'Vliegtuigstand'

Je hebt soms van die tijden dat er van alles gebeurt in je leven, onverwachte dingen, tot het weer wat stiller wordt.
Letterlijk is het bij ons thuis vaak niet zo stil en lijkt me het wel eens heerlijk, niet al die drukte om je heen.

De figuurlijke stilte als de plotselinge storm wat is geluwd, dat is hoe ik het maar even omschrijf. Die stilte is in afwachting van wat er gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat.
En is er geduld nodig om te kunnen wachten tot het duidelijk wordt. En je niet in verwarring te laten brengen door alle geluiden om je heen, alle opmerkingen en adviezen van anderen.

Je zou het kunnen vergelijken met de vliegtuigstand. Soms staat mijn mobieltje ineens in die stand en dat betekent dat je geen berichtjes kunt ontvangen, niet kan bellen.... Je bent even onbereikbaar, zoals je onbereikbaar bent als je in het vliegtuig zit en los bent van de aarde, onderweg van de ene plek naar de andere ...
Wel even heerlijk rustig. Even bewust geen bereik. Maar uitgetild boven alles waar mensen zo druk mee zijn.

Een beetje te vergelijken met iemand die in het vliegtuig zit. Op reis. De geplande reis ging door.
Dan is er ineens die paar weken geen constante (internet)verbinding (waar we elkaar met z'n allen gek mee maken, het steeds bereikbaar moeten zijn); als je aangekomen bent op je bestemming, is het écht in de vliegtuigstand. 
Los van alles in Nederland, alle drukte en hectiek die we in ons kleine propvolle landje altijd hebben. Niet zo gek eigenlijk!
Weg van alle bureaucratie en alle regeltjes. Van de mensen die altijd druk zijn, geen tijd hebben voor de dingen die er echt toe doen in het leven. 

Nu genieten van de puurheid om je heen ... the color green ... zoals je zou willen dat het altijd was.
De natuur ervaren zoals die rechtstreeks van de Schepper komt.
Be praised for all Your tenderness ... zoals onderstaand lied het zo prachtig zegt.

~~~~~~~~

Want nee, Hij was niet in de storm, niet in de aardbeving of het vuur - al lijkt het zo omdat het zo indrukwekkend is. 
Maar in de zachte bries. In de stilte. 
In de tenderness...

En in die stilte mogen we, zoals Elia toen, bij Hem komen.
Misschien juist wel als er stormen en welhaast aardbevingen in ons leven zijn waar we God maar niet in hebben kunnen ontdekken.

Dat we dan ook echt stil durven zijn, als het ware in de vliegtuigstand.
Even onbereikbaar voor de ruis van de wereld en de omstandigheden om ons heen - zoals het ook is als je het drukke Nederland met alle sores even achter je hebt gelaten - 

Om zo tot rust te komen. Tijd nemen om te dúrven luisteren.
En te kunnen horen ... in die zachte bries.
His tenderness.

The Color Green

"And the moon is a sliver of silver

Like a shaving that fell on the floor of a Carpenter's shop

And every house must have it's builder

And I awoke in the house of God

Where the windows are mornings and evenings

Stretched from the sun

Across the sky north to south

And on my way to early meeting

I heard the rocks crying out

I heard the rocks crying out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise

And the wrens have returned and they're nesting

In the hollow of that oak where his heart once had been

And he lifts up his arms in a blessing 
for being born again

And the streams are all swollen with winter

Winter unfrozen and free to run away now

And I'm amazed when I remember

Who it was that built this house

And with the rocks I cry out

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green

Be praised for all Your tenderness by these works of Your hands

Suns that rise and rains that fall to bless and bring to life Your land

Look down upon this winter wheat and be glad that You have made

Blue for the sky and the color green 
that fills these fields with praise"

Wie zonder zonde is ...

Als je de evangeliën leest, dan zijn dat vaak de geschiedenissen die we al kennen. Maar hoe de Here Jezus daar in Israël rondliep en wat dat voor invloed op mensen had, het moet iets unieks geweest zijn.

Toch wezen de meesten Hem af, al waren er wel hordes mensen bij Hem in de buurt; al die wonderen dat was natuurlijk ook sensationeel om mee te maken, daar wilden ze bij zijn!

Wat al lezend ook opvalt is dat Jezus situaties doorziet, als mensen bij Hem komen, want Hij weet hun gedachten.

Dat lijkt me ook wel eens handig en makkelijk, de gedachten van anderen kennen. Dan kom je in ieder geval minder voor verrassingen te staan dan nu wel eens het geval is. Ook als gelovigen hebben we het onderling zo nodig dat we met elkaar praten. En dan niet alleen over het weer.

In de praktijk is dat gesprek er lang niet altijd, terwijl communicatie - elkaar je hart laten zien - het meest belangrijke is wat je kan doen in onderlinge relaties.

De waarheid in steen

Wat wij mensen meestal wel erg belangrijk vinden is de waarheid. Natuurlijk! Een edel doel waar we wel voor willen vechten. En ook dat zie je terug in de evangeliën.

Bijvoorbeeld in Johannes 8, bij de Farizeeërs die zich erg druk maakten of iedereen zich wel helemaal aan de wet (en het liefst nog veel meer) zou houden. En, bedachten ze, Rabbi Jezus moest het daar toch ook wel mee eens zijn, dat kon niet anders.

En om dat eens even te testen brachten ze een vrouw mee, die ze op heterdaad hadden betrapt op overspel. Fouter kan natuurlijk niet en volgens de wet van Mozes zou ze gestenigd moeten worden.

De wet is door Mozes gegeven

(Joh 1: 17a)

De Rabbi kon daarom toch niet anders dan het vonnis uitspreken - en iedereen die achter Hem aanliep zou nu te zien krijgen hoe Hij de wet van Mozes hoog hield. Steniging!

Het is wel heel bijzonder hoe de Here Jezus hierop reageert. De wet klakkeloos volgen zou inderdaad betekenen dat deze vrouw gestenigd moest worden. Overspel is een duidelijke zaak, dat kan echt niet door de beugel. 

Maar wat doet Hij? Niet wat zij van Hem verwachten: vonnissen, maar Hij neemt de wet en gebruikt die als een spiegel voor de Farizeeërs. Dat heeft een heel ander effect op de situatie. 
De zonde is nog net zo ernstig maar de bal wordt teruggekaatst: zonde is in hun (en ons) eigen hart. Als we dat beseffen dan staan we niet meer zo snel vooraan met ons oordeel.

En de Farizeeërs druipen dan ook één voor één af.

Hoe alles anders wordt

Het is de geest van de wet die door Jezus hier wordt toegepast. Er gebeuren dan hele mooie dingen die we niet hadden meegemaakt als de vrouw ter plekke gestenigd was - al was dat helemaal juist geweest als je naar de letter kijkt.

Het is hier zo duidelijk dat de wet de zonde doet kennen. (Daar is ze trouwens ook voor gegeven!) Om te gaan beseffen dat we allemaal schuldig zijn en genade nodig hebben. Want Jezus zegt hen: "Wie zonder zonde is werpt maar de eerste steen"... en er blijft niemand over die dat aandurft.

En Jezus, die de eerste steen had mógen werpen - Hij veroordeelt haar ook niet. 

De genade en de waarheid zijn door Jezus gekomen

(Joh. 1: 17b)

En Hij laat ons hier zien, dat zo gauw je de genade betrekt bij de waarheid van een op overspel betrapte vrouw, dat ze een nieuwe kans krijgt. Omdat er vergeving is. 

Genade die geduld heeft, een beroep doet op het geweten en vergeving schenkt. 

Wat kunnen we hier nog veel van leren. Wij weten vaak zo goed wat niet kan en niet mag, hoe de waarheid in elkaar steekt. Maar hoe je met iemand om moet gaan die niet in het plaatje past of in de fout is gegaan ... veroordelen is maar zo gedaan. 

Iemand winnen, zodat het met zo iemand goed komt, dat is veel en veel moeilijker.

Dat we allemaal gaan beseffen dat de waarheid te vinden is in een Persoon. En zo de waarheid leren zien, dat we geen van allen zonder genade kunnen. 

Dan alleen kunnen we méér worden zoals Jezus was, vól van genade en waarheid. Zodat we mensen die op onze weg komen, kunnen winnen, niet (alleen) voor de waarheid, maar voor Hem. Want daar gaat het uiteindelijk om.

Guido Gezelle's Brugge

Dankzij de kinderen liepen we vorige week in Brugge, een mooi stadje in Vlaanderen, vlakbij de kust. Hoewel we geen tijd meer hadden om ook daadwerkelijk naar de kust te gaan. 

Brugge kende ik niet echt en dan heb je toch ineens dat je voor verassingen komt te staan. Want wie kwamen we er tegen (alhoewel hij minzaam op ons neer keek en we niet in gesprek konden) ...

Guido Gezelle, de Vlaamse dichter in brons.
We waren er op 5 mei, bijna op de dag af 185 jaar na zijn geboorte op 1 mei 1830. Brugge is zijn geboorteplaats en ook zagen we verder heel wat moois van het stadje, waarvan de binnenstad nog redelijk authentiek is. Met weinig tot geen schreeuwerige reclameborden die de gevels en het straatbeeld ontsieren. 
Ook het verkeer is heel wat rustiger, met af en toe een auto, een bus; en fietsers, die zag je geregeld.

standbeeld uit 1930

geboortehuis Guido Gezelle (1830-1899)

de Grote markt

Brugge, met de beroemde zwanen

Iets over het werk van Guido Gezelle

Altijd als ik de naam van deze priester-dichter hoor, denk ik aan mijn opa, die dit gedichtje van Guido Gezelle in mijn poësie-album schreef:

Mij spreekt de blomme 

Mij spreekt de blomme een tale,

Mij is het kruid beleefd,

Mij groet het altemale,

Dat God geschapen heeft!

Opa als landbouwer, hield van de natuur, kende - in mijn herinnering - alle vogels met hun eigen geluiden, alle planten en bloemen. 
Hij deed altijd 'een rondje tuin' als hij vroeger bij ons thuis was. Even kijken hoe 'het land' erbij ligt...

De 'blommekes', ze spraken voor hem ervan 'dat God geschapen heeft'...

Ja, al het moois in de natuur is volgens dit gedichtje, als het ware een groet, een bericht van God zelf: zie je hoe mooi het allemaal is? Het spreekt van Mij. Ik heb het gemaakt!

Om dat bericht op te pikken is er wel iets nodig, dat je ziel luistert ... en wil horen en zien wat God vertelt door Zijn schepping heen. 
Dan gaat je hart ervoor open. 

En dat is juist zoals Guido Gezelle het omschreef in een van zijn andere gedichtjes: (ook heel bekend, stond die dan in een album van één van mijn zussen?)

als de ziele luistert

Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teeken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken,

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet..

als de ziele luistert!

1859

In het ruisen van de bladeren van de bomen, de golven in het water, de wind en de wolken geeft de natuur getuigenis van God - in oud vlaams: vertolkt 't diep gedoken Woord zoo zoet' :)

Zo zegt de Bijbel het ons ook, dat als we om ons heen kijken, we met ons verstand kunnen bedenken (doorzien) dat alles wat we zien in de schepping niet zómaar ontstaan is. Zeggen dat er geen God is, is dan eigenlijk niet mogelijk ... 

Misschien is dit wat God mensen die nog nooit van Jezus hebben gehoord, later zal vragen: wat heb je dan gedaan met het getuigenis in Mijn schepping?

Heb je Mij er in gezien?
In de schoonheid van de schepping, die voor ieder zichtbaar is ...

... als onze ziel echt luistert!

- Hoe kunnen mensen nog meer iets van God zien en horen, 
wie weet komt dan een andere keer...

De Mammon 3 - Geen centje pijn!

Na de rentmeester die het niet zo nauw nam met het geld van de baas, en Jezus die ons zegt met de mammon vrienden te maken, vallen me ineens de uitspraken en teksten op die ermee te maken hebben... En zo krijgt dit onderwerp 'de mammon' toch nog weer een vervolg.

Ik denk dan ook aan heel rijke mensen in het koninkrijk van God... dat lijkt prachtig want 'je kan zoveel voor de Heer doen'. Maar de grote vraag is natuurlijk: gebeurt dat ook of is het meer wishfull thinking?
Zo denk ik bij mijzelf dat áls ik iets (vooruit, een half miljoen bij de lotto) zou winnen, het bijna allemaal naar goede doelen 'voor de Heer' zou gaan. Omdat ik graag veel wil geven, en dan heb ik de mogelijkheid nietwaar ... 
Maar hoe is het als ik echt ineens veel geld zou hebben?

Eigenlijk is (als ik eerlijk ben) alleen de gedachte aan een grote som geld, al genoeg om je hart er op te zetten ... want diep in mijn hart voel ik dan direct de behoefte om óók te zorgen dat in mijn huis de noodzakelijke dingen (en nog wat meer) voor elkaar komen. 
Ja, van dat grote bedrag wat ik ga winnen wil ik toch zeker een aanzienlijk deel aan mijzelf spenderen. 

Een actueel voorbeeld is of ik mijn baantje opzeg, dat heeft ook consequenties en hoe belangrijk c.q. noodzakelijk is dan ineens dat beetje inkomen voor mij.

In ieder geval is het wel duidelijk dat zo gauw er geld in het spel is, we eigenlijk precies zijn zoals in de wereld. Koop het toch... je hebt recht op de nieuwste snufjes... die vakanties, die verbouwing. 
Of zijn we zelfs erger dan ongelovigen? Omdat we beter zouden moeten weten. Ja, er zijn zelfs veel niet-christenen die ons beschamen in dit opzicht.

Ik las laatst een uitspraak van Lewis, die het zo treffend omschrijft: het idee dat we baas zijn over onszelf en ons geld, als we rijk en welvarend zijn, maar eigenlijk is het precies andersom:

Prosperity knits a man to the world. He feels that he is finding his place in it, 
while really it is finding its place in him
(C.S. Lewis)

Ja het is zo, geld, bezit, je zit er zomaar aan vast. Al kun je het makkelijk verbloemen; egoïsme zou je ons niet van kunnen betichten... 
Maar het heeft meer gevolgen. Hoe meer we bezitten, hoe meer we wonen op de aarde alsof het ons eeuwige verblijf is. Prosperity knits us tot the world! 
Vreemdelingen en bijwoners? Geen idee hebben we er meer van wat dat wil zeggen. Geld en bezittingen nemen ons zomaar helemaal in beslag; alles draait om het 'nu' en voor Jezus hebben we eigenlijk geen tijd meer.

Zo staat het ook in de Bijbel: Je kunt niet God dienen en de mammon. We denken dat het allemaal meevalt. 'We feel that we're finding our place in it'... maar het is zo: je zult de ene dienen en de andere haten.

En zo kom ik weer bij het begin van dit verhaal: hele rijke mensen in Gods koninkrijk. Het lijkt heel mooi. Maar geld is macht, een groot gevaar. Ook bij gelovigen.

Want als bij mij de gedachte aan veel geld, zich al in mijn hart zet... wat gebeurt er dan als je als gelovige écht veel geld hebt en veel bezittingen? 

Stel dat ik miljonair ben (als ik echt de lotto had gewonnen) en van mijn rente - die ik dan sowieso al krijg - veel weggeef, wat zegt dan dan nog? 
Je luxe leven kan gewoon doorgaan. 
Je hoeft er niks voor te laten, je grote (land)huis hoef je niet te verkopen en je kunt nog steeds de nieuwste snufjes aanschaffen die je nodig denkt te hebben. 

Een voorbeeld uit de Bijbel

Zo was dat ook bij de rijken waar Jezus over vertelt in Lucas 21, die 'hun giften in de offerkist kwamen werpen'. 
En dat lijkt heel wat, je wordt erdoor geïmponeerd. Maar Jezus ziet méér. Lees maar... 

1 Toen hij opkeek, zag hij hoe rijken hun giften in de offerkist kwamen werpen. 

2 Hij zag ook dat een arme weduwe er twee muntjes in gooide, 3en hij zei: ‘Ik verzeker jullie: deze arme weduwe heeft meer gegeven dan alle anderen.  

4 Want de anderen hebben iets van hun overvloed geofferd, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze nodig had voor haar levensonderhoud.’

In onze tijd zouden we zeggen dat de briefjes wapperden... maar Gods ogen zijn al die wapperende biljetten veel minder waard dan het eruit ziet. Het is zelfs waardeloos in Zijn ogen!
Want, en dat is wat me ineens extra opviel, de rijken gaven van hun overvloed.
Zij hadden er geen centje pijn van!

Ook bij rijke christenen werkt het vandaag de dag zo...
Geen centje pijn hebben ze ervan, van alle gulle giften die ze van hun rente! weggeven. Ze merken het niet eens! Maar ze voelen zich er prima bij. 'They feel that they're finding their place in it'... 

Zo wordt er gesmeten met geld 'voor het koninkrijk', de rechtvaardiging om met volle teugen te genieten van wat nog over is. Men denkt er zelfs recht op te hebben, maar het beheerst hén.
Lewis' uitspraak zegt het zo: 'while really its finding its place in us ...' 

(Ik denk bijvoorbeeld aan een lijstje predikers wat ik gisteren zag en de enorme bedragen die ze op hun bankrekening hebben staan. Maar ook minder in het openbaar is dit iets wat wel degelijk speelt onder gelovigen... als je het eenmaal ziet - én de macht ervan - zie ook mijn vorige blogje.)

Al die giften, die goede werken ... Het lijkt aan de buitenkant heel wat, maar vaak is het in de ogen van God waardeloos, zoals bij de rijken in Lucas 21. 

Ook aan de rijke jongeling vraagt Jezus of hij alles wil verkopen. Omdat zijn hart bij zijn bezittingen lag 'while really its finding its place in him ...'  
Daarom ging hij bedroefd weg.... hij kon het niet.

Zij heeft alles gegeven

De weduwe gaf met haar hart. En koos daarom ervoor alles te geven wat ze nog had. Zij voelde het! En gaf haar laatste muntjes. Dat (die laatste cent) deed pijn... of eigenlijk toch niet?

Wat een voorbeeld, om vrijgevig te dúrven zijn als God het op ons hart legt. En dan mag het, nee moet het ons iets kosten.
Maar wie is er van echt géven ooit slechter geworden??

'De Jacht'

Hoe het in de praktijk gaat worden weet ik niet. En dan bedoel ik het spel 'de Jacht' van 2 maart tot 2 april.
Maar mijn dochter *) gaat meedoen, samen met een paar vriendinnen. Ook omdat een leraar vertelde hoe leuk het de vorige keer allemaal was, met zelfs deelnemers op school in containers ... 
Dus ik zal het wel merken. 'Zorg dat je wint', dat is de boodschap. 'Schakel je doelwit uit en blijf zelf (als doelwit) buiten schot.'

Al zijn er heel wat slechtere zaken waar gelovigen hun tijd aan kunnen geven, toch ben ik niet echt enthousiast. 

En dat niet alleen omdat ik vroeger al niet hield van zo'n spel wat je met een groep deed in het bos, en je in het donker zomaar 'overvallen' kon worden door anderen... Zoals bij vlaggenroof, of douane en smokkelaar om samen sportief bezig te zijn op een kamp.

Vervolging, is het na te spelen?

Maar dit is toch anders van opzet want door dit spel zouden we leren en ervaren hoe het is vervolgd te worden. En als je dan ook nog aan Open Doors doneert, mag je officieel meedoen. Dat geeft het de status 'dat we weten waar we het over hebben'...

Open Doors laat in haar nieuwsbrief nog wel speciaal weten: 

Vervolging is geen spel

Daar kan ik helemaal mee instemmen! Maar of die mededeling helpt?

Hoe je het ook wendt of keert, deze jacht is eigenlijk gewoon een spelletje... 

Ook wordt het besef over christenvervolging nu niet echt bij iedereen aangewakkerd.

Zo sprak mijn zoon vorig jaar iemand die meedeed, maar de achterliggende gedachte? Geen idee!! Christenvervolging ervaren als doel, daar was hem niets van duidelijk geworden. 'Je wordt achterna gezeten en kan dan getikt worden en lig je eruit ...' 

Maar ook op school waar men meedoet, voert de lol die je samen hebt vooralsnog de boventoon.

Het promofilmpje van de vorige editie zou wellicht kunnen helpen om je een beeld te vormen. Een (evangelische) voorganger die iemand uit de christelijk gereformeerde kerk achterna zit, zorgde op de sociale media voor het volgende commentaar:

Grijp je kans, achtervolg een gereformeerde! 

En: Ik doe niet mee hoor, want ik kan niet zo hard rennen als Henk Stoorvogel. 

Op zich is het filmpje heel goed gemaakt, maar het komt meer over als een promo voor een EO-amusementsprogramma, dan dat het nu de impact van 'christenvervolging-in-de-praktijk' duidelijk maakt. 

Je hoeft tegenwoordig trouwens het nieuws maar te volgen en je bent al aardig op de hoogte. De vervolging op dit moment is namelijk zo ernstig en het raakt zó de geestelijke strijd die er woedt; velen 'lijden voor Jezus', zelfs tot de dood er op volgt. 

Wat me daarom ook zo verbaast, is dat deze 'Jacht' dit jaar nog gewoon georganiseerd wordt. Voor mijn gevoel is het bijna heiligschennis om er op deze manier mee om te gaan. 

We weten niet waarover we praten, óók niet als je al een keer dit spel hebt gespeeld 'om het te ervaren'. Dan ken je hoogstens de spanning die ik ook vroeger had als je tijdens een nachtspel onverwachts te grazen werd genomen.

De jeugd op een school of in een kamp, oké... met daarna goede uitleg en bespreking met elkaar, zou het hen meer bewust kunnen maken - en dat hoop je dan maar dat dat ook echt gebeurt! (En ik zal nog wel merken of dat inderdaad zo is)
Maar als volwassen mensen een maand lang met elkaar een vervolgingsspel spelen, dat lijden kan toch nooit geïmiteerd worden? 

Aan hen is de genade geschonken niet alleen in Christus te geloven 
maar ook omwille van Hem te lijden

Maar hier, in het vuur van het spel, gaat het gewoon om de spanning en het winnen. En de lol die je samen hebt, logisch. (Al doneren we als voorwaarde nog wel voor de echte vervolgden ...)

Je voelt je in dit spel zelfs meer verbonden met elkaar want ieder die meedoet is waarschijnlijk christen.

Het vergt maar éven nadenken, om te beseffen dat in het echt, het heel anders en bittere ernst is. We kennen allemaal de beelden van IS (hieronder verbeeld door een jonge koptische schilder n.a.v. de recente gebeurtenis met 21 christenen uit Egypte.)

schilderij van Wael Mories uit Caïro

locaties van strafkampen in Noord-Korea

En zouden gelovigen in Noord-Koreaanse strafkampen er nu ook echt wat aan hebben, dat we onze tijd in (christelijk) amusement steken, met een groots opgezet spel, om hen beter te begrijpen?

Spel of strijd

Hoe we ons geloof in God in praktijk brengen, lijkt in deze tijd in snel tempo, te versimpelen tot het niveau van spellen à la zeskamp en een vossejacht - alsof we niet meer zonder een spel kunnen om te begrijpen waar het echt om gaat: Jezus volgen ... het liefs buiten de schijnwerpers!

Want geloven is ten eerste een geestelijke zaak. Maar het wordt meer en meer commerciëler; alles wordt breed gedeeld, iedereen wordt op de hoogte gehouden met de laatste cijfers: hoeveel er al gedoneerd is met 'de Jacht' en hoeveel mensen nog in de race zijn. 

De teller die loopt... (net als bij andere activiteiten die zo populair zijn) Maar daar gaat het toch helemaal niet om dat wij dat allemaal weten?

Misschien is de strategische zet, dat de aandacht juist van de echte strijd wordt afgeleid... al is het doel om meer van vervolging te begrijpen. Want als de strijd geestelijk is, hoe kun je dan via een spel er meer begrip van krijgen? Onze wapens in die strijd zijn toch ook 'geestelijk'...?

Als je echt iets wil doen voor de vervolgden, doneer aan Open Doors of een andere organisatie die voor hen in de bres springt, en laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet. 
De tijd die je anders in dit zou spel zou steken, en waarin je samen lol hebt om te winnen, kun je bidden voor christenen die echt vervolgd worden. Die maand lang en hopenlijk langer ....

Ik denk en weet haast wel zeker dat ze daar veel meer baat bij hebben.

Evenals wijzelf ....

*) geplaatst met toestemming van mijn dochter

Never picture perfect

Wat is dat eigenlijk een bijzondere uitspraak: never picture perfect ... een zinnetje dat ik hoorde in een lied (klik hier) en waar je in eerste instantie niet eens echt op let...
Tot het tot je door dringt wat het eigenlijk wil zeggen... Over een farmer-and-his-wife, harde werkers zonder kapsones die het leven niet mooier wilden maken dan het was:

Never picture perfect

Just a plain man and his wife

Who somehow knew the value

Of hard work good love and real life

v.l.n.r. mijn opa, vader en tante ca 1934

And they worked to give faith hands and feet
And somehow gave it wings

Mensen zonder opsmuk of tam tam waren het. En je kwam in ieder geval niet voor verrassingen te staan, mocht je hen in het echt eens tegenkomen.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Over de realiteit

Sinds ik dit lied ken en deze uitspraak bij mij is blijven hangen, valt het me steeds vaker op wanneer mensen juist wél dat 'perfecte plaatje' willen laten zien:
Van het leven zoals ze denken dat het moet zijn - het ideaalbeeld wat zij (en veel anderen) naar buiten toe in stand willen houden: dat alles - ook in geestelijk opzicht - goed gaat en je zo gezegend wordt als je in God gelooft. Je problemen die heb je natuurlijk zo af en toe maar worden allemaal opgelost, als je maar genoeg bidt en op God vertrouwt.

En ook op een blog kun je dat ideaalbeeld laten zien (inclusief 'the perfect picture') van je huis, je gezin... Niet zo moeilijk om te doen, maar meestal is het de beschrijving van hoe je zou wíllen dat het was. 
En maar weinig mensen (of misschien wel niemand) weten dat in het echt, je leven toch wel anders is dan het lijkt. (Het stilleven op die mooie foto ziet er ook wel leuk uit, maar alles wat buiten beeld blijft, is meestal een stuk minder stijlvol ...)

Ja bij veel mensen is het always picture perfect ... En onwillekeurig ben je onder de indruk van de 'mooie' plaatjes die je voorgeschoteld krijgt. Ten minste ik heb dat wel, en vraag ik me af hoe anderen dat toch allemaal voor elkaar krijgen.

Mijn huis is meestal niet zo perfect en op orde. Als ik kook zie ik geen kans om dat hele proces ook nog es vast te leggen en te delen op de sociale media. (Met natuurlijk net een vaasje bloemen op je aanrecht in beeld.... allemaal voor de juiste sfeer ...)
En dat zijn alleen nog maar de zichtbare zaken ...

Wat de geestelijke dingen betreft begrijp ik God vaak helemaal niet. 
Mijn blogs komen ook niet als vanzelf - voordat mijn gedachten woorden hebben gekregen ben ik dagen, soms weken verder. Laat staan dat ik pasklare antwoorden heb.
En er gebeuren vaak moeilijke dingen ook in mijn directe omgeving, waar anderen vast geen last van hebben, want ik hoor ze er nooit over.
Af en toe komt er wel eens iets ter sprake, maar dan haast (waarom toch) met een verontschuldiging erbij ... 

Nee, ook als gelovige is het niet automatisch een happy life. 

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Wat zit erachter?

Het perfecte plaatje, misschien is het juist niet de bedoeling zo'n beeld te laten zien - van je leven, van jezelf als persoon. (Tenzij je natuurlijk echt perfect bent, dan mag het!) Maar volgens mij is dat niemand hier op aarde.

En daarom is het als het ware oneerlijk om je wel zó te uiten. Het is nep, niet écht. Omdat je een rol speelt. Een rol is aangeleerd (gewenst?) gedrag, wat verwacht wordt van een gelovige bijvoorbeeld. 
Instemming is in ieder geval verzekerd (geen moeilijke vragen) want het is zo heerlijk bevestigend om te lezen hoe alles altijd goed komt ... 
Als je die rol blijft spelen, hoef je niet te laten zien hoe je diep van binnen bent. Dát is het namelijk wat juist zo moeilijk is. 

Want in real life is het echt never picture perfect! Maar dat toegeven is een enge aangelegenheid. Dan wordt je kwetsbaarheid zichtbaar, dus moet je je rol wel volhouden.
Toch valt dit voor mij ook onder deze uitspraak uit de Bijbel:

Leg de leugen af en spreek waarheid ieder onder elkaar

Verbergen hoe je echt bent, is zeker als gelovige, eigenlijk heel raar. Want daarin zie je toch JUIST waaróm je Jezus nodig hebt. 
Hij is er niet voor om te zorgen dat je leven helemaal voor elkaar komt en mensen allemaal gaan zien hoe geweldig het met je gaat. Dan juist wordt het een farce van 'perfect geluk' omdat-dat-nu-eenmaal-zo-hoort. 
En krijg je het beeld wat uit onderstaande foto naar voren komt. (Ja, het is Always picture perfect bij de Eva!)

Je hoeft niet perfect te zijn, maar de foto zegt het tegenovergestelde, een knappe, uitgeruste vrouw 

- hier met een bos rozen om het gewenste plaatje compleet te maken 

(en oh ja, altijd een blije glimlach)

Maar die fijne omstandigheden hebben méér gelovigen niet, dan wél. En dat is volgens mij DE test om te bekijken of het echt volgens het evangelie is, wat er wordt beweerd. 
En gaat het blijkbaar toch om iets anders.

Never picture perfect

Door Zijn ogen naar jezelf kijken (zoals de foto zegt) laat je weten dat je geliefd bent. Iets heel anders dan perfect zijn en mooie en prachtige omstandigheden hebben. 
Geliefd zijn, daar kan iedere gelovige mee instemmen, ook de vervolgde christenen en zoveel gelovigen op aarde die lijden door ziekte en armoede ... die niet eens een eigen plek hebben om te wonen. 
Dat komt overeen met wat Jezus zegt aan zijn discipelen: in de wereld lijden jullie verdrukking. 

Waar komt toch het idee vandaan dat we recht hebben op wat anders dan dat, als we Hem echt willen volgen??!

Hij stierf voor ons, dat is genade. We zijn geliefd en vergeven. Maar nu vraagt Hij ons, mij, of ik mijn kruis op wil nemen. 
Sterven aan je zonden vinden we nog wel logisch - al is het vaak verdraaid lastig. Maar óók sterven aan je eigen verlangens, das heel andere koek (misschien wel dat perfecte huis, of het perfecte gezin ... gezond zijn, een fijn leven hebben) Geef het op!

Want toch ligt dáárin uiteindelijk de diepste vreugde die je je kunt voorstellen. 

Jezus zelf is dan de Enige die overblijft - als het echt er op aan komt en je alles los moet laten.
Dan kun je ook echt iets betekenen voor anderen bij wie het leven ook niet zo vanzelf gaat... Dan wordt Hij echt zichtbaar in je leven. En word je echt, door alles wat je meemaakt.

Daar kunnen mensen in omstandigheden die ver afstaan van de mooie happy Eva-vrouwen, van mee praten. Zij die niet anders kúnnen dan never picture perfect, al zouden ze willen.

En tegen wie Jezus zegt (en Hij zegt het ook tegen ons): 

Houd goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.

Wereld van contrasten

De wereld van vandaag is een vreemde wereld. Als ik er over nadenk was het 'vroeger' toen ik nog wat jonger was toch wel heel anders; je had het Oostblok en Rusland, de koude oorlog in volle gang... 
Maar de Muur viel en alles zou anders worden. Dat is inmiddels alweer heel wat jaren geleden.

En nu ... vanmiddag was ik bezig met rekeningen nakijken, opruimen, een nieuwe verzekering voor de tandarts... En hoe zat het met de autoverzekering, als je schadevrij rijdt krijg je namelijk korting, dus dat bewijs wel ff nog opsturen...

Wat een toestand, ons hele leven is één grote administratie - je kunt het zo gek niet bedenken of er is een regeling voor. Meestal een betalingsregeling...
Zo zijn we druk met papieren romslomp om ons leven in te dekken. 'Voor als er iets gebeurt...'

Aan de andere kant van de wereld staan er zomaar mensen voor je deur en je moet maken dat je wegkomt. Als dat nog lukt. Ingevulde belastingpapieren of een ziektekostenverzekering, dat doet er helemaal niks meer toe!

Als wij wat meemaken delen we het op de sociale media. We zijn druk met onze mooie kant te laten zien. Lekker uit eten geweest... (foto en hopelijk veel likes...) 
Delen onze inzichten en onze manier om dit en dat vooral beter te doen. We hoeven ook niets te missen van alles wat veel mensen met hun kroost beleven... (Of die kinderen er als ze ouder worden nu zo blij mee zijn dat de halve wereld mee heeft kunnen genieten van hun leuke maar soms ook vreemde gedragingen, daar wordt niet altijd aan gedacht ...) Maar likes verzekerd.

Zo zijn we ook digitaal druk om ons leven te leven... want iedereen moet vooral op de hoogte blijven.
Facebook, Googleplus, Twitter - dat laatste doe ik al helemaal niet, ik zou de hele dag bezig zijn om te bedenken wat nu een pakkende uitspraak is om te delen met mijn volgers,...

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Vanmorgen was ik het ineens zat, al dat geleuter en geklets (de mooie en opbouwende dingen zijn er ook, maar nu heb ik het even over de keerzijde). Alle aanbiedingen in je mail of waar dan ook (boek NU met 70 % korting) die je toch vooral niet mag missen - ik was er helemaal klaar mee.

Want aan de andere kant van de wereld en zelfs dichterbij, is het chaos, is de wereld bruut en moorddadig. Worden mensen afgeslacht, is er Boko Haram en Parijs.... 
En wij leven gewoon door na even geschokt te zijn. Bestellen de nieuwste must have's of boeken een paar dagen romantisch Brugge met korting, zodat we er even een paar dagen tussenuit kunnen. 
(En ook veel gelovigen zijn door deze manier van leven beïnvloed; het is de gewoonste zaak van de wereld geworden!)

Door de sociale media weet iedereen direct wat er aan de hand is, ook dat er een Jordaanse piloot levend verbrand is in een kooi. Je kunt het filmpje zien als je wilt (niet bekeken, de mededeling is voor mij al erg genoeg) of een foto bekijken... 

En waar het nog het meest democratisch aan toe gaat in die regio, dat land krijgt altijd de zwarte piet toegespeeld (sorry, ik ben uit de tijd dat je dat nog mocht zeggen zonder discriminerend te zijn). Maar Joden uit de hele wereld lijken haast in dat land Israel nog het meest veilig te zijn.

The world is helpless against jihad

Toch is er niets nieuws onder de zon!! De beheerser van deze wereld is druk vandaag de dag en laat steeds meer zijn ware gezicht zien. Want hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft.
En de omvang en brutaliteit in vergelijking met onze tegenwoordige intelectuele ontwikkeling en kennis - waar wetenschappers nu al embryo's mogen creëren uit het dna van drie personen -  het vormt een steeds groter contrast.

Want de beschaafde wereld kijkt toe maar kan niets beginnen. Wij als mensen in de westerse maatschappij die ons druk moeten maken om alle papieren zaken bij te houden om ons toch best wel luxe leven te kunnen leven en denken dat we alles in de hand hebben, wij staan machteloos.

<>-<>-<>-<>-<>-<>

Gisteren las ik een stukje uit Hebreeën 11. Er worden mensen (gelovigen uit het Oude testament) genoemd die ongelofelijke dingen hebben meegemaakt. Bijzondere gebedsverhoringen. Tot kinderen die uit de dood opstonden toe.

Maar dan, in de volgende verzen wordt het ineens anders. En het lijkt haast of het gaat over al die mensen die nu op de vlucht zijn en gedood worden...

Anderen werden gemarteld tot de dood erop volgde en wilden van geen vrijlating weten, omdat ze uitzagen naar een betere opstanding. 36Weer anderen kregen te maken met bespotting en geseling, zelfs met arrestatie en gevangenschap. 37Ze werden gestenigd of doormidden gezaagd, of stierven door een moordend zwaard. Ze zwierven rond in schapenvachten of geitenvellen, berooid, vernederd en mishandeld. 38Ze doolden door verlaten oorden en berggebieden en verscholen zich in grotten en holen onder de grond. Ze waren voor de wereld te goed. 39Al deze mensen, die van oudsher om hun geloof geprezen worden, hebben de belofte niet in vervulling zien gaan

Zo zijn er zoveel mensen die in deze tijd in deze situatie belanden. Laten we voor hen bidden.
Dat ze door al deze omstandigheden de Messias zullen vinden. Juist in die landen waar je als gelovige in Jezus je leven sowieso al niet zeker bent en waar het zo moeilijk is.

Dan mag je weten, als je meemaakt wat hierboven beschreven is, je deel hebt aan een betere opstanding, en het leven bij de Heer op je wacht. En dat je niet bevreesd hoeft te zijn voor de mensen die het lichaam kunnen doden... En het doen.

Onze ziel is van Hem. Bid voor hen, wij die het zo goed hebben naar de mens bekeken...
En stel je voor hoe het zou zijn als je zelf daar stond.

Zou je Jezus dan meer en harder nodig hebben dan nu het geval is misschien?