan ons begrijpen en veroordeelt ons niet. Want Hij weet alle dingen, ook waarom het ons zo vaak niet lukt om vol te houden; Hij voelt mee met onze zwakheden.
Ook als we moe zijn van bepaalde situaties en niet meer verder kunnen, als de storm is opgestoken.

Jezus zelf was ook moe en sliep achter in het schip, toen het zo stormde dat de discipelen bang waren te vergaan. En Hij pleit voor ons, elke minuut van de dag en de nacht. Ook als wij te uitgeput zijn om het te merken.
Hij is er in de storm, ook als die niet gaat liggen. En je het gevoel hebt schipbreuk te lijden, zoals Paulus het meemaakte en ze aanspoelden op Kreta.

Maar Paulus wist van de Heer, dat iedereen veilig aan aan land zou komen. Niemand zou verdrinken. Ja, wat een bemoediging voor ieder die (even of helemaal ) niet meer verder kan.

Daar gaat ook een lied over wat ik als klein kind al zong, dat ieder die Jezus aan boord heeft, veilig aan zal komen. Toen begreep ik de woorden nog niet helemaal....
Veilig strand, dat wel, maar: 'zijn kruisvlag hoog in top... als arke der verlossing' was toch wat ingewikkelder,

Nu, zoveel jaren later, heb ik de waarheid ervan ervaren dat Hij er is, hoe we er ook aan toe zijn, 'al zweept de storm ons voort ...'
En ik hoorde pasgeleden iemand het zo omschrijven, dat het erom gaat Hem te vertrouwen en te blijven ontmoeten, op de plek in de omstandigheden waarin we zijn, hoe 'verrot' die ook lijken.
Misschien wel met een scheepje dat vergaan is. Want de de golven worden niet altijd tot zwijgen gebracht.
Maar ook dan zullen we (net als Paulus met ieder die bij hem was) dwars door alles heen, al is het vastgeklampt aan een stuk hout, tóch veilig aankomen.

Scheepke onder Jezus’ hoede
met zijn kruisvlag hoog in top, 
neemt als arke der verlossing 
allen, die in nood zijn, op 
Al staat de zee ook hol en hoog 
 en zweept de storm ons voort 
Wij hebben ’s Vaders Zoon aan boord 
En veilig strand voor oog

Bij 'Brussel'

'Brussel was toen nog een bruisende stad ...'

Dat was waar ik direct aan dacht na de aanslagen deze week op het vliegveld en een metrostation in Brussel. Al ken ikzelf de stad niet, dit liedje kende ik wel van lang geleden.  
'Brussel ja Brussel was vrij en vrolijk ...'

Want het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Zoals Parijs ook vrolijk was, maar ook die stad niet meer alleen de stad is van de Eifeltoren, de Champs-Ellysées en Montmartre .... waar ik ooit met school een paar dagen was, ook al lang geleden.

Al ik gun mijn kinderen ook nog zó een land en een wereld waarin je niet na hoeft te denken of het wel veilig is om een bepaalde reis te maken, een grote stad te bezoeken of naar een evenement te gaan. Een zorgeloos leven. 
Zoals in dit filmpje/lied Brussel nog zorgeloos en vrij was.

Mijn tienerdochter merkte op 'gelukkig niet in Amsterdam te wonen' en gaf daarmee aan ook de consequenties te beseffen van het geweld deze week, de onschuld voorbij.
Deze wereld heeft zelfs al lang geleden haar onschuld verloren; een paradijs is het hier op aarde niet meer geweest sinds Adam en Eva verleid door de duivel, verdreven werden uit de Hof van Eden.

Tegelijkertijd is het niet alleen maar narigheid om ons heen, zoals de joodse Anne Frank het schreef toen ze (ook als tiener) zich verborg voor de Nazi's:

"Ik denk niet aan alle ellende, maar aan alle moois dat er nog is"

Na twee wereldoorlogen en een Koude oorlog in de vorige eeuw, leken we geleerd te hebben om als mensen met elkaar te leven. De Muur viel, in oost en west bleken gewone mensen te wonen die niet meer tegenover elkaar wilden staan.

In die tijd (eind jaren 80) zag ik een documentaireserie over de opkomst van de Islam - het was voor mij niet voor te stellen dat het écht zover zou komen en hun Jihad ook echt het 'veilige' westen zou bereiken.
Maar zo'n slordige 25 jaar na dato is het zover; onze westerse wereld heeft nog nooit op deze schaal de dreiging van terreur, gevolgd door aanslagen in naam van Allah, zo ervaren als in het laatste jaar. 

En de vluchtelingen uit de oorlogsgebieden overspoelen Europa; oorlogen die veelal gevoerd worden vanwege de Islamitische expansiedrift. 
De verhalen zijn schrijnend.

Velen denken echter ook dat hier de straten van goud zijn en je alles kan krijgen wat je hartje begeert. Inmiddels gaan er ook mensen terug naar bijvoorbeeld  Noord Irak, het leven is daar (ontdekten zij) voor hen vele malen beter, dan in Europa ergens in een asielzoekerscentrum, wachtend op uitsluitsel.

Maar ook lees ik over gevluchte christenen die hun leven niet zeker zijn tussen mede-gevluchte moslims...
En nu waren er eergisteren de aanslagen in Brussel en als we de berichten moeten geloven 'is dit is nog maar het begin'.

Met inmiddels - en dit schrijf ik enkele dagen later - een grote aanslag in Pakistan, speciaal om christenen te treffen die het Paasfeest vieren...

<>-<>-<>-<>-<>-<>-<>

Voor mij duidelijk dat achter al het geweld in naam van Allah niet ónze God schuilgaat. Want het is dood en verderf wat er gezaaid wordt. Het is de duivel, door Jezus aangeduid als de mensenmoordenaar van de beginne. Die alles en iedereen en vooral de mensen die echt bij God horen wil vernietigen.

Zo gebruikte hij Kain, en Haman - juist vandaag is het Purim waarbij herdacht  wordt dat de joodse Esther haar volk redde van de ondergang.  
En hebben we Herodes de kindermoordenaar.
Meer recent is het Hitler en zijn Endlsösung. En Israël moet nog steeds van de kaart geveegd - Hitlers 'Kampf' en de 'intifada' is dan ook zelfs letterlijk, één en dezelfde strijd. 
En dit is nog maar een kleine selectie voorbeelden.

Nu brengt de IS vernietiging en dood naar Europa en eist de aanslagen in Parijs en nu ook die in Brussel op. Voor hen is de vrije westerse wereld een Joods/christelijke beschaving (al is daar vaak bar weinig meer van te merken) en dat past niet in hun ideologie van een wereldwijde onderwerping aan de Islam met een wereldwijd kalifaat.
Al verwachten zij net als de Joden ook een messias.

Welke messias?

Maar het zal niet onze Messias zijn die komt voor zijn volk Israël. Het is een anti-messias. Frappant dat de Bijbel het heeft over de anti-christ die inderdaad zal komen voor een wereld die de echte Christus heeft afgewezen. De verblinding die dat met zich meebrengt maakt de weg steeds meer voor hem vrij.

Zelf denk ik dat het niet ver meer is. Als ik zie wat er allemaal in de wereld gebeurt qua politiek en oorlogen die niet te stoppen zijn, hoeveel mensen op drift zijn, hoe groot de problemen.
Hoe groot ook ten diepste de haat is tegen alles wat met Jezus te maken heeft, de leugens die er geloofd worden als het om Israël gaat ... (over verblinding gesproken!)

Gisteren vertelde iemand naar aanleiding van 'Brussel', dat zijn moeder vroeger zei, als hij als kind beangstigende beelden zag: 'Kijk naar de mensen die komen helpen, die zijn er altijd ...'
Zo mogen wij weten dat Jezus onderweg is, Hij staat te komen. 
Zoals Hij zelf vertelt in Lucas 21:

 Wanneer dit alles staat te gebeuren, richt je op en hef je hoofd omhoog, 
want je verlossing is nabij

Dat er nog veel mensen en ook juist moslims, de Messias vinden. En gelukkig gebeurt dat ook zodat zij bewaard blijven voor de tijd die nog komen gaat, als de anti-messias de macht heeft, wanneer uiteindelijk de hele wereld zal optrekken naar Jeruzalem. 

Dan zal de ware Messias komen en in Israël de overwinning behalen. Hij zal de anti-christ doden met zijn adem. 
Het lijkt de afloop van een spannend sprookje maar het is echt: de overwinning over het kwaad.

Ik hoop dat jij erbij bent als Hij iedereen die nu al in Hem gelooft meeneemt van deze aarde, voordat dit alles zal gebeuren. 
Om dan voor altijd bij Hem te zijn. 

Pass it on

It only takes a spark 

to get a fire going

And soon all those around 

can warm up to its glowing

That's how it is with God's love
Once you've experienced it
You spread your love to everyone
You want to pass it on

What a wondrous time is spring 
when all the trees are budding
The birds begin to sing 
the flowers start their blooming

That's how it is with God's love
once you've experienced it
You want to sing, it's fresh like spring
You want to pass it on

I wish for you my friend, this happiness 
that I've found
You can depend on Him 
it matters not where you're bound

I'll shout it from the mountain tops
I want the world to know
The Lord of love has come to me
I want to pass it on

old memories, but still true
~ spring 2016

Kruisdragers gezocht

Gisteren las ik een kort berichtje:

"THE PASSION IS OP ZOEK NAAR GEZONDE EN STERKE KRUISDRAGERS.
Dit jaar is Amersfoort het decor van het muziekspektakel, waarbij het kruis van Jezus Christus door de stad wordt gedragen. De dragers moeten tussen de 1.80 en 1.85 lang zijn. Geïnteresseerden kunnen een e-mail sturen aan de organisatie."

Met zo'n kruis een eind sjouwen is nogal wat, vandaar bovenstaande oproep. Omdat alles live wordt uitgezonden mag er natuurlijk ook niets mis gaan. En wordt de weg van het kruis door een camera gevolgd tot de plek waar het allemaal uiteindelijk gaat gebeuren.
Aanmelden voor de processie was 'door het enorme succes helaas al niet meer mogelijk', aldus een woordvoerder van EO/KRO, die dat ziet 'als een positief signaal'.
 

Het gebeurt nu al enkele jaren, bekende artiesten die door middel van drama en seculiere liedjes de boodschap van lijden en sterven van Jezus uit beelden. Religieus entertainment wat veel mensen aan spreekt. 
Herkenning, hé dat nummer kan ik zo meezingen! 

Inderdaad is het inmiddels één van de best bekeken TV-programma's van Nederland. Geweldig. Maar hoe kan het evangelie ineens zo populair zijn dat miljoenen mensen "The Passion" willen zien en horen? 

- Jezus die gevangen genomen wordt, en waarmee we ons dan kunnen identificeren (want wie is nooit bedrogen in z'n leven) dat is niet zo moeilijk. Hij is een held die voor zijn principes staat. En dat spreekt aan, en als het geheel dan omlijst wordt door mooie nummers. Dat spektakel willen we wel zien. 
En ik las dat het deze keer ook over de opstanding zal gaan -

Maar misschien is het voor het gros van de kijkers toch niet zo duidelijk dat 'kruisdragen' méér is dan (sterk en gezond) met een groot kruis door de straten van Amersfoort gaan.
Dat écht kruisdragen Jezus volgen betekent. 

Niet dagelijks held zijn in een groot spektakel, maar dagelijks willen sterven. 
Omdat Jezus stierf voor mijn zonden. Zo lief had Hij ons.

Een kruisdrager weet dat hij (of zij) daar had moeten hangen, aan dat kruis. Dat we daarom onze zonden en ons oude leven af hebben te leggen. Omdat we weten wat er nodig was, om ons bij de Vader te brengen.
Het betekent een einde aan onze eigen verlangens, en aan ons eigen-leven. Dagelijks.

Maar die boodschap is niet populair bij het grote publiek.
Het klinkt beter om krachtig en sterk te zijn, en voor onze principes te willen strijden. En ik begrijp natuurlijk hoe het bedoeld wordt, 'krachtige en gezonde kruisdragers gezocht' maar de werkelijkheid is net andersom.

We dragen het kruis juist als we zwak zijn, en hoe we er lichamelijk aan toe zijn doet er helemaal niet toe - ons lichaam is bij iedereen tijdelijk. 
Want juist in zwakheid wordt Zijn kracht zichtbaar. 
Maar die geestelijke waarheid is niet uit te beelden. En niet te zien in the spotlights. 

De vraag is of we van binnen nieuw leven hebben ontvangen. Dat nieuwe leven wat kan groeien als we Jezus willen volgen in Zijn vernedering.
En onzichtbaar voor de grote meute, dagelijks ons kruis willen opnemen.

Daar is heel wat minder snel 'ja' op te zeggen dan bovenstaande vraag waar dit blog mee begon. 

Echt kruisdragen? 

Weet waar je aan begint.
Het kostte Hem alles.

Wij dragen altijd het sterven van Jezus in het lichaam mee

opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt

want wij die leven woorden voortdurend aan de dood overgeleverd om Jezus wil

opdat ook het leven van Jezus openbaar wordt in ons sterfelijk lichaam

Daarom verliezen wij de moed niet, integendeel

Ook al vergaat onze uiterlijke mens,

toch wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd

Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet

want de dingen die men ziet zijn van het ogenblik,

maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig

(enkele kenmerken van kruisdragers, te lezen in 2 Korinthe 4)

Als iemand achter Mij wil komen, moet hij zichzelf verloochenen

zijn kruis dagelijks opnemen en Mij volgen

En wie zijn kruis niet draagt en achter Mij aan komt

kan Mijn discipel niet zijn

Jezus zelf in Lucas 9 en 14

A scary thing ...

"They [the angels] said 'Don't be afraid.' 

We've got a little while to go yet in this life, 
and it's a scary thing,
but don't be afraid. Be of good cheer. 

He has overcome the world.  

And He has chosen to dwell in us
we ain't all that big a deal, but our Savior is.

He will walk with us through this life, 
and when it's over, He will raise us up again, and take us to be where He is.

Not because of what we've done, but because of who He is. 

Because of the love He has for us."

Een citaat van Rich Mullins met een boodschap die we aan het eind van 2015 wel gebruiken kunnen. Als je bedenkt wat er allemaal dit jaar gebeurd is, je zou er bang van worden.

Wat mij bij bleef is onder andere
- het beeld van een rij christenen in oranje pakken, ieder met hun eigen beul, op weg om te sterven op het strand van Libië;
- de hele opmars van IS, het geweld wat steeds dichterbij komt tot de aanslag in Parijs ... ;
- de vele vluchtelingen op weg naar Europa;
- de al maanden aanhoudende steekpartijen in Israël ... ;

En zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Life is a scary thing!

Ja, zo is het! Want ook in ons vrije westen is het niet meer vanzelfsprekend pais en vree. Een wereld die al overwonnen is? Ik zie er nog niets van!
Om niet bang te zijn, goede moed te hebben, dat lijkt wel heel erg in tegenspraak met de realiteit van vandaag. 

Een geestelijke strijd 

Zo gauw er dood en verderf gezaaid wordt, hoef je je echter niet af te vragen wie of wat daar achter zit; die (geestelijke) strijd, begon al in het paradijs, bij de slang met de eerste leugen tegen Eva.

Er is niets nieuws onder de zon want hij, de satan wil nog steeds alles bezitten wat van God is, en sleept de mens mee. Wereldwijde overheersing, zoals IS dat zou willen, sluit er naadloos bij aan.
En geweld en terreur, ook uit andere hoek dan de Islam, het komt uit zijn koker.

Ook in het laatste Bijbelboek zien we hem terug. We lezen daar dat er veel gelovigen gedood werden ... door onthoofding, precies zoals we het nu al meemaken.

Bijzonder is het dan wat God zegt over deze martelaren: 'Zij hebben hem (de oude slang) overwónnen. Door het getuigenis en het bloed van het Lam'.
Wat in onze ogen het meest vreselijke is wat je kan overkomen, is toch een overwinning op satan zelf.

He had chosen to dwell in us

Ja, dat is het geheim: Jezus woont in ons, en Hij heeft de overwinning behaald. Door zijn sterven en opstanding.
Daarom alléén kan ik zeggen don't be afraid, zoals de engelen zeiden bij het lege graf.
Zelfs als het de dood zou betekenen als je Hem volgt. Nu al realiteit voor zovelen.

De wereld heeft Hem gehaat, daarom zullen ze ook ons haten. Dat zit er achter - en satan heeft nog niet gecapituleerd ...
Kijk er dus niet van op als vervolging ook ons gaat raken. Want waarom zouden we méér zijn dan Hij, en het zonder lijden afkunnen ...

Alleen, als we ons leven nog teveel liefhebben, en heel druk zijn met het 'hier en nu', dan zullen we dat niet zo snappen. Dan hebben we vast ook niet veel last van haat en afwijzing - bang als we dan zijn voor alles wat we zouden kunnen verliezen; onze bezittingen, onze vrijheid om te gaan en staan waar we willen.

Niet dat ik zelf nu zo'n held ben - maar ik houd me vast aan het don't be afraid.

En dat Jezus zó veel van ons houdt ... als dat echt tot je door dringt, dat Hij met je mee gaat wat er in dit leven ook gebeurt... dan geeft dat zo'n rust. Dát is de waarheid die vrij maakt.
Zijn liefde voor ons is er ook niet omdat wij uit onszelf zulke geweldige gelovigen zijn, of zoveel beter dan anderen. (So stop trying...)

Want wij zijn niet altijd zo geweldig, maar onze Redder wel!
Als je dat bedenkt, lééf daar uit, je dagelijks leven van elke dag, doe wat je hand vindt om te doen. Onze verlossing zal komen, als Hij ons ophaalt.

Tot het zover is, wees niet bang voor wat gaat komen ... in het jaar wat voor ons ligt.
Zoals het citaat waar ik mee begon, eindigt:

"So go, and live in that awareness... 
love one another... 
read your Bible... wash your dishes... make your bed... 

and don't be afraid." 
-- R. Mullins

audio citaat

  

That where I am, there you may also be 
(dat is in ieder geval zeker!)


 In my Father's house there are many, many rooms
And I'm going up there now to prepare a place for you
That where I am, there you may also be

If I go prepare a place for you, I will come back again
And you know I am the Way, the Truth, the Life, keep my command
That where I am, there you may also be

That where I am, there you may also be
Up where the truth, the truth will set you free
In the world you will have trouble, but I leave you my peace
That where I am, there you may also be

Remember you did not choose me, no I have chosen you
The world will show you hatred, the Spirit show you truth
That where I am, there you may also be

And I've come down from the Father, it's time for me to go back up
Oh, I've come down from the Father, it's time for me to go back up
One command I leave you: Love as I have loved
That where I am, there you may also be

That where I am, there you may also be
Up where the truth, the truth will set you free
In the world you will have trouble, but I leave you my peace
That where I am, there you may also be

Hoe is het mogelijk - ik geloof je!

Een gedicht of een artikel/toespraak, een lied - of bij mij een blog schrijven, hoe gaat dat in z'n werk? Daar kun je nieuwsgierig naar zijn. Vooral als iets wat iemand schrijft je zo aanspreekt dat je denkt: Wat apart dat ik elke keer zo erdoor gepakt wordt.
Dat heb ik met Rikkert Zuiderveld en ook bij enkele anderen. Maar waarom het zo is?
Bij mijzelf is schrijven in ieder geval (veel) schrappen. Maar wat maakt je 'schrijfsel' verder geloofwaardig? 

De beste methode?

De afgelopen week las ik in een artikel het verhaal van een bekende voorganger die uiteenzet hoe hij uitgebreid studie doet naar de veranderkracht van preken, wat bijvoorbeeld de beste methode is. Hij deed daarvoor een experiment door twee identieke preken te houden, de ene mét en de ander zonder humor. Zo was er snel te zien - op de echt wetenschappelijk manier, of de humor nu extra effect had. En zo kon je nog meer zaken onderzoeken.

Toch wel een nogal menselijke benadering. Ik kreeg het gevoel dat als je nu maar alles uit de kast trekt om goed over te komen en de beste methodes gebruikt, je boodschap het beste aankomt bij je luisteraars. Dat was ook wat speciaal genoemd werd. 

"Je bent aan je publiek verplicht alles op alles te zetten
de boodschap goed te laten landen"

Dat is succes wat we nodig lijken te hebben ... ook onder bloggers leeft dit thema. Maar is dat je eerste doel, ben je dáár mee bezig als je schrijft?

De Muze

Je kunt het woord 'geloofwaardig' ook een andere nadruk geven. Dan gaat het erom of wát je schrijft, je geloof wáárdig is. Dat lijkt me eigenlijk veel belangrijker dan of je populair bent en mensen met je blog (of wat het ook maar is) weglopen.

Daarover zei Rikkert Zuiderveld iets in een interview (klik hier) en dat sprak me erg aan. Het gaf herkenning dat hij er eigenlijk helemaal NIET mee bezig is of wat hij schrijft nu mooi overkomt of populair is qua boodschap. Dat maakt hem niet uit. Sterker nog, het zou zelfs verkeerd uitpakken als hij zich wel daarmee bezig hield.
  
Hoe een liedje wordt geboren? 'Er zijn geen regels voor, het is een creatief proces, aldus Rikkert, iets vanuit jezelf wat opkomt als je wat hoort of leest.'
Maar dat niet alleen, er komt nog iets bij, en dat verwoordt hij zo (bij 29.25 min): 
 

Met Gods Geest is een soort vreemde samenwerking

wat ook wel de muze genoemd wordt 
en waar je nooit precies de vinger achter krijgt

- en dat moet ook niet

want dan zou je weten hoe het moest 

 en dan is ook het mooie er af

Inderdaad, dan moet je gaan uitpluizen als je iets schrijft waarom het 'werkt', waarom het is zoals je voelt dat het goed is. 
En als het aan Rikkert ligt moeten we met z'n allen er niet mee bezig zijn wat de beste methode van schrijven is. Het is 'goed' als je voelt dat je het zo moet zeggen als het er uit komt.
En dat laatste is wat hij 'de muze' noemt, de inspiratiebron waardoor er iets opborrelt en je er woorden aan kan geven. 

Als je schrijft vanuit de Geest die in je werkt, vanuit je geloof, is dat pas écht geloof 'waardig'... en dat is wat je vóelt als lezer, het mooie. Wat er afgaat als het allemaal routine wordt.

Rikkert is ten eerste een poëet, maar zal zeker ook deze uitspraak van Arthur Rubinstein beamen als het gaat over muziek: 

 

You cannot play the piano well, unless you are singing within you

 

Hier wordt namelijk ook iets genoemd wat van binnen zit. En gaf iemand ook net afgelopen week, de volgende toepassing bij deze uitspraak:
'De piano is hier te vergelijken met je hart. De plek waar je relatie met Christus Jezus zich bevindt. Dan zing je diep van binnenuit.'
 
Zingen en spelen, maar ook schrijven, spreken, bloggen ... wat dan ook, het is pas geloof wáárdig, als het uit je hart komt.
Niet een mooi kunstje wat je telkens kan herhalen, maar een geheim wat je niet moet willen snappen, maar wat er zonder voorbedachte rade ineens is, vanuit de 'Muze' in je hart.

Dan zal het de persoon aanspreken, die het nodig heeft -en gelukkig hoef ik daar niet over na te denken en mee bezig te zijn of dat wel goed zal komen. 
Het mooiste is voor mij, vanuit mijn hart en geloof, te kunnen delen wat ik meemaak. En schrijf ik het voor mezelf, maar ook met de hoop dat anderen er wat aan hebben.

Niet perse mooi - Paulus zou zeggen: niet met schittering van woorden. En soms met vrees en beven - want iets delen van jezelf is niet altijd makkelijk - maar wel écht, hoe het is. 
Van binnenuit.
Want alleen dán kan het bij de ander binnenkomen.

Geen woorden, geen daden?

Het kan heel vervelend zijn, mensen die stil zijn en zich bijvoorbeeld in de klas niet uiten als het nodig is, of niks doen in een groepsopdracht met andere leerlingen.
Het andere uiterste zijn de eeuwige kwebbelaars die overal wat over te zeggen hebben. 
Daarom is het toch een waar spreekwoord, dat zwijgen goud is. Omdat wij mensen in veel situaties meestal niet de wijsheid hebben om iets te zeggen wat écht wijs is. We roepen maar wat. En dan kun je beter je mond houden.

Silence is golden

Zelfs in de film Bambi is het een opvoedkundig item: 'als je niks (leuks) weet te zeggen, zeg dan 'niks niemendal ... ' 
Maar wat is dat vaak moeilijk, stil te zijn en te zwijgen. Het meest moeilijk is het als je geconfronteerd wordt met dingen als pijn en lijden waar we als mensen geen raad mee weten.  
Want dat is het, er is geen raad te geven. Hoe zou je iets kunnen zeggen waar de ander die zo lijdt, echt wat aan heeft? Laat staan dat het diegene zou helpen.

Onze natuurlijke reactie op lijden

Op de één of andere manier kunnen we er niet tegen om niets te doen, het is echt het allermoeilijkste! Want (denken we) dat is toch de bedoeling, dat als we er voor iemand willen zijn, we iets dóen. Zodat er iets aan de situatie verandert. En dat is wat er achter zit. 
De diepste drijfveer tot actie is eigenlijk dat we niet kunnen verdragen hoe het écht is. Daarom willen we helpen.

Ook met woorden willen we het leed verzachten. Maar - en dat is iets waar je misschien eerst eens over na moet denken - we bagatelliseren het lijden en de pijn als we opmerkingen maken in de trend van: 'Het zal wel weer beter worden...', of  'als je dit nu es gaat doen, misschien helpt het wel...'

De geestelijke variant van dit niet-accepteren-van-lijden, verbergt dat onder vroom klinkende woorden. 'We bidden voor je genezing' Of nog directer: 'God zal je genezen!'  
En als zieke, iemand met veel pijn, moet je het allemaal maar aanhoren en over je heen laten komen. Delen hoe het echt is, is al haast niet meer mogelijk met zo'n benadering. Je mag het er niet meer over hebben, eigenlijk mag je niet ziek zijn!

Wat is echt compassie?

Ja, ook als gelovige willen we vaak het leven (ook dat van anderen die lijden en ziek zijn) veel liever zien als iets wat altijd mooi, prettig en vol zegen is. Daarom bidden we om die genezing! Eigenlijk willen we het afdwingen.
Als er dan geen verandering optreedt en de situatie misschien zelfs erger wordt, zijn we teleurgesteld. Ons plaatje klopt niet meer. Maar met mee lijden heeft het niets te maken.

Dat is iets heel anders! Namelijk samen de waarheid onder ogen durven zien dat we niets kunnen, dat we machteloos zijn. Het is een arm om iemand heen slaan en er zijn. Zoals ik al eerder las in een quote van Henri Nouwen.
Anders maken we het lijden alleen maar groter - is het niet méé- maar méér lijden.
 
En tijdens het schrijven van dit blogje kwam ik ineens deze uitspraak tegen:  

Henri Nouwen

Prachtig en zo 'to the point' staat hier precies wat ik de afgelopen tijden heb ontdekt. (Al zegt hij het natuurlijk veel mooier dan ik het kan)
Want compassion asks us ... mee lijden vraagt iets van ons, namelijk 'to go where it hurts', het is de pijn willen toelaten en delen in alles wat er bij komt. 

Dat is de echte uitdaging in deze tijd! (en niet zoals allerlei andere 'challenges' die vooral stoer moeten zijn)
Zoals de Bijbel het al zegt: 

'
'ween met de wenenden'...

In mijn eigen woorden: Pas als je het lijden van een ander onder ogen durft te zien, en de pijn daarvan ook bij jezelf toe laat, dan pas kun je echt méé lijden.
En dat maakt een einde aan hulp'acties' en mooie woorden, ook en vooral aan vrome woorden, hoe goed bedoeld.

Het maakt stil. En het zou als leden van hetzelfde Lichaam, veel vanzelfsprekender moeten zijn dat we dit (willen) meevoelen, want 'als één lid lijdt, lijden alle leden mee'.

Gevolgen

Wat dan ook gebeurt is dat je eigen moeilijke omstandigheden beter te accepteren zijn. Want niemand ontkomt er aan, vroeg of laat klopt het lijden ook aan onze deur. 
Mijn wens is dat we dat met elkaar, veel meer mogen leren, om te luisteren en stil te zijn met de ander. En zó elkaar troosten en bemoedigen in de pijn en het lijden. 

Zoals hier beschreven staat, (en lees het nog maar eens extra, want je leest er maar zo overheen)

uit 2 Korinthe 1

Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, 
de Vader die zich over ons ontfermt, 

de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft, 

zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, 
anderen in al hun ellende moed kunnen geven.

 Zoals wij volop delen in het lijden van Christus, 
zo delen wij volop in de troost die God ons door Christus geeft. 

Ondervinden we tegenspoed, dan is het opdat u bemoedigd en gered wordt. 

Worden we bemoedigd, dan is het opdat u de moed krijgt te volharden 
in hetzelfde lijden als wij ondergaan.  

De hoop die wij voor u hebben is gegrond: 
we weten dat zoals u deelt in ons lijden, 
u ook deelt in de troost die ons gegeven wordt.